Berichten van 16 april 2012 tot 22 april 2012

Samen hebben we toen nog plichtmatig de nodige oefeningen gedaan om bij het cardio-gedeelte afscheid van elkaar te nemen. Wij zien elkaar aanstaande dinsdag weer.

Eenmaal thuis, onder de hete regendouche, moest ik terugdenken aan mijn aangeslagen sportpartner. Ik weet maar al te goed, uiteindelijk ben ik al jaren wees, wat het is om één van je ouders te moeten verliezen. Op zo’n moment kan het verdriet niet op.

Op de een of andere manier verruimd heet douchen altijd mijn denken. Prikkelt het vaak mijn creativiteit. Dit keer leken mijn gedachten zich dimensionaal te manifesteren. De woorden verdriet en medeleven tolden in mijn hersens rond. Ervaringen van de laatste maanden en mijn emotionele ontmoetingen met een ervaringsdeskundige, de Brabantse Haagse, hebben mijn gedachten zo langzamerhand bijna wetenschappelijk gerangschikt. Omdat ik in mijn Knetter juist mijn gedachten (deels) wil delen, probeer ik mijn doucheconclusie hier neer te schrijven.

Voor mij zijn er drie dimensies van het medeleven:

Dimensie één: Vrienden en goede bekenden die van harte met je meeleven. Die begrijpen dat je veel verdriet hebt bij het verliezen van je vrouw. Zij staan altijd voor je klaar. Je hoeft maar te kikken.

Dimensie twee: Familie, die immers in jouw vrouw ook een familielid zijn verloren en intieme(re) vrienden, maar ook zoals dat sportmaatje, die dan nog niet het verdriet van het verlies van hun naaste hebben weten te verwerken.

Dimensie drie: Intimi, ook die waarmee je op een later moment een (vriendschappelijke) relatie opbouwt, die precies hetzelfde hebben meegemaakt. De ervaringsdeskundigen. Het grote verschil met alle anderen is dat zij niet alleen meeleven, zich jouw verdriet niet alleen kunnen voorstellen, maar het ook aan den lijve ervaren. En dat is héél veel meer. Ook bij hen staat de hele wereld op z’n kop. Zij weten ook niet hoe ze verder hun leven in moeten richten. Hebben ook de grootste moeite met het opstarten van een tweede leven.

Ik begrijp het verdriet van mijn sportmaatje. Alleen zal hij (nog) niet begrijpen dat zijn leven ondanks zijn grote verdriet nog steeds ‘normaal’ doorgaat, terwijl mijn verdriet het leven voor een moment heeft stop gezet en een herstart ongekend veel kracht vraagt.

Een paar keer per jaar is er een wandeltocht die je ècht niet mag overslaan. Begin van het jaar is dat voor mij de Wandelmarathon over twee dagen in Egmond aan Zee, later in het jaar de (Amster)Dam tot (Zaan)Dam en morgen de Bloesem Wandeltocht in Geldermalsen. De digitale Pelleboer, Weer on Line, deed van morgen met een (weers)rapportcijfer 2 echter een verwoede poging mij van dit plan af te houden. Waarschijnlijk doordat ik als jongen met een rapportcijfer in walstempo, 1-2-3, 1-2-3, vertrouwd ben geraakt, liet ik mij niet direct afschrikken. Waarop telefonisch overleg met mijn wandelmaatje volgde, niet wetende dat zij door resultaten in het verleden hogere cijfers gewend was. Ik moest praten als Brugman. Gaande dit gesprek voelde ik dat Mariëtte over stag te krijgen was. Het gevoelige puntje Hoofddorp gaf de doorslag.

Dik Trom, eveneens een fenomeen uit mijn jeugd, heb ik er als pijnlijke herinnering bij moeten halen. Vorige week liepen wij met zonnig weer namelijk de Dik Tromtocht in Hoofddorp, voor Mariëtte een thuiswedstrijd. Elke keer dat de uitgezette krijtpijlen van de recreatieplas Toolenburg of Haarlemmermeerbos weg wezen, hoorde ik een diepe zucht naast mij. We moesten eerst nog even de zoveelste woonwijk door, om dan ongetwijfeld toch in het mooiste deel van Hoofddorp uit te komen. Geen punt, we hadden nog heel wat kilometers te gaan.

