Archief

Jack was één van de mannen die, min of meer ongevraagd, zich aansloot bij de gezellige nazitters van onze wekelijkse sportprestatie. Dorstig van het sporten, maar ook door elkaars drankmoyenne aangemoedigd, werd het ene na het andere rondje ons voorgeschoteld. "Geef hier nog eens wat van mij", was binnen onze vriendenkring een steeds terugkerende tekst. Zonder dat er op werd gelet, leverde een ieder wel zo zijn bijdrage aan ons drankgelach. Bijna iedereen, want het viel wél op dat Jack bij het leeg raken van de glazen, steeds weer opnieuw het toilet moest opzoeken.

Omdat wij er van overtuigd waren, dat hier geen incontinentie debet aan was, maar eerder zijn sobere uitgavenpatroon, hadden we ons voorgenomen Jack hier eens op te pakken. De gelegenheid deed zich voor, toen hij zijn blaas op het moment suprême weer eens had leeg geperst. Terug aan de bar vroeg ik het hem joviaal: "Jack zeg jij het, of moet ik het zeggen?" "Zeg jij het maar",struikelde Jack over z'n woorden, waarbij hij niet wist te verhullen hoe opgelucht ie was. "Toos, geef ons hier wat van Jack te drinken" "Nee wacht even…", protesteerde Jack, "jij zou het toch zeggen…" "Nou ik zeg het toch, geef hier wat van Jack te drinken…" De uitnemer begreep nu niet meer onder dit rondje uit te kunnen komen en liet het hoongelach, inclusief het "Proost Jack!", zich gelaten welgevallen. Na die tijd werd er rond de bar van het sportcentrum nimmer iets van Jack vernomen.

-o-o-o-

n.b.: Eerder gepubliceerd in mijn kroondomein, als één van de Kroonluchtige anekdotes: www.kroondomein.com/anekdotes.htm

Terwijl hoorspelen al jaren geleden in het Hilversummer Beeld en Geluid Museum een tijdbepalend plaatsje hebben ingenomen, blijkt mijn vrouw een excellent hoorspelactrice te zijn. Zij die haar LIVE via de telefoon meemaken, weten wat ik daarmee bedoel. Niet alleen haar stem heeft nog niets aan kracht verloren, maar ook haar opgeruimde manier van praten, interesse in de andere kant van ‘de lijn’ en haar onvervalste Kronenhumor. Met blije oren luister ik die gesprekken aan.

Ook van de ‘geagendeerde’ aanloop thuis, want zomaar binnen lopen kan buiten haar Good Feeling Moment vallen, weet zij een gezellig samen zijn te maken. Tegen beter weten in, zou je daar moed uit kunnen putten. Overigens is het van mij misplaatst om haar hierin actrice te noemen. De plezierige momenten met haar zijn absoluut ‘niet gespeelde’ momenten, waar Truus zelf ook van geniet. Daarin blijkt zij, niet gewend aan haar opgelegde beperkingen, vaak overmoedig te zijn, hetgeen haar nadien lelijk opbreekt. Vanuit die leerschool weet ze nu dat, mede door het medicijngebruik, de ochtend hard nodig is om zich te sterken voor de rest van de dag. ’s Middags gaat het gaande de tijd steeds beter met haar.

Haar avonden heeft zij inmiddels mentaal vastgelegd voor onze intieme momenten. Heerlijk met onze diertjes samen zijn, niets doen, tv kijken, lezen of schrijven. Maar vooral wij samen. Ons genieten heeft een extra dimensie gekregen.

Ondanks dat Truus niet graag in de belangstelling staat, is zij diep gelukkig met al de warme belangstelling voor haar. En die is écht ongekend. De liefde van je directe familie was hierin voorspelbaar, die van vrienden, kennissen en buren hartverwarmend. Zij die tonen met Truus mee te leven, doen dat dan ook met veel liefde, creativiteit en met uitzonderlijkheid.

