Archief

Na in zes maanden tijd, ziekenhuis in, ziekenhuis uit, om vier keer geopereerd te worden, kan ik eindelijk zeggen:

Sorry Anne Vegter, ik weet dat je nog maar sinds 30 januari 2013 Dichter des Vaderlands bent, maar wat mij betreft krijg je nu al een opvolger. Vanaf Koninginnedag (30 april 2013) rond 11:00 uur moést André van Duin tot Dichter des Vaderlands worden benoemd en misschien wel voor de rest van zijn leven. Door André is namelijk het volksliedje "Oranje Boven", bij afscheid van Koningin Beatrix, niet verworden tot het armzalige busreizenliedje "We zijn er bijna", wat immers door hetzelfde melodietje wordt ondersteund. 

"Oranje Boven, Oranje Boven, Leve de Koningin", eind 19e eeuw bij het aantreden van Koningin Emma ontstaan, zou in melodieuze zin alleen maar hakkelend voor Koning Willem Alexander kunnen worden voortgezet, wat wij onze kersverse vorst natuurlijk niet aan konden doen. Met André's geniale aanpassing, "Oranje Boven, Oranje Boven, Leve de Koning én Maxima”, is de aubade aan ons staatshoofd voorgoed veilig gesteld. Na het tekenen van de Akte van Abdicatie galmde het "...... én Maxima" uit duizenden kelen op de Dam. Het was en is een voltreffer, waardoor alleen André van Duin nog de Dichter des Vaderlands kan zijn.

Bij het opstaan merkte ik het al, de zoveelste kloten tijd heb ik weer achter de rug. Dit keer was een blaasontsteking met de daarbij behorende antibiotica de boosdoener. Zelfs de matige eetlust is behoorlijk aan het verbeteren. Het water liep ‘bij de gedachte alleen al’ mij in m’n mond. Ik wilde weer een harinkie happen. Eenmaal  een haring aan de staart begon m’n huig te kwispelen in m’n strot. Het werden er twee en wat waren ze weer lekker.

Zodra ik aan het beteren ben, en daar ken ik inmiddels een aantal perioden van, beginnen mijn papillen op te spelen. Dan moet er een visje worden gevangen. Jammer is wel dat ik maar twee dagen van ‘het lekker voelen’ mag genieten, want vrijdag aanstaande onder ga ik een  (reconstructieve) operatie met een inpandige herstelperiode van drie weken. Daarbij kom ik op een zandbed te liggen, waarbij ik de gedachte aan Egmond aan Zee  met een  kuil gravende Duitser naast me, direct moest skippen. Van een verpleegkundige hoorde ik wat zo’n bed werkelijk inhoud. Het schijnt ‘bijna’ comfortabel te zijn en wordt het zeker geen paar weken stilliggen. Mijn vrees voor ‘het ongewisse’ heeft voor gelatenheid plaats gemaakt.

Ergens begin mei ben ik dan weer thuis aan m’n herstelperiode toe. In de hoop dat mijn papillen dan weer snel zullen opspelen.

Doordat er twee mensen waren ontslagen, bleven alleen Wim en ik over op de vierpersoonskamer van het MCA. Natuurlijk in afwachting van de volgende patiënten. Of worden zij in de geprivatiseerde zorg gasten genoemd?! Hoe dan ook, een oud vrouwtje werd begeleid door haar mooie dochter, onze kamer binnengeleid. Ons sobere uitzicht, waarbij wij opkeken naar alles wat bewoog, kreeg een meer dan aangename afwisseling. Het was zaak om hier omzichtig mee om te gaan, waarbij vaak je hoofd bewegen de beste tactiek bleek te zijn. Zo kreeg je die schone vertoning het meeste binnen je gezichtsveld.

Maar ja, zij was het niet die de kamer met ons ging delen, maar haar oude moeder. Wat hadden wij graag het oudje afscheid van haar dochter zien nemen. Eenmaal met z’n drietjes op kamer, kregen we wat meer gelegenheid om onze senior kamergenote beter in ons op te nemen. Het was een klein kakkineus vrouwtje, beetje Indisch typetje, dat met een hoog geaffecteerd stemmetje sprak. Haar peper en zoutkleurige haar, niet eens grijs laat staan spierwit, zat in een coupe zoals dat van een veertienjarig kostschoolmeisje zit. Zij liep in hele kleine, Japanse pasjes. “Waarom loopt u zo?” werd haar nog door een verpleegkundige gevraagd.“Nou gewoon kind, om vooruit te komen”, diende zij van een veelzeggend repliek.

