Berichten van 23 januari 2012 tot 29 januari 2012

Vandaag verliet ik Holland om in Friesland (vanuit Sneek) een wandeltocht te lopen. Een pracht tocht in een beetje buitenland, waarbij heel toeristvriendelijk de openbare teksten, onder meer van straat- en gemeentenamen, eerst in de Nederlandse taal staan, om in het Fries te worden ondertiteld. 

Mijn buitenlandgevoel werd verder aangewakkerd in de mooie kroeg van start en finish. Conform mijn bestelling kreeg ik een heel mooie biertje uitgeserveerd. Het viel mij direct op dat het niet zo’n twee-slokken-biertje uit de Randstad was. Nee, een mooi vol glas, prima getapt, waarop ook nog eens de inhoud in centiliters stond aangegeven, 0.3 cl. Wat een verademing.

Zal in vooral de Randstad het toch de Heineken-terreur zijn, waardoor op het vaak slecht getapte biertje geen inhoudsmaat wordt aangegeven?! Ook dan blijft het vreemd dat er van overheidswegen hierop niet wordt ingegrepen. Het wordt tijd dat de bierboeren hierop worden aangepakt.

Maar goed, in Friesland weten ze, zoals in elk buitenland, wel hoe het hoort. Na m’n eerste teug draaide ik het bierglas een kwartslag, om te zien welk Fries biertje voor mij was ingetapt. Jammer, geen Fries biertje. Wel een Duits biertje, waar ze al vele jaren weten hoe het hoort.

-o-o-o-

* Deze kopregel is een variant op mijn gepubliceerde spreukje, zie hoorvoor mijn kroondomein: www.kroondomein.com/weinigsucces.htm

Het spreekwoord “Het gras van de buren lijkt altijd groener” kan ook meer zijn dan dat het lijkt. Als je het over een petje hebt tenminste. Het afgelopen weekend, tijdens de wandelmarathon van Egmond, werd ik met mijn neus weer eens op die feiten gedrukt. Vooral zondag regende het niet alleen, maar stond er ook een fikse storm van minstens windkracht 6.

Ondanks dat ik elk weekend zo’n 20 kilometer mijn kuiten laat passeren, ben ik niet echt het prototype wandelaar. Nooit draag ik een rugzak, heb ik wat mondvoorraad eten in de zakken van mijn shirt en zijn mijn twee halve liters water óf in mijn broekzakken (in de zomer) óf in mijn wandeljack (in de winter) weggestopt. Regenkleding heb ik niet ‘aan boord’. De Halfords poncho heb ik inmiddels 10 jaar in mijn bezit, heb ik af en toe voor een tocht bij mij gestoken, om later weer in de kast ongebruikt terug te leggen. Het komt ook niet veel voor dat ik in regen loop en de weinige keren dat het wel gebeurd wacht ik te lang, ben ik al zeik nat, waardoor de poncho niets meer voor mij kan betekenen.

Met mijn petje op, bij windkracht zes, laveer ik mijn hoofd 'al zeilend' alle kanten op, zoals een zeiler zijn zeilen bol zal houden. Al lopend staat mijn hoofd meestal schuin tegen de wind in om de storm er geen vat op te laten krijgen. Mijn zicht is hiermee beperkt, waardoor de kans op herkenning van wandelbekenden bijna een onmogelijkheid is. De wind heeft mij zo ogenschijnlijk arrogant gemaakt.

Terug naar dat groene gras, naar dat petje van de buren. Hoe krijgen ze het voor elkaar?!