Archief

Deze bijzondere droom was min of meer mijn bewustzijn binnen gedrongen. Als een soort macaber voorspel van datgene mij vandaag stond te wachten. Ik had een darmonderzoek te ondergaan. Macaber, nou ja op z’n minst emotioneel, was het direct al. Ik kwam op de ziekenhuisafdeling waar mijn Truus nog maar net ander halfjaar geleden haar laatste onderzoeken en behandelingen had gekregen. 

Nu was ik het die een roesje kreeg, die later op de uitslaapkamer kwam in afwachting van de arts.”Ik heb uw huisarts al ingelicht…” was zijn openingszin weinig hoopvol.“Ho, ho, dokter,” schoot er direct door mijn hoofd, “ik kom hier echt niet voor een twee halen één betalen”, verdrongen mijn gedachten zijn openingszin. Een zin die hij vriendelijk, geduldig herhaalde: “Voor u is het helemaal vreselijk, want ook u heeft kanker, endeldarmkanker.” 

Nee, ik had geen vragen. Dinsdag aanstaande ga ik de molen in en zal moge blijken of het operabel is en/of er uitzaaiingen zijn. Gelatenheid overviel mij. Alsof ik, zonder gouden handdruk, was ontslagen. Gelukkig werd ik door een goede vriendin begeleid, die alle praktische zaken naar verlangen afrondde en mij nadien op haar kookkunst bij mij thuis trakteerde. 

Natuurlijk heb ik tussentijds moeten janken, want ik ben ten dode opgeschreven. Maar dan toch….., ik overzag in split second ook mijn leven en concludeerde dat ik, mede door mijn beroep, wel ontzettend veel leuke dingen, vaak met mijn Truus, heb mogen beleven. Wat hebben we vreselijk veel lol gehad, wat hebben we ontzettend gelachen. 

Zonder mijn Truus ben ik nu nog maar 14 maanden bezig met het opbouwen van mijn tweede leven en concludeer dat ik een ontzettend fijne groep van intimi heb, met natuurlijk mijn wandelmaatje, na 35 jaar gewone vriendschap, inmiddels mijn hartstikkevriendin. In ons beider balboekje staan de aller mooiste happeningen die wij samen hebben meegemaakt. 

Kortom, mijn hersencellen tollen rond, als op een bord met rauwe erwten. Geen cel staat nog op z’n plaats. Gelatenheid (“So what”) maakt plaats voor strijdlust (“Mooi niet”). Ik ben dronken aan het worden. Voorlopig gaat mijn Beertender Marktplaats nog niet op. Stijf van emoties en rationele gedachten beroer ik momenteel mijn toetsenbord. En dan krijg je toch weer die schrijversmentaliteit, de regenjas moet gewoon open…

Vanaf het eerste moment wil ik over mijn kanker schrijven. Niet educatief, maar ook niet zoals ik over de vreselijke ziekte van mijn Truus met een rose bril op heb moeten schrijven . Mijn meissie heb ik zo in bescherming moeten nemen. Mijzelf kan ik, zonder mijzelf in de maling te nemen, natuurlijk niet in bescherming nemen. 

Daarom ga ik voor de feiten. Oh, wacht even…., ook nu zonder zeikverhalen waar niemand op zit te wachten. Maar wel recht voor z’n raap, wie weet zelfs met een beetje humor. Ik heb kanker, hoop nog steeds dat het de Haagse kankâh is, want dat schrijf je anders, dus is het anders.

We zullen zien en hopen.

Niet dat ik fan van hem ben, verre van, maar ik begrijp niet dat Geert Wilders, tijdens zijn verkiezingscampagne voor de PVV, ons niet op hun kosten naar Portugal heeft gestuurd. Wie weet was ik dan wel geneigd om zijn vakje rood te kleuren.

Geert lijkt namelijk in Portugal erg overtuigd over te komen, dat wij gek zijn om nog langer voor de Europese Unie te kiezen. Dat komt omdat wij van Nederlands belastinggeld dreigen Rutte’s ‘niet nog eens Griekenland met miljarden te steunen’ het tóch beschikbaar gaan stellen. Met ondermeer Spanje en Portugal ook in het rijtje van dit miljarden-afgifteloket.