Vooralsnog viel er moeilijk met haar in contact te komen. Haar bed stond naast die van Wim, met een gordijn als scheiding, alleen bedoeld voor de persoonlijke zorg door de verpleegkundigen. Toen zij zich eenmaal in bed had genesteld, trok zij de afscheiding met Wim voor de helft dicht, waardoor mijn maatje een deel van zijn uitzicht verloor. Stilzwijgend werd door de belanghebbenden het gordijn open en dicht getrokken. Iets wat één van de verpleegsters was opgevallen. “Zo mevrouw Jungerius, we laten nu het gordijn gewoon open, zodat uw buurman ook kan zien wie er binnen komen”. “En op de klok kan kijken”,vulde Wim nog dankbaar aan. “Ja, maar ik ben erg op m’n privacy. Waarom moet ik hier dan ook met twee mannen op een kamer liggen?” Op haar protest werd verder niet gereageerd. Nog een paar keer probeerde het dametje van het gordijn een soort ziekenhuisschutting te maken, maar nadat zij daarvoor nog een keertje vermanend was toegesproken, legde zij zich bij haar ongewenste situatie neer.

Wim, een geboren gastheer waarmee hij in zijn restaurant De Vestibule ooit furore maakte, deed gaande de dag opnieuw een poging om met mevrouw J. in contact te komen. Nu moest het wel lukken, want zij had mij als haar overbuurman inmiddels al eens vriendelijk toegezwaaid.“Wat heeft u een charmante dochter mevrouw”, richtte Wim zijn woorden op haar moederhart. Het werkte, want vol trots vertelde zij over haar kinderen, waarbij wij met verbazing aanhoorde dat die schoonheid al tegen de vijftig aan loopt. Wim hoefde verder nauwelijks nog iets te vragen, want haar levensloop kwam, als vanuit de koptelefoon van een rondvaartboot, in een woordenstroom op ons af. 85 Jaar was zij en tot voor kort nog kern gezond. Zij heeft op Nederlands Indië gewoond, waar haar vader apotheker was en zij genoot van haar rijke kinderjaren. Totdat de Jappen kwamen en zij met haar ouders in de beruchte kampen werden ondergebracht. Na dit te hebben overleefd ging de familie terug naar Holland. Onze sympathie groeide voor deze pientere vrouw.

’s Ochtends na het ontbijt verviel mevrouw J. nog even in haar Indische jaren. Zij belde de verpleging, want ze was klaar met het ontbijt en er kon worden afgeruimd. Na haar operatie zagen wij haar niet terug. Toch had ze dit ook overleefd en lag nu in een éénpersoonskamer. 

Niet dat ik culinair gesproken een mening van betekenis heb, ’t is lekker of ‘t is niet lekker, was ik toch licht verbouwereerd toen ik Ron Blauw in De Wereld Draait Door hoorde toelichten, dat hij stopt met zijn twee sterren restaurant. Waarmee hij eigenlijk zijn sterren aan het Michelin mannetje teruggeeft. De enkele keer dat ik in een Michelin sterren restaurant zakelijk heb gegeten, was ik zeker wel verrast door de heerlijke smaken die op m’n papillen bijeen werden gebracht. Maar eerlijk gezegd vond ik het ook wel erg kakkineus, een beetje ongezellig en ga ik net zo lief een biefstuk verorberen bij Loetje. Een beroemd eetcafé in Amsterdam.

Dan lijkt het raar dat het ‘sterrenverlies’ van Ron Blauw mij iets doet. Ik denk dat het heel erg met chauvinisme heeft te maken. Trots zijn op Nederlandse restaurants die door de beroemde Franse smulpapen worden geprezen. Bij Mathijs van Nieuwkerk (DWDD) kwamen topkoks langs die zich uitspraken over de ‘sterrenslag’ van Ron Blauw. Waarbij ik direct moest denken aan Wim Kaspers, tot enkele jaren geleden eigenaar van het beroemde, gezellige, Alkmaarse eetcafé De Vestibule. Wat zou Wim daar nou van vinden? Juist naar zijn mening ben ik heel nieuwsgierig, vooral ook doordat hij dat ongetwijfeld heel smeuïg zal verwoorden.

Wim ken ik nog maar heel kort. Hij was de eerste die mij op de vierpersoonskamer in het ziekenhuis aansprak. Wijzend op mijn trainingsjack vroeg hij: “Wat is www.kroondomein.com?” “Da’s m’n eigen website.” “Mooi, maar wat staat daar dan op?,” ging het vragen over in een diepte interview. Zonder mij verder eerst te installeren, raakte ik met Wim in een aangenaam gesprek, waarbij de spreekwoordelijke klik bijna hoorbaar was.

