L en R.

Mijn gewenste lichaamsbouw gaat terug naar de tijd dat de sixpack zelfs nog niet als verpakkingseenheid was uitgevonden. Nadien ben ik met (tour)fietsen, squashen, fitness en wandelen heel wat gevechten met mijn lijf aangegaan,  om het ‘enigszins’ binnen de perken te houden. Zij die hierover tot een ‘alleraardigste reactie’ worden uitgelokt, beloof ik verbaal snoeihard te pareren.

Trouwens mijn overgewicht werkt, naar zeggen van mijn chirurge, in mijn voordeel. Zij hebben meer ruimte om bij mijn darmen te komen. Vanaf nu ben ik zelfs geneigd naar alle vergelijkbare lichaamsgebouwden mijn duim op te steken, met de aanmoedigende tekst: “Heel goed…., je weet maar nooit…”

Vandaag liep ik toch ook weer tegen een ongekend nadeel aan. Omwille van de bestralingen van aankomende week zijn er namelijk een viertal cirkeltjes op mijn lichaam geplaatst, die ik dezer dagen zelf in zichtbaarheid met een stift moet onderhouden.

De eerste keer dat ik het onderhoud wilde plegen, wist ik niet meer waar de tekentantes de kringetjes hadden geplaatst, zodat ik voor de spiegel op onderzoek uit moest. Eén rondje was bij mijn navel snel gevonden. En ja hoor…., korte tijd daarna trof ik circa tien centimeter zuidwaarts het volgende cirkeltje. Nog twee te gaan.

Minutieus zocht ik in de directe omgeving, met de wetenschap dat de bestraling in dat gebied plaats zal vinden. Geen kringetjes, zoals die rond mijn navel en daar onder, waren neergezet. Ik ging de logica bij elkaar fantaseren. Grote(re) kringen voor de primaire gebieden, kleine(re) kringen voor het secundaire gedeelte. Vanuit die theorie kwam ik wel plekjes tegen waar sterk vervaagde kringetjes omheen zouden kunnen staan. Maar ja, ik zag er meer dan twee.

Om mijn behandeling op voorhand al niet te verpesten, heb ik toen toch maar even het ziekenhuis gebeld, met de vraag waar die vier cirkeltjes precies zijn gelokaliseerd. “Ja, die twee heb ik gevonden…” “Ohhh, links en rechts op m’n dijbenen?!” Tja, daar had ik niet naar gekeken. Natuurlijk hield ik voor me dat ik bijna twee cirkeltjes om moedervlekjes had neergezet.

Soms moet je op je poot spelen, wat bij een wandelschoenaffaire een vanzelfsprekendheid lijkt. Mijn Han Wag schoenen, waarover eerder verhaald, leken namelijk een miskoop te zijn, ondanks dat de reputatie van dit topmerk bijna niet toeliet dat er iets aan die schoenen kon mankeren. Getuige de mening van de schoenenadviseuse, podologe en schoenenimporteur. Dit voetvolk mag dan goed bedoeld daarvan overtuigd zijn, na twaalf tochten van totaal 232 kilometer pijnlijke poten wilde ik echt niet langer de voetveeg zijn, iets wat men zo langzamerhand kon billijken.

Zo liep ik dan weer met vertrouwde New Balance schoenen wat metertjes door de winkel, waarbij het mij moeilijk viel te zeggen of ik nu wel pijnvrij kon stappen. De opgelopen blessure, twijfel bij derden of het wel aan schoenen zou liggen en het ‘bij lopen na moeten denken’ werkten in mijn nadeel. Mijn eerder opgedane ervaring met de NB wandelschoen gaf echter de doorslag. “Ik gok het er op”.

Heel begrijpelijk kon de schoenenmevrouw, uit serviceoverweging, niet verder gaan dan met gesloten beurs de schoenen te vervangen, waarbij ik de pijnlijke Han Wag’s mocht houden. “Anders gooien wij ze toch weg.” Deze schoenenwissel vond ik prima, ondanks mijn strop van vijftig euro. “Oi”, ik verheugde mij weer op pijnloze wandeltochten. “Nee, ik hoef die schoenen niet te hebben. Veel liever heb ik het dat de fabrikant, ondanks hun twijfel, tóch naar die schoenen kijkt, omdat ik er wél van overtuigd ben dat het daar aan ligt.”

De schoenen werden naar Duitsland opgestuurd en zes weken later liet de schoenenmevrouw mij weten dat Han Wag, zonder verder commentaar, de schoenen volledig heeft vergoed. Beetje flauw van de heren Han en Wag. Zij waren echt niet van hun voetstuk gevallen, als zij ruiterlijk hadden erkend dat het om een productiefout ging en excuus aangeboden zouden hebben voor de 232 rottige kilometers die ik op hun product heb afgelegd.

Van de winkelier kreeg ik dus die vijf tientjes terug. Nou wil ik niet verder foeteren, maar ook zij namen niet de kans die Han Wag liet liggen. Al was het maar een kortingsbon voor een volgende aankoop, dan had m’n voetenleed nog vriendelijker afgelopen.

Het was vandaag in het ziekenhuis weer een enerverende middag. Daarbij kreeg ik heel even het idee dat mijn persoonsgegevens van zowel mijn sportschool als van het ziekenhuis met elkaar waren gematcht. En dat ik, naar aanleiding van mijn krachttrainingresultaten, met tattoos beloond zou worden. Die tattoos kreeg ik, de motieven daar achter waren heel anders.

