Water zien branden.

Met nog enkele dagen te gaan heeft neef Jan en mijn nichten Tiny en Elly hun Hollandse trip (zie: “Ze komen” van 15 maart jl.) er weer opzitten en keren terug naar Zuid Afrika. Een zestal dagen hebben wij hen begeleid met rondkijken in hun oorspronkelijke vaderland. Waar ik mij eerst inzette om hun op leuke oer Hollandse plekjes te brengen, veranderde mijn taak steeds meer in die van de paparazzi. Mijn neef had zich kennelijk voorgenomen om iedereen aan te spreken, die maar even zijn kant op keek. Slechts met een knikje en een glimlach werd ik met mijn camera door hem in stelling gebracht, om zulke momenten te vereeuwigen.

Hierbij ging het niet alleen om aardige mensen van het moment, maar ook om de absolute top van BV Nederland. Daar had Jan het wassenbeeldenmuseum van Madame Tussauds niet voor nodig. Alsof het Mandela Junior betrof, ging zowel onze minister-president Rutte als de vice-premier Verhagen met alle plezier op de foto met neef Jan.

Jammer dat hij weer gaat, want er waren nog zoveel leuke bekende Nederlanders, waarmee ik hem op de plaat had willen vastleggen.

Je zal toch bij elke slok drinken of hap eten een brok in je keel krijgen… Met als gevolg dat je zo snel mogelijk, liefst op de WC, je van een golf slijm moet ontdoen…. Om na een paar volgende happen of slokjes, opnieuw te moeten spurten. Wel vier tot vijf keer achtereen. En dat dag in dag uit, vanuit het niets, nu al weer een hele maand lang.

Het zal je maar gebeuren dat je daarvoor, via je huisarts, met een ‘veel te ver weg-afspraak’, bij de KNO-arts terecht moet komen. Maar, dat door de oplopende urgentie, je huisarts bij KNO de afspraak 14 dagen naar voren weet te halen.

Die dag dan vandaag is geweest, dat er al om 9:15 uur uit dit eerste onderzoek niets naar voren kwam, waardoor er een foto gemaakt moet worden. Daarvoor dan wéér een afspraak, “dat kan echt niet vandaag,” werd gemaakt, voor maar liefst drie weken verder in de tijd. Met nog eens een hele week, het gaat er nòg steeds over dat bij elke hap of slok een golf slijm wordt opgehoest, voordat de KNO-meneer hopelijk zodanig een diagnose kan stellen, dat (medicinaal) de kwaal kan worden aangepakt.

Deze ellende overkomt mijn vrouw al een maand lang en met nog bijna een maand voor de boeg. De kilo’s vliegen er af en met de dag wordt ze beroerder. Wel voor de huisarts, maar voor de KNO-arts geen enkele reden om de behandeling te bespoedigen. Ze moet bijna letterlijk wachten totdat ze een ons weegt.

Wat moet ik daar in hemelsnaam van denken? 
Laat ik maar onderkoeld en heel algemeen daarover mijn mening geven: “Het is ongehoord om een patiënt bijna twee maanden aan zijn of haar lot over te laten, terwijl er niet normaal aan de primaire levensbehoefte van eten en drinken kan worden voldaan!” Bij meer vraag dan aanbod moeten ook artsen heel gewoon door blijven werken. Hard, heel hard, dag en nacht, zeven dagen per week, totdat de laatste ‘urgentie-behandeling’ van de wachtlijst kan worden doorgestreept. De zorgverlening kan niet anders dan een continubedrijf zijn.”

Dat zou de medische zorg beter maken.

(wordt denk ik wel vervolgd)

Het zou zo maar een ouderwets gebruik kunnen zijn, maar het heeft wel wat: netjes je jasje dicht, bij een officieel moment. Daardoor is het niet zo gek dat leden van de Tweede Kamer deze traditie vasthouden, als zij achter de katheder hun betoog houden. Maar, zo’n regel moet je niet overdrijven. Voorkom alsjeblieft dat sprekers die uit hun jasje zijn gegroeid, achter het spreekgestoelte plaatsnemen, terwijl de knoop op springen staat. Want dat leidt af.

Geloof maar dat een corpulent Kamerlid zich veel gelukkiger voelt, als hij zijn jasje los mag doen. Het betoog wordt er niet minder om. In tegendeel.

.

