De winterschrijver gaat stoppen.

ij de motorenzaak op de Delftselaan in Den Haag, werden niet alleen motorfietsen, bromfietsen, scooters en fietsen gerepareerd, maar ook een aantal invalidenwagens. Voornamelijk gemotoriseerde vervoermiddelen voor gehandicapten. Maar er was één invalidenwagen bij, merk Lely, die heel bijzonder zonder hulpmotor werd aangedreven. Twee hefbomen werkten als handtrappers, waarmee je behoorlijk vaart kon maken. Het principe van een zogenaamde doortrapper.

Nadat tijdens een onderhoudsbeurt de speciale ketting was vervangen, ging de monteur met de Lely een proefritje in de omgeving maken. Daarbij bleef hij wel héél lang weg. Zo lang dat een collega-monteur op een motorfiets polshoogte ging nemen. Nog geen kilometer verder, op het allerdrukste punt van Den Haag waar de grootste markt van heel Europa is, trof hij zijn collega aan. Ogenschijnlijk slapend in het invalidenwagentje, midden op het Hobbemaplein.

Het verkeer werd even stilgelegd, om samen met omstanders het karretje naar de kant van de weg te brengen. Net op het moment dat de monteur behoorlijk dizzy zijn ogen open deed. Wat bleek nu, wat onvoorzichtig had hij een vrij scherpe bocht genomen, waardoor hij één hefboom vol onder z'n kin kreeg en zichzelf zo buiten westen had geslagen.

-o-o-o-

n.b.: Lees meer anekdotes in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/anekdotes.htm

Jan en Elly, nu effe ouder, komen over uit Zuid-Afrika.

De nieuwe sociale media, zoals Hyves en Facebook, zijn toch wel een groot mirakel. Eerst word ik door mijn eerste buurtvriendje gevonden, waarmee ik de draad van veertig jaar geleden weer met veel plezier heb opgenomen. Half december kwam via Facebook mijn neef uit Zuid-Afrika digitaal bij mij binnen (blog 15.12.jl.). Ook dat wordt een weerzien, na pakweg 35 jaar.

De eerste keer dat neef Jan terug was in zijn geboorteland, heeft mij nog aan mijn eerste baan geholpen. Een job waar ik slechts als eendagsvlieg werkzaam ben geweest en daarvoor zelfs nooit die ene dag loon voor heb opgeëist. Omdat mijn neef toen de arbeidsbemiddelaar is geweest, zou het heel goed kunnen zijn dat ik, op juridische gronden, bij neef Jan die dag salaris nog op zou kunnen eisen. Ik denk daar dan toch maar van af te zien. Uiteindelijk geloof ik ook niet dat zijn familiedienst de start van een succesvolle loopbaan als intercedent is geweest, of dat hij daarna een uitzendbureau-imperium uit de grond heeft weten te stampen. Mocht dit wel zo zijn, en dat hoor ik binnenkort, dan zal er zeker nog een goed gesprek met hem volgen.

Voorlopig kijkt hij, met zijn beiden zussen, en wij uit naar een toch wel heel bijzonder weerzien. Halverwege de jaren vijftig zijn zij als kinderen met hun ouders naar Zuid-Afrika geëmigreerd. Tussentijds zijn zij wel terug geweest, maar dan eigenlijk min of meer in de kielzog van hun ouders, waarbij mijn ouderlijk huis een belangrijke ontmoetingplaats was.

Zowel zij als wij (mijn zus en ik) hebben al lang geleden onze ouders ingeleverd. Het is dus nu de beurt aan hun kinderen om er in afgeslankte vorm een familiereünie van te maken. En dat voelt heel raar en erg aangenaam tegelijk. Tiny, Elly en Jan vertegenwoordigen voor ons een belangrijk stukje familiegeschiedenis van mijn vaders kant, waar wij veel te weinig van afweten en waar naar we, door onze oplopende leeftijd, toch wel heel erg nieuwsgierig naar zijn.

Nog een aantal nachtjes slapen……

Geloof maar niet dat ik zaterdag Amsterdam heb verlaten, zonder dat ik ook even de kroeg ben ingedoken. Een café vind ik nou eenmaal een heel aangename slokjeswinkel en ik barste van de dorst. Eenmaal aan de bar, want omwille van aangenaam verpozen behoor je daar plaats te nemen, raakte ik vrij snel in gesprek met een Franse student. Na “geef hier nog even een lekker biertje,” reageerde Yanick direct op “lekker.` In vrij goed Nederlands volgde er een komische verhandeling over het woord `lekker.`

In het kort kwam het hier op neer dat wij Hollanders “lekker” overal voor gebruiken: Lekker biertje, lekker weer, we zitten hier lekker, lekker zonnetje, lekkere muziek, voel je je niet lekker?, Ben je wel lekker?, ga je lekker, lekker in je vel, lekker veel foto’s, lekker dier, lekker rustig, lekker eten, drinken en slapen, lekker wijf, lekker sporten, lekker zitten of liggen, lekker genieten, lekker boek, lekkere broek, hé lekker…. Lekker dit en lekker dat.

