De eerste stadswandelboottocht.

Van nature zijn wij een proper volkje. Nog steeds doet dat de toeristen op een aangename manier verbazen. Hoewel velen van ons zich langzamerhand steeds meer ergeren aan zwerfvuil wat niet in ons straatbeeld thuishoort. Dat heeft toch te maken met een vorm van verloedering. Een afnemende betekenis van onze normen en waarden. Niet dat ik terug wil naar Jan Peter Balkenende’s VOC mentaliteit, maar iets respectvoller met alles en iedereen omgaan is toch geen overdreven verlangen.

Al wandelend door de regio Wageningen kwam ik een respectloos gebodsbord van de Provincie Gelderland tegen. Wel effe direct bellen, als je bodemverontreiniging tegen komt. Niks alstublieft, desnoods S.V.P. Nee, direct melden.

Wat zou ik graag de ambtenaar, verantwoordelijk voor dat gebodsbord, willen vragen wat hem heeft bezield om zo’n dom bord te laten plaatsen. Ik zou hem daarover graag zijn oren willen wassen. Zijn taalverontreiniging moet sowieso uit het natuurlandschap worden weggehaald.

De gebeurtenis van vandaag deed heel erg denken aan het society TV programma Glamourland van Gert Jan Dröge. De fragmenten “Daar zijn ze weer…” (vergeet daarbij niet de sarcastische intonatie), waarbij Jan en Monique des Bouvrie op een party vol in beeld kwamen. Het waren altijd de Bouvrietjes. Bij mij zijn het, ondanks dat ik incidenteel gebruik van ze maak, altijd de Enesjes. De Nederlandse Spoorwegen.

“Goede middag meneer Kroon, fijn dat ik u even tref, u spreekt met Liesbeth van de Nederlandse Spoorwegen.” Dat treffen zou niet wederzijds zijn. “U heeft voor uw vrouw het NS voordeelabonnement opgezegd.” Dat klopt, een moeizame actie die ik in mijn blog van 12 juni heb beschreven. “Nou heb ik per ongeluk meneer Kroon, ook uw abonnement per september stopgezet. Sorry hoor meneer, ik had de brief niet goed gelezen en ik bied u graag mijn verontschuldigingen aan.” “Geeft niet hoor juffrouw, draai dat maar gewoon terug,” sprak ik haar verder onwetend, bijna vaderlijk toe.

“Uhh, maar dat kan niet meneer, wat ik in het systeem heb veranderd kan ik niet terugdraaien”. Foutje gemaakt op de computer en dat niet ongedaan kunnen maken?! Ik begreep er niets van. Als wij iets op onze PC willen veranderen vraagt “het systeem” Weet u het zeker? Kent het PC-systeem van de Spoorwegen geen controlevraag: Weet u het zeker? Of, beter voor de NS: Weet u het heel zeker? Echt? Vergissing is NS-menselijk hoor. Kijk het voor de zekerheid toch maar even na?! Toch maar doen?” Niets van dit alles.

“Maar ik verleng uw abonnement en u krijgt een nieuw pasje hoor meneer Kroon, enne een pasfoto hoeft u ook niet op te sturen, die heb ik hier in mijn systeem zitten”, viel Liesbeth bijna van enthousiasme over haar eigen woorden. Duidelijk blij dat zij haar fout zo toch maar mooi wist goed te maken. “Nogmaals excuses voor mijn gemaakte fout”, wilde zij opgelucht het telefoongesprek beëindigen. Mijn NS-wantrouwen begon hierbij op te spelen.

“Maar het saldo wat automatisch opgewaardeerd op mijn huidige pasje staat, wat gebeurd daarmee?” Het stiltemoment aan de andere kant van de ‘lijn’ deed het ergste vermoeden. “Uh, nou ja, dat zou u even over moeten laten boeken, bij een informatiebalie van de NS”. “Wat bedoelt u met even?,” kreeg mijn sarcasme de overhand. “U weet toch ook wel dat de meeste NS stations zo’n informatiebalie niet hebben. Dat ik verplicht bent ‘te reizen’ om bij zo’n balie terecht te kunnen komen. In de hoop dat ik dan niet in een lange wachtrij terecht kom?!”