Het valt niet mee om mijn schrijversdip te overwinnen, waarbij ik een lezersreactie: “Nou en val mij daar niet mee lastig,” heel begrijpelijk vind. Neemt niet weg dat ik toch nog even mijn toetsenbord blijf beroeren, in een poging weer op te starten. De laatste dagen leek het ‘weer willen schrijven’ een beetje op het plan om te gaan lijnen. Iets wat je altijd vanaf morgen gaat doen, waarbij morgen altijd morgen zal blijven.

Maar mijn morgen is vandaag toch aangebroken. Tijdens mijn fitnesstraining om precies te zijn. Gisteren volgde ik mijn krachttrainingcircuit, wat helemaal niet lekker verliep. Als ervaringsdeskundige weet ik dan dat de lente mij parten speelt. Mijn lentekriebels worden al jaren overruled door het lullige ongemak van hooikoorts. Vele malen medicinale bijstand mocht nauwelijks baten. Dit jaar lijk ik echter het juiste blauwe pilletje ( “nee, niet die…”) te slikken. Vandaag ging mijn cardio-training als een speer. Zo goed zelfs, dat ik er mij niet aan hield om dit als een herstel-training te zien, waarbij mijn hartslag niet te ver mocht oplopen.

Direct al op de crosstrainer ging het zo goed, dat ik juist wel mijn hartslag, dus ook de prestatie, opzweepte. Daarbij moet dan wel worden gezegd dat ik voor het eerst met een oortje in trainde. Niet het veel besproken wielrenners-oortje, maar twee van die dingen gekoppeld aan een muziekknijpertje, vastgeklemd aan mijn sportbroek. Jemig, wat kwam ik lekker in het ritme door de Irish Washerwoman van The Jumping Jewels. Ook op de loopband liep ik met mijn vingers in mijn neusgaten. Bij wijze van babbelen dan. Ook hier verlegde ik in behoorlijke maten mijn grenzen, door net zo makkelijk stijgingsniveau 11 en een snelheid van 6,5 km p/u aan te houden. Net toen de laatste minuut inging, kwam Roy Orbison op mijn MP3, met zijn pracht vertolking van Pretty Woman, de LIVE versie uit The Black and White Night, waarmee hij mijn halfuurtje band met tien minuten verlengde. Meer dan voldaan zocht ik uiteindelijk dan toch de kleedkamer op.

Met het nog even nahijgen realiseerde ik mij, dat ik over mijn conditie niets te klagen heb. Onwillekeurig vroeg ik mij daarbij af hoelang ik er, als vent van 63 lentes, nog van mag profiteren. Bijna, of het die inspanningsinvestering nog wel waard is. Ik moet maar meer vertrouwen hebben in reïncarnatie. In dat geval kom ik in topconditie terug. Maar ja, terug in wat?, vroeg ik mij toch enigszins vertwijfeld af. Wat heb ik er aan, lichamelijk in goeden doen te zijn, terwijl ik als wijngaardslak terugkeer. Leuk hoor, mijn wedergeboorte met mijn eigen huis hypotheekvrij op m’n rug, maar dan wordt het nooit meer stevig doorstappen. Laat het mij, in dit leven, maar niet van mijn conditietraining afhouden. Je weet maar nooit. Een gedachtesprongetje die mij weer een geheel andere richting uit liet denken…

Want, stel je nou toch eens voor, als ik reïncarneer, zal mijn schoonmoeder destijds ook zijn gereïncarneerd en die gedachte maakt mij heel onzeker. Zij zal toch niet in mijn kater Morro, door mij Hartstikke-vriend genoemd, zijn gekropen?! Dan laat ik mij niet door mijn kat, maar door mijn schoonmoeder elke avond rond middernacht naar bed sturen ?! ( Zie mijn blog Poeslieve kattenkwaad van 17.01.2011) Het zou te gek zijn. De kans lijkt mij groter dat de reïncarnatie via ons poesje Lotta heeft plaatsgevonden. Dat verklaart waarom dit diertje altijd bij mijn vrouw op schoot wil en zij steeds met een grote boog om mij heen loopt. Mocht het zo zijn, ga ik nu echt niet voor haar staan met de verklaring dat, mijn schoonmoedergrapjes altijd alleen maar omwille van de grap zijn geweest en ik haar altijd wel heb gemogen.

Ik draaf weer door. Feit blijft dat ik lekker heb gesport en de schrijversdraad weer zo goed mogelijk ga oppakken.

