Archief

11:00 uur: Opname MCA
6 december, rond het middag uur: operatie

Mijn volgende (be)stralen, worden weer de zonnestralen.

Vanavond stond ik niet alleen op, maar belde ook: 0800 1160 en werd natuurlijk donateur.

Met nog twee bestralingen te gaan, voel ik inmiddels wel dat de radiotherapie z’n werk aan het doen is. Iets aan bijverschijnselen spelen op. Ik mis een beetje spirit, voel de bestralingsplekken gloeien en heb aan mijn dijbenen een soort spierpijn. M’n arts wist dat het daarvan ging komen en adviseerde de pijn met paracetamol te bestrijden. “Zo erg is het nog niet dokter… Maar, kan ik wel zaterdag een wandeltocht van 20 kilometer lopen?” “Uhh, nee dat kan je niet…., tenminste, als je dat normaal ook niet zou kunnen.” De grappenmaker liet zo weten dat ik mij in niets hoef te beperken.

Hij was overigens zeer tevreden over de resultaten van de behandeling en zei nog eens met klem, heel erg positief over de afloop te zijn. “Dus, erg veel succes volgende week meneer Kroon.” “Nou dokter, ú heel veel succes met de operatie!” Tja, uiteindelijk moet hij de klus klaren, al lijkt het volume aan meegekregen documentatie erg op een doe-het-zelf-pakket. Sinterklaasavond zet ik mijn schoenen onder een bed van het MCA, om donderochtend te worden geopereerd. Ja, het gaat nu best spannend worden.

Vandaag heb ik er extra op gelet, dat ik m’n sokken niet binnenstebuiten aan had. Was ik er zelfs kien op dat het elletje en erretje van mijn dagelijkse sokken ook aan de juiste voeten zaten. Dat komt doordat de meiden van het bestralingsapparaat vorige week, tijdens het vooronderzoek, lacherig opmerkte dat ik wél mijn sokken goed aan had. “Want echt meneer Kroon, heel veel mannen komen hier met hun sokken verkeerd om aan.” “Aha, en wie heeft dit keer de weddenschap gewonnen?” Nee, zover gingen ze dan weer niet, misschien wel om het serieuze karakter van hun werk niet te ondermijnen.

Dit was mijn eerste dag van bestralen, dit keer niet door de sokkenmeisjes uitgevoerd. In een kwartiertje tijd was het voorbij. Nog vier bestralingen te gaan. Aansluitend had ik een afspraak met de ‘schètzakkeizustâh’. Uhhh, vergeef mij, door de ontlading (want ik was toch wel een beetje nerveus), speelde mijn platte Haags weer erg op. Ik bedoel natuurlijk, de Stomaverpleegkundige. In alle rust werd, vooral zo luchtig mogelijk, verteld wat mij de aankomende tijd te wachten staat. En dat is nog al wat, waarbij de mate van zelfwerkzaamheid min of meer het genezingsproces positief kan beïnvloeden. Wel van het begin tot het eind, van de ziekte wel te verstaan, goed door hen gecoacht en met alle denkbare hulp. Dat halfjaartje met een stoma in de dunne darm (aan de rechter kant, ter geruststelling van mijn wandelmaatje) zal hooguit lastig zijn, maar nauwelijks beperkingen met zich meebrengen.

Het lijkt zelfs geen probleem te zijn om zondag 30 december in een volle zaal van Sjaak Bral te genieten. Aanvankelijk dacht ik zo’n zit niet reukloos door te kunnen komen, waarbij ik al had bedacht op een ‘verkeerde lucht moment’ stiekem wat Boldoot 4711 te sprenkelen. Alle kans dat er dan in mijn omgeving een oudere vrouw zit die dan collectief verwijtend zou worden aangekeken. Nou, op voorhand heeft die mevrouw al mazzel, want het stinkt niet.

De windjes die gedurende mijn stoma-periode onhoudbaar het zakje in worden geblazen zijn volkomen reukloos. Bij het aanhoren van deze geweldige eigenschap neigde ik er toe te vragen of zo’n stoma, bijvoorbeeld in een light versie, ook als sinterklaascadeautje gegeven kan worden. Want er zijn me een paar stinkerds….. Natuurlijk hield ik, nu het nog kan, mij in.

