Archief

Toen de verpleegkundige mij maandag de meest intieme vragen stelde gaf ik op haar verontschuldiging te kennen dat “ik graag in handen en gek op aandacht ben.” Dat blijkt ook wel door mijn openhartig geschrijf in m’n blog, door mij hardnekkig het digitaal openen van mijn regenjas genoemd. Datgene mij overkomt wil ik, dan wel zo luchtig mogelijk, met anderen delen. Mochten daar twijfels over zijn, kan ik onthullen altijd heel blij met de plezierige reacties te zijn.

Ach ja, ik had voor mijn gevoel effe een intro nodig, om het weer eens over mijzelf te kunnen hebben. Want dat moet, digitaal mijn week doornemen. Het leek een verschrikkelijke week te worden, wat zelfs tot aan de eerste woorden van mijn MDL-arts aanhield. Maar, toen kwam de wending…. Mijn kanker is operabel. Er is heel veel hoop op leven.

De volgende twee dagen ben ik bijna in een roes, waarin meneer Heineken een niet onbelangrijke rol heeft gespeeld, doorgekomen. Woensdag reed ik ergens in mijn prachtige regio toen, als zoveel malen daarvoor, een gelukzalig moment mij overviel. Dit keer met het gevoel dat ik dit ook het aankomend voorjaar weer mag beleven. Je moest eens weten, beter van niet, hoe lekker zoiets je donder door raast.

Eigenlijk heb ik een geweldige week gehad. Vol moraal ben ik donderdagochtend op de sportschool weer met krachttrainingen begonnen en ondanks dat ik zo’n drie weken (inclusief vakantie) had gespijbeld, had ik nog niets op mijn prestaties ingeboet. Nog steeds druk ik 42,5 kilo, waarmee ik absoluut nog niet voor het watje van het jaar in aanmerking kan komen. Gezien mijn leeftijd en mijn gemis aan tatoos is het best een acceptabele prestatie, die ik ondanks alles vast heb weten te houden. Ook elders binnen mijn trainingscircuit zijn mijn prestaties op niveau gebleven. Geloof maar dat ik met een blij gezicht de sportschool verliet.

Alsof ik mij nog niet genoeg had bewezen, was ik de volgende dag ‘de klos’ doordat een vriendin mij had aangeboden mijn tuin winterklaar te maken. Niet dat zij daarbij van mij een bijdrage verwachtte, maar dat is nou eenmaal mijn eer te na. Samen hebben we in anderhalf uur de zware arbeid verricht. En weer geen centje pijn.

Vandaag wilde ik in overtreffende trap bewijzen dat er in fysieke zin bij mij totaal nog niets merkbaar is. Nee, ik heb geen ongewenst gewichtsverlies. Nee, mijn darmen manifesteren zich niet op een onaangename wijze in mijn onderbroek. Alles is nog ‘heel normaal’. Daardoor wilde ik niet zo maar mijn standaardafstand van 20 kilometer wandelen. Het moesten maar weer eens 25 kilometers worden, zoals ik dat eind september voor het laatst met de Dam tot Dam liep.

Nou, deze tocht vanuit mijn neef’s Wassenaar, was door de duinen vele malen zwaarder. Maar toch zonder één centje pijn. Met bijna 6 kilometer per uur liep ik met hartstikkevriendin deze pracht tocht. Morgen neem ik mijn rustdag, zit ik breedbekkerkikkerend van genoegen op de bank. Na te genieten van toch een fijne week waarin Kanker fysiek nog geen vat op mij heeft gekregen. En dat hou ik zo!

Bij nader inzien vond ik het eigenlijk een beetje eng, die reactie zondag (de 11^e november) van een meisje van tien op “Auÿ au De Haag” in mijn blog Knetter. Ik wist er ook niet direct op te reageren. Tegelijkertijd bedacht ik dat het voor dat meisje wel heel teleurstellend moet zijn als er niet op haar initiatief werd gereageerd. Volwassen gedachten stroken immers niet helemaal met die van een kind. Daardoor besloot ik zo neutraal mogelijk te reageren, met:

“Dag Cheyenne,

Natuurlijk eerst van harte gefeliciteerd met jouw verjaardag. Ik hoop dat je er een leuke dag van maakt en dat je mooie cadeautjes hebt gekregen. Maar dan, eerlijk gezegd ben ik een beetje dom en weet niet goed wat je bedoeld, waarom je hebt geschreven. Grote mensentaal versta ik veel beter, dus vraag maar aan jouw pappa of mamma mij nog eens te schrijven, om mij uit te leggen wat ik niet snap.