Met de verrassende openingszin “Meneer Kroon, ik ken u al van binnen en van buiten…,” verhaalde de chirurg wat mij de aankomende tijd staat te wachten. Kennelijk zo bedoeld, voelde ik mij direct op mijn gemak en leek ik niet zoveel te hoeven vrezen. En dat gevoel klopte helemaal. De ontdekte tumor verkeert in een vroeg stadium en was nog min of meer vrijstaand, zonder uitzaaiingen. Zo gunstig zelfs dat de voorafgaande bestralingen eigenlijk niet nodig zouden kunnen zijn. Er volgde toen een alleraardigste verhandeling over een profbokser in de ring, waarbij ik werd verzocht ‘m effe de ring uit te slaan. “En omdat wij verwachten dat u dat niet zal lukken, uw krachttraining daarvoor onvoldoende is geweest, spuiten we die bokser effe plat, zodat u ‘m alleen maar aan zijn benen de ring uit hoeft te slepen.”

Dit ging dus niet over mij en een bokser, maar over de chirurg en de tumor. Door een bestralingscessie van vijf dagen zal de tumor voor dood mijn ring (lichaam) worden uitgesleept. “Ik ben er vrijwel zeker van dat wij u voor honderd procent kunnen genezen.” Een pracht verhaal met Happy End.

Maar natuurlijk zit ik nog niet aan de laatste pagina van ‘dit sprookje’. Ik ben nog maar net het eerste hoofdstuk door. Hoewel, het hoofdstuk ‘plaats bepalen’ mocht ik ook al vanmiddag doorwerken. Dit ging om een CT scan, waarbij op de millimeter nauwkeurig wordt bepaald op welke plekken ik zal worden bestraald. En dáár waren twee tattoos, niet meer dan puntjes, voor bedoeld. Wat zal ik later trots op mijn tattoos zijn.

De volgende hoofdstukken volgen heel snel. Vanaf volgende week maandag word ik vijf achtereenvolgende dagen bestraald, waarna donderdag 6 december de operatie al zal volgen.

Nu al heb ik het gevoel over mij dat ik aan de beterende hand ben.

Politici beantwoorden vragen niet in volzinnen. Nee, veel erger, ze lullen in alinea’s om te verhullen dat zij hun (verkiezings)afspraken niet nakomen.

Toen de verpleegkundige mij maandag de meest intieme vragen stelde gaf ik op haar verontschuldiging te kennen dat “ik graag in handen en gek op aandacht ben.” Dat blijkt ook wel door mijn openhartig geschrijf in m’n blog, door mij hardnekkig het digitaal openen van mijn regenjas genoemd. Datgene mij overkomt wil ik, dan wel zo luchtig mogelijk, met anderen delen. Mochten daar twijfels over zijn, kan ik onthullen altijd heel blij met de plezierige reacties te zijn.

Ach ja, ik had voor mijn gevoel effe een intro nodig, om het weer eens over mijzelf te kunnen hebben. Want dat moet, digitaal mijn week doornemen. Het leek een verschrikkelijke week te worden, wat zelfs tot aan de eerste woorden van mijn MDL-arts aanhield. Maar, toen kwam de wending…. Mijn kanker is operabel. Er is heel veel hoop op leven.

De volgende twee dagen ben ik bijna in een roes, waarin meneer Heineken een niet onbelangrijke rol heeft gespeeld, doorgekomen. Woensdag reed ik ergens in mijn prachtige regio toen, als zoveel malen daarvoor, een gelukzalig moment mij overviel. Dit keer met het gevoel dat ik dit ook het aankomend voorjaar weer mag beleven. Je moest eens weten, beter van niet, hoe lekker zoiets je donder door raast.

Eigenlijk heb ik een geweldige week gehad. Vol moraal ben ik donderdagochtend op de sportschool weer met krachttrainingen begonnen en ondanks dat ik zo’n drie weken (inclusief vakantie) had gespijbeld, had ik nog niets op mijn prestaties ingeboet. Nog steeds druk ik 42,5 kilo, waarmee ik absoluut nog niet voor het watje van het jaar in aanmerking kan komen. Gezien mijn leeftijd en mijn gemis aan tatoos is het best een acceptabele prestatie, die ik ondanks alles vast heb weten te houden. Ook elders binnen mijn trainingscircuit zijn mijn prestaties op niveau gebleven. Geloof maar dat ik met een blij gezicht de sportschool verliet.

Alsof ik mij nog niet genoeg had bewezen, was ik de volgende dag ‘de klos’ doordat een vriendin mij had aangeboden mijn tuin winterklaar te maken. Niet dat zij daarbij van mij een bijdrage verwachtte, maar dat is nou eenmaal mijn eer te na. Samen hebben we in anderhalf uur de zware arbeid verricht. En weer geen centje pijn.

Vandaag wilde ik in overtreffende trap bewijzen dat er in fysieke zin bij mij totaal nog niets merkbaar is. Nee, ik heb geen ongewenst gewichtsverlies. Nee, mijn darmen manifesteren zich niet op een onaangename wijze in mijn onderbroek. Alles is nog ‘heel normaal’. Daardoor wilde ik niet zo maar mijn standaardafstand van 20 kilometer wandelen. Het moesten maar weer eens 25 kilometers worden, zoals ik dat eind september voor het laatst met de Dam tot Dam liep.

Nou, deze tocht vanuit mijn neef’s Wassenaar, was door de duinen vele malen zwaarder. Maar toch zonder één centje pijn. Met bijna 6 kilometer per uur liep ik met hartstikkevriendin deze pracht tocht. Morgen neem ik mijn rustdag, zit ik breedbekkerkikkerend van genoegen op de bank. Na te genieten van toch een fijne week waarin Kanker fysiek nog geen vat op mij heeft gekregen. En dat hou ik zo!

Bij nader inzien vond ik het eigenlijk een beetje eng, die reactie zondag (de 11^e november) van een meisje van tien op “Auÿ au De Haag” in mijn blog Knetter. Ik wist er ook niet direct op te reageren. Tegelijkertijd bedacht ik dat het voor dat meisje wel heel teleurstellend moet zijn als er niet op haar initiatief werd gereageerd. Volwassen gedachten stroken immers niet helemaal met die van een kind. Daardoor besloot ik zo neutraal mogelijk te reageren, met:

“Dag Cheyenne,

Natuurlijk eerst van harte gefeliciteerd met jouw verjaardag. Ik hoop dat je er een leuke dag van maakt en dat je mooie cadeautjes hebt gekregen. Maar dan, eerlijk gezegd ben ik een beetje dom en weet niet goed wat je bedoeld, waarom je hebt geschreven. Grote mensentaal versta ik veel beter, dus vraag maar aan jouw pappa of mamma mij nog eens te schrijven, om mij uit te leggen wat ik niet snap.

