Archief

Ik heb het gevoel vandaag van de sportschool gespijbeld te hebben. Maar toch heeft mijn vrouw al toegezegd, dat ik bij mijn volgende training een briefje kan meekrijgen, met de reden van mijn absentie.

Het heeft te maken met een blessure bij mijn grote teen, op een vreemde manier op de loopband van de sportschool opgelopen. Slechts aangekondigd door één pijnscheut, die ik verder heb genegeerd.

‘s Nachts speelde de blessure voor het eerst op. Op de dag werd het steeds pijnlijker en werd lopen hinkepinken. Mijn geplande wandeltocht in Den Helder kon ik wel vergeten. Het werd rusten, met de poot omhoog. Hoewel ik daar behoorlijk van baalde, was het wel direct een mooie gelegenheid om weer eens een boek te pakken. Het werd Het verloren symbool van Dan Brown. Ik verbaasde mijzelf dat ik, weliswaar node, de rust tot lezen heb hervonden.

Omdat m’n blessure spontaan ontstond, ben ik vrijdag bij m’n podologe, in de hoop dat m’n inlegzooltje, als een zadel van een racefiets, effe bijgesteld moet worden, zodat ik het weekend aan de bloesemtocht van Geldermalsen mee kan doen.

Het was helemaal geen fantastische dag, ondanks het schitterende weer. Want de klap van Alphen aan de Rijn dreunde vandaag nog heel lang na. Het allerergst wat in het nieuws kwam, was voor mij het feit dat de dodelijke slachtoffers van de schietpartij tot na middernacht op de plaats delict moesten blijven liggen. Wat een vreselijk idee voor de naaste familie.

Wat bezielt het Openbaar Ministerie toch dat, omwille van een forensisch onderzoek, zij de lichamen arresteerden?! “Omwille van een goede reconstructie,” zo werd gezegd. Wat een onzin nou toch.

Kijk, als de dader niet bekend is, of er zijn twijfels over zijn bekentenis, dan kan ik mij die precisie voorstellen. Maar over de gebeurtenissen van gisteren in en om winkelcentrum Ridderhof kunnen er geen misverstanden bestaan. De overleden slachtoffers zijn de stille getuigen, de vele gewonden en aan het drama ontsnapte publiek zullen ongetwijfeld hun oogverslag hebben gedaan. De zichzelf door z’n kop geschoten dader lag, naast zijn wapen(s) in dezelfde periferie. Wat valt er dan nog minutieus te onderzoeken???

Vreselijk voor de nabestaanden, geld en tijdverspilling van het OM.

Met lichte twijfel wil ik een oud Hollands versje citeren, waarbij ik de overweging van een gekuiste versie vrij snel liet varen, omdat dan het schokkende einde verloren gaat. Dit mag niet gebeuren omdat het opzegversje aanvankelijk liefelijk verloopt, vooral ook omdat de toehoorders per zin worden verzocht het na te zeggen. Overigens, was de afloop van het gedicht shocking, met name eind jaren vijftig van de vorige eeuw, toen het binnen de familiekring vol dramatiek werd voorgedragen. Hier komt het:

“Er was eens een lief klein muisje gestorven”
(nazeggen)
“Had met het eten zijn maagje bedorven”
(nazeggen)
“Nu ligt hij daar, zijn ouders wenen”
(nazeggen)
“Het gaat je door je Godverdomme henen.”

Aan dit dramatische gedicht werd ik herinnerd, door een onprettig voorval in mijn eigen tuin. Als laatste onderdeel van het winterse decor, hangt er in de boom nog een nootjesmand en vetbol voor de vogels, waar steeds minder op aan en af wordt gevlogen. Met verbazing zagen wij dat McBird nu, toch wel vrij hoog in de boom, door een muisje werd bezocht. Balancerend aan een tak zat hij zich te goed te doen aan de vetbol. Zijn omgeving scherp in de gaten houdend.