Dag, dag!
Arnold Kroon”

Zonder verder op het e-mailadres te letten ((cheyenne10 [ggd@hotmail.nl]) verzond ik mijn antwoord met ‘beantwoorden’. Het bericht kwam terug met als opmerking: This is an automatically generated Delivery Status Notification. Delivery to the following recipients failed.ggd@hotmail.nl

Achteraf gezien misschien niet zo gek, met ggd als hotmailadres. Ik heb mij suf gepiekerd, wat ik hier toch van moet denken. Ik kwam er niet uit. Vandaar dat ik de gebeurtenis hierbij maar openbaar maak.

Niet geheel okselfris, waar meneer Heineken toch wel debet aan is, kwam ik vandaag ontzettend opgelucht uit bed. Alle spanningen van de laatste weken zijn van mij afgevallen. Alle kans dat ik nu dan ook geen stommiteiten meer uithaal.

De laatste was van eergisteren, toen ik een ovengerecht klaarmaakte. De oven op 220 graden voor een heerlijke wilde zalm in bladerdeeg. Heerlijk gegeten, dat wel…. Alleen was ik vergeten eerst de plastic magnetron-afdekschaal er uit te leggen, waardoor ik ongewild ook een plastic pannenkoek had ‘gebakken’.

Als ervaringsdeskundige weet ik nu dat niet alleen scherven, maar ook plastic pannenkoeken geluk brengen. Goed om te weten, toch?!

Nee, het waren niet die “drie fantastische dagen” van de TV commercial. Ze waren juist verrotte spannend. Afgelopen donderdag heb ik zowel een CT als MRI scan moeten ondergaan, waaruit moet blijken of ik er nog verstandig aan doe om op TV naar vervolgseries te kijken. Of ik nog een dik boek kan lezen, of dat het beter is direct met de laatste pagina te beginnen. Dus, wat is de geconstateerde kanker met mij aan het doen…

Hoewel ik op zich best positief ben ingesteld, gingen de laatste dagen het mij toch benauwen. Er was te veel een déjà vu van de ‘kankersituatie’ van mijn Truus. Nog geen anderhalf jaar nadat zij de afdeling bezocht, waar ik vandaag mijn tweede afspraak had, was zij na een lijdensweg hartstikke dood. En dat speelde vooral de laatste dagen door m’n kop.

Het geestelijke had zich van het lichamelijke losgemaakt. Lijfelijk kón het namelijk niet waar zijn dat ik niet van mijn Kanker kon winnen. Afgelopen zaterdag liep ik nog fluitend 20 kilometer, terwijl ik kort daarvoor nog knappe prestaties in Portugal had neergezet. Maar ja, dan toch….

Uur U was aangebroken. Omwille van het Salomonsoordeel werd ik bij de chirurge binnengeroepen. Van haar intro schrok ik even, heel even. Maar haar vervolg klonk mij als muziek in de oren. Een prettige bijkomstigheid daarbij was ook dat haar empathie, als bij een geitenharensokkencessie, heel natuurlijk bij mij binnenstraalde én dat zij communicatief de humor zeker niet schuwde.

Uhhh, vergeet ik bijna het belangrijkste, want nadat nog geen maand geleden mijn tandarts mij wist te melden “geen gaatjes” te hebben, meldde zij mij dat ik “geen uitzaaiingen” heb. Hallo, ‘geen uitzaaiingen?!’ Watje als ik ben schoot ik van die melding ontzettend vol. Toen pas realiseerde ik mij namelijk dat Kanker, niet zoals dat binnen mijn déjà vu post had gevat, te genezen valt. Eigenlijk heb ik, min of meer, toch de gewenste Haagse Kankâh.

Of ik verder nog wat wilde weten? “Nou nee dokter ik vertrouw volledig op jullie. Hoewel, één misschien lullige vraag: Kan ik rond 25 januari mijn 10^e Wandelmarathon van Egmond lopen? “ Zij was heel begaan met mijn vraag, neigde er zelfs toe mij daar een High Five voor te geven. “Ik zal je langs het parcours komen supporten”, was haar fantastische reactie om te laten weten hoe goed het is om voor je zelf een positief punt op de horizon te plaatsen. Zouden er geen (Rutte) wachtlijsten bestaan, zou het zelfs een reëel streven zijn. Het valt echter te vrezen dat ik vijf weken geduld moet hebben, alvorens de behandeling van start zal gaan.

