Archief

Met onze lesloze dansvereniging The Dancing Shoes (blog 28.11.’10), maakten we elk jaar een uitstapje met een touringcar, waarvoor Gerard zich ook had ingeschreven. Tot onze grote verbazing overigens, want Gerard was Jehova Getuige en mocht van zijn moeder helemaal niet met ons optrekken. Die zondag was iedereen dan ook in de bus gestapt, behalve Gerard. Zou zijn moeder dan toch hebben begrepen, dat hij naar The Dancing Shoes zou gaan?!

We waren inmiddels van de Soestdijksekade vertrokken, richting Rijswijk, waar de tweede ploeg zou worden opgepikt. "Stop, stop, daar komt Gerard" en ja hoor achter onze bus reed er een brommerfietser aan, wild zwaaiend, met vistuig om z'n nek. De bus stopte, Gerard stalde z'n brom tegen een boom en kwam breed lachend op ons af. "Wat heb jij nou voor hengels bij je, we gaan toch niet vissen?", was natuurlijk de eerste vraag die hem werd gesteld. "Ach ik mocht natuurlijk van mijn moeder weer niet naar The Dancing Shoes, daarom heb ik m'n hengel gepakt en gezegd dat ik ging vissen". Onder buldergelach stapte hij de bus in en kwam naast Netty zitten, ons lelijkste ledenmeisje dat moeilijk anschluss met de anderen had.

Het werd weer een dolle dag. Trouwens ook voor Netty, die zich prima met Gerard vermaakte. Als wij een consumptieve stop maakten, zochten zij beiden de luwte op. Die avond, toen wij ons dagje uit met een dansparty afsloten, waren Netty en Gerard niet van de dansvloer af te slaan. Zo werden zij ons spraakmakend liefdespaar van de dag. Later zelfs van het jaar, toen wij vernamen dat Netty zwanger zou zijn.

Gerard, die dacht dat het bij dat ene amoureuze dagje zou blijven, kreeg de schrik van z'n leven. Want zo leuk vond hij Netty nu ook weer niet. Toch droeg hij, als Jehova Getuige, manmoedig zijn lot en trouwde Netty. Maanden nadien bleek Gerard bot te hebben gevangen. Nelly bleek namelijk nooit zwanger te zijn geweest. Zij wilde zo alleen maar het loze vissertje aan de haak slaan. Voor haar een goede vangst, die door de wetten van Jehova Getuigen niet ongedaan kon worden gemaakt. Omwille van zijn vrijheid, is Gerard toen écht van het vissen gaan houden.

-o-o-o-

n.b.: Meer Kroonluchtige anekdotes lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/anekdotes.htm

De leuke meid in ons gezelschap werd door een wat slungelige knaap ter dans gevraagd, waardoor zij halverwege "Let's Twist Again" de dansvloer betrad. Nauwelijks in het juiste ritme gebracht, werd de danspas door Marc Anthony getemporiseerd. Kennelijk beschouwde de leenknaap het "You Sang To Me" als een vrijbrief om behaaglijk tegen zijn danspartner aan te kruipen, waarbij hij zijn handen royaal onder de heupen voorwaartse druk liet uitoefenen. Iets wat zijn dansdate zich slechts voor één moment liet welgevallen.

Zonder demonstratief haar weerzin te tonen, fluisterde zij in zijn oor: "Mag ik een pepermuntje van je?" "Pepermuntje?, heb ik niet..." "Oh, is het een rolletje drop wat ik voel?!" Op gepaste afstand werd de dans afgemaakt, bracht de slungel ons vriendinnetje terug naar haar plaats, om de rest van de avond ver van de dansvloer te blijven.

-o-o-o-

N.B.: Eerder gepubliceerd als Kroonluchtige ankedote in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/anekdotes.htm

Van nature zijn wij een proper volkje. Nog steeds doet dat de toeristen op een aangename manier verbazen. Hoewel velen van ons zich langzamerhand steeds meer ergeren aan zwerfvuil wat niet in ons straatbeeld thuishoort. Dat heeft toch te maken met een vorm van verloedering. Een afnemende betekenis van onze normen en waarden. Niet dat ik terug wil naar Jan Peter Balkenende’s VOC mentaliteit, maar iets respectvoller met alles en iedereen omgaan is toch geen overdreven verlangen.