Het benepen antwoord was haast aandoenlijk. “Ik bied u graag mijn excuses voor de gemaakte fout aan. Echt, het is mijn fout.” “Nee juffrouw, het is niet uw fout. Het is de fout van die K**NS! Een vergissing is menselijk, ook voor medewerksters van de NS. Dat door incompetentie van de overbetaalde leiding van de NS een fout niet kan worden hersteld is diep en diep treurig, en valt alleen die bobo’s aan te rekenen. Even leek het dat Liesbeth met haar loyaliteitsgevoel in conflict kwam, waarna zij toch opgelucht adem haalde. “Bedankt voor uw begrip, meneer Kroon”.

Jack was één van de mannen die, min of meer ongevraagd, zich aansloot bij de gezellige nazitters van onze wekelijkse sportprestatie. Dorstig van het sporten, maar ook door elkaars drankmoyenne aangemoedigd, werd het ene na het andere rondje ons voorgeschoteld. "Geef hier nog eens wat van mij", was binnen onze vriendenkring een steeds terugkerende tekst. Zonder dat er op werd gelet, leverde een ieder wel zo zijn bijdrage aan ons drankgelach. Bijna iedereen, want het viel wél op dat Jack bij het leeg raken van de glazen, steeds weer opnieuw het toilet moest opzoeken.

Omdat wij er van overtuigd waren, dat hier geen incontinentie debet aan was, maar eerder zijn sobere uitgavenpatroon, hadden we ons voorgenomen Jack hier eens op te pakken. De gelegenheid deed zich voor, toen hij zijn blaas op het moment suprême weer eens had leeg geperst. Terug aan de bar vroeg ik het hem joviaal: "Jack zeg jij het, of moet ik het zeggen?" "Zeg jij het maar",struikelde Jack over z'n woorden, waarbij hij niet wist te verhullen hoe opgelucht ie was. "Toos, geef ons hier wat van Jack te drinken" "Nee wacht even…", protesteerde Jack, "jij zou het toch zeggen…" "Nou ik zeg het toch, geef hier wat van Jack te drinken…" De uitnemer begreep nu niet meer onder dit rondje uit te kunnen komen en liet het hoongelach, inclusief het "Proost Jack!", zich gelaten welgevallen. Na die tijd werd er rond de bar van het sportcentrum nimmer iets van Jack vernomen.

-o-o-o-

n.b.: Eerder gepubliceerd in mijn kroondomein, als één van de Kroonluchtige anekdotes: www.kroondomein.com/anekdotes.htm

Terwijl hoorspelen al jaren geleden in het Hilversummer Beeld en Geluid Museum een tijdbepalend plaatsje hebben ingenomen, blijkt mijn vrouw een excellent hoorspelactrice te zijn. Zij die haar LIVE via de telefoon meemaken, weten wat ik daarmee bedoel. Niet alleen haar stem heeft nog niets aan kracht verloren, maar ook haar opgeruimde manier van praten, interesse in de andere kant van ‘de lijn’ en haar onvervalste Kronenhumor. Met blije oren luister ik die gesprekken aan.

Ook van de ‘geagendeerde’ aanloop thuis, want zomaar binnen lopen kan buiten haar Good Feeling Moment vallen, weet zij een gezellig samen zijn te maken. Tegen beter weten in, zou je daar moed uit kunnen putten. Overigens is het van mij misplaatst om haar hierin actrice te noemen. De plezierige momenten met haar zijn absoluut ‘niet gespeelde’ momenten, waar Truus zelf ook van geniet. Daarin blijkt zij, niet gewend aan haar opgelegde beperkingen, vaak overmoedig te zijn, hetgeen haar nadien lelijk opbreekt. Vanuit die leerschool weet ze nu dat, mede door het medicijngebruik, de ochtend hard nodig is om zich te sterken voor de rest van de dag. ’s Middags gaat het gaande de tijd steeds beter met haar.

Haar avonden heeft zij inmiddels mentaal vastgelegd voor onze intieme momenten. Heerlijk met onze diertjes samen zijn, niets doen, tv kijken, lezen of schrijven. Maar vooral wij samen. Ons genieten heeft een extra dimensie gekregen.