Hij was er best trots op dat ie, als een van de weinige buitenlanders, inmiddels wel weet op welk moment hij lekker bijvoegelijk kan gebruiken. Zijn zichtbaar trotse gevoel wilde ik niet ondermijnen, met de melding dat er ook een “lekker voor gevorderden” bestaat. Een studie die voornamelijk door Hagenezen is gevolgd. Lekker is dan lekkâh en heeft een andere betekenis. Welke? Dat is het ‘m nou juist; dat moet je aanvoelen. Lekkâh…, of wel: “Dat zal effe lekkâh wezen.” “Mooie gooi” en woorden van soortgelijke strekking.

.

Amsterdamse humor of geraffineerde
reclame van een opticien in de Jordaan?

Vandaag kwam ik in het familiearchief een foto tegen, die werd gemaakt nadat wij als kleuters in de Haagse Passage bioscoop, een film van Danny Kaye hadden gezien. Mijn moeder had de classificatie "Film voor alle leeftijden" wel heel letterlijk genomen.

C & A is al lang niet meer het kledingwarenhuis voor alleen de gewone man. Dat neemt niet weg, dat het geen lovende tekst is, als door anderen jouw kostuum als een C&A’tje wordt betiteld. Die uitdrukking is ‘voor goedkoop’ blijven bestaan.

Wat moet je er dan van denken, dat de familie Brenninkmeijer inmiddels eigenaar is van de kwaliteitskrant NRC Handelsblad?! Maakt dat van de NRC ook een C&A’tje ?! Het zou zo maar kunnen. Zeker nu NRC Handelsblad sinds gisteren gekrompen is, naar het tabloid formaat.

Namens de Brenninkmeijertjes wordt de redactie binnen afzienbare tijd, na een reorganisatie, weer naar Amsterdam teruggehaald. Daarmee doen zij voorkomen, dat binnen NRC Handelsblad er een Amsterdams hart klopt. Met plezier haal ik die illusie bij de Amsterdammers weg. NRC staat nog altijd voor Nieuwe Rotterdamsche Courant.

...

Lees in mijn Kroondomein hoe de Engelse Setter Fironi,
na veel geluk, alle pech van de wereld heeft.

klik hieronder op de link: 
www.kroondomein.com/blafzelf/fironi.html

Nooit hebben we thuis interesse getoond in de catalogus van Otto, van oorsprong een Duits postorderbedrijf, zoals wij in Nederland Wehkamp kennen. Op afstand kopen op de reutel. Tegenwoordig sturen zij geen catalogus meer, maar bombarderen zij je met e-mails vol aanbiedingen. Maar, nog steeds wil ik niet kopen bij Otto. Vandaar dat ik hen, zeker drie maanden geleden voor het eerst, via de button “geen e-mail meer” te kennen gaf verder geen aanbiedingen meer te willen ontvangen. Wat ik nadien drie keer heb herhaald.

Meneer Otto heeft kennelijk geen respect voor de wens van de consument, want zij blijven mij met aanbiedingen bestoken. Geloven zij nu echt dat ik toch overstag ga! Mooi niet. Mijn irritatie voor dit bedrijf loopt alleen maar op.

Sorry Otto, we vervuilen liever jouw e-mailbestand, dan onze eigen e-mailbox.

Tricht

De fantastische wandeltocht rond Geldermalsen heb ik gelukkig met mijn CO2-uitstoot niet lopen verknallen, een opmerking die naar mijn blog van gisteren verwijst, want al het gerommel weet ik nu zonder problemen achter mijn navel te houden. Vandaag bleek mij dat de Betuwe ook ‘s winters meer dan de moeite waard is. Vooral ook doordat je binnen een straal van zo’n 15 kilometer door drie leuke dorpjes komt.

Een paar mooie kiekjes heb ik kunnen schieten wat mij, zonder verdere aanleiding, deed denken aan de mooie shots die regelmatig ook op televisie voorbij komen. Ondermeer als onderdeel van programma’s met straatinterviews. Dat zijn momenten dat ik honger naar de wetenschap waar de fraaie plaatjes zijn geschoten. Nog los van het feit dat het mij hogelijk irriteert dat de plek mij bekend voor komt, maar niet weet te bedenken waar het is, vind ik dat de betreffende gemeente of VVV hier een kans heeft laten liggen.