De rest van mijn ziekenhuisbezoek was een invulling voor datgene er komen gaat. Ja, het zal zeker een zware operatie zijn, maar wel omwille van genezing en niet, zoals de déjà vu mij de laatste dagen gevangen heeft gehouden, omwille van een ‘comfortabele dood’.

Hartsikkevriendin, we gaan ons balboekje heel ver overschrijven!

Zoals dat altijd bij ons ging, zei Truus zes jaar geleden “koop ‘m nou maar”, anders had ik nooit zo’n voor mijn begrip duur horloge gekocht. Oris is een beroemd Zwitsers uurwerk, since 1904. Ik heb model Big Crown Original wat in 1938 met een typische datumaanduiding is ontwikkeld, om tot aan de dag van vandaag ongewijzigd te blijven. Een echt ouderwets Zwitsers precisieklokje dat automatisch door een schommelend gewichtje wordt opgewonden.

Dit fraaie klokje heeft mij na een kleine vijftig jaar van mijn typische gewoonte afgeholpen, om overal waar ik ook kwam mijn horloge af te leggen. Wat in menig kroeg onderwerp van gesprek werd. “Vergeet je dat horloge dan nooit?” Nee, nou ja één keertje maar, toen liet ik het op een nachtkastje liggen”, zei ik dan stoer.

Mijn Oris is nu kapot. Het knopje is afgebroken. Omdat mijn oorspronkelijke leverancier inmiddels wegens rijkdom is gesloten, heb ik het horloge naar een andere, niet Oris dealer, juwelier gebracht. Wel met het uitdrukkelijke verzoek om originele Oris onderdelen te gebruiken.

Na twee dagen werd ik al gebeld, nee niet dat mijn Oris was gerepareerd, maar dat de juwelier de onderdelen niet kon krijgen. De Zwitserse fabrikant verzocht om het horloge naar hen toe te sturen, want alleen zij zijn bevoegd het klokje te repareren.

Geinig toch, mijn Big Crown wordt gerepareerd door de baas zelf.

Eindelijk was ik gisteren voor het eerst in het ADO Den Haag voetbalstadion. Het nieuwe stadion zoals ik dat tot gisteren noemde. Tot dan was ik blijven hangen in de nostalgie van het oude stadion in het Zuiderpark, wat iets gemoedelijks had. Nou ja, gemoedelijk, als je de behoorlijk agressieve taal van de Hagenees verstaat, tenminste. Ik doe dat, uiteindelijk heeft mijn wiegje ooit in de Haagse Schilderswijk gestaan, waar mijn ouders toen als den donder vandaan verhuisde, om op de Zuiderparklaan (343), dát aanzien te krijgen waar mijn vader meende recht op te hebben.

Eerlijk gezegd viel het ADO stadion mij wat tegen en vind ik het Alkmaarse AZ stadion vele malen mooier. De Hagenees heeft zich met dit kankâhstadion, om taalkundig maar effe heel Haags uit te pakken, behoorlijk af laten schepen. Tenminste, als je het in de juiste proporties ziet. Zet die voetbalarena nou eens af tegen dat IJspaleis, het Haagse stadhuis wat op een overdosis hoogmoed is gebouwd. Telkens als ik met vrienden naar Den Haag trek, om de bijzondere plekkies van mijn geboortestad te tonen, laat ik hun bekkies van verbazing open vallen. Want ja, dit zijn echt niet alle Ministeries onder één dak, maar slechts het stadhuis. Als je zoveel imposantie, noem het Haagse Bluf, naar je toe wilt trekken, was er toch veel meer uitstraling van het voetbalstadion te verwachten. Niet dus.

Toch kwam het kippenvel op mijn armen en dat was net voordat de wedstrijd ADO-AZ werd afgetrapt. Het Haagse volkslied “O, o, Den Haag…” werd ingezet, waarbij massaal werd meegezongen, met ingestudeerde piekmomenten die met veel decibellen het stadion uitschalden. Door al 25 jaar in Alkmaar te wonen, was ik eigenlijk voor AZ, maar tijdens de Haagse Hymne …”was het weer fijn om een Hagenees te zijn.”