Dag, dag!
Arnold Kroon”

Zonder verder op het e-mailadres te letten ((cheyenne10 [ggd@hotmail.nl]) verzond ik mijn antwoord met ‘beantwoorden’. Het bericht kwam terug met als opmerking: This is an automatically generated Delivery Status Notification. Delivery to the following recipients failed.ggd@hotmail.nl

Achteraf gezien misschien niet zo gek, met ggd als hotmailadres. Ik heb mij suf gepiekerd, wat ik hier toch van moet denken. Ik kwam er niet uit. Vandaar dat ik de gebeurtenis hierbij maar openbaar maak.

Niet geheel okselfris, waar meneer Heineken toch wel debet aan is, kwam ik vandaag ontzettend opgelucht uit bed. Alle spanningen van de laatste weken zijn van mij afgevallen. Alle kans dat ik nu dan ook geen stommiteiten meer uithaal.

De laatste was van eergisteren, toen ik een ovengerecht klaarmaakte. De oven op 220 graden voor een heerlijke wilde zalm in bladerdeeg. Heerlijk gegeten, dat wel…. Alleen was ik vergeten eerst de plastic magnetron-afdekschaal er uit te leggen, waardoor ik ongewild ook een plastic pannenkoek had ‘gebakken’.

Als ervaringsdeskundige weet ik nu dat niet alleen scherven, maar ook plastic pannenkoeken geluk brengen. Goed om te weten, toch?!

Nee, het waren niet die “drie fantastische dagen” van de TV commercial. Ze waren juist verrotte spannend. Afgelopen donderdag heb ik zowel een CT als MRI scan moeten ondergaan, waaruit moet blijken of ik er nog verstandig aan doe om op TV naar vervolgseries te kijken. Of ik nog een dik boek kan lezen, of dat het beter is direct met de laatste pagina te beginnen. Dus, wat is de geconstateerde kanker met mij aan het doen…

Hoewel ik op zich best positief ben ingesteld, gingen de laatste dagen het mij toch benauwen. Er was te veel een déjà vu van de ‘kankersituatie’ van mijn Truus. Nog geen anderhalf jaar nadat zij de afdeling bezocht, waar ik vandaag mijn tweede afspraak had, was zij na een lijdensweg hartstikke dood. En dat speelde vooral de laatste dagen door m’n kop.

Het geestelijke had zich van het lichamelijke losgemaakt. Lijfelijk kón het namelijk niet waar zijn dat ik niet van mijn Kanker kon winnen. Afgelopen zaterdag liep ik nog fluitend 20 kilometer, terwijl ik kort daarvoor nog knappe prestaties in Portugal had neergezet. Maar ja, dan toch….

Uur U was aangebroken. Omwille van het Salomonsoordeel werd ik bij de chirurge binnengeroepen. Van haar intro schrok ik even, heel even. Maar haar vervolg klonk mij als muziek in de oren. Een prettige bijkomstigheid daarbij was ook dat haar empathie, als bij een geitenharensokkencessie, heel natuurlijk bij mij binnenstraalde én dat zij communicatief de humor zeker niet schuwde.

Uhhh, vergeet ik bijna het belangrijkste, want nadat nog geen maand geleden mijn tandarts mij wist te melden “geen gaatjes” te hebben, meldde zij mij dat ik “geen uitzaaiingen” heb. Hallo, ‘geen uitzaaiingen?!’ Watje als ik ben schoot ik van die melding ontzettend vol. Toen pas realiseerde ik mij namelijk dat Kanker, niet zoals dat binnen mijn déjà vu post had gevat, te genezen valt. Eigenlijk heb ik, min of meer, toch de gewenste Haagse Kankâh.

Of ik verder nog wat wilde weten? “Nou nee dokter ik vertrouw volledig op jullie. Hoewel, één misschien lullige vraag: Kan ik rond 25 januari mijn 10^e Wandelmarathon van Egmond lopen? “ Zij was heel begaan met mijn vraag, neigde er zelfs toe mij daar een High Five voor te geven. “Ik zal je langs het parcours komen supporten”, was haar fantastische reactie om te laten weten hoe goed het is om voor je zelf een positief punt op de horizon te plaatsen. Zouden er geen (Rutte) wachtlijsten bestaan, zou het zelfs een reëel streven zijn. Het valt echter te vrezen dat ik vijf weken geduld moet hebben, alvorens de behandeling van start zal gaan.

De rest van mijn ziekenhuisbezoek was een invulling voor datgene er komen gaat. Ja, het zal zeker een zware operatie zijn, maar wel omwille van genezing en niet, zoals de déjà vu mij de laatste dagen gevangen heeft gehouden, omwille van een ‘comfortabele dood’.

Hartsikkevriendin, we gaan ons balboekje heel ver overschrijven!

Zoals dat altijd bij ons ging, zei Truus zes jaar geleden “koop ‘m nou maar”, anders had ik nooit zo’n voor mijn begrip duur horloge gekocht. Oris is een beroemd Zwitsers uurwerk, since 1904. Ik heb model Big Crown Original wat in 1938 met een typische datumaanduiding is ontwikkeld, om tot aan de dag van vandaag ongewijzigd te blijven. Een echt ouderwets Zwitsers precisieklokje dat automatisch door een schommelend gewichtje wordt opgewonden.