VVV Nederland en de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) moeten gewoon met Hilversum en Aalsmeer in de slag, om te bewerkstelligen dat bij elke toeristische shot in Nederland er, als een soort ondertiteling, wordt vermeld waarvandaan de beelden komen. Promotie voor de steden en zalvend voor mijn gemoedsrust.

Een geen idee-locatie van TV

Het is bijna een week geleden dat ik werd overvallen door een buikgriep. Weliswaar mijn diagnose, maar in ieder geval met dezelfde symptomen. Hoewel?! Het was meer een buikgriep+; hevige diarree, afgewisseld met regelmatige over de tong poepen. Drie dagen en nachten werd ik hiermee geteisterd.

Omdat lucht zich door vocht liet afwisselen, werd een wind Russisch Roulette voor Watjes. Vaak gokte ik mis, of trok ik te laat een spurtje naar de koer, waardoor de wasmachine overuren draaide.

Het was dan ook een geweldige opluchting, dat ik uiteindelijk mijn broek weer droog weet te houden. De roulette was uitgespeeld en de WC heeft zijn importantie in huis opnieuw verloren. Lekker hoor, een dagje geen Haagse kak. Maar dat had dan wel bij een dagje moeten blijven en geen staking van mijn poepfabriek, die nu al vier dagen voortduurt. Opgelucht is opgeblazen geworden. Laxerende middelen als koffie en thee willen hun werk maar niet doen.

Gek toch dat je het ene moment niet van de pot kan komen, terwijl je het andere moment niet wordt gegund een bruine trui te kunnen breien. En reken maar dat ik er druk achter zet. Daarom blijf ik hopen dat mijn dag morgen poepgoed zal beginnen, zodat mijn wandeltocht in Geldermalsen niet uit de hand zal lopen.

Nu even bijtanken.

...de tussenstand...

Vandaag moet ik maar even over mijn toetsenbord hollen, om toch nog iets weg te knetteren. Het heeft mij aan tijd ontbroken, doordat ik mij vermaakte met mijn eerste vriendje. Als dit een verkeerde gedachte bij de lezer oproept, komt dit doordat de vrouwen menen patent te hebben op dat eerste vriendje. Mooi niet, want wij mannen hebben ook ooit een eerste vriendje gehad. Waar wij dan wel héél anders mee omgingen. Wij verkenden niet elkaar, maar de grote (boze) wereld om ons heen.

Ik heb het dan ook over mijn kleutertijd, mijn eerste moment van buitenspelen en het contact met die kleuter van een paar huizen verderop. Samen doorliepen wij op straat het proces van het groter groeien, om uiteindelijk ieder zijn weegs te gaan. En dat veertig jaar lang.

Al Googelend brengt Internet je dan weer tot elkaar, om met plezier te ervaren dat je allebei, gedurende je arbeidzame leven, op een heel prettige manier van de straat werd gehouden, om in de vrolijke vut elkaar vandaag er over te kunnen verhalen. Vanzelfsprekend doorspekt met de onvermijdelijke anekdotes.

Het is heel leuk te ervaren, dat je eerste vriendje compleet buiten beeld, je echte vriendje is gebleven.

Wat is het toch irritant dat je iemand kent, maar niet meer weet waarvan. Momenteel heb ik dat als er een tv-commercial langskomt van een of ander haarverfmiddel, wat door een drogist wordt aangeprezen. In welke commercial heb ik die vent, misschien zelfs in diezelfde pullover, tijden geleden eerder gezien? Het leek mij die sukkel die in de Rollo-commercial een mep kreeg van een olifantenslurf. Omdat die tv-commercial misschien wel 20 jaar oud is, leek het mij raar dat “de drogist” ogenschijnlijk geen jaartje ouder was geworden. Na een speurtocht op internet, bleek mij dat hij de “olifant-sukkel” niet was. Er wel enigszins op leek.

Steeds als het haarverfmiddel, met drogist, langs komt, pieker ik mij weer suf waar ik die vent dan wel van ken. Ik bedoel, van welke tv-commercial. Van die repeterende vraag wil ik af. Ik heb niets met die vent, dus wil ik hem ook uit mijn gedachten bannen. Maar om ‘m te kunnen deleten heb ik, als soort wachtwoord, antwoord op mijn vraag nodig: “Van welke tv-commercial kan ik de drogist nog meer kennen?” Graag doe ik een beroep op “Eerste Hulp Bij Geheugenstoornis.” En daar mag elke lezer zich bij aangesproken voelen.