Momenteel heb ik niets op mijn blog te zoeken. Als ik echt een schrijver zou zijn, is er nu sprake van een writer’s block. Dat suddert al een tijdje. Gisteren was het echt raak, of juist niet. Omdat er niets mijn PC uitrolde, heb ik mij van plagiaat moeten bedienen. Nou ja, het was jatten van mijzelf, want “knock out op het Hobbemaplein” had ik eerder geschreven en gepubliceerd in mijn Kroondomein. Het was uitstel van excecutie, want ook nu weer kan ik maar niet bedenken hoe ik deze dag moet Knetteren.

Maar het is ook onzin om jezelf te verplichten dagelijks iets in een blog te schrijven. Juist deze levensfase van de vrolijke vut is een aangename tijd van niets moeten. Het wordt hoog tijd dat ik die verdomde prestatiedrang mijn lijf uit weet te jagen. Er mag best eens een Knetter-dagje worden overgeslagen. Met het bijna twee jaar geleden loslaten van mijn enerverende job, heb ik ook afscheid genomen van veel stof tot schrijven. Mijn leven is minder spannend geworden. Door z’n vaste ritmes, van drie ochtenden sporten en één dag een fikse wandeling, worden de schrijfonderwerpen wat schaarser. Zal mij benieuwen of ik mij daar toch eens in weten te schikken.

Het is niet het schrijven alleen. Ook op de sportschool ging het niet zoals ik het wil en spijbelde ik zelfs bij bepaalde cardio-onderdelen. Mijn winterenergie is op. Dat zal het zijn. En dat is niet zo gek, want ook de winterschilder heeft nog maar één werkdag te gaan, alvorens de kwasten negen maanden de terpentine in moeten. Direct na het weekend dopen de gewone schilders hun kwasten weer in de meest frisse lentekleuren. Maandag, dan is het lente, niet ver af van rokkiesdag van Martin Bril. Ik kijk er naar uit en zal er zeker weer energie uit putten.

Op naar rokjesdag.

ij de motorenzaak op de Delftselaan in Den Haag, werden niet alleen motorfietsen, bromfietsen, scooters en fietsen gerepareerd, maar ook een aantal invalidenwagens. Voornamelijk gemotoriseerde vervoermiddelen voor gehandicapten. Maar er was één invalidenwagen bij, merk Lely, die heel bijzonder zonder hulpmotor werd aangedreven. Twee hefbomen werkten als handtrappers, waarmee je behoorlijk vaart kon maken. Het principe van een zogenaamde doortrapper.

Nadat tijdens een onderhoudsbeurt de speciale ketting was vervangen, ging de monteur met de Lely een proefritje in de omgeving maken. Daarbij bleef hij wel héél lang weg. Zo lang dat een collega-monteur op een motorfiets polshoogte ging nemen. Nog geen kilometer verder, op het allerdrukste punt van Den Haag waar de grootste markt van heel Europa is, trof hij zijn collega aan. Ogenschijnlijk slapend in het invalidenwagentje, midden op het Hobbemaplein.

Het verkeer werd even stilgelegd, om samen met omstanders het karretje naar de kant van de weg te brengen. Net op het moment dat de monteur behoorlijk dizzy zijn ogen open deed. Wat bleek nu, wat onvoorzichtig had hij een vrij scherpe bocht genomen, waardoor hij één hefboom vol onder z'n kin kreeg en zichzelf zo buiten westen had geslagen.

-o-o-o-

n.b.: Lees meer anekdotes in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/anekdotes.htm

Jan en Elly, nu effe ouder, komen over uit Zuid-Afrika.

De nieuwe sociale media, zoals Hyves en Facebook, zijn toch wel een groot mirakel. Eerst word ik door mijn eerste buurtvriendje gevonden, waarmee ik de draad van veertig jaar geleden weer met veel plezier heb opgenomen. Half december kwam via Facebook mijn neef uit Zuid-Afrika digitaal bij mij binnen (blog 15.12.jl.). Ook dat wordt een weerzien, na pakweg 35 jaar.