Ondanks dat Truus niet graag in de belangstelling staat, is zij diep gelukkig met al de warme belangstelling voor haar. En die is écht ongekend. De liefde van je directe familie was hierin voorspelbaar, die van vrienden, kennissen en buren hartverwarmend. Zij die tonen met Truus mee te leven, doen dat dan ook met veel liefde, creativiteit en met uitzonderlijkheid.

Daarnaast is Truus ook ontzettend blij verrast met de digitale wereld, waar wij ontzettend veel vrienden vanuit het hele land hebben opgedaan. Liefdevolle wensen, mooie gedichten, rake teksten, opbeurende mailtjes, reacties op Knetter, zelfs een engeltje per post is haar overkomen. “Zodra ik de puf heb, ga ik al die ontzettend lieve mensen bedanken.`

Die puf is er af en toe, maar ook weer te snel verbruikt. Daarmee kan ik Truus niet laten tobben. Dan maar via mijn puf datgene Truus zo graag zou willen zeggen: “Ontzettend lieve mensen, wat geniet ik van jullie fantastische reacties, wat ben ik aan jullie gaan hechten, wat blijf ik naar dat alles van jullie uitkijken. Jullie doen mij ontzettend goed!

Truus citeren heeft mij nog nooit zoveel goed gedaan.

Niet alles is wat het lijkt. Maar wat is het dan wel? Misschien is dit wel een tweekoppige agent van de toekomstige, nationale politie met de minister en een regioburgemeester als ‘zijn/hun’ baas. In dat geval lukt het onze rechtse regering toch dat deel van het regeer- en gedoogakkoord na te leven.

Zo langzamerhand heb ik aardig het inkoopbeleid van mijn vrouw onder de knie gekregen. Vooral op de bonusaanbiedingen letten, waar dan de voorkeur voor uit moet gaan, boven een vergelijkbaar product. Na elk AH bezoek neemt zij de kassabon door en bekijkt tevreden, soms minder tevreden, het totaalbedrag wat ik door bonusaankopen heb uitgespaard. Zo word ik, als assistent-inkoper van ons Kroondomein, scherp gehouden.

Vandaag was ik bij Albert Heijn weer op bonusjacht, met een magere € 1,29 als resultaat. Een score die toch heel goed, weliswaar onnodig, verdedigbaar was, omdat ik eerder in de week de meeste boodschappen al had gehaald, waarbij de bonus wel goed had aangetikt. Aan de betaalpaal, waar je afrekent als je zelf hebt gescand, brak die paar centen bonus mij nog behoorlijk op. “Even een paar steekproeven houden meneer”, kreeg ik verklaard waarom de button doorgaan op de paal niet kon worden aangeklickt. Appielientje scande een paar artikelen. “O jeh meneer, dat wordt een totale controle,” waarvoor ik heel gênant naar de zijkant van het afrekenstation werd geloodst. Artikelen scannend op de plank en terug in de boodschappenkar. “Loopt u maar even mee naar de kassa om af te rekenen,” hield de juffrouw mij nog in spanning voor welke verduistering ik was gesnapt.

Mijn misdaad bleek zonder directe gevolgen te zijn. “U heeft van de bonus 2x de yoghurt aardbeien gescand, terwijl u yoghurt aardbeien en yoghurt frambozen heeft genomen”, kwam er toch enigszins bestraffend uit. “De prijzen zijn wel hetzelfde, alleen zijn het toch twee verschillende producten, die u apart moest scannen,” werd ik onnodig bijgeschoold. Samen met Truus had ik al eens diezelfde ervaring opgedaan. Alleen dit keer heb ik de twee emmertjes van de Zuivelhoeve, in mijn snelheid van handelen, aangezien voor yoghurt met dezelfde inhoud. “Juffrouw, kijk nou eens naar die emmertjes, met dat witte spul en donkerrode onderkant. In één oogopslag lijkt het toch dezelfde yoghurt?!” “Tja, daar heeft u eigenlijk wel gelijk in”, kwam zij mij in mijn verongelijkte gevoel tegemoet. “Maar, bla, bla, bla.”