Misschien is dat in economische zin wel strikt noodzakelijk, hoewel veel economen daar ook anders over denken, maar voor ‘het gewone volk’ is het absoluut onbegrijpelijk. Dus ook voor mij, zeker nu ik net terug ben van mijn vakantie in Portugal.

Voor mij valt het namelijk niet te rijmen dat het Nederlandse volk moet bloeien voor een land, waar de bevolking vele malen goedkoper uit is met hun dagelijkse boodschappen, met ergens een gezellig drankje drinken, uit eten gaan en, niet te vergeten, met het voltanken van hun auto.

Een biertje dronk ik voor € 1,50 en voor een menuutje betaalde ik niet meer dan een joet, tien euro dus. O ja, ik heb ook wel eens heel veel duurder gegeten. Dat kwam omdat er binnen mijn reisgezelschap, via het appartementencomplex aanbevolen Hollandse bar/restaurant, eens een Hollandse biefstuk gegeten wilde worden. Tja, dan verwacht je niet dat je, naar Portugese begrippen, er de hoofdprijs voor moest betalen.

Nou dat deden we wel, voor een pracht biefstuk met mislukte sauzen uit een pakje, een klein beetje friet en diepvries groenten, betaalden we maar liefst ruim twee keer de Portugese prijs. Onze geëmigreerde landgenoten menen zich dat te kunnen permitteren, of vallen nog onder het Hollandse belastingregime?! Een beetje dom van de Portugese appartementen- verhuurders om hun gasten naar die dure Hollanders door te sturen.

Terug naar de moraal…. wij, als beste jongens en meisjes van de klas, betalen in ons land overal de hoofdprijs voor, terwijl er elders in Europa van alle lage prijzen wordt genoten. De te korten die zij daarbij oplopen weten wij Hollanders kennelijk wel aan te vullen.

Jammer Geert, dat je in alles veel te nationalistisch bent.

Mijn voetenleed is nog niet ten einde. De omgeruilde wandelschoenen van een topmerk voor de populaire ‘vierdaagse schoenen’ van New Balance geven nog even niet de verademing waarop ik had gehoopt. Het lijkt mij dat mijn opgelopen voetblessure na een weekje rust nog niet geheel is hersteld.

Maar ja, als een renpaard in zijn startbox stond ik gisteren weer te popelen om 22 kilometer vanuit Castricum te gaan lopen. En toen maar een klein stukje blauwe lucht door de wolken heen viel waar te nemen trok ik, ondanks de weersvoorspelling, m’n nieuwe NB’s aan. Het weer leek mee te gaan vallen.

Zo was het ook, tenminste de eerste twee uur. De motregen diende, bijna tegelijk met schrijnende pijn aan mijn rechtervoet, zich aan. Gelukkig liep ik op dat moment door het bosrijke gedeelte van de tocht, zodat de bakken indirect op mij vielen. Niet de regen maar de schrijnende pijn verstierde een beetje deze ontzettend mooie wandeltocht.

Eenmaal terug in het dorpshuis had ik toch wel een ontzettend voldaan gevoel en bij de eerste goudgele rakker was het leed al nagenoeg geleden. Maandag weer effe gauw met mijn voetmecanicien in contact, in het vertrouwen dat ik tijdens mijn Portugese wandeltochten weer met volle teugen, vooral pijnloos, kan genieten.

In ieder geval genoot ik, na mijn barre tocht, van mijn biertje. Maar eigenlijk ook van de omgeving. Allereerst van de vier wandelverenigingsleden, die met de bus (waarschijnlijk vanuit Utrecht) naar hier zijn gekomen. Onderweg werd ik door hen in hun speedmars al eens gepasseerd, waarna zij kennelijk toch ergens een stop hadden gemaakt. Want uiteindelijk ben ik ze een halfuurtje voorgebleven. Maar goed, ze zaten nu bij een bokbiertje hun tocht te evalueren. “Ik ga in ons clubblad een nieuwe rubriek starten, waarin ik over onze tochten ga schrijven”, zei één van hen, de clubbladredacteur naar ik begreep. Dat zal hij nog niet zo lang zijn, want ik kan mij niet voorstellen dat je als wandelredacteur nu pas op het idee komt om over de bezigheden binnen de club te gaan schrijven. Maar ach, beter laat dan nooit. Hij liet zich in ieder geval door zijn medelopers goed voeden met stuf, waar hij achter zijn toetsenbord iets mee kan. Daarbij komt dat hij zijn wandelrubriek een wetenswaardig tintje mee wil geven, getuige het feit dat hij zijn tafelgenoten de tocht van een rapportcijfer liet voorzien. Zij kwamen op 2 zevens en 2 achten, waarbij werd aangemerkt dat de regen een negatieve invloed op hun waardering had. Ik kon mij, natuurlijk in stilte, vinden in die redenering. Kort daarna vertrok de bus, zodat ik mij op andere zaken kon concentreren. En die waren er….