De uitslag van de wedstrijd deed er mij ineens veel minder toe. Ik genoot van de sfeer. Van de héle entourage en niet minder van alles wat er ter aanmoediging door de Hagenezen werd geroepen. “Je mot die kankâhbal eâhdâh afgeive...; Laat die kankâh spits nie zau vrè laupe...” Gelukkig is ut zau kankâh rus..” Even kreeg ik het gevoel mij onder oncologen te bevinden. Alsof er in groot gezelschap voor mij een second opinion werd uitgesproken.

Het zal niet bij iedereen even begrijpelijk overkomen dat ik zonder emoties de ene Haagse kankâh na de andere kankâh over mij heen hoorde komen, terwijl nog geen week geleden ik heel meedogenloos zelf moest horen Kanker te hebben. Ik schreef het al eerder: de Haagse kankâh schrijf je anders en is absoluut ook iets heel anders. Mijn Haags gebekte neef wist dat heel goed te onderschrijven: “Oom, een echte Hagenees zegt de ene kankâh na de andere kankâh, maar bedoelt daar echt die vreselijke ziekte niet mee. Die gasten noemen échte Kanker zelfs heel omzichtig ‘K’.”

Onbedoeld hoorde ik aan mijn neef vragen “Je oom knokt er toch zeker voor…” Wat mij betreft was die 2-2 een fantastische uitslag.

Misschien ben ik er momenteel wel extra gevoelig voor, want ik erger mij kapot aan de Peugeot 208 TV commercial. Niet zozeer aan de beelden, want die zijn mooi genoeg. Nee het is de muziek er onder, Knockin’ On Heavens Door van Guns N' Roses.

Ontegenzeggelijk een heel mooi nummer, dat wel. Maar wie haalt het nou in zijn botte hersens om dat nummer onder een autocommercial te zetten? Is het dan echt zó levensgevaarlijk om in die Franse voiture te rijden?

Vanochtend was het spel op de wagen. Moest ik ‘voorkomen.’ Misschien een verkeerde tekst, maar zo voelde het wel. Niet dat ik iets op mijn kerfstok heb”, nee erger, op m’n darmen. “K” zoals dat vroeger werd genoemd. Ik moest mij al vroeg in het ziekenhuis melden. Toevalligerwijs kwam ik op die zelfde afdeling aan de balie een oud directeur van mij tegen. Op gehoorafstand noemde ik zijn naam, waarop hij totaal niet reageerde. Even later kwam hij aan mijn tafeltje zitten, keek mij aan, maar opnieuw was er geen reactie. Nou geloof ik niet dat hij een intakegesprek had voor het verkrijgen van een blindengeleidehond. Eerder denk ik dat hij, zoals in zijn arbeidzame leven ook het geval was, opnieuw zijn mensenschuwheid niet wist te overwinnen. Heel humaan heb ik de arme man verder niet lastiggevallen, waarna hij dankbaar (zal toch wel?!) achter zijn krantje dook.

Lang heeft dit niet hoeven duren, want vrij snel werd ik bij de arts binnengeroepen. Om voldoende inzicht te krijgen, kreeg ik daar een medisch diepte-interview, waarvoor de arts zich zelfs verontschuldigde. “Geeft helemaal niet dokter, ik ben gek op aandacht.”

Nadat alle info was gedigitaliseerd kreeg ik aanschouwelijke voorlichting. Mijn gezwel zit helemaal onderaan m’n darmen. Gek genoeg kwam toen in mij op dat ik ook hierin een tegenpool van mijn Truus was, onze formule voor 47 jaar gelukkig samen zijn. Truus had de ziekte helemaal bovenaan haar darmen (slokdarm) en ik juist precies aan de andere kant (endeldarm). Niet dat dit er ook maar iets toe doet, maar gewoon een toevalligheid die ik registreerde.

Over de behandeling kon verder nog niets worden gezegd, daarvoor moet eerst de CT en MRI scan plaats hebben gevonden. Hiervoor heeft mijn Case Manager, kennelijk een nieuw (prettig) fenomeen in het ziekenhuis, de afspraken gemaakt. Donderdag aanstaande, waarna dinsdagmiddag de uitslag en behandelingsmethode met mij wordt besproken.

Dat worden hele spannende dagen, hoewel ik na vanochtend er toch weer ietsje positiever tegenaan kijk.