Het boommuisje was niet alleen ons opgevallen. Ook onze kater en poesje hadden hem in het vizier gekregen. Met grote belangstelling bekeken zij hoe het muisje zich te goed zat te doen. Lotta, het zwart/wit poesje, gunde het knaagdiertje uiteindelijk weer de verlangde privacy en zocht een beschut plekje om zich door de zon te laten warmen. Morro bleef gebiologeerd naar boven staren. Plots zag het muisje die grote katerkop, schrok, gleed uit en tuimelde naar beneden. Als een Edwin van der Sar opgevangen door de kater.

Wij waren daar niet alleen getuigen van. Zonder aan 112 te denken vlogen wij ons roofdier achterna, die kriskras door onze tuin sprintjes trok, met het slachtoffer tussen zijn kaken geklemd. Elk list die wij verzonnen werd doorzien. Lang heeft dit kat en muisspelletje niet geduurd. Toen wij hem te na kwamen, beet Morro door en vrat in drie happen het arme muisje op. Het is de natuur, hielden wij ons de verzachtende omstandigheden voor.

Zo als ik in mijn blog Te Kijk van vorige week donderdag al schreef, waren wij met Zuid-Afrikaanse familie in Den Haag en dan doe je natuurlijk ook het Plein en het Binnenhof aan. Zoals gepubliceerd heb ik daar bijzondere plaatjes geschoten, van neef Jan met Maxime Verhagen en met Mark Rutten.

Apentrots loopt hij nu in Johannesburg rond, met de foto van hem met de premier van Nederland in zijn binnenzak. Het is niet uitgesloten dat hij daarmee nog meer aanzien heeft gekregen. Wat hij heel verrassend, bijna onbegrijpelijk, vond is dat de leden van onze Regering en Tweede Kamer in en om het Binnenhof in het wild rondlopen, aanspreekbaar en allervriendelijkst zijn. Naar zijn zeggen, uniek in de hele wereld.

Ik denk dat hij gelijk heeft. Alleen het hem horen zeggen heeft mij al met trots vervuld. Afgelopen dinsdag heb ik daardoor heel anders naar het vragenuurtje van de Tweede Kamer gekeken. Mijn reacties lijken ineens milder te worden. Van korte duur, of zal ik dan toch leren te relativeren. In dat geval raad ik iedereen aan, een dagje Binnenhof te doen.

O ja, vrees niet, zoals veel Kamerleden, de microfoon van PowNews. Die Rutger Castricum is evenzogoed een alleraardigste vent, die met alle plezier nog even met mijn vrouw op de foto ging.

Daardoor ben ik misschien zijn rechtse humor door een heel andere bril gaan zien. Lachen!

Mijn gewicht is ruim een jaar lang stil blijven staan, ondanks dat ik drie keer per week naar de sportschool ga. Zowel mijn huisarts als mijn sportcoach hebben meerdere malen gezegd, dat ik maar eens tevreden moet zijn met mijn gewichtafname van totaal 16 kilo. Zo langzamerhand had ik mij daar dan ook bij neergelegd en beschouw mijn fitness meer als consolideren.

Totdat moeder natuur mij toch heel vriendelijk een handje heeft geholpen. Een week doodziek zijn, moest ik er dan wel voor over hebben. Met buikgriep viel ik in korte tijd bijna 4 kilo af. Ruim een maand na deze schijtgebeurtenis stel ik vast dat ik daar netto 2 kilo profijt van heb. Wat mij betreft was het de hevige racekak en het vomeren (over de tong poepen) meer dan waard. Zodanig zelfs, dat ik die buikgriep van harte gun, aan degenen die ook effe gauw een paar kilo kwijt willen. Als start van een grootschaligere afvalrace, of als extra duwtje bij langdurigere gewichtsstilstand, zoals dat bij mij het geval was.