Aan de andere kant van de bar was er een soort uitgeefluik, waar regelmatig wandelaars voor stonden om iets te bestellen, waarbij de groetensoep erg populair was. In het zaaltje achter, buiten mijn beeld, werd dit gezamenlijk geconsumeerd. Er bleef voldoende te kijken over, want binnen de commerciële ruimte van het dorpshuis waren maar liefst 7 vrijwilligers druk aan het werk, ondanks dat dit niet helemaal synchroon liep met de drukte. Het was vermakelijk te zien hoe deze 65++’s in alle vrolijkheid zich van hun taak kweten. Het kwam over als een goed geoliede horecaonderneming. Niet één keer heb ik, “M’n collega komt zo bij u,” gehoord. En iedereen was voor elke functie direct inzetbaar. Maar dan toch viel mij iets op wat mij enigszins te denken gaf. Ik nam nog maar een biertje om daarover meer te kunnen ontdekken.

Er moet iets met die 65++ mensen aan de hand zijn, of moeten zij in ieder geval een bijzonder verleden hebben. Naar het lijkt een crimineel verleden. Ik ging mij afvragen in wat voor een dorpshuis ik was terechtgekomen. Zou het iets met de reclassering te maken hebben?!, fantaseerde ik er op los. Was ik er getuige van hoe oudere delinquenten hun taakstraf ondergingen?! Het kon bijna niet anders, want vanaf het uitgifteluik gezien zat er een 65+++mevrouw, met pen en papier voor zich, verdekt opgesteld. Steeds als er een bestelling werd opgenomen, liep een van de bediendes naar haar toe, om de bestelling nog eens te herhalen. In de bekende streepjestaal, vier recht en één er schuin doorheen, werd alles nauwgezet genoteerd. Mij was het wel duidelijk, dit bedienend personeel kan heel goed wedijveren met menig professionele horecaan. Maar ja, je moet ze wel kort houden.

Over het algemeen doe ik niet lang over het kopen van schoenen. Ze zijn leuk en ze passen, zijn daarbij de belangrijkste overwegingen. Bij het kopen van wandelschoenen is dat wel even wat anders. Dan moet je namelijk ter plekke beoordelen of die schoenen je wel lekker zitten. Op dát moment, maar ook na 10, 20 en 25 kilometer. Dat vraagt om opperste concentratie en om na te denken, bij elke proefstap die je doet. Geloof me, zeker met mijn moeilijke voeten met hoge wreven, valt dat als den donder niet mee.

Bij die inkoopcessie heb ik dan altijd én m’n oude schoenen én m’n podotherapeutische binnenzooltjes bij me. Zo ook met de aankoop van mijn nieuwste wandelmaatjes. De deskundige verkoopster nam alle tijd voor mij, nou ja voor mijn voeten dan. Meerdere typen en merken werden mij ondergebonden, waarna ik een rondje door de zaak liep. Stapje voor stapje moest ik dan zo tot een aankoopbesluit komen.

Dit keer viel mijn keuze op schoenen van een topmerk (since 1921) met een minder soepele zool. Mijn keuze werd mede beïnvloed doordat de podologe had geconstateerd dat ik rechts m’n voet niet helemaal afwikkelde. Een beweging die noodzakelijk schijnt te zijn, om op langere trajecten lekker door te kunnen blijven stappen. En juist door de bouw van deze schoenen werd je met afwikkelen geholpen. Een semi-automaat onder de schoenen dus.

