Knetter

Zaterdag 29 maart 2014

Narcistisch.

(Tenminste) soms kan ik heel rancuneus zijn. In dit geval ten opzichte van een buurman. Hij heeft de gore moed gehad, om vanuit het niets zijn voorpui elektrisch te gaan schuren, terwijl op dat moment mijn Truus thuis lag opgebaard. En al is dat inmiddels tweeënhalf jaar geleden, nog steeds weet ik die wandaad niet te verkroppen.

Hij krijgt van mij dan ook nooit meer ene woord en, ik geef toe, raak ik heel snel geïrriteerd over datgene wat mij aan hem niet bevalt. Objectief gesproken heb ik daar eigenlijk ook alle reden toen. Meneer zit namelijk in de autohandel, waarvoor hij vijftig meter van huis een garage heeft. Kennelijk vindt hij dit inmiddels te ver lopen, want het komt steeds meer voor dat hij direct voor de deur op onze schaarse parkeerplaatsen auto’s repareert. En daar moet je vooral niets van zeggen, omdat naar zijn zeggen hij “doet wat hij wil.” Zoals dat gisteren wederom het geval was.

Bij het aanschouwen van zijn ongegeneerde gedrag, vroeg ik mij plots af of hij dit wel ongestraft kan maken. Als een winkelier een reclamebord buiten zet, wordt hij door de Gemeente met precariorecht fors aangepakt. Nu is het geen winkelier, maar Beun de Haas die omwille van zijn gewin Gemeentegrond in gebruik heeft genomen. Even Googelen leerde mij dat meneer óók precariobelasting behoort te betalen. Daarvan heb ik de Gemeente in kennis gesteld. Voor mij een prettig idee dat zijn overlast de gemeenschap tenminste nog geld oplevert.

Geschreven door kroontjespen om 18:30 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 29 maart 2014

Terecht.

Vandaag was het natuurlijk fantastisch om een wandeltocht (21 km) te lopen. Dit keer vanuit de kantine van dvc Buiksloot, door een gebied wat nooit verveeld. Een klein deel volgt de route van de Dam tot Dam. En juist daar kwam ik tot mijn verbazing oud-minister Wouter Bos tegen, zittend in een heel klein tuintje bijna niet groter dan een stoeptegel, voor zijn scheef liggende dijkwoning, overigens op een pracht locatie. Wouter trok ook een beetje scheef, kennelijk om niet herkend te worden. “Nou meneer Bos, als dit niet letterlijk en figuurlijk ‘scheefwonen’ is…” Iets wat mij pas te binnen schoot op het moment dat ik ‘m al tientallen meters voorbij was gelopen. Maar goed ook. Een vriendelijke postbesteller bevestigde nog eens mijn waarneming. Waarschijnlijk leek alles schever dan het is. Wouter zal het huis wel hebben gekocht.

Geschreven door kroontjespen om 18:27 Reageer op dit bericht

Woensdag 26 maart 2014

Niet te koop lopen.

Omwille van de servicebeurt van mijn ‘vouwer’ was ik vandaag weer in Haarlem. Daardoor moet ik wel terugkomen op mijn constatering van vorige week, dat er geen winkelpand leeg staat. Nu, op de zogenaamde A2 locatie in Haarlem Noord trof ik er de nodige aan. Het briefje op de winkelruit, dat zij op internet doorgaan, lijkt mij een laatste stuiptrekking. De ondernemer had veel eerder zijn webshop, maar dan in combinatie met zijn winkel moeten openen. (Denk ik dan).

In de rustige winkelstraat stond een winkelier voor zijn onaantrekkelijke ‘daalderhandel’. Omdat ik mij niet kon voorstellen dat hiermee brood viel te verdienen, speurde ik zijn winkel naar aantrekkelijke koopjes af. Ik was snel klaar. De koopman was totaal niet in mij teleurgesteld, was al tevreden met de geboden kans om een praatje met me te maken. Heel Hollands zat in zijn openingszin het weer omsloten. In afwachting van m’n fiets vond ik het prima dat hij snel van onderwerp veranderde. Bij het woord ‘rustig’ viel ik hem in de reden en vertelde over mijn ervaring van afgelopen week in de winkelstraten van het centrum, waar niet één winkelpand leeg staat.