“Leuk Arnold”, ik schrijf zelf ook, heb naast een heel fraai kookboek (en dat is het) “Koken achter de Kachel” (voor al de mannen die denken dat ze niet kunnen koken), het boek “Bourgondisch Sporten”geschreven. Googel m’n naam maar eens dan kom je het allemaal tegen. En weet je wat nou zo grappig is?” Van zo’n boeiende verteller wilde ik natuurlijk wel weten wát voor hem grappig is. Het antwoord liet niet langt op zich wachten. “Ik ben van oorsprong dyslectisch; dom, zoals ze dat voeger op school noemden. Daar hebben we het later nog wel over. Hier, heb je vast wat te lezen.” Zijn Bourgondisch Sporten schoof hij mijn nachtkastje binnen.

Voor mij werd het tijd om de inhoud van m’n koffer in de smalle kledingkast te legen en van mijn(ziek)bed bezit te nemen. Mede door Wim z’n grappen en grollen was ik op een heel gezellige kamer gekomen, ondanks dat we het stuk voor stuk door onze ziekte behoorlijk hadden te verduren. Ook de verpleging deed met plezier onze bedden aan. We leken zelfs genomineerd voor de prestigieuze prijs “het lachende laken”.

In alle mogelijke stemmingen kwamen wij onze tijd door. Inmiddels wist ik van Wim dat hij tegen zijn woordblindheid had geknokt, door destijds op verzoek over zijn deelname aan de Marathon van New York z’n belevingen neer te schrijven. Toen nog moest zijn komische pennenvrucht worden geredigeerd. Al gauw bleven zijn verhalen, die hij later als columnist voor een huis-aan-huisblad schreef, ver van het rode potlood, doordat Wim zich al jaren dagelijks met puzzeldoorlopers taalkundig traint.

Wim lag eerder in het ziekenhuis dan ik, dus had er ook recht op om voor mij weer te mogen vertrekken. Zijn Bourgondisch Sporten had hij uit mijn nachtkastje gehaald, om vervolgens bij afscheid het in mijn handen te drukken. Nog even gauw had hij voorin een persoonlijk woordje toegevoegd, wat ik nog steeds niet met droge ogen weet terug te lezen.

Inmiddels thuis hebben we nog steeds contact. Gisteren nog, heel grappig, juist op het moment dat ik in zijn komische boek zat te lezen. Wie kan het zeggen, dat hij tijdens lezen van een boek door de auteur zelf wordt opgebeld?!

Zowel gisteren als vandaag moet ik het zonder m’n zeven stempeltjes doen. Da’s een hard gelach. Uiteindelijk had het m’n 10^e wandelmarathon moeten worden. Nog voor m’n operatie van 6 december jl. had ik als streven dit evenement als stip aan mijn horizon staan. En dat niet eens als irreëel doel. Het zou moeten kunnen en in het aller uiterste geval zou ik zelfs nog naar de 2x 10 kilometer uit kunnen wijken. Ook dan zou ik mijn jubileumtocht hebben volbracht. Het is heel anders gelopen.

Zonder al die nare details op te rakelen, zijn er na de operatie een aantal complicaties opgetreden. Zodanig zelfs dat ik een week lang op de Intensive Care terecht ben gekomen. Het heeft allemaal maar een haartje gescheeld…..

Sinds oudejaarsdag ben ik thuis om aan te sterken, zodat ik 14 februari opnieuw kan worden geopereerd. Iets waar ik, door ‘het historisch verloop,’ ontzettend tegen op zie. Maar ja, het môt. Naar mate ik lichamelijk weer sterker word, en dat is zo, zal ik mentaal ook wel verder aansterken.

Trouwens, mijn intimi zien het verschil al niet meer tussen voor en na de operatie. Optisch gesproken dan. Voor mij voelt het bijna ook zo, ware niet dat ik twee maal daags van de Thuiszorg gebruik moet maken. Hoe bizar was overigens het weerzien van die meiden, die nog maar 15 maanden geleden liefdevol mijn Truus hebben verzorgd. Mijn meissie had toen echter nul kans om nog te beteren. Die kansen heb ik wel. Beter gezegd: Mijn stip aan de horizon staat nu op 20 april, voor deelname aan de 25 kilometer Bloesemwandeltocht van Geldermalsen.

In die tijd zal al lang mijn lust tot schrijven zijn teruggekomen. Daar is nu nog geen sprake van. Dát beteren loopt helaas niet parallel met de fysieke vooruitgang. Ongetwijfeld heeft dat alles te maken met het ‘handje’ medicijnen die ik dagelijks heb te slikken. Daardoor is er veel wat ik momenteel nog niet weet op te brengen. Gevolg daarvan, en dat vind ik best erg, is dat ik niet of nauwelijks op alle lieve reacties heb gereageerd. Nota bene geen enkele nieuwjaarskaart heb verzonden. Je moet het die pillenslikker maar vergeven.