Halverwege de tocht werden wij tot onze verbazing een industrie- en bedrijventerrein ingekrijt. Voor de zekerheid raadpleegden wij ons routebriefje of we niet door een verdwaalde pijl uit koers waren geraakt. Nee, we liepen goed. Hardop vroeg ik mij af of deze tocht wel door een wandelvereniging was uitgezet. Mij leek het meer een UWV-wandeling, als variant op kerkenpad, waarbij je de gelegenheid krijgt om bij de bedrijven binnen te lopen en zo te solliciteren?!” Maar wij willen helemaal geen nieuwe baan…. We willen in een mooie omgeving wandelen!

Nog even had ik, Mariëtte al lang niet meer, de stille hoop dat het natuurlijke deel er nog stond aan te komen. Mooi niet. Plaatsvervangende schaamte voor zo’n beschamende kennismaking met de hoofdplaats van de gemeente Haarlemmermeer overviel mijn Hoofddorps (wandel)maatje. Hoofddorp, niet van huis uit en dat zijn toch verzachtende omstandigheden.

Morgen lopen we samen de 25 kilometer in Geldermalsen. Een tocht met slecht weer, maar wel een fantastisch mooie route in het vooruitzicht.

Voor de enkele keer per jaar, laat het 12x zijn, dat ik met de trein reis, heb ik altijd wel ellende met die meestal ontspoorde organisatie. Vertraging kijk ik al niet meer van op. Te weinig, onjuiste of onvolledige informatie ben ik al meerdere malen tegengekomen.

Maar dan dat Reizen op Saldo…. Je moet zelfkastijding wel heel erg aangenaam vinden, wil je het geduld op kunnen brengen om alle service bij zo’n abonnement bij elkaar te kunnen vergaren. Ook al omdat de NS met je voordeelurenabonnement nog al eens iets fout doet. Zo heeft het mij de Hazes bloed, zweet en tranen gekost, om Truus haar abonnement na haar overlijden stopgezet te krijgen. Wat dan ook weer niet ging, zonder dat zij abusievelijk mijn abonnement ook stopzetten, met alle ingewikkelde transacties bovendien. Niet om de fout door de NS te laten herstellen, want dat kon maar ten dele, ikzelf moest dan naar een hoofdstation om het saldo van de ene (stopgezet door de NS) naar de andere kaart overgeschreven te krijgen.

Daarna kreeg mijn Truus nog vele maanden een mailtje na haar dood, ondanks dat ik daar meerdere malen over had gereclameerd. Zij zijn toen kennelijk het spoor volledig bijster geraakt, want toen werd ik als de heer Kroon-Jas (jazeker, inclusief meisjesnaam van Truus) aangeschreven.

Recent wilde ik mijn reishistorie inzien, want de NS daarop controleren is geen overbodige luxe, waarbij bleek dat alleen info van mijn oude kaart (die door de NS was stopgezet) was in te zien. Ik moest weer ingewikkelde handelingen verrichten. Moest zelfs weer naar een NS automaat om “een bestelling” op te halen. Dit gedaan hebbende, waarbij “de automaat” mij voor de verdere handelingen terug naar mijn eigen computer verwees, bleek dat de toegezegde info mijn PC niet had bereikt. Dan maar weer eens contact gezocht met de NS.

O wat speet hen dat toch en wat voelden zij zich ongemakkelijk bij mijn ongemak. Sorry, sorry, sorry. Nieuwe instructies volgden. Nee, natuurlijk niet naar de NS automaat. Dat wilden zij mij niet aandoen. Toch aardig, nietwaar?!

Edoch, opnieuw klopte hun instructies niet. Mijn OV-chipkaart valt niet te koppelen. Of ik die kaart maar eens op nummer en kaartservicecode (alleen het woord al) wilde controleren. Dat niet alleen gedaan, maar alle noodzakelijke informatie met knippen en plakken overgebracht. Een tikfout van mijn kant was daarmee uitgesloten…. Kortom, ik kan nog steeds mijn reishistorie niet inzien. Ongetwijfeld staat er mij weer zo’n “wat vreselijk naar voor u, sorry voor het ongemak, bla-bla-bla-mailtje” te wachten.

De NS trekt daarmee wel een vreselijke wissel op mij, waardoor ik neig om weer normaal mijn auto te pakken, of zwart te gaan rijden. Dat laatste is eigenlijk helemaal geen gek idee. Want, ingecheckt reisde ik gisteren naar Amsterdam in een volle trein. Op het moment dat de conductrice groetend de coupé in kwam, trok ik gelijk mijn portemonnee met NS-pasje. “Nee, nee, laat maar zitten hoor, het is mij veel te druk om te controleren.”

Ook haar neigde ik te zeggen dat ze verdomme nou eens gewoon haar werk moet doen.