The Day After.De uitdrukking “Ik ben er stil van” neem ik dit keer, samen met Truus, heel erg letterlijk. Wij moeten echt nog een beetje bijkomen van de sensationeel veel reacties die Truus gisteren op haar verjaardag kreeg. Lukt het mij om deze bijzondere ervaring neer te schrijven, kom ik er binnenkort in mijn blog op terug.
Waterratten.
Wij hebben wat afgezwommen,
mijn moeder en ik.
Leuk en toch humoristisch.
Truus en ik hebben weer gevleugelde woorden aan ons taalgebruik toe kunnen voegen. Met dank aan mijn zus. Zo nu en dan zijn dat verrassende teksten, die door de timing op z’n minst een glimlach uitlokken. Maar soms ook onbegrijpelijke voor buitenstaanders. Zoals: “Je spatbord rammelt,” die wij tijdens een vakantie in Oostenrijk regelmatig bezigden, op het moment dat een autochtoon ons ongevraagd, in ieder geval dialectisch, niet te verstaan ons aansprak. Voor hem antwoordden wij voor hem even onverstaanbaar “Je spatbord rammelt.” Waar hij dan weer met een brede grijns, schouderophalend, op reageerde.
Die intieme grap, tussen Truus en mij, zal ik verklaren. Er bestaat een mop dat twee jongens samen fietsen, waarop de een zegt: “Je spatbord rammelt.” De ander schreeuwt: “Wat zeg je?” “Je spatbord rammelt.” “Wat zeg je nou?!” “Je spatbord rammelt.” “Ik kan je niet verstaan, want mijn spatbord rammelt!”.
“Je spatbord rammelt,” werd voor ons een metafoor voor: “Wat zeg je?” Of, “Ik versta je niet”. Ook gebruikten wij het spatbord openlijk binnen een groep, als wij elkaar meldden dat hij of zij echt niet te verstaan, of onbegrijpelijk was. “Ik ga maar vast”, is er ook zo eentje die wij nog steeds regelmatig gebruiken. De verklaring is op ons kroondomein te vinden, waarvoor ik onderaan deze blog een link heb geplaatst.
Ons bijzondere taalgebruik is ook min of meer een “Kronentrekje”. Maar omdat mijn vrouw al vanaf haar 15e binnen onze familie verkeert, daardoor in mijn optiek gewoon een echte Kroon is geworden, heeft zij dat trekje zich als vanzelf eigen gemaakt. In huize Jas gold namelijk een andere vorm van humor. Mijn schoonmoeder kon onze humor zelfs helemaal niet waarderen. Tijdens een verjaarspartijtje stelde ik zowel mijn schoonmoeder als mijn moeder aan vrienden voor. “Dit is mijn schoonmoeder en dit mijn baarmoeder.” Wat partybreed toch wel een leuke woordgrap werd gevonden, maar niet door mijn schoonmoeder. Mijn Truus trok in humoristische zien toen ook al erg naar mij (en mijn familie) toe.
Ik kom hierop door de macabere, maar voor ons o zo leuke, grap van mijn zus. Truus zou een e-mailadres voor mijn zus opschrijven. Op het briefje stond echter een adres, inclusief postcode. Verbaasd las mijn zus de notitie. “Adres? Je zou toch het e-mailadres geven?!” “Pfff, oh ja, sorry”. “Waar zit jij met je gedachten?!,” vroeg mijn zus gespeeld ontsteld. Tja, dat is humor die je moet liggen.
Wij hebben er in ieder geval, ondanks alles, erg veel plezier om (gehad). Geinig toch dat je samen met je vrouw dezelfde aparte humor kunt delen. Nog leuker is het dat Truus morgen jarig is, wat wij in de meest intieme familiekring een beetje vieren.
n.b.: Ik ga
maar vast in het kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/ikgamaarvast.htm
Bij wijze van babbelen.
.
Verlichting.
Truus heeft de laatste weken zoveel pech gehad, daardoor veel pijn moeten doorstaan, dat ik in ons belang even de beleefdheidsregels heb laten varen. In de kerk nog wel, jazeker, bijna provocerend. Wandelend door het kakdorp Aerdenhout stond er uitnodigend een kerkdeur open. Die kans liet ik natuurlijk niet aan mij voorbij gaan. Achter in de kerk trof ik in een klein kapelletje een icoon van Maria aan, waar vanzelfsprekend veel kaarsjes bij stonden te branden. Daar hoort dan ook een kaars van de mijne bij.
Alleen vertrouwde ik er nu niet op, om haar kaarsje in de massa te laten verdwijnen. Truus heeft namelijk nu ook eens een keertje een beetje geluk verdiend. Daarom ging ik dit keer maar eens van de stelling uit dat je geluk moet afdwingen. Vandaar mijn brutaliteit om haar kaarsje direct binnen het gezichtsveld van Maria te plaatsen.