Dit fraaie klokje heeft mij na een kleine vijftig jaar van mijn typische gewoonte afgeholpen, om overal waar ik ook kwam mijn horloge af te leggen. Wat in menig kroeg onderwerp van gesprek werd. “Vergeet je dat horloge dan nooit?” Nee, nou ja één keertje maar, toen liet ik het op een nachtkastje liggen”, zei ik dan stoer.

Mijn Oris is nu kapot. Het knopje is afgebroken. Omdat mijn oorspronkelijke leverancier inmiddels wegens rijkdom is gesloten, heb ik het horloge naar een andere, niet Oris dealer, juwelier gebracht. Wel met het uitdrukkelijke verzoek om originele Oris onderdelen te gebruiken.

Na twee dagen werd ik al gebeld, nee niet dat mijn Oris was gerepareerd, maar dat de juwelier de onderdelen niet kon krijgen. De Zwitserse fabrikant verzocht om het horloge naar hen toe te sturen, want alleen zij zijn bevoegd het klokje te repareren.

Geinig toch, mijn Big Crown wordt gerepareerd door de baas zelf.

Eindelijk was ik gisteren voor het eerst in het ADO Den Haag voetbalstadion. Het nieuwe stadion zoals ik dat tot gisteren noemde. Tot dan was ik blijven hangen in de nostalgie van het oude stadion in het Zuiderpark, wat iets gemoedelijks had. Nou ja, gemoedelijk, als je de behoorlijk agressieve taal van de Hagenees verstaat, tenminste. Ik doe dat, uiteindelijk heeft mijn wiegje ooit in de Haagse Schilderswijk gestaan, waar mijn ouders toen als den donder vandaan verhuisde, om op de Zuiderparklaan (343), dát aanzien te krijgen waar mijn vader meende recht op te hebben.

Eerlijk gezegd viel het ADO stadion mij wat tegen en vind ik het Alkmaarse AZ stadion vele malen mooier. De Hagenees heeft zich met dit kankâhstadion, om taalkundig maar effe heel Haags uit te pakken, behoorlijk af laten schepen. Tenminste, als je het in de juiste proporties ziet. Zet die voetbalarena nou eens af tegen dat IJspaleis, het Haagse stadhuis wat op een overdosis hoogmoed is gebouwd. Telkens als ik met vrienden naar Den Haag trek, om de bijzondere plekkies van mijn geboortestad te tonen, laat ik hun bekkies van verbazing open vallen. Want ja, dit zijn echt niet alle Ministeries onder één dak, maar slechts het stadhuis. Als je zoveel imposantie, noem het Haagse Bluf, naar je toe wilt trekken, was er toch veel meer uitstraling van het voetbalstadion te verwachten. Niet dus.

Toch kwam het kippenvel op mijn armen en dat was net voordat de wedstrijd ADO-AZ werd afgetrapt. Het Haagse volkslied “O, o, Den Haag…” werd ingezet, waarbij massaal werd meegezongen, met ingestudeerde piekmomenten die met veel decibellen het stadion uitschalden. Door al 25 jaar in Alkmaar te wonen, was ik eigenlijk voor AZ, maar tijdens de Haagse Hymne …”was het weer fijn om een Hagenees te zijn.”

De uitslag van de wedstrijd deed er mij ineens veel minder toe. Ik genoot van de sfeer. Van de héle entourage en niet minder van alles wat er ter aanmoediging door de Hagenezen werd geroepen. “Je mot die kankâhbal eâhdâh afgeive...; Laat die kankâh spits nie zau vrè laupe...” Gelukkig is ut zau kankâh rus..” Even kreeg ik het gevoel mij onder oncologen te bevinden. Alsof er in groot gezelschap voor mij een second opinion werd uitgesproken.

Het zal niet bij iedereen even begrijpelijk overkomen dat ik zonder emoties de ene Haagse kankâh na de andere kankâh over mij heen hoorde komen, terwijl nog geen week geleden ik heel meedogenloos zelf moest horen Kanker te hebben. Ik schreef het al eerder: de Haagse kankâh schrijf je anders en is absoluut ook iets heel anders. Mijn Haags gebekte neef wist dat heel goed te onderschrijven: “Oom, een echte Hagenees zegt de ene kankâh na de andere kankâh, maar bedoelt daar echt die vreselijke ziekte niet mee. Die gasten noemen échte Kanker zelfs heel omzichtig ‘K’.”

Onbedoeld hoorde ik aan mijn neef vragen “Je oom knokt er toch zeker voor…” Wat mij betreft was die 2-2 een fantastische uitslag.

Misschien ben ik er momenteel wel extra gevoelig voor, want ik erger mij kapot aan de Peugeot 208 TV commercial. Niet zozeer aan de beelden, want die zijn mooi genoeg. Nee het is de muziek er onder, Knockin’ On Heavens Door van Guns N' Roses.

Ontegenzeggelijk een heel mooi nummer, dat wel. Maar wie haalt het nou in zijn botte hersens om dat nummer onder een autocommercial te zetten? Is het dan echt zó levensgevaarlijk om in die Franse voiture te rijden?

Vanochtend was het spel op de wagen. Moest ik ‘voorkomen.’ Misschien een verkeerde tekst, maar zo voelde het wel. Niet dat ik iets op mijn kerfstok heb”, nee erger, op m’n darmen. “K” zoals dat vroeger werd genoemd. Ik moest mij al vroeg in het ziekenhuis melden. Toevalligerwijs kwam ik op die zelfde afdeling aan de balie een oud directeur van mij tegen. Op gehoorafstand noemde ik zijn naam, waarop hij totaal niet reageerde. Even later kwam hij aan mijn tafeltje zitten, keek mij aan, maar opnieuw was er geen reactie. Nou geloof ik niet dat hij een intakegesprek had voor het verkrijgen van een blindengeleidehond. Eerder denk ik dat hij, zoals in zijn arbeidzame leven ook het geval was, opnieuw zijn mensenschuwheid niet wist te overwinnen. Heel humaan heb ik de arme man verder niet lastiggevallen, waarna hij dankbaar (zal toch wel?!) achter zijn krantje dook.