In heel korte tijd hebben we de krediet- en bankencrisis achter de rug, want het is zo simpel. De belastingdienst moet daarvoor slechts een paar mensen uit de Quote 500 bezoeken. Omwille van de vermogensmaximalisatie moeten ze daar effe wat geld weghalen. Neem nou Charlene de Carvalho-Heineken, die alleen maar op de dood van haar vader hoefde te wachten, om miljarden op te strijken. Inmiddels geschat op 5,4 miljard (5.400.000.000) euro, goed voor minstens 1 miljoen euro rente per maand?! En dat is in een geciviliseerd land onfatsoenlijk, terwijl heel veel mensen onder het bestaansminimum leven en het land € 17 miljard schuld moet wegwerken.

Laat de overheid dan maar humaan optreden en 5,3 miljard euro bij Charlene weghalen, dan heeft dat kleintje pils nog altijd 100 miljoen (100.000.000) euro over, waar ook nog altijd minimaal 2 miljoen euro per jaar rente bij komt. Met zo’n kapitaal moet zij toch rond kunnen komen, desnoods houdt zij daarvoor maar een huishoudboekje bij.

Kabinet Rutte II heeft zo nog maar 12 miljard bij elkaar te harken. Nou, binnen de Quote 500 zijn er nog zat tuintjes te wieden. Als de fatsoenswet, dat één persoon nooit meer dan 100 miljoen euro mag bezitten, even snel door de 1^e en 2^e Kamer wordt gejast, kan het bij de vijftig rijkste families in het land, met een gezamenlijk geschat vermogen van maar liefst € 44.000.000.000, worden weggehaald.

Leg het maar vast klaar: € 2 miljard van Frits Goldschemedig; € 1,9 miljard van Wijnand Pon en Dik Wessels en 1,8 miljard van John de Mol. Effe tellen…., da’s weer € 7,6 miljard, nog maar € 4,1 miljard, dus kom maar op Familie de Rijcke, John Fentener van Vlissingen, Familie Blokker, Joop van der Ende, Hare Majesteit en Dreesmannetjes. Dan houdt de overheid al geld over. Maak niet uit, want we hebben nog veel meer geld nodig. Voor de zorgsector bijvoorbeeld, want er is nog (te veel) geld zat onder de rijkste families in ons land.

Mooi hè, in één klap wordt de 17 miljard begrotingstekort en de financiële problemen rond de Zorgsector opgelost. Ik geniet er van om mij op deze wijze onsterflijk te hebben gemaakt.

O ja Charlene, dank voor jouw miljarden, daar neem ik een biertje op. Natuurlijk uit de dure Beertender, dat levert jou weer een leuk centje op.

-o-o-o-

n.b.: Zonder daarmee Nederland uit de crisis te halen, heb ik er eerder in mijn blog over geschreven, wat nog in mijn kroondomein.com valt terug te lezen: www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/drieluik.html

Vanmorgen had ik een heel onwezenlijk gevoel over mij. Ik had erg goed geslapen, natuurlijk met dank aan de Heineken support. Maar was, zonder kater (leven het recupereren van mijn lichaam), wakker geworden, met het gevoel dat ik in het middelpunt van de belangstelling sta, wat bij Facebook nog eens werd bevestigd, terwijl ik bijna niet door heb waar het eigenlijk om gaat. Hoewel, eerlijk gezegd merkte ik, na eenmaal op te zijn, toch lijfelijk waarom ik dat warme medeleven mag ervaren, want ik voelde mij toch een beetje ziek.

Ziek?!, Ja, heel gek. Ik voelde heel nadrukkelijk mijn darmen en had het gevoel alsof er bij de kijkoperatie door de arts het “knopje kanker” op On was gezet. Het proces moest gaan beginnen*.

Gelukkig hoefde ik dit emotionele moment maar kort alleen beleven, want hartstikkevriendin had beloofd te komen, om samen een lekkere wandeling te maken, waarbij wij als vanouds veel zouden praten, zouden lachen en soms een traantje zouden pinken.

Ik had maar een paar kilometer wandelen nodig om mij (écht) blij te voelen. Wist zelfs met ijzeren wil het kankerknopje weer op Off te krijgen. Het ziek zijn was niet meer aan het gebeuren. Met grote voldoening, veel gepraat, veel gelachen en een traantje weg gepinkt, hebben wij onze 12 kilometers als een cadeautje uitgelopen.

In ons ‘balboekje’ is er wederom een fantastisch moment bijgeschreven. In de wetenschap dat er nog heel veel lege pagina’s zijn in te vullen.

-o-o-o-

* Stom genoeg, of was het gemakshalve, ging ik er aan voorbij dat er met een camera mijn darmen was ingegaan (Nee, niet bij “uitzending gemist” terug te zien), wat een dag later zeker nog voelbaar was