Ik mag toch aannemen dat door deze digitale biecht mij vergeving wordt geschonken. Maar, wat veel belangrijker is, dat Truus hier voorlopig wel bij mag varen.
Kattegespin.
n.b.: Meer 'beeldspraak' vind je in mijn
kroondomein:
www.kroondomein.com/beeldspraak.htm
Aa-aangeleerd.
Bij het bestellen van een sportdrankje hoor je niets anders dan: “Mag ik een Aa-Aa” Dat is toch raar. Het is toch gewoon: “Mag ik een A of A’tje?! Uiteindelijk is het niets meer dan een woord met dubbel A. Daarom, je zegt toch ook niet een aa-aanbod of aa-aanraken, om maar twee voorbeelden te noemen. Zal mij benieuwen of hier iets tegen ingebracht kan worden.
De uitgeklede buste.
Voor mij was het een vreemde gewaarwording, om tijdens een wandeltocht zomaar de kop van Wim Aantjes in een voortuintje te zien staan. Het bleek in Bleskensgraaf het geboortehuis van deze respectabele staatsman te zijn. Een uitgeklede buste, dus zonder borst en schouders, van een man die op 88 jarige leeftijd nog steeds in ons midden is.
Volgens mij is het heel uitzonderlijk dat zo’n beeld tijdens het leven van de betrokkene ergens wordt geplaatst. Dat lijkt mij dan ook een diepere betekenis te moeten hebben. Door iets van de gereformeerde Willem Aantjes zijn geschiedenis te hebben gevolgd, concludeer ik dat het onbedoeld als Kop van Jut is neergezet.
Aantjes, lid van de Anti Revolutionaire Partij (ARP), heeft als medeoprichter van het CDA veel credits onder zijn politieke vrienden verloren, door in een coalitie met de Partij van de Arbeid destijds te willen regeren. Van de ene op de andere dag was hij niet meer de gedoodverfde eerste partijleider van het CDA, waarna Van Agt het stokje overnam. Er werd beweerd dat de linkse Aantjes onder druk, misschien wel gechanteerd, zich had teruggetrokken. Toch kreeg hij alsnog de shit over hem heen dat hij in oorlogsjaren lid zou zijn geweest van de Waffen SS.
Na veel aandacht in de pers, een beschadigde Wim Aantjes die zich uit het politieke leven terugtrok, bleek deze bewering vals, of op z’n minst sterk overdreven te zijn geweest. Naar zeggen, bedacht binnen CDA-kringen. Waar Jan Peter Balkenende het nooit nodig vond Aantjes te rehabiliteren, vind ik dat, nu hij nog leeft, dat van Willem’s kop ten minste een buste moet worden gemaakt.
Hand er op.
De mobiliteit van Truus is weer ietsje verbeterd, zo ook de permanente rugpijn nadat zij uit de boot (in de boot eigenlijk, maar zo is het spreekwoord nou eenmaal niet) was gevallen. ’s Nachts is ‘het draaien’ nog pijnlijk en het opstaan kent etappes. Heel lief benadrukte de assistente van onze huisarts nog eens dat ze bij pijn veel eerder aan de bel moet trekken. “Nee, u valt ons nooit lastig. U bent veel te lief voor ons.” Ik hoorde het vrolijke telefoongesprek aan, waarbij het ziek zijn steeds meer naar de achtergrond verdween. En zo wil Truus het maar ‘t liefste hebben. Doen alsof er niets aan de hand is. “Ja, zo ben ik nou eenmaal”. Daarin herken ik trekjes van mijn moeder. Toen zij ziek was huldigde ze het standpunt: “Blijven bewegen, dan zien ze mij boven niet”. Ook al omdat er geen Martin Gaus voor mensen in de Gouden Gids is te vinden, heb ik mij er maar bij neergelegd.
Sinds enkele dagen smeer ik twee keer per dag Truus haar nek, rug en flanken in met een gel van Perskindol, wat haar aangename momenten bezorgt. Dat moet aangenamer kunnen, door mijn onhandige handen door professionele handen te vervangen. Zo kwam Truus voor het eerst van haar leven bij een sportmasseuse. Voor nek, rug en flanken. Het ontging de prettige handen mevrouw natuurlijk niet dat álles bij Truus muur en muur vast zit. Haar happy end was fantastisch. En van onberispelijke reputatie, haast ik mij er aan toe te voegen, omdat ik mij realiseer dat happy end in relatie tot massage een geheel andere betekenis kan hebben.
Truus wil even afwachten hoe zij, na deze ontspanningsmassage, de nacht door komt en morgenochtend uit haar bed kan komen. Ik hoop van harte dat het resultaat voldoende reden geeft, volgende week opnieuw de masserende handen hun aangename werk te laten doen.
IJskoud opgebracht.
Donderdagvond is de tweelingzuster van mijn moeder, op 88 jarige leeftijd, na kortstondig (pijn) lijden, vredig ingeslapen. Overigens 20 jaar na haar paar minuten jongere zus.