Haar fijn legde hij uit dat de arbeiderswijk achter deze winkelstraat sterk is gedevalueerd, nadat de grote bedrijven verdwenen, zoals de chocoladefabrieken, Werkspoor (destijds van de NS) en de Ripperdakazerne. “Nee, zelf kom ik hier niet vandaan. Ik woon op de Eeuwigelaan in Bergen.” Een oud omaatje onderbrak ons gesprek. “Tot ziens.” Pfff, knakenhandel op een A2 locatie waar je op woensdagochtend een kanon kon afschieten en dan toch wonen in een van de duurste lanen van ons land?! Een man met aanzien in Bergen, met een geheel ander imago voor zijn winkel op locatie A2.

woensdag 19 maart:

Waarschijnlijk doordat ik als jongen regelmatig bij mijn opa en oma in Haarlem logeerde, blijft die stad mij trekken. Vandaag ben ik er eerst heerlijk kris kras op de fiets doorheen gereden, om daarna de winkelstraten lopend af te struinen. Wat mij heel erg is opgevallen dat er in Haarlem niet één winkelpand leeg staat. Daar kunnen vele gemeentebesturen een voorbeeld aan nemen.

Oké, de verhuiswinkel lijkt niet zoveel aanloop meer te hebben.

Geschreven door kroontjespen om 17:56 Reageer op dit bericht

Zondag 23 maart 2014

Aanslag op mijn (goede) naam.

Helaas heb ik nooit het pleidooi kunnen winnen om de postcodeloterij te verbieden en is de site www.loterijterreur.nl nog steeds vacant. (zie mijn kroondomein: http://www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/loterijterreur.htm ) Ik blijf het onbegrijpelijk vinden dat je moet betalen, om niet het risico te lopen tussen miljonairs te komen wonen. Je zou er bijna een woongenotverzekering voor afsluiten. Overigens altijd nog beter dan toe te geven aan de terreur van de Postcodeloterij.

Afgelopen donderdag werd ik door domeinnaam.nl verrast met een nieuwe vorm van terreur. Zij adviseren mij om vooral een website met m’n eigen naam te nemen én voor m’n eventuele partner en kinderen. (Kassa!) Met een meegestuurd filmpje laten ze, onder meer met Lisanne Sanders als voorbeeld, zien wat ik anders voor risico loop. Kan je zoiets nog ‘reclame maken’ noemen?! Echt, voor elke vorm van humor ben ik gevoelig, maar het moet wel léuk zijn.

Met welke vorm van afkoop-terreur zal een volgende idioot geld uit m’n zak proberen te kloppen?!

Geschreven door kroontjespen om 13:19 Reageer op dit bericht

Donderdag 13 maart 2014

Kat in 't bakkie.

Waar mijn kater erg ‘onpotig’ is, ben ik erg onhandig. Een echte ‘laathetdoener’. En dan toch komt het moment dat ik van advies kan dienen. Niet dat daar de wereld mee gaat veranderen, maar toch….. Ik geef toe, zelf heb ik er 800 dagen voor nodig gehad, om er achter te komen.

Elke ochtend krijgen mijn diertjes een zakje Whiskas. Vooral het poesje, vrouwen kunnen nou eenmaal gretig zijn, staat dan ontzettend te jengelen, tot het moment dat het schoteltje lekkers haar wordt voorgezet. Snel handelen is geboden. Maar ja, waar is ook al weer de schaar?! En juist dát behoort door mijn advies tot het verleden. De zakjes zijn heel simpel te scheuren.

Graag gedaan.

Geschreven door kroontjespen om 09:38 Reageer op dit bericht

Woensdag 12 maart 2014

Stemmen rijden.

Weer een enorme ophef over het ronselen van stemmen voor de gemeenteraadsverkiezingen. Dat fenomeen is zo oud als de weg naar Kralingen. In de jaren zeventig van de vorige eeuw werkte ik bij Dagblad Het Vrije Volk, een socialistisch dagblad onder drankzuchtige leiding van Herman Wigbold. Ikzelf moest toen nog niets van het socialisme hebben. Ik werkte er alleen voor de poen, als enige niet-socialist overigens. Sterker nog binnen deze Rode Burcht heb ik het zelfs tot de Ondernemingsraad geschopt. Maar dit ter zijde.