Het bracht mij zelfs op het poepgoede idee om actief afvalwensen, via diarree en kotsen, in vervulling te willen laten gaan. Maar gelukkig ben ik nu volledig buikgriepvirusvrij, zodat ik niemand meer aan kan steken. Het moet laten aansteken worden en daar zie ik zelfs Big Business in. Zodra ik daarin een handelspartner heb gevonden, kunnen we aan de slag.

Een laborant zal het buikgriepvirus moeten vermeerderen, waarna ik het als een schijterig afvaldrankje wil laten bottelen. Eigenlijk een variant op de sportdrank. Dan moet het natuurlijk ook te koop zijn bij de sportschool. Volledig als product van deze tijd moet het ook een natuurlijk imago hebben.

Het is immers een natuurproduct. Vandaar dat dit explosieve afvalproduct Schijtlijster gaat heten, binnenkort te koop voor € 19,95. Goed voor één buikgriepkuurtje en 2 kilo afvalgarantie.

De laatste twee weken hebben wij aardig wat dagen met onze neef en twee nichten uit Zuid-Afrika opgetrokken. Dan is het altijd leuk om de hot shots van je omgeving te laten bewonderen, zoals natuurlijk De Zaanse Schans en Haagse markt. Daarbij komt dat we ook vreselijk veel hebben gelachen en ons verwonderd over de familietrekjes die wij in elkaar ontdekten. Iets wat ons tijdens de vorige ontmoeting van 35 jaar geleden niet zo was opgevallen. Mijn neef was een genetische mix van mijn vader, oom Theo en neef Henk (dit voor de insiders). Zelfs zijn ‘Kronenhumor‘, mimiek en motoriek.

Daardoor zal de happening met ‘de familie’ nog wel eens in mijn blog terugkeren. Zoals nu. Jan heeft mij deze dagen aanvankelijk teleurgesteld, toen hij vertelde niet van vis te houden. Dat kan helemaal niet, als je bedenkt dat wij Hagenaars er niet voor terugdeinsden om ‘s avonds om 10:00 uur naar Scheveningen te rijden om voor ons gezellig samen zijn nog een maaltje vis te halen. Ook het stappen in Scheveningen werd diep in de nacht nog wel eens in de rokerij onderbroken, om een vette bek te halen, om daarna het drinkgelach voort te zetten. En dan wil Haagse/Zuid-Afrikaanse Jan beweren niet van vis te houden?!?!?!

Ik kreeg de gelegenheid om hem hierop toch te testen. Samen deden wij een dagje Groningen, wat zeker ook een blog waardig is, waarbij ik op de terugweg mijn favoriete viskiosk aan de haven van Den Oever aandeed. Mijn harinkie happen, natuurlijk op z’n Haags de Hollandse nieuwe je strot in laten glijden, deed zijn tanden niet wateren (als zo watertanden toch zeker vervoegd mag worden). “Kom op Jan, probeer dan op z’n minst een portie kibbeling.” “Kibbeling?”

Licht gelaten stemde hij er mee in. Natuurlijk zal het geholpen hebben dat direct aan de vissershaven kibbeling van kabeljauw wordt gemaakt, want Jan smulde van zijn portie gebakken vis. Het deed mij deugd dat het mankementje aan zijn familietrekje (niet van vis houden) door mij enigszins is gerepareerd. Dat harinkie happen gaat er ook nog wel eens van komen.

-o-o-o-

n.b.: Meer over mijn liefde voor de vis lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/harinkiehappe.htm

“Rang is alleen Rang, als er Rang op staat,” een beroemde reclameslogan uit de begin jaren zestig en, wie weet, nog steeds in gebruik voor deze Friese zuurtjes. Destijds een schot in de roos, maar achteraf gezien niet zo verwonderlijk. Voor de liefhebber kon namelijk geen enkel snoepje zich meten met de echte Rang. Daardoor is de slogan voor die snoeprol dan ook gerechtvaardigd.