Niet dat ze direct optimaal zaten, leken ze wel lekker te lopen. “Tja, dat is even wennen, vooral omdat de zool stugger is.” Dat klonk heel aannemelijk, te meer doordat ik mijn dienstplichtige legerkistjes in 1967 ook eerst in heb moeten lopen, die nadien soepel genoeg waren om voor de vijand eventueel heel hard weg te kunnen lopen. Daardoor ging ik voor deze duurdere schoenen.

De voorspelling van de wandelschoenenmevrouw, dat ik zonder inlopen, makkelijk een wandeltocht van 20 kilometer zou kunnen lopen, kwam helaas niet uit. Sterker nog, mijn voeten begonnen na zo’n 10 kilometer al behoorlijk op te spelen. Daarbij had ik ook nog eens het geluk dat onze op papier gekochte wandeltocht van geen meter klopte, zodat wij noodzakelijkerwijs uiteindelijk ongeveer 30 kilometer liepen. Pijnlijk, maar lekker uitgelopen, naar ik hoopte. Mooi, uhhh pijnlijk, niet.

Ook de volgende en de volgende wandeltocht liep ik met pijnlijke poten, waarna ik mijn podologe als joker inzette. En, ondanks dat vooral mijn rechter zooltje iets werd aangepast, mocht het niet baten. Zelfs een avondwandeling van 10 kilometer in de stromende regen, zette de schoenen niet naar mijn voeten. Ik ging een beetje geloven in de strijd die de Japanse soldaten net voor de Tweede Wereldoorlog hadden te leveren. Zij hadden namelijk in vredestijd letterlijk lood in hun schoenen, waarmee zij heel veel kilometers hebben gelopen. Omwille van de uitgewerkte strategie, dat zij tijdens het oorlogsgeweld veel harder zouden lopen.

Mijn jaarlijkse Dam tot Dam van 26 kilometer stond voor de deur. Ik had al 170 kilometer met mijn lood in de schoenen gelopen. Stapje voor stapje voelde ik de pijn, zodat ik mijn podologe nogmaals als een soort mecanicien had ingeschakeld. Opnieuw een kleine aanpassing. Stap na stap heb ik dat gevoeld, het hele verrekte traject lang.

Gek genoeg recupereerde ik dan wel weer heel snel en was ik mijn voetenleed weer snel vergeten. Daardoor bleef ik vertrouwen houden in dit topmerk wandelschoen. Nou ja, vertrouwen…. De inmiddels ingeseinde schoenenimporteur was er van overtuigd dat het niet aan de schoen lag, maar ook de podologe kon verder voor mij niets meer doen. Daar sta je dan…., want lopen doet pijn. Eigenlijk deed het een beetje denken aan de begintijd van de computer. Waar jij dacht dat een probleem aan de computer lag, bleek het softwarematig te zijn en anders om. Ook hier viel niemand aan te spreken.

Opnieuw zocht ik mijn heil in de wandelschoenenwinkel, waar inmiddels twee dames zich mijn wandelleed hadden aangetrokken. Een nieuwe try-out, nu met extra dempende zooltjes, volgde. De thuistocht van 25 kilometer kon ik gelukkig tijdig naar 15 kilometer inkorten, want mijn voeten brandden de schoenen uit.

Met dit trieste bericht kwam ik terug bij mijn meelevende schoenenleverancier. Zij vonden het heel begrijpelijk dat ik na 232 pijnlijke kilometer de handdoek in de ring, ofwel de schoenen in de hoek, gooide. Maar ja, dan moet je tot een voor beide partijen aanvaardbare afwikkeling (dit keer niet de beweging van mijn voeten) komen.

Het voorstel van de winkelier was redelijk, waarbij ik niet uitsluit dat het vooruitzicht van een pijnloze wandeltocht hierin mij handtam, uhhh: voettam, heeft gemaakt. De schoenen gaan ter beoordeling terug naar de fabriek en ik heb opnieuw voor het mijn vertrouwde merk New Balance, type Wandelvierdaagse Nijmegen, gekozen. Mijn merkentrouw had gewoon met mijn huwelijkstrouw moeten overeenkomen. Zaterdag zullen mijn NB’s mij 25 wandelkilometers lang moeten plezieren.