Lang heeft dit niet hoeven duren, want vrij snel werd ik bij de arts binnengeroepen. Om voldoende inzicht te krijgen, kreeg ik daar een medisch diepte-interview, waarvoor de arts zich zelfs verontschuldigde. “Geeft helemaal niet dokter, ik ben gek op aandacht.”

Nadat alle info was gedigitaliseerd kreeg ik aanschouwelijke voorlichting. Mijn gezwel zit helemaal onderaan m’n darmen. Gek genoeg kwam toen in mij op dat ik ook hierin een tegenpool van mijn Truus was, onze formule voor 47 jaar gelukkig samen zijn. Truus had de ziekte helemaal bovenaan haar darmen (slokdarm) en ik juist precies aan de andere kant (endeldarm). Niet dat dit er ook maar iets toe doet, maar gewoon een toevalligheid die ik registreerde.

Over de behandeling kon verder nog niets worden gezegd, daarvoor moet eerst de CT en MRI scan plaats hebben gevonden. Hiervoor heeft mijn Case Manager, kennelijk een nieuw (prettig) fenomeen in het ziekenhuis, de afspraken gemaakt. Donderdag aanstaande, waarna dinsdagmiddag de uitslag en behandelingsmethode met mij wordt besproken.

Dat worden hele spannende dagen, hoewel ik na vanochtend er toch weer ietsje positiever tegenaan kijk.

In heel korte tijd hebben we de krediet- en bankencrisis achter de rug, want het is zo simpel. De belastingdienst moet daarvoor slechts een paar mensen uit de Quote 500 bezoeken. Omwille van de vermogensmaximalisatie moeten ze daar effe wat geld weghalen. Neem nou Charlene de Carvalho-Heineken, die alleen maar op de dood van haar vader hoefde te wachten, om miljarden op te strijken. Inmiddels geschat op 5,4 miljard (5.400.000.000) euro, goed voor minstens 1 miljoen euro rente per maand?! En dat is in een geciviliseerd land onfatsoenlijk, terwijl heel veel mensen onder het bestaansminimum leven en het land € 17 miljard schuld moet wegwerken.

Laat de overheid dan maar humaan optreden en 5,3 miljard euro bij Charlene weghalen, dan heeft dat kleintje pils nog altijd 100 miljoen (100.000.000) euro over, waar ook nog altijd minimaal 2 miljoen euro per jaar rente bij komt. Met zo’n kapitaal moet zij toch rond kunnen komen, desnoods houdt zij daarvoor maar een huishoudboekje bij.

Kabinet Rutte II heeft zo nog maar 12 miljard bij elkaar te harken. Nou, binnen de Quote 500 zijn er nog zat tuintjes te wieden. Als de fatsoenswet, dat één persoon nooit meer dan 100 miljoen euro mag bezitten, even snel door de 1^e en 2^e Kamer wordt gejast, kan het bij de vijftig rijkste families in het land, met een gezamenlijk geschat vermogen van maar liefst € 44.000.000.000, worden weggehaald.

Leg het maar vast klaar: € 2 miljard van Frits Goldschemedig; € 1,9 miljard van Wijnand Pon en Dik Wessels en 1,8 miljard van John de Mol. Effe tellen…., da’s weer € 7,6 miljard, nog maar € 4,1 miljard, dus kom maar op Familie de Rijcke, John Fentener van Vlissingen, Familie Blokker, Joop van der Ende, Hare Majesteit en Dreesmannetjes. Dan houdt de overheid al geld over. Maak niet uit, want we hebben nog veel meer geld nodig. Voor de zorgsector bijvoorbeeld, want er is nog (te veel) geld zat onder de rijkste families in ons land.

Mooi hè, in één klap wordt de 17 miljard begrotingstekort en de financiële problemen rond de Zorgsector opgelost. Ik geniet er van om mij op deze wijze onsterflijk te hebben gemaakt.

O ja Charlene, dank voor jouw miljarden, daar neem ik een biertje op. Natuurlijk uit de dure Beertender, dat levert jou weer een leuk centje op.

-o-o-o-

n.b.: Zonder daarmee Nederland uit de crisis te halen, heb ik er eerder in mijn blog over geschreven, wat nog in mijn kroondomein.com valt terug te lezen: www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/drieluik.html

Vanmorgen had ik een heel onwezenlijk gevoel over mij. Ik had erg goed geslapen, natuurlijk met dank aan de Heineken support. Maar was, zonder kater (leven het recupereren van mijn lichaam), wakker geworden, met het gevoel dat ik in het middelpunt van de belangstelling sta, wat bij Facebook nog eens werd bevestigd, terwijl ik bijna niet door heb waar het eigenlijk om gaat. Hoewel, eerlijk gezegd merkte ik, na eenmaal op te zijn, toch lijfelijk waarom ik dat warme medeleven mag ervaren, want ik voelde mij toch een beetje ziek.

Ziek?!, Ja, heel gek. Ik voelde heel nadrukkelijk mijn darmen en had het gevoel alsof er bij de kijkoperatie door de arts het “knopje kanker” op On was gezet. Het proces moest gaan beginnen*.

Gelukkig hoefde ik dit emotionele moment maar kort alleen beleven, want hartstikkevriendin had beloofd te komen, om samen een lekkere wandeling te maken, waarbij wij als vanouds veel zouden praten, zouden lachen en soms een traantje zouden pinken.

Ik had maar een paar kilometer wandelen nodig om mij (écht) blij te voelen. Wist zelfs met ijzeren wil het kankerknopje weer op Off te krijgen. Het ziek zijn was niet meer aan het gebeuren. Met grote voldoening, veel gepraat, veel gelachen en een traantje weg gepinkt, hebben wij onze 12 kilometers als een cadeautje uitgelopen.

In ons ‘balboekje’ is er wederom een fantastisch moment bijgeschreven. In de wetenschap dat er nog heel veel lege pagina’s zijn in te vullen.