Eigenlijk is het te gek dat meneer Heijn bijna identieke producten in de bonus doet, met korting voor de twee, dan verlangt dat je ze apart scant. Ja maar, de voorraadregistratie…. Ja, dag! Ben ik als klant verantwoordelijk voor de voorraadregistratie?! Ik wil ze best tegemoet komen, door ook bonusproducten apart te scannen. Maar blijkt dit per abuis niet te zijn gebeurd, zet de klant dan niet apart voor een algehele controle.

En wat nog erger is… Momenteel sta ik bij Albert Heijn in het systeem, noem het maar als verdacht, geregistreerd. Zodra ik weer bij de betaalpaal mijn boodschappen kom afrekenen, gaat er achter de balie een lampje branden en ben ik opnieuw veroordeeld tot een complete controle. Natuurlijk ga ik deze onredelijke strafmaatregel zo goed mogelijk omzeilen door slechts één product zelf te scannen en bij de betaalpaal af te rekenen. Overigens niet voordat ik Albert Heijn de gelegenheid heb gegeven op deze blog te reageren.

Diepzeeduiker Bill Warren wil het lichaam van Osama Bin Laden opduiken, om via een DNA test er zeker van te zijn dat de terrorist inderdaad dood is. Een actie waar niemand op zit te wachten. Laat die verknipte schatzoeker zijn geld, moeite en energie steken in het vinden van het lichaam van Natalee Holloway, die mogelijk door Joran van der Sloot vermoord in zee werd gedumpt.

Verwijzend naar het gezegde over de
duivel er tussen, is het geruststellende dat
er bij ons geen sprake is van twee geloven.

In onze huidige situatie staat soms mijn ratio mij in de weg. Zo ook afgelopen week, toen Truus een mailtje kreeg van de NS over haar aflopende voordeelurenabonnement. Door haar situatie heeft zij de laatste maanden daar geen gebruik meer van gemaakt en hadden we het er al over, dat de stadswandelingen in combinatie met de ‘gratis’ reizen er sowieso voorlopig niet meer van zullen komen. Voor mij reden om haar abonnement op te zeggen.

Via Mijn NS  kreeg ik hiervoor het speciale telefoonnummer, 0900 2021163 begin_of_the_skype_highlighting              0900 2021163      end_of_the_skype_highlighting waar voor tien cent per minuut, ‘tuurlijk!’, er kon worden opgezegd. Een allerliefste juffrouw begreep direct de situatie. “Uw postcode en huisnummer meneer, dan kijk ik even met u mee”. “Ohhh, ik zie het al, helaas meneer Kroon het abonnement kan nú niet worden opgezegd, want over drie weken wordt het jaarbedrag van uw rekening afgeboekt”. “Ja, en.”  “Nou ja, dan kunnen wij het nu niet stopzetten. Als u nu over 14 dagen nog eens belt, dan kan het wel geregeld worden. Wij storten dan het jaarbedrag, minus één maand (‘tuurlijk’) aan u terug.

“Maar juffrouw, ik bel niet nog eens over 14 dagen! Denkt u nou echt dat ik niets anders aan mijn hoofd heb?!” “Tja  meneer, ik vind het echt heel vervelend, maar ik kan nu niet in het systeem om bla, bla, bla. Nu opzeggen lukt écht niet.”  De juffrouw was te vriendelijk en te meelevend, om mijn beerputgedachten over haar uit te strooien. Zij begreep ook wel dat de NS  hier gigantisch blundert, wat zij nog enigszins goed wist te maken door mij te verzoeken over 14 dagen dan de NS via het door haar opgegeven postbusadres aan te schrijven. Op mijn reactie dat ik dat natuurlijk vandaag ga doen wist zij een samenspannende gniffel niet te onderdrukken.

Na eenmaal de brief gepost te hebben, realiseerde ik mij eigenlijk pas goed, dat ik het tweemaandelijkse uitje van Truus haar abrupt had afgenomen. Onze leuke snoepreisjes waar ze naar uitkeek. Niet gek dat ze daarover toch enigszins gelaten reageerde. Ik had wat goed te maken.