Soms word ik er toch gallisch van, hoe al je clicken op internet nauwlettend worden gevolgd. Zodra je maar even interesse in een bepaald product hebt, wordt je beeldscherm met soortgelijke aanbiedingen gebombardeerd. Nou ja, als ze zich een keertje roeren met de melding dat zij daarvoor ook een aantrekkelijk aanbod hebben, kan ik dat nog billijken. Maar internetwinkel Zalando maakt het wel heel erg bont.

Ruim een maand geleden besloot ik nieuw ondergoed aan te schaffen. Iets wat mijn Truus altijd tot haar taak rekende. Tot dan lag het ‘nieuwe’ gewoon in mijn kast. Nu moet ik dus zelf in actie komen. Tja, dan moet je op zoek naar een ondergoedwinkel en dat deed ik dan ook, via internet. Weken geleden heb ik in ‘een gewone winkel’ uiteindelijk succesvol aankopen gedaan.

Langs die weg lukte het Zalando niet om mij te volgen en kennelijk leven zij in de veronderstelling dat ik nog steeds niet ben geslaagd. Dat ik in een versleten hemd sta. Want, ik kan geen site openen of Zalando toont dagelijks mij weer een waslijst onderbroeken. Rot toch op Zalando, jullie zijn nog erger dan de Jehova’s getuigen.

Nu Diederik Samsom zich, tijdens de coalitieonderhandelingen, steeds meer door Mark Rutte laat overrulen, ga ik zo langzamerhand toch een heel ander standpunt krijgen. Je zou kunnen zeggen dat ik aan het verkleuren ben. Want, het is toch in en intriest dat belangrijke speerpunten tijdens de verkiezingen van de PvdA, zoals het begrotingskort wat zelfs (sterk onderbouwd) boven de 3% mocht uitkomen en de BTW verhoging met 2% absoluut geen doorgang mocht vinden, volledig over boord zijn gepletterd. Diederik is het zelfs niet gelukt om de 2,7% naar de, voor Europa acceptabele, 3% te tillen.

Na heel veel jaar van overtuigd sociaal denken en doen, ik heb nota bene voor het socialistische Dagblad Het Vrije Volk gewerkt, word ik door een slecht onderhandelaar het rode nest uitgedreven. Tenzij….

Jazeker tenzij, want Diederik Samsom kan met één ding bij mij nog zijn cover ophouden en van mijn loyaliteit verzekerd blijven. Als wij omwille van de Europese eenheid Griekenland (nogmaals), maar nu ook Spanje, financieel zullen ondersteunen, zou het heel terecht zijn dat de Nederlandse belastingbetalers daar direct iets van terugzien.

Heel simpel, laat ons in Nederland geen € 1,90 voor een liter Euro 95 benzine betalen, maar gun ons dan ook de benzineprijs van Griekenland (€ 1,76) of beter nog die van Spanje, € 1,49 per liter. Het heel veel jaren te veel betaalde kwartje van Kok nu teruggeven, zou mij al tot tevredenheid stemmen.

Simpel toch Diederik, ik ben al tevreden als wij terugkrijgen wat we al heel veel eerder terug hadden moeten krijgen. Zal blijken dat je toch kunt onderhandelen???

De bank, ooit “TOT NUT VAN HET ALGEMEEN.” Nu niet meer dan roversholen.
Hoe heeft het zover kunnen komen?!

Zo’n 70 jaar geleden werden de advertenties bij ons ook gecensureerd. Dat is dus héél lang geleden en de censuur was héél subtiel. Ik bedoel maar.

Van de zomer haalde ik het al een keertje aan, de Nederlandse taal, vooral de spreekwoorden en gezegden, worden steeds meer verbasterd. Mijn aanleiding van toen was datgene ik op een terrasje hoorde zeggen, dat het wel een speld op een gloeiende plaat was.

Deze ouwe koe, het werd inderdaad door een vrouw uitgesproken, haal ik uit de sloot, nadat ik ook Meneer Van Dale op een verbastering betrapte. In zijn boeken, die nooit verfilmd zullen gaan worden, trof ik onder ‘veranderlijk’ aan: “Niets is zo veranderlijk als een mens.”
Mooi fout!

Als ervaringsdeskundige weet ik dat dit moet zijn: “Niets verandert er meer dan voor een mens.”

Zal mij benieuwen of Meneer van Dale dit bij zijn volgende editie heeft aangepast.