-o-o-o-

* Stom genoeg, of was het gemakshalve, ging ik er aan voorbij dat er met een camera mijn darmen was ingegaan (Nee, niet bij “uitzending gemist” terug te zien), wat een dag later zeker nog voelbaar was

“Dokter, oud worden vind ik eigenlijk helemaal niet zo leuk.”Vol begrip keek de man mij aan: “Dan heb ik goed nieuws voor u.” Misschien doordat ik direct zijn antwoord begreep, wachtte ik zijn verklaring niet af en werd wakker.

Deze bijzondere droom was min of meer mijn bewustzijn binnen gedrongen. Als een soort macaber voorspel van datgene mij vandaag stond te wachten. Ik had een darmonderzoek te ondergaan. Macaber, nou ja op z’n minst emotioneel, was het direct al. Ik kwam op de ziekenhuisafdeling waar mijn Truus nog maar net ander halfjaar geleden haar laatste onderzoeken en behandelingen had gekregen. 

Nu was ik het die een roesje kreeg, die later op de uitslaapkamer kwam in afwachting van de arts.”Ik heb uw huisarts al ingelicht…” was zijn openingszin weinig hoopvol.“Ho, ho, dokter,” schoot er direct door mijn hoofd, “ik kom hier echt niet voor een twee halen één betalen”, verdrongen mijn gedachten zijn openingszin. Een zin die hij vriendelijk, geduldig herhaalde: “Voor u is het helemaal vreselijk, want ook u heeft kanker, endeldarmkanker.” 

Nee, ik had geen vragen. Dinsdag aanstaande ga ik de molen in en zal moge blijken of het operabel is en/of er uitzaaiingen zijn. Gelatenheid overviel mij. Alsof ik, zonder gouden handdruk, was ontslagen. Gelukkig werd ik door een goede vriendin begeleid, die alle praktische zaken naar verlangen afrondde en mij nadien op haar kookkunst bij mij thuis trakteerde. 

Natuurlijk heb ik tussentijds moeten janken, want ik ben ten dode opgeschreven. Maar dan toch….., ik overzag in split second ook mijn leven en concludeerde dat ik, mede door mijn beroep, wel ontzettend veel leuke dingen, vaak met mijn Truus, heb mogen beleven. Wat hebben we vreselijk veel lol gehad, wat hebben we ontzettend gelachen. 

Zonder mijn Truus ben ik nu nog maar 14 maanden bezig met het opbouwen van mijn tweede leven en concludeer dat ik een ontzettend fijne groep van intimi heb, met natuurlijk mijn wandelmaatje, na 35 jaar gewone vriendschap, inmiddels mijn hartstikkevriendin. In ons beider balboekje staan de aller mooiste happeningen die wij samen hebben meegemaakt. 

Kortom, mijn hersencellen tollen rond, als op een bord met rauwe erwten. Geen cel staat nog op z’n plaats. Gelatenheid (“So what”) maakt plaats voor strijdlust (“Mooi niet”). Ik ben dronken aan het worden. Voorlopig gaat mijn Beertender Marktplaats nog niet op. Stijf van emoties en rationele gedachten beroer ik momenteel mijn toetsenbord. En dan krijg je toch weer die schrijversmentaliteit, de regenjas moet gewoon open…

Vanaf het eerste moment wil ik over mijn kanker schrijven. Niet educatief, maar ook niet zoals ik over de vreselijke ziekte van mijn Truus met een rose bril op heb moeten schrijven . Mijn meissie heb ik zo in bescherming moeten nemen. Mijzelf kan ik, zonder mijzelf in de maling te nemen, natuurlijk niet in bescherming nemen. 

Daarom ga ik voor de feiten. Oh, wacht even…., ook nu zonder zeikverhalen waar niemand op zit te wachten. Maar wel recht voor z’n raap, wie weet zelfs met een beetje humor. Ik heb kanker, hoop nog steeds dat het de Haagse kankâh is, want dat schrijf je anders, dus is het anders.

We zullen zien en hopen.

Gisteren liep ik zo’n 17 kilometer in het Kampina natuurgebied, waar ik totaal slechts vijf mensen tegen kwam. Eerder tijdens wandeltochten opgekomen gedachten, dat ik het raar vind dat Nederland vol is, kwamen als vanzelfsprekend weer bij mij boven. Daardoor vroeg ik mij af: Als Nederland één grote stad zou zijn, met de bevolkingsdichtheid van Amsterdam (mag ook Den Haag zijn), hoeveel inwoners zal ons land dan tellen?

Niet dat ik fan van hem ben, verre van, maar ik begrijp niet dat Geert Wilders, tijdens zijn verkiezingscampagne voor de PVV, ons niet op hun kosten naar Portugal heeft gestuurd. Wie weet was ik dan wel geneigd om zijn vakje rood te kleuren.

Geert lijkt namelijk in Portugal erg overtuigd over te komen, dat wij gek zijn om nog langer voor de Europese Unie te kiezen. Dat komt omdat wij van Nederlands belastinggeld dreigen Rutte’s ‘niet nog eens Griekenland met miljarden te steunen’ het tóch beschikbaar gaan stellen. Met ondermeer Spanje en Portugal ook in het rijtje van dit miljarden-afgifteloket.

Misschien is dat in economische zin wel strikt noodzakelijk, hoewel veel economen daar ook anders over denken, maar voor ‘het gewone volk’ is het absoluut onbegrijpelijk. Dus ook voor mij, zeker nu ik net terug ben van mijn vakantie in Portugal.

Voor mij valt het namelijk niet te rijmen dat het Nederlandse volk moet bloeien voor een land, waar de bevolking vele malen goedkoper uit is met hun dagelijkse boodschappen, met ergens een gezellig drankje drinken, uit eten gaan en, niet te vergeten, met het voltanken van hun auto.