Van Rang naar mijn wandeltocht van vandaag, wat voor mij misschien ook wel een zuur snoepje was. Zuur, omdat ik er 120 autokilometers voor over had, om deel te nemen aan de 46^e Merwedewandeltocht. Maar Merwede was geen Merwede, ondanks dat er Merwede op stond. Reclametechnisch gesproken absolute not done, want beloof nooit wat je niet kunt waarmaken. En dat deden ze met de Merwedewandeltocht. Geen druppel heb ik van die pracht rivier mogen aanschouwen.

Maar ja, te kritisch mag ik er eigenlijk niet over oordelen. Uiteindelijk werd deze tocht door alleen maar vrijwilligers georganiseerd en was het inschrijfgeld slechts 1 euro vijftig. Het was ongekend mooi weer, warmer dan ooit op 2 april gemeten en ik kon tijdens mijn tocht ook nog genieten van mijn muziekoortje. Wat heb ik dan nog te klagen…. Trouwens, een heel bijzondere gebeurtenis maakte van de Merwedewandeltocht toch één die ik nooit meer zal vergeten. Zelfs met heel veel plezier aan terug zal denken.

Ik had nog maar een paar kilometer gelopen, toen ik boven aan een dijk onder mij een prettig opvallende vrouw zag lopen, met een hond aangelijnd en een kleuter in de kinderwagen. “Dat lijkt wel… dat zal toch niet… doorlopen maar… of nee toch niet….” Clementine Blok schoot door mijn gedachten. Een geweldige kunstenares, gek op dieren, die op mijn kroondomein.com een digitale expositie houdt. Door dezelfde interesses zijn wij ooit via Internet met elkaar in contact gekomen. Schrijven elkaar met een bepaalde regelmaat, maar kennen elkaar niet Real Life. 7 Maart besteedde ik nog aandacht aan haar Engelse Setter, die alleen nog in leven kon blijven na een dringend noodzakelijke operatie.

Maar ja, zal Claim (voor haar vrienden) daar ècht lopen? Ik liet mij van de berm naar beneden zakken en riep haar aan: “Mevrouw….” Zij hield stil en keek mij vragend aan. Inmiddels was ik er van overtuigd dat zij het mòest zijn. “Ben jij Claim?” “Ja,” was haar verbaasde antwoord. Nadat ik mij bekend had gemaakt, kuste zij mij allerhartelijkst, heel vriendschappelijk, links rechts links.

In ons geanimeerde gesprek, alsof we elkaar live al jaren kennen, kwam natuurlijk ook haar hond Fironi ter sprake, terwijl ik hem over zijn vriendelijke kop mocht aaien. De vreselijke dure operatie was maar net op tijd, waarmee Claim opnieuw Fironi het leven heeft gered. “Zodra ik er maar even tijd voor heb, schrijf ik je over die gebeurtenis, zodat de vele mensen die mij hielpen, dit in het kroondomein terug kunnen lezen.” Fironi drukte nog eens zijn natte snuit dankbaar in mijn hand. “Het lijkt wel of het zo moest zijn…,” poogde Claim alsnog onze toevallige ontmoeting te rationaliseren.

Ik moest verder, zodat ik opnieuw met een links-rechts-links afscheid van haar nam. Wat een bijzondere gebeurtenis…. Mocht de kans groter zijn dat ik Claim met Fironi opnieuw ontmoet, dan dat ik aan de Merwede kom te lopen, schrijf ik toch opnieuw met plezier op de 47^e editie van die wandeltocht in.

-0-0-0-

n.b.: Nog steeds is Fironi’s verhaal terug te lezen in mijn kroondomein: www.kroondomein.com/blafzelf/fironi.html

Iets van Clementine “Claim” Blok haar kunst is te zien in de digitale expositieruimte van mijn kroondomein:www.kroondomein.com/kunst-claim.htm