Vrijdagochtend werd mijn zus, nog net niet van haar bed gelicht, door de politie bezocht met de mededeling dat het lichaam van onze tante Kini door Justitie in beslag was genomen. Zij zou minstens een nacht in een politiecel moeten doorbrengen. In een vriescel, mag ik hopen. Een forensisch arts zou haar onderzoeken, om te bepalen of er sprake van een onnatuurlijke dood zou kunnen zijn, wat er dan weer toe kan leiden dat de Officier van Justitie tot een vervolging over kan gaan.
Mijn zusje, nota bene het petekind van mijn tante, was zich natuurlijk te pletter geschrokken en hing bij mij vol ongeloof aan de lijn. Dan is het toch lastig dat je op zo’n moment niet even bij elkaar kan binnenlopen. 200 Kilometer uit elkaar wonen blijkt, naar mate je ouder wordt, een jammerlijk gegeven te zijn. Niet in de laatste plaats doordat Kieneke, mijn zus dus, ons ook heel graag in onze moeilijke tijden lijfelijk wil bijstaan.
Maar goed, nu ging het dus even om mysterieuze zaken rond de dood van mijn tante. Ook ik geloofde mijn oren niet. Mijn tante postuum opgebracht, weliswaar niet als dader maar als slachtoffer. Onwillekeurig moest ik er aan denken hoe zij, nu in het hiernamaals, in een deuk moest liggen van het lachen. Zij was gek op sensatie en politieactiviteiten. Uren heeft zij via de politieband onrustig Den Haag gevolgd. Kwam later in het Brabantse Best zelfs recht tegenover het politiebureau te wonen. Het forensisch onderzoek zal zij ongetwijfeld met veel genoegen hebben ondergaan.
Voor ons lag deze sensatie heel anders. Sowieso voor mijn zus, die tante Kini niet alleen naar Limburg heeft gehaald, voor haar een aangenaam plekje in een seniorencentrum had geregeld, maar ook alle sores van haar op zich heeft genomen. Door de grote afstand geëxcuseerd kon ik het maandelijks met een persoonlijk kaartje afdoen.
Naar mate het telefonisch verslag van mijn zus gedetailleerder werd, bekroop mij toch een raar gevoel. Ik ging het verhaal van mijn zus verdacht vinden. Nou heb ik jaren de boekhouding van mijn tante gedaan, dus wist ik maar al te goed dat niemand zich aan haar zou kunnen verrijken. Maar toch. Ik herinnerde mij ook dat het grote eiken wandmeubel van mijn tante een geheime lade moest hebben waar, wie zal het zeggen, een fiks bedrag aan contanten in zou kunnen liggen. Kunnen hebben liggen, dus. Zou mijn tante, tijdens heldere momenten, misschien om dát geld hebben gevraagd? Het ‘verslag’ van mijn zus kwam eigenlijk wel heel makkelijk over haar lippen. Bijna als een ingestudeerd verhaal. Ineens vond ik het heel vreemd dat zij, rond het tijdstip van het overlijden, mij uitvoerig vertelde hoe gezellig zij een wijntje met een vriendin heeft zitten drinken. Het woord alibi vloog mijn Dikke Van Dale uit. Ik schrok van mijn eigen gedachten.
Alsof zij mijn gedachten heeft kunnen lezen, maakte zij de grap “dat ik ongetwijfeld de recherche ook op bezoek zal krijgen. Zij zullen wel benieuwd zijn naar alle financiële transacties die ik ooit voor mijn tante heb gedaan.” Door mijn lichte paniekaanval herkende ik de grap niet meer. Als het al komisch was bedoeld?! Koortsachtig scande ik mijn herinneringen af om voor de geest te halen waar ik donderdagavond was. Jemig, thuis, alleen met mijn Truus. Zonder een formeel alibi. Nog diezelfde ochtend fietste ik naar de bioscoop om minutieus de stoep in directe omgeving af te zoeken naar een weggegooid, gebruikt kaartje van de voorstelling van donderdag 21:00 uur. Ik had geluk, mijn alibi heet: “Transformers, Dark of the Moon”.
Toen mijn zus in de loop van de dag nog eens belde, stond ik haar in alle rust en zelfverzekerd te woord. Ook zij klonk opgelucht. Naar bleek, doordat zij door de politie verder was geïnformeerd. Het forensisch onderzoek richtte zich volledig op de medische zorg die tante Kini bij ziekenhuisopname heeft gekregen of moest ontberen. Voor kenners: Door een val was haar beenwond verworden tot het Logesyndroom.
Daardoor heeft tante Kini de laatste paar weken van haar leven onnodig veel pijn gehad. Triest dat dit haar nog moest overkomen. Wij hopen dan ook van harte dat de postume sensatie dit voor haar een beetje heeft goed gemaakt.
Tante Kini, rust zacht.