De eerste keer dat neef Jan terug was in zijn geboorteland, heeft mij nog aan mijn eerste baan geholpen. Een job waar ik slechts als eendagsvlieg werkzaam ben geweest en daarvoor zelfs nooit die ene dag loon voor heb opgeëist. Omdat mijn neef toen de arbeidsbemiddelaar is geweest, zou het heel goed kunnen zijn dat ik, op juridische gronden, bij neef Jan die dag salaris nog op zou kunnen eisen. Ik denk daar dan toch maar van af te zien. Uiteindelijk geloof ik ook niet dat zijn familiedienst de start van een succesvolle loopbaan als intercedent is geweest, of dat hij daarna een uitzendbureau-imperium uit de grond heeft weten te stampen. Mocht dit wel zo zijn, en dat hoor ik binnenkort, dan zal er zeker nog een goed gesprek met hem volgen.

Voorlopig kijkt hij, met zijn beiden zussen, en wij uit naar een toch wel heel bijzonder weerzien. Halverwege de jaren vijftig zijn zij als kinderen met hun ouders naar Zuid-Afrika geëmigreerd. Tussentijds zijn zij wel terug geweest, maar dan eigenlijk min of meer in de kielzog van hun ouders, waarbij mijn ouderlijk huis een belangrijke ontmoetingplaats was.

Zowel zij als wij (mijn zus en ik) hebben al lang geleden onze ouders ingeleverd. Het is dus nu de beurt aan hun kinderen om er in afgeslankte vorm een familiereünie van te maken. En dat voelt heel raar en erg aangenaam tegelijk. Tiny, Elly en Jan vertegenwoordigen voor ons een belangrijk stukje familiegeschiedenis van mijn vaders kant, waar wij veel te weinig van afweten en waar naar we, door onze oplopende leeftijd, toch wel heel erg nieuwsgierig naar zijn.

Nog een aantal nachtjes slapen……

Geloof maar niet dat ik zaterdag Amsterdam heb verlaten, zonder dat ik ook even de kroeg ben ingedoken. Een café vind ik nou eenmaal een heel aangename slokjeswinkel en ik barste van de dorst. Eenmaal aan de bar, want omwille van aangenaam verpozen behoor je daar plaats te nemen, raakte ik vrij snel in gesprek met een Franse student. Na “geef hier nog even een lekker biertje,” reageerde Yanick direct op “lekker.` In vrij goed Nederlands volgde er een komische verhandeling over het woord `lekker.`

In het kort kwam het hier op neer dat wij Hollanders “lekker” overal voor gebruiken: Lekker biertje, lekker weer, we zitten hier lekker, lekker zonnetje, lekkere muziek, voel je je niet lekker?, Ben je wel lekker?, ga je lekker, lekker in je vel, lekker veel foto’s, lekker dier, lekker rustig, lekker eten, drinken en slapen, lekker wijf, lekker sporten, lekker zitten of liggen, lekker genieten, lekker boek, lekkere broek, hé lekker…. Lekker dit en lekker dat.

Hij was er best trots op dat ie, als een van de weinige buitenlanders, inmiddels wel weet op welk moment hij lekker bijvoegelijk kan gebruiken. Zijn zichtbaar trotse gevoel wilde ik niet ondermijnen, met de melding dat er ook een “lekker voor gevorderden” bestaat. Een studie die voornamelijk door Hagenezen is gevolgd. Lekker is dan lekkâh en heeft een andere betekenis. Welke? Dat is het ‘m nou juist; dat moet je aanvoelen. Lekkâh…, of wel: “Dat zal effe lekkâh wezen.” “Mooie gooi” en woorden van soortgelijke strekking.

.

Amsterdamse humor of geraffineerde
reclame van een opticien in de Jordaan?

Vandaag kwam ik in het familiearchief een foto tegen, die werd gemaakt nadat wij als kleuters in de Haagse Passage bioscoop, een film van Danny Kaye hadden gezien. Mijn moeder had de classificatie "Film voor alle leeftijden" wel heel letterlijk genomen.

C & A is al lang niet meer het kledingwarenhuis voor alleen de gewone man. Dat neemt niet weg, dat het geen lovende tekst is, als door anderen jouw kostuum als een C&A’tje wordt betiteld. Die uitdrukking is ‘voor goedkoop’ blijven bestaan.

Wat moet je er dan van denken, dat de familie Brenninkmeijer inmiddels eigenaar is van de kwaliteitskrant NRC Handelsblad?! Maakt dat van de NRC ook een C&A’tje ?! Het zou zo maar kunnen. Zeker nu NRC Handelsblad sinds gisteren gekrompen is, naar het tabloid formaat.