Daarnaast is Truus ook ontzettend blij verrast met de digitale wereld, waar wij ontzettend veel vrienden vanuit het hele land hebben opgedaan. Liefdevolle wensen, mooie gedichten, rake teksten, opbeurende mailtjes, reacties op Knetter, zelfs een engeltje per post is haar overkomen. “Zodra ik de puf heb, ga ik al die ontzettend lieve mensen bedanken.`

Die puf is er af en toe, maar ook weer te snel verbruikt. Daarmee kan ik Truus niet laten tobben. Dan maar via mijn puf datgene Truus zo graag zou willen zeggen: “Ontzettend lieve mensen, wat geniet ik van jullie fantastische reacties, wat ben ik aan jullie gaan hechten, wat blijf ik naar dat alles van jullie uitkijken. Jullie doen mij ontzettend goed!

Truus citeren heeft mij nog nooit zoveel goed gedaan.

Niet alles is wat het lijkt. Maar wat is het dan wel? Misschien is dit wel een tweekoppige agent van de toekomstige, nationale politie met de minister en een regioburgemeester als ‘zijn/hun’ baas. In dat geval lukt het onze rechtse regering toch dat deel van het regeer- en gedoogakkoord na te leven.

Zo langzamerhand heb ik aardig het inkoopbeleid van mijn vrouw onder de knie gekregen. Vooral op de bonusaanbiedingen letten, waar dan de voorkeur voor uit moet gaan, boven een vergelijkbaar product. Na elk AH bezoek neemt zij de kassabon door en bekijkt tevreden, soms minder tevreden, het totaalbedrag wat ik door bonusaankopen heb uitgespaard. Zo word ik, als assistent-inkoper van ons Kroondomein, scherp gehouden.

Vandaag was ik bij Albert Heijn weer op bonusjacht, met een magere € 1,29 als resultaat. Een score die toch heel goed, weliswaar onnodig, verdedigbaar was, omdat ik eerder in de week de meeste boodschappen al had gehaald, waarbij de bonus wel goed had aangetikt. Aan de betaalpaal, waar je afrekent als je zelf hebt gescand, brak die paar centen bonus mij nog behoorlijk op. “Even een paar steekproeven houden meneer”, kreeg ik verklaard waarom de button doorgaan op de paal niet kon worden aangeklickt. Appielientje scande een paar artikelen. “O jeh meneer, dat wordt een totale controle,” waarvoor ik heel gênant naar de zijkant van het afrekenstation werd geloodst. Artikelen scannend op de plank en terug in de boodschappenkar. “Loopt u maar even mee naar de kassa om af te rekenen,” hield de juffrouw mij nog in spanning voor welke verduistering ik was gesnapt.

Mijn misdaad bleek zonder directe gevolgen te zijn. “U heeft van de bonus 2x de yoghurt aardbeien gescand, terwijl u yoghurt aardbeien en yoghurt frambozen heeft genomen”, kwam er toch enigszins bestraffend uit. “De prijzen zijn wel hetzelfde, alleen zijn het toch twee verschillende producten, die u apart moest scannen,” werd ik onnodig bijgeschoold. Samen met Truus had ik al eens diezelfde ervaring opgedaan. Alleen dit keer heb ik de twee emmertjes van de Zuivelhoeve, in mijn snelheid van handelen, aangezien voor yoghurt met dezelfde inhoud. “Juffrouw, kijk nou eens naar die emmertjes, met dat witte spul en donkerrode onderkant. In één oogopslag lijkt het toch dezelfde yoghurt?!” “Tja, daar heeft u eigenlijk wel gelijk in”, kwam zij mij in mijn verongelijkte gevoel tegemoet. “Maar, bla, bla, bla.”