Door op internet te snuffelen kwam ik op een mooi alternatief voor de NS stadswandeling. Via de pagina http://www.ertussenuit.com kreeg ik namelijk alle boottochten van Nederland voorgeschoteld. En omdat Truus gek is van boottochtjes, is het datgene wat we gaan doen: Een toeristische (eigen) autorit in combinatie met een boottocht. Bij goed weer, staat de eerste gepland op 22 juni met 5 kwartier varen door en om Giethoorn en daarna zullen er nog heel veel autoboottochten volgen.

Truus zal hier uiteindelijk toch weer wel bij varen.

n.b. Eerder over Truus: http://knetter.bloggertje.nl/note/24651/de-gekroonde-jas.html

Hoewel wij er voorlopig niet aan toe zijn,
heb ik inmiddels wel de ingang gevonden.

-o-o-o-

n.b.: Meer beeldspraak vind je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/beeldspraak.htm

Ik geloof niet dat er ooit Pinksterdagen voorbij zijn gegaan, zonder dat ik aan mijn kleine mannetjestijd moet terug- denken. Dus ook nu. Een aantal jaren achtereen, rond mijn tiende levensjaar, was ons gezin altijd in het rennerskwartier van een speedwaybaan te vinden. Een tak van motorsport, nu nog populair in Engeland en Scandinavische landen, waarbij de renners in de jaren zestig voor een uitverkochte Kuip en Olympisch Stadion reden. Mijn vader was een van die renners.

Jaren nadien heb ik met mijn vrouw, kennelijk hunkerend naar die goeie ouwe tijd,  nog regelmatig speedwaywedstrijden bezocht. Tot in België aan toe, waaraan ik een leuke anekdote heb overgehouden.

Tijdens speedwaywedstrijden voor landenteams in het Belgische Genk, werd het Nederlandse team door de speaker elke heat met enthousiasme onthaald. Daarbij wist hij echter niet te verhullen, dat hij zijn opleiding tot microfonist, in Nederland had gevolgd. Elke keer als het Nederlandse team de baan op kwam, vroeg de speaker steevast aan het publiek om “een warm applaus voor hun sympathieke zuiderburen”. Aan de brede glimlach waren daarbij de Nederlanders van de Belgen te onderscheiden.

-o-o-o-

N.B.: Meer van mijn anekdotes lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/anekdotes.htm

Zo langzamerhand heb ik de laatste twee jaar heel wat gaatjes bij elkaar gesport. Een volgend gaatje in mijn broekriem staat er zelfs weer aan te komen. Waarmee voor mij wel een klein probleem zich heeft aangediend.

Het gaat om het ongewenst hangende deel van de riem tussen twee broeklusjes in. Een probleem wat ooit werd opgelost, doordat bij de broekriem een extra verschuivend lusje werd meegeleverd. Nu dit niet meer het geval is hangt de riem er maar een beetje bij. En hoewel dit, bijvoorbeeld op feestjes of in de kroeg, nooit een onderwerp van gesprek is, kan ik mij niet voorstellen dat de hangende riem geen algemeen probleem is.

Algemeen probleem, met de riemclip als de simpele oplossing. Maar ja, in commerciële zin zit daar geen handel in. Tenminste, als je niet out of the box denkt. Want er kan wel degelijk handel in zitten, als het maar aantrekkelijk wordt gemaakt.

Voorbeeld van horizontale en verticale clips.

Het bedrijfsleven kan er een premium (een relatiegeschenkje) van maken om eigen producten te promoten. Maar de clip kan ook een ludiek communicatiemiddel zijn, met als teksten: Kijk voor je! – Waar kijk je naar? – Je naam – Je stad – Je club – Ik vind jou ook leuk – Wat dan nog? – Ik draag links – e-mailadres – Ik ben bezet – Ik ben vrij. Om maar een aantal voorbeelden te noemen.

Mocht het een hype worden, neemt niemand je het kwalijk dat je iemand niet direct meer in zijn ogen kijkt.  