Namens de Brenninkmeijertjes wordt de redactie binnen afzienbare tijd, na een reorganisatie, weer naar Amsterdam teruggehaald. Daarmee doen zij voorkomen, dat binnen NRC Handelsblad er een Amsterdams hart klopt. Met plezier haal ik die illusie bij de Amsterdammers weg. NRC staat nog altijd voor Nieuwe Rotterdamsche Courant.

...

Lees in mijn Kroondomein hoe de Engelse Setter Fironi,
na veel geluk, alle pech van de wereld heeft.

klik hieronder op de link: 
www.kroondomein.com/blafzelf/fironi.html

Nooit hebben we thuis interesse getoond in de catalogus van Otto, van oorsprong een Duits postorderbedrijf, zoals wij in Nederland Wehkamp kennen. Op afstand kopen op de reutel. Tegenwoordig sturen zij geen catalogus meer, maar bombarderen zij je met e-mails vol aanbiedingen. Maar, nog steeds wil ik niet kopen bij Otto. Vandaar dat ik hen, zeker drie maanden geleden voor het eerst, via de button “geen e-mail meer” te kennen gaf verder geen aanbiedingen meer te willen ontvangen. Wat ik nadien drie keer heb herhaald.

Meneer Otto heeft kennelijk geen respect voor de wens van de consument, want zij blijven mij met aanbiedingen bestoken. Geloven zij nu echt dat ik toch overstag ga! Mooi niet. Mijn irritatie voor dit bedrijf loopt alleen maar op.

Sorry Otto, we vervuilen liever jouw e-mailbestand, dan onze eigen e-mailbox.

Tricht

De fantastische wandeltocht rond Geldermalsen heb ik gelukkig met mijn CO2-uitstoot niet lopen verknallen, een opmerking die naar mijn blog van gisteren verwijst, want al het gerommel weet ik nu zonder problemen achter mijn navel te houden. Vandaag bleek mij dat de Betuwe ook ‘s winters meer dan de moeite waard is. Vooral ook doordat je binnen een straal van zo’n 15 kilometer door drie leuke dorpjes komt.

Een paar mooie kiekjes heb ik kunnen schieten wat mij, zonder verdere aanleiding, deed denken aan de mooie shots die regelmatig ook op televisie voorbij komen. Ondermeer als onderdeel van programma’s met straatinterviews. Dat zijn momenten dat ik honger naar de wetenschap waar de fraaie plaatjes zijn geschoten. Nog los van het feit dat het mij hogelijk irriteert dat de plek mij bekend voor komt, maar niet weet te bedenken waar het is, vind ik dat de betreffende gemeente of VVV hier een kans heeft laten liggen.

VVV Nederland en de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) moeten gewoon met Hilversum en Aalsmeer in de slag, om te bewerkstelligen dat bij elke toeristische shot in Nederland er, als een soort ondertiteling, wordt vermeld waarvandaan de beelden komen. Promotie voor de steden en zalvend voor mijn gemoedsrust.

Een geen idee-locatie van TV

Het is bijna een week geleden dat ik werd overvallen door een buikgriep. Weliswaar mijn diagnose, maar in ieder geval met dezelfde symptomen. Hoewel?! Het was meer een buikgriep+; hevige diarree, afgewisseld met regelmatige over de tong poepen. Drie dagen en nachten werd ik hiermee geteisterd.

Omdat lucht zich door vocht liet afwisselen, werd een wind Russisch Roulette voor Watjes. Vaak gokte ik mis, of trok ik te laat een spurtje naar de koer, waardoor de wasmachine overuren draaide.

Het was dan ook een geweldige opluchting, dat ik uiteindelijk mijn broek weer droog weet te houden. De roulette was uitgespeeld en de WC heeft zijn importantie in huis opnieuw verloren. Lekker hoor, een dagje geen Haagse kak. Maar dat had dan wel bij een dagje moeten blijven en geen staking van mijn poepfabriek, die nu al vier dagen voortduurt. Opgelucht is opgeblazen geworden. Laxerende middelen als koffie en thee willen hun werk maar niet doen.

Gek toch dat je het ene moment niet van de pot kan komen, terwijl je het andere moment niet wordt gegund een bruine trui te kunnen breien. En reken maar dat ik er druk achter zet. Daarom blijf ik hopen dat mijn dag morgen poepgoed zal beginnen, zodat mijn wandeltocht in Geldermalsen niet uit de hand zal lopen.