Eigenlijk is het te gek dat meneer Heijn bijna identieke producten in de bonus doet, met korting voor de twee, dan verlangt dat je ze apart scant. Ja maar, de voorraadregistratie…. Ja, dag! Ben ik als klant verantwoordelijk voor de voorraadregistratie?! Ik wil ze best tegemoet komen, door ook bonusproducten apart te scannen. Maar blijkt dit per abuis niet te zijn gebeurd, zet de klant dan niet apart voor een algehele controle.

En wat nog erger is… Momenteel sta ik bij Albert Heijn in het systeem, noem het maar als verdacht, geregistreerd. Zodra ik weer bij de betaalpaal mijn boodschappen kom afrekenen, gaat er achter de balie een lampje branden en ben ik opnieuw veroordeeld tot een complete controle. Natuurlijk ga ik deze onredelijke strafmaatregel zo goed mogelijk omzeilen door slechts één product zelf te scannen en bij de betaalpaal af te rekenen. Overigens niet voordat ik Albert Heijn de gelegenheid heb gegeven op deze blog te reageren.

Diepzeeduiker Bill Warren wil het lichaam van Osama Bin Laden opduiken, om via een DNA test er zeker van te zijn dat de terrorist inderdaad dood is. Een actie waar niemand op zit te wachten. Laat die verknipte schatzoeker zijn geld, moeite en energie steken in het vinden van het lichaam van Natalee Holloway, die mogelijk door Joran van der Sloot vermoord in zee werd gedumpt.

Verwijzend naar het gezegde over de
duivel er tussen, is het geruststellende dat
er bij ons geen sprake is van twee geloven.

In onze huidige situatie staat soms mijn ratio mij in de weg. Zo ook afgelopen week, toen Truus een mailtje kreeg van de NS over haar aflopende voordeelurenabonnement. Door haar situatie heeft zij de laatste maanden daar geen gebruik meer van gemaakt en hadden we het er al over, dat de stadswandelingen in combinatie met de ‘gratis’ reizen er sowieso voorlopig niet meer van zullen komen. Voor mij reden om haar abonnement op te zeggen.

Via Mijn NS  kreeg ik hiervoor het speciale telefoonnummer, 0900 2021163 begin_of_the_skype_highlighting              0900 2021163      end_of_the_skype_highlighting waar voor tien cent per minuut, ‘tuurlijk!’, er kon worden opgezegd. Een allerliefste juffrouw begreep direct de situatie. “Uw postcode en huisnummer meneer, dan kijk ik even met u mee”. “Ohhh, ik zie het al, helaas meneer Kroon het abonnement kan nú niet worden opgezegd, want over drie weken wordt het jaarbedrag van uw rekening afgeboekt”. “Ja, en.”  “Nou ja, dan kunnen wij het nu niet stopzetten. Als u nu over 14 dagen nog eens belt, dan kan het wel geregeld worden. Wij storten dan het jaarbedrag, minus één maand (‘tuurlijk’) aan u terug.

“Maar juffrouw, ik bel niet nog eens over 14 dagen! Denkt u nou echt dat ik niets anders aan mijn hoofd heb?!” “Tja  meneer, ik vind het echt heel vervelend, maar ik kan nu niet in het systeem om bla, bla, bla. Nu opzeggen lukt écht niet.”  De juffrouw was te vriendelijk en te meelevend, om mijn beerputgedachten over haar uit te strooien. Zij begreep ook wel dat de NS  hier gigantisch blundert, wat zij nog enigszins goed wist te maken door mij te verzoeken over 14 dagen dan de NS via het door haar opgegeven postbusadres aan te schrijven. Op mijn reactie dat ik dat natuurlijk vandaag ga doen wist zij een samenspannende gniffel niet te onderdrukken.

Na eenmaal de brief gepost te hebben, realiseerde ik mij eigenlijk pas goed, dat ik het tweemaandelijkse uitje van Truus haar abrupt had afgenomen. Onze leuke snoepreisjes waar ze naar uitkeek. Niet gek dat ze daarover toch enigszins gelaten reageerde. Ik had wat goed te maken.