En weer kwam de wandelmarathon van Egmond ter sprake. “Nou ja, dat lijkt mij eerlijk gezegd een beetje te snel, want reken maar dat u na de operatie even niets waard bent. ”De tien kilometer dan?” De zorgelijke blik verdween als sneeuw voor de zon: “ja, dat moet wel kunnen lukken….” Yessss!, want waar tien kilometer lukt, blijft voor mij de 21 nog lang niet uitgesloten.

Mijn gewenste lichaamsbouw gaat terug naar de tijd dat de sixpack zelfs nog niet als verpakkingseenheid was uitgevonden. Nadien ben ik met (tour)fietsen, squashen, fitness en wandelen heel wat gevechten met mijn lijf aangegaan,  om het ‘enigszins’ binnen de perken te houden. Zij die hierover tot een ‘alleraardigste reactie’ worden uitgelokt, beloof ik verbaal snoeihard te pareren.

Trouwens mijn overgewicht werkt, naar zeggen van mijn chirurge, in mijn voordeel. Zij hebben meer ruimte om bij mijn darmen te komen. Vanaf nu ben ik zelfs geneigd naar alle vergelijkbare lichaamsgebouwden mijn duim op te steken, met de aanmoedigende tekst: “Heel goed…., je weet maar nooit…”

Vandaag liep ik toch ook weer tegen een ongekend nadeel aan. Omwille van de bestralingen van aankomende week zijn er namelijk een viertal cirkeltjes op mijn lichaam geplaatst, die ik dezer dagen zelf in zichtbaarheid met een stift moet onderhouden.

De eerste keer dat ik het onderhoud wilde plegen, wist ik niet meer waar de tekentantes de kringetjes hadden geplaatst, zodat ik voor de spiegel op onderzoek uit moest. Eén rondje was bij mijn navel snel gevonden. En ja hoor…., korte tijd daarna trof ik circa tien centimeter zuidwaarts het volgende cirkeltje. Nog twee te gaan.

Minutieus zocht ik in de directe omgeving, met de wetenschap dat de bestraling in dat gebied plaats zal vinden. Geen kringetjes, zoals die rond mijn navel en daar onder, waren neergezet. Ik ging de logica bij elkaar fantaseren. Grote(re) kringen voor de primaire gebieden, kleine(re) kringen voor het secundaire gedeelte. Vanuit die theorie kwam ik wel plekjes tegen waar sterk vervaagde kringetjes omheen zouden kunnen staan. Maar ja, ik zag er meer dan twee.

Om mijn behandeling op voorhand al niet te verpesten, heb ik toen toch maar even het ziekenhuis gebeld, met de vraag waar die vier cirkeltjes precies zijn gelokaliseerd. “Ja, die twee heb ik gevonden…” “Ohhh, links en rechts op m’n dijbenen?!” Tja, daar had ik niet naar gekeken. Natuurlijk hield ik voor me dat ik bijna twee cirkeltjes om moedervlekjes had neergezet.

Soms moet je op je poot spelen, wat bij een wandelschoenaffaire een vanzelfsprekendheid lijkt. Mijn Han Wag schoenen, waarover eerder verhaald, leken namelijk een miskoop te zijn, ondanks dat de reputatie van dit topmerk bijna niet toeliet dat er iets aan die schoenen kon mankeren. Getuige de mening van de schoenenadviseuse, podologe en schoenenimporteur. Dit voetvolk mag dan goed bedoeld daarvan overtuigd zijn, na twaalf tochten van totaal 232 kilometer pijnlijke poten wilde ik echt niet langer de voetveeg zijn, iets wat men zo langzamerhand kon billijken.

Zo liep ik dan weer met vertrouwde New Balance schoenen wat metertjes door de winkel, waarbij het mij moeilijk viel te zeggen of ik nu wel pijnvrij kon stappen. De opgelopen blessure, twijfel bij derden of het wel aan schoenen zou liggen en het ‘bij lopen na moeten denken’ werkten in mijn nadeel. Mijn eerder opgedane ervaring met de NB wandelschoen gaf echter de doorslag. “Ik gok het er op”.