Al wandelend door de regio Wageningen kwam ik een respectloos gebodsbord van de Provincie Gelderland tegen. Wel effe direct bellen, als je bodemverontreiniging tegen komt. Niks alstublieft, desnoods S.V.P. Nee, direct melden.

Wat zou ik graag de ambtenaar, verantwoordelijk voor dat gebodsbord, willen vragen wat hem heeft bezield om zo’n dom bord te laten plaatsen. Ik zou hem daarover graag zijn oren willen wassen. Zijn taalverontreiniging moet sowieso uit het natuurlandschap worden weggehaald.

De gebeurtenis van vandaag deed heel erg denken aan het society TV programma Glamourland van Gert Jan Dröge. De fragmenten “Daar zijn ze weer…” (vergeet daarbij niet de sarcastische intonatie), waarbij Jan en Monique des Bouvrie op een party vol in beeld kwamen. Het waren altijd de Bouvrietjes. Bij mij zijn het, ondanks dat ik incidenteel gebruik van ze maak, altijd de Enesjes. De Nederlandse Spoorwegen.

“Goede middag meneer Kroon, fijn dat ik u even tref, u spreekt met Liesbeth van de Nederlandse Spoorwegen.” Dat treffen zou niet wederzijds zijn. “U heeft voor uw vrouw het NS voordeelabonnement opgezegd.” Dat klopt, een moeizame actie die ik in mijn blog van 12 juni heb beschreven. “Nou heb ik per ongeluk meneer Kroon, ook uw abonnement per september stopgezet. Sorry hoor meneer, ik had de brief niet goed gelezen en ik bied u graag mijn verontschuldigingen aan.” “Geeft niet hoor juffrouw, draai dat maar gewoon terug,” sprak ik haar verder onwetend, bijna vaderlijk toe.

“Uhh, maar dat kan niet meneer, wat ik in het systeem heb veranderd kan ik niet terugdraaien”. Foutje gemaakt op de computer en dat niet ongedaan kunnen maken?! Ik begreep er niets van. Als wij iets op onze PC willen veranderen vraagt “het systeem” Weet u het zeker? Kent het PC-systeem van de Spoorwegen geen controlevraag: Weet u het zeker? Of, beter voor de NS: Weet u het heel zeker? Echt? Vergissing is NS-menselijk hoor. Kijk het voor de zekerheid toch maar even na?! Toch maar doen?” Niets van dit alles.

“Maar ik verleng uw abonnement en u krijgt een nieuw pasje hoor meneer Kroon, enne een pasfoto hoeft u ook niet op te sturen, die heb ik hier in mijn systeem zitten”, viel Liesbeth bijna van enthousiasme over haar eigen woorden. Duidelijk blij dat zij haar fout zo toch maar mooi wist goed te maken. “Nogmaals excuses voor mijn gemaakte fout”, wilde zij opgelucht het telefoongesprek beëindigen. Mijn NS-wantrouwen begon hierbij op te spelen.

“Maar het saldo wat automatisch opgewaardeerd op mijn huidige pasje staat, wat gebeurd daarmee?” Het stiltemoment aan de andere kant van de ‘lijn’ deed het ergste vermoeden. “Uh, nou ja, dat zou u even over moeten laten boeken, bij een informatiebalie van de NS”. “Wat bedoelt u met even?,” kreeg mijn sarcasme de overhand. “U weet toch ook wel dat de meeste NS stations zo’n informatiebalie niet hebben. Dat ik verplicht bent ‘te reizen’ om bij zo’n balie terecht te kunnen komen. In de hoop dat ik dan niet in een lange wachtrij terecht kom?!”

Het benepen antwoord was haast aandoenlijk. “Ik bied u graag mijn excuses voor de gemaakte fout aan. Echt, het is mijn fout.” “Nee juffrouw, het is niet uw fout. Het is de fout van die K**NS! Een vergissing is menselijk, ook voor medewerksters van de NS. Dat door incompetentie van de overbetaalde leiding van de NS een fout niet kan worden hersteld is diep en diep treurig, en valt alleen die bobo’s aan te rekenen. Even leek het dat Liesbeth met haar loyaliteitsgevoel in conflict kwam, waarna zij toch opgelucht adem haalde. “Bedankt voor uw begrip, meneer Kroon”.