Rond de verkiezingstijd werd je er toe opgeroepen om ’s avonds bejaarden te rijden, van (bejaarden)huis naar verkiezingsruimte en terug. Door de harde kern werd er appel gedaan op mijn solidariteit, omdat ik immers een auto van de zaak, een MafDaf, reed. Toen al voelde ik aan dat dit geen kosjere actie was. Die zieltjes zijn dus nooit door mij gewonnen. Het is nog maar de vraag of zij, met de huidige wanprestaties voor ogen, dit keer wel mijn stem krijgen.

Geschreven door kroontjespen om 16:18 Reageer op dit bericht

Maandag 10 maart 2014

De Belastingdienst.

Van de ambtenaar die dít heeft neergeschreven zou ik wel eens
een mop willen horen vertellen.

Geschreven door kroontjespen om 13:07 Reageer op dit bericht

Maandag 10 maart 2014

Het zal effe lekker wezen.....

"Hiermee verklaar ik het vouw-seizoen voor geopend."

Geschreven door kroontjespen om 13:04 Reageer op dit bericht

Vrijdag 7 maart 2014

Contrasten.

Helemaal naar wat ik mij recent heb voorgenomen, was ik er aan toe om met mijn museumkaart mijn ‘museum van de maand’ te bezoeken. Dit keer koos ik voor het Haags Historisch Museum, schuin tegenover het torentje van de Minister President. De tentoonstelling Haagse Humor fungeerde als magneet. Al met al een wat povere tentoonstelling voor datgene de Haagse Humor heeft te bieden. Hoewel destijds, de subtitel ‘spotten met politiek’ mij was ontgaan.

Ondermeer Wim Kan, Kees van Kooten en Wim de Bie (Frederik Jacobse en Tedje van Es van De Tegen partij), Haagse Harry en Sjaak Bral vertegenwoordigden, naast alle kopspijkers- typetjes, gezamenlijk humor om nooit te vergeten. Haagse Harry Jekkers’ woorden doolden door mijn hoofd: “k zâh met niemand wille rùile, meitein gaan hùile, as ik gèn Hagenès zâh zèn.” Ondanks dat ik maar een paar maandjes Hagenees ben geweest.

Mijn vader wilde zo snel mogelijk dit stempel op mij weghalen. Ik moest worden geüpgrade naar Hagenaar, waarvoor wij van de Schilderwijk naar de ‘betere’ Zuiderparkbuurt verhuisden. Want sterke contrasten zijn er in Den Haag, uhhh ’s Gravenhage, een stad (dorp is een hardnekkig misverstand) met drie talen, plat-, bekakt- en Indisch Haags.

Na m’n museumbezoek, waar ik ook nog even gauw de tong van de in 1672 vermoordde Cornelis de Witt mocht aanschouwen, ging ik natuurlijk even een harinkie happen. Recht m’n strot in laten glijden, zoals dat hoort, om vervolgens al lopend (jeugd)herinneringen op te doen. Ter hoogte van de Wagenstraat zag ik tot mijn verbazing dat dit de Haagse China Town is geworden. Het harinkie had inmiddels de omgeving rond mijn huig behoorlijk uitgedroogd, dus hup de kroeg in. Natuurlijk aan de bar, om alles goed op mij in te laten werken. Het was een echte, ouderwetse volkskroeg waar, naast een paar ‘even een biertje pakkers,’ ook aardig wat notoire zuipers zaten. Vooral herkenbaar aan de goud gelen rakker, met daarnaast het appeltje of ander soort borrel, om bij het combi-drinken goeie rake klappen te incasseren. Alleen financieel gesproken al een aardige investering. Daarover verbaasde ik mij niet te lang, doordat een gokkastklant een ‘paar geeltjes’ kwam inleveren. De slokjesmevrouw incasseerde dit, waarna zij uit een stapel van wel 10 centimeter bonnen er één uitlichtte en de gokker toefluisterde dat ze die bon van zondag dan nog wel even zou laten staan. Hier werd nog behoorlijk op krediet gezopen.

Onderweg (per trein) naar huis bezocht ik nog even een heel andere kroeg, een eetcafé in Haarlem. Voor weinig geld (€ 16,25 voor een gegrilde entrecote van kalfsvlees; dus het kán wel) heerlijk gegeten. Met heel bijzonder, misschien bekakt volgens een Hagenees, kwam de lekkere wijn, ook uit een tap.

Het was een dag van grote contrasten, waaraan ikzelf een significante bijdrage heb geleverd. Want, bij Koninklijke De Bijenkorf kocht ik mijn tweede pet.