Nooit heb ik weten te verhullen dat ik RTL-Boulevard een walgelijk programma vind, zeker als daar die enge Albert in domineert. Zijn flauwe opmerkingen overbiedt hij met zijn bulderende lach. Inderdaad, over zijn eigen grappen. (Waar is toch die “kuchknop” van de presentatoren gebleven?!). Voor mij is Boulevard concessie-tv. Mijn vrouw kijkt er graag naar, maar met de reclame van 19:00 uur mag de zender op Nederland 2.

Zo komt het dat ik toch iets van het BN’ers-leed meekrijg, zoals de onfrisse wel of niet verkrachtingszaak tussen Martijn Krabbé en zijn oude liefje Tessa van Leijenhorst. Daardoor kon ik vanochtend, bij het lezen van de digitale (gratis) Telegraaf, er ook een mening over hebben en die geef ik hier dan ook:

Over die al weken lang lopende affaire is het politieonderzoek in volle gang en is er nog geen zicht op hoe lang dit nog kan duren?! Ja, hé, hallo. Hebben we het dan over diezelfde politie die terecht klaagt dat zij een grote achterstand in onderzoekswerk hebben, wat door de Minister van Veiligheid en Justitie (Ivo Opstelten) heel diplomatiek werkvoorraad  wordt genoemd?!  Ik vrees van wel. Valt dan te rechtvaardigen dat de politie haar kostbare tijd verspeelt aan de smeerlapperij (verkrachting of leugenachtige zwart maken) van een bekende Nederlander?!

Of, staat de zwijnerij al vast en zijn hier de (PVV) Animal Cops op ingezet, wat voor mij een geruststellende gedachte zou zijn.

In de weekendbijlage van de krant las ik het onheilspellende bericht dat de haring ook buiten ons land steeds populairder wordt. Als rolmops of als bewerkt ingeblikt hapje. Niet zoals wij Hollanders hem eten, langzaam de strot in laten glijden. Die stoere manier van harinkie happen is de Amsterdammer overigens ook niet gegeven. Zo lullig als het maar kan zijn, laten zij het zeebanket in stukjes snijden, om het aangereikt te krijgen met een prikkertje voorzien van het Nederlandse vlaggetje. Ik kan het niet nalaten de haringetende Amsterdammer dan meewaardig aan te kijken.

Kennelijk wordt in ons land de haring ook meer dan ooit gegeten. Glijdend door de strot of lullig met een stokkie weggeprikt. Dat is dan tegelijk de verklaring dat ik na mijn haring- en bierwandeltocht ‘slechts’ anderhalve haring heb weten te scoren. Dat was vorig jaar héél anders. Toen moest ik, na er vijf ‘ouwe’ genoeglijk weg te hebben laten glijden, verder mijn beurt voorbij laten gaan. Met die doelstelling was ik eigenlijk ook naar Vlaardingen gereden, effe 25 kilometers wegstappen om ze daar dan van die ouwe haring af te helpen, zodat hun feestweek ter ere van de Hollandse Nieuwe snel een aanvang kon nemen.

Mijn anderhalve gescoorde haring moet wel het gevolg zijn van een ouwe haring schaarste. Dus van een te grote populariteit van dit wezenloos lekkere visje. Hongerend naar nog meer van deze lekkernij wist ik, in de omgeving van de visbank, nog twee haringen op eigen kosten te scoren. Dit keer echte Hollandse -illegale- Nieuwe. Ze waren lekker, maar deden de ouwe niet verbleken.

Mijn teleurstellende haringvangst neemt niet weg dat mijn haring- en bierwandeltocht voor de 2^e keer een fantastisch evenement was. De organisatoren van wandelvereniging Het Blauwe Vaasje hadden opnieuw een prachttocht uitgepijld. Geen twijfel mogelijk dat ik ook volgend jaar, na 25 kilometers wandelgenot, naar de Heerlijke Ouwe zal vissen. Dan wel in de hoop dat de consumptie 2011/2012 van de haring is tegengevallen. Kan ik tenminste weer voor mijn vijf van Vlaardingen gaan.

n.b.: Meer van mijn visgenot lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/harinkiehappe.htm