Heel begrijpelijk kon de schoenenmevrouw, uit serviceoverweging, niet verder gaan dan met gesloten beurs de schoenen te vervangen, waarbij ik de pijnlijke Han Wag’s mocht houden. “Anders gooien wij ze toch weg.” Deze schoenenwissel vond ik prima, ondanks mijn strop van vijftig euro. “Oi”, ik verheugde mij weer op pijnloze wandeltochten. “Nee, ik hoef die schoenen niet te hebben. Veel liever heb ik het dat de fabrikant, ondanks hun twijfel, tóch naar die schoenen kijkt, omdat ik er wél van overtuigd ben dat het daar aan ligt.”

De schoenen werden naar Duitsland opgestuurd en zes weken later liet de schoenenmevrouw mij weten dat Han Wag, zonder verder commentaar, de schoenen volledig heeft vergoed. Beetje flauw van de heren Han en Wag. Zij waren echt niet van hun voetstuk gevallen, als zij ruiterlijk hadden erkend dat het om een productiefout ging en excuus aangeboden zouden hebben voor de 232 rottige kilometers die ik op hun product heb afgelegd.

Van de winkelier kreeg ik dus die vijf tientjes terug. Nou wil ik niet verder foeteren, maar ook zij namen niet de kans die Han Wag liet liggen. Al was het maar een kortingsbon voor een volgende aankoop, dan had m’n voetenleed nog vriendelijker afgelopen.

Het was vandaag in het ziekenhuis weer een enerverende middag. Daarbij kreeg ik heel even het idee dat mijn persoonsgegevens van zowel mijn sportschool als van het ziekenhuis met elkaar waren gematcht. En dat ik, naar aanleiding van mijn krachttrainingresultaten, met tattoos beloond zou worden. Die tattoos kreeg ik, de motieven daar achter waren heel anders.

Met de verrassende openingszin “Meneer Kroon, ik ken u al van binnen en van buiten…,” verhaalde de chirurg wat mij de aankomende tijd staat te wachten. Kennelijk zo bedoeld, voelde ik mij direct op mijn gemak en leek ik niet zoveel te hoeven vrezen. En dat gevoel klopte helemaal. De ontdekte tumor verkeert in een vroeg stadium en was nog min of meer vrijstaand, zonder uitzaaiingen. Zo gunstig zelfs dat de voorafgaande bestralingen eigenlijk niet nodig zouden kunnen zijn. Er volgde toen een alleraardigste verhandeling over een profbokser in de ring, waarbij ik werd verzocht ‘m effe de ring uit te slaan. “En omdat wij verwachten dat u dat niet zal lukken, uw krachttraining daarvoor onvoldoende is geweest, spuiten we die bokser effe plat, zodat u ‘m alleen maar aan zijn benen de ring uit hoeft te slepen.”

Dit ging dus niet over mij en een bokser, maar over de chirurg en de tumor. Door een bestralingscessie van vijf dagen zal de tumor voor dood mijn ring (lichaam) worden uitgesleept. “Ik ben er vrijwel zeker van dat wij u voor honderd procent kunnen genezen.” Een pracht verhaal met Happy End.

Maar natuurlijk zit ik nog niet aan de laatste pagina van ‘dit sprookje’. Ik ben nog maar net het eerste hoofdstuk door. Hoewel, het hoofdstuk ‘plaats bepalen’ mocht ik ook al vanmiddag doorwerken. Dit ging om een CT scan, waarbij op de millimeter nauwkeurig wordt bepaald op welke plekken ik zal worden bestraald. En dáár waren twee tattoos, niet meer dan puntjes, voor bedoeld. Wat zal ik later trots op mijn tattoos zijn.

De volgende hoofdstukken volgen heel snel. Vanaf volgende week maandag word ik vijf achtereenvolgende dagen bestraald, waarna donderdag 6 december de operatie al zal volgen.

Nu al heb ik het gevoel over mij dat ik aan de beterende hand ben.

Politici beantwoorden vragen niet in volzinnen. Nee, veel erger, ze lullen in alinea’s om te verhullen dat zij hun (verkiezings)afspraken niet nakomen.