Door op internet te snuffelen kwam ik op een mooi alternatief voor de NS stadswandeling. Via de pagina http://www.ertussenuit.com kreeg ik namelijk alle boottochten van Nederland voorgeschoteld. En omdat Truus gek is van boottochtjes, is het datgene wat we gaan doen: Een toeristische (eigen) autorit in combinatie met een boottocht. Bij goed weer, staat de eerste gepland op 22 juni met 5 kwartier varen door en om Giethoorn en daarna zullen er nog heel veel autoboottochten volgen.

Truus zal hier uiteindelijk toch weer wel bij varen.

n.b. Eerder over Truus: http://knetter.bloggertje.nl/note/24651/de-gekroonde-jas.html

Hoewel wij er voorlopig niet aan toe zijn,
heb ik inmiddels wel de ingang gevonden.

-o-o-o-

n.b.: Meer beeldspraak vind je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/beeldspraak.htm

Ik geloof niet dat er ooit Pinksterdagen voorbij zijn gegaan, zonder dat ik aan mijn kleine mannetjestijd moet terug- denken. Dus ook nu. Een aantal jaren achtereen, rond mijn tiende levensjaar, was ons gezin altijd in het rennerskwartier van een speedwaybaan te vinden. Een tak van motorsport, nu nog populair in Engeland en Scandinavische landen, waarbij de renners in de jaren zestig voor een uitverkochte Kuip en Olympisch Stadion reden. Mijn vader was een van die renners.

Jaren nadien heb ik met mijn vrouw, kennelijk hunkerend naar die goeie ouwe tijd,  nog regelmatig speedwaywedstrijden bezocht. Tot in België aan toe, waaraan ik een leuke anekdote heb overgehouden.

Tijdens speedwaywedstrijden voor landenteams in het Belgische Genk, werd het Nederlandse team door de speaker elke heat met enthousiasme onthaald. Daarbij wist hij echter niet te verhullen, dat hij zijn opleiding tot microfonist, in Nederland had gevolgd. Elke keer als het Nederlandse team de baan op kwam, vroeg de speaker steevast aan het publiek om “een warm applaus voor hun sympathieke zuiderburen”. Aan de brede glimlach waren daarbij de Nederlanders van de Belgen te onderscheiden.

-o-o-o-

N.B.: Meer van mijn anekdotes lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/anekdotes.htm

Zo langzamerhand heb ik de laatste twee jaar heel wat gaatjes bij elkaar gesport. Een volgend gaatje in mijn broekriem staat er zelfs weer aan te komen. Waarmee voor mij wel een klein probleem zich heeft aangediend.

Het gaat om het ongewenst hangende deel van de riem tussen twee broeklusjes in. Een probleem wat ooit werd opgelost, doordat bij de broekriem een extra verschuivend lusje werd meegeleverd. Nu dit niet meer het geval is hangt de riem er maar een beetje bij. En hoewel dit, bijvoorbeeld op feestjes of in de kroeg, nooit een onderwerp van gesprek is, kan ik mij niet voorstellen dat de hangende riem geen algemeen probleem is.

Algemeen probleem, met de riemclip als de simpele oplossing. Maar ja, in commerciële zin zit daar geen handel in. Tenminste, als je niet out of the box denkt. Want er kan wel degelijk handel in zitten, als het maar aantrekkelijk wordt gemaakt.

Voorbeeld van horizontale en verticale clips.

Het bedrijfsleven kan er een premium (een relatiegeschenkje) van maken om eigen producten te promoten. Maar de clip kan ook een ludiek communicatiemiddel zijn, met als teksten: Kijk voor je! – Waar kijk je naar? – Je naam – Je stad – Je club – Ik vind jou ook leuk – Wat dan nog? – Ik draag links – e-mailadres – Ik ben bezet – Ik ben vrij. Om maar een aantal voorbeelden te noemen.

Mocht het een hype worden, neemt niemand je het kwalijk dat je iemand niet direct meer in zijn ogen kijkt.