Een biertje dronk ik voor € 1,50 en voor een menuutje betaalde ik niet meer dan een joet, tien euro dus. O ja, ik heb ook wel eens heel veel duurder gegeten. Dat kwam omdat er binnen mijn reisgezelschap, via het appartementencomplex aanbevolen Hollandse bar/restaurant, eens een Hollandse biefstuk gegeten wilde worden. Tja, dan verwacht je niet dat je, naar Portugese begrippen, er de hoofdprijs voor moest betalen.

Nou dat deden we wel, voor een pracht biefstuk met mislukte sauzen uit een pakje, een klein beetje friet en diepvries groenten, betaalden we maar liefst ruim twee keer de Portugese prijs. Onze geëmigreerde landgenoten menen zich dat te kunnen permitteren, of vallen nog onder het Hollandse belastingregime?! Een beetje dom van de Portugese appartementen- verhuurders om hun gasten naar die dure Hollanders door te sturen.

Terug naar de moraal…. wij, als beste jongens en meisjes van de klas, betalen in ons land overal de hoofdprijs voor, terwijl er elders in Europa van alle lage prijzen wordt genoten. De te korten die zij daarbij oplopen weten wij Hollanders kennelijk wel aan te vullen.

Jammer Geert, dat je in alles veel te nationalistisch bent.

Mijn voetenleed is nog niet ten einde. De omgeruilde wandelschoenen van een topmerk voor de populaire ‘vierdaagse schoenen’ van New Balance geven nog even niet de verademing waarop ik had gehoopt. Het lijkt mij dat mijn opgelopen voetblessure na een weekje rust nog niet geheel is hersteld.

Maar ja, als een renpaard in zijn startbox stond ik gisteren weer te popelen om 22 kilometer vanuit Castricum te gaan lopen. En toen maar een klein stukje blauwe lucht door de wolken heen viel waar te nemen trok ik, ondanks de weersvoorspelling, m’n nieuwe NB’s aan. Het weer leek mee te gaan vallen.

Zo was het ook, tenminste de eerste twee uur. De motregen diende, bijna tegelijk met schrijnende pijn aan mijn rechtervoet, zich aan. Gelukkig liep ik op dat moment door het bosrijke gedeelte van de tocht, zodat de bakken indirect op mij vielen. Niet de regen maar de schrijnende pijn verstierde een beetje deze ontzettend mooie wandeltocht.

Eenmaal terug in het dorpshuis had ik toch wel een ontzettend voldaan gevoel en bij de eerste goudgele rakker was het leed al nagenoeg geleden. Maandag weer effe gauw met mijn voetmecanicien in contact, in het vertrouwen dat ik tijdens mijn Portugese wandeltochten weer met volle teugen, vooral pijnloos, kan genieten.

In ieder geval genoot ik, na mijn barre tocht, van mijn biertje. Maar eigenlijk ook van de omgeving. Allereerst van de vier wandelverenigingsleden, die met de bus (waarschijnlijk vanuit Utrecht) naar hier zijn gekomen. Onderweg werd ik door hen in hun speedmars al eens gepasseerd, waarna zij kennelijk toch ergens een stop hadden gemaakt. Want uiteindelijk ben ik ze een halfuurtje voorgebleven. Maar goed, ze zaten nu bij een bokbiertje hun tocht te evalueren. “Ik ga in ons clubblad een nieuwe rubriek starten, waarin ik over onze tochten ga schrijven”, zei één van hen, de clubbladredacteur naar ik begreep. Dat zal hij nog niet zo lang zijn, want ik kan mij niet voorstellen dat je als wandelredacteur nu pas op het idee komt om over de bezigheden binnen de club te gaan schrijven. Maar ach, beter laat dan nooit. Hij liet zich in ieder geval door zijn medelopers goed voeden met stuf, waar hij achter zijn toetsenbord iets mee kan. Daarbij komt dat hij zijn wandelrubriek een wetenswaardig tintje mee wil geven, getuige het feit dat hij zijn tafelgenoten de tocht van een rapportcijfer liet voorzien. Zij kwamen op 2 zevens en 2 achten, waarbij werd aangemerkt dat de regen een negatieve invloed op hun waardering had. Ik kon mij, natuurlijk in stilte, vinden in die redenering. Kort daarna vertrok de bus, zodat ik mij op andere zaken kon concentreren. En die waren er….

Aan de andere kant van de bar was er een soort uitgeefluik, waar regelmatig wandelaars voor stonden om iets te bestellen, waarbij de groetensoep erg populair was. In het zaaltje achter, buiten mijn beeld, werd dit gezamenlijk geconsumeerd. Er bleef voldoende te kijken over, want binnen de commerciële ruimte van het dorpshuis waren maar liefst 7 vrijwilligers druk aan het werk, ondanks dat dit niet helemaal synchroon liep met de drukte. Het was vermakelijk te zien hoe deze 65++’s in alle vrolijkheid zich van hun taak kweten. Het kwam over als een goed geoliede horecaonderneming. Niet één keer heb ik, “M’n collega komt zo bij u,” gehoord. En iedereen was voor elke functie direct inzetbaar. Maar dan toch viel mij iets op wat mij enigszins te denken gaf. Ik nam nog maar een biertje om daarover meer te kunnen ontdekken.

Er moet iets met die 65++ mensen aan de hand zijn, of moeten zij in ieder geval een bijzonder verleden hebben. Naar het lijkt een crimineel verleden. Ik ging mij afvragen in wat voor een dorpshuis ik was terechtgekomen. Zou het iets met de reclassering te maken hebben?!, fantaseerde ik er op los. Was ik er getuige van hoe oudere delinquenten hun taakstraf ondergingen?! Het kon bijna niet anders, want vanaf het uitgifteluik gezien zat er een 65+++mevrouw, met pen en papier voor zich, verdekt opgesteld. Steeds als er een bestelling werd opgenomen, liep een van de bediendes naar haar toe, om de bestelling nog eens te herhalen. In de bekende streepjestaal, vier recht en één er schuin doorheen, werd alles nauwgezet genoteerd. Mij was het wel duidelijk, dit bedienend personeel kan heel goed wedijveren met menig professionele horecaan. Maar ja, je moet ze wel kort houden.

Over het algemeen doe ik niet lang over het kopen van schoenen. Ze zijn leuk en ze passen, zijn daarbij de belangrijkste overwegingen. Bij het kopen van wandelschoenen is dat wel even wat anders. Dan moet je namelijk ter plekke beoordelen of die schoenen je wel lekker zitten. Op dát moment, maar ook na 10, 20 en 25 kilometer. Dat vraagt om opperste concentratie en om na te denken, bij elke proefstap die je doet. Geloof me, zeker met mijn moeilijke voeten met hoge wreven, valt dat als den donder niet mee.

Bij die inkoopcessie heb ik dan altijd én m’n oude schoenen én m’n podotherapeutische binnenzooltjes bij me. Zo ook met de aankoop van mijn nieuwste wandelmaatjes. De deskundige verkoopster nam alle tijd voor mij, nou ja voor mijn voeten dan. Meerdere typen en merken werden mij ondergebonden, waarna ik een rondje door de zaak liep. Stapje voor stapje moest ik dan zo tot een aankoopbesluit komen.

Dit keer viel mijn keuze op schoenen van een topmerk (since 1921) met een minder soepele zool. Mijn keuze werd mede beïnvloed doordat de podologe had geconstateerd dat ik rechts m’n voet niet helemaal afwikkelde. Een beweging die noodzakelijk schijnt te zijn, om op langere trajecten lekker door te kunnen blijven stappen. En juist door de bouw van deze schoenen werd je met afwikkelen geholpen. Een semi-automaat onder de schoenen dus.

Niet dat ze direct optimaal zaten, leken ze wel lekker te lopen. “Tja, dat is even wennen, vooral omdat de zool stugger is.” Dat klonk heel aannemelijk, te meer doordat ik mijn dienstplichtige legerkistjes in 1967 ook eerst in heb moeten lopen, die nadien soepel genoeg waren om voor de vijand eventueel heel hard weg te kunnen lopen. Daardoor ging ik voor deze duurdere schoenen.

De voorspelling van de wandelschoenenmevrouw, dat ik zonder inlopen, makkelijk een wandeltocht van 20 kilometer zou kunnen lopen, kwam helaas niet uit. Sterker nog, mijn voeten begonnen na zo’n 10 kilometer al behoorlijk op te spelen. Daarbij had ik ook nog eens het geluk dat onze op papier gekochte wandeltocht van geen meter klopte, zodat wij noodzakelijkerwijs uiteindelijk ongeveer 30 kilometer liepen. Pijnlijk, maar lekker uitgelopen, naar ik hoopte. Mooi, uhhh pijnlijk, niet.

Ook de volgende en de volgende wandeltocht liep ik met pijnlijke poten, waarna ik mijn podologe als joker inzette. En, ondanks dat vooral mijn rechter zooltje iets werd aangepast, mocht het niet baten. Zelfs een avondwandeling van 10 kilometer in de stromende regen, zette de schoenen niet naar mijn voeten. Ik ging een beetje geloven in de strijd die de Japanse soldaten net voor de Tweede Wereldoorlog hadden te leveren. Zij hadden namelijk in vredestijd letterlijk lood in hun schoenen, waarmee zij heel veel kilometers hebben gelopen. Omwille van de uitgewerkte strategie, dat zij tijdens het oorlogsgeweld veel harder zouden lopen.

Mijn jaarlijkse Dam tot Dam van 26 kilometer stond voor de deur. Ik had al 170 kilometer met mijn lood in de schoenen gelopen. Stapje voor stapje voelde ik de pijn, zodat ik mijn podologe nogmaals als een soort mecanicien had ingeschakeld. Opnieuw een kleine aanpassing. Stap na stap heb ik dat gevoeld, het hele verrekte traject lang.

Gek genoeg recupereerde ik dan wel weer heel snel en was ik mijn voetenleed weer snel vergeten. Daardoor bleef ik vertrouwen houden in dit topmerk wandelschoen. Nou ja, vertrouwen…. De inmiddels ingeseinde schoenenimporteur was er van overtuigd dat het niet aan de schoen lag, maar ook de podologe kon verder voor mij niets meer doen. Daar sta je dan…., want lopen doet pijn. Eigenlijk deed het een beetje denken aan de begintijd van de computer. Waar jij dacht dat een probleem aan de computer lag, bleek het softwarematig te zijn en anders om. Ook hier viel niemand aan te spreken.

Opnieuw zocht ik mijn heil in de wandelschoenenwinkel, waar inmiddels twee dames zich mijn wandelleed hadden aangetrokken. Een nieuwe try-out, nu met extra dempende zooltjes, volgde. De thuistocht van 25 kilometer kon ik gelukkig tijdig naar 15 kilometer inkorten, want mijn voeten brandden de schoenen uit.

Met dit trieste bericht kwam ik terug bij mijn meelevende schoenenleverancier. Zij vonden het heel begrijpelijk dat ik na 232 pijnlijke kilometer de handdoek in de ring, ofwel de schoenen in de hoek, gooide. Maar ja, dan moet je tot een voor beide partijen aanvaardbare afwikkeling (dit keer niet de beweging van mijn voeten) komen.

Het voorstel van de winkelier was redelijk, waarbij ik niet uitsluit dat het vooruitzicht van een pijnloze wandeltocht hierin mij handtam, uhhh: voettam, heeft gemaakt. De schoenen gaan ter beoordeling terug naar de fabriek en ik heb opnieuw voor het mijn vertrouwde merk New Balance, type Wandelvierdaagse Nijmegen, gekozen. Mijn merkentrouw had gewoon met mijn huwelijkstrouw moeten overeenkomen. Zaterdag zullen mijn NB’s mij 25 wandelkilometers lang moeten plezieren.