Archief

Ondanks dat ik een intensief alternatief geneeswijze-circuit op mijn naam heb staan, heb ik mij nooit door de commercie laten paaien, om een gezondheidskettinkje te gaan dragen, of de immens populaire bionische armband van de jaren tachtig voor veel geld aan te schaffen. Toen een wijs besluit, want de promotor van deze wonderband, Nico Foxie Foxtrot Haak, werd er niet ouder dan 51 jaar mee. De gezondheidshaak van deze eeuw, het balansbandje wat ook het Nederlands Elftal in Zuid-Afrika droeg, bleek na een wetenschappelijk onderzoek van het VU, ook niet meer te zijn dan een poentrekker van Wesley en Yolanthe.

Ook daar zijn mijn duiten niet aan opgegaan. Gierigheid of wantrouwen? Ik houd het natuurlijk op het laatste. Hoewel, inmiddels is er een gezondheidsdingetje, wat ik gratis kreeg, wat nu wel eerlijke kans op succes zal krijgen. Maar dat heeft dan wel heel erg te maken met de afkomst van het kleinood.

Afgelopen week, tijdens de wandelmarathon, werd ik door mensen van het Reumafonds aangesproken, of ik enig idee had wat een kastanje voor je kan doen. “Geen idee, ik weet wel dat ik ze te vaak voor mijn baas uit het vuur heb moeten halen.” Mijn serieuze antwoord werd met een glimlach beloond. En met meer, met de wel heel speciale werking van een kastanje.

Wetenschappelijk is het bewezen, dat een kastanje bij je dragen, goed is voor een algehele doorbloeding. Waarmee ondermeer de strijd tegen ontstekingen wordt aangegaan.

Nu mijn eigen belang was aangesproken, ging ik natuurlijk verder op de details in. Met als slot van hun betoog dat, als ik maar geduld betracht, mijn holtenontstekingen op z’n minst minder kunnen worden. Hierbij werd mij vol overtuiging een kastanje overhandigd.

Het zal toch niet gebeuren, na zeven operaties.....

Het wil nog wel eens gebeuren dat ik zo vreselijk kwaad ben, dat mijn Algemeen Beschaafd Nederlands (ABN) zich als vanzelf omzet in het platte Haags van mijn geboortestad. Geloof het maar, ik ben woest! Daarom lijkt het mij beter om bovenstaande tekst niet te ondertitelen.

En natuurlijk gaat het weer om de Nederlandse Spoorwegen. Simpel een trein van A naar B te laten rijden is bij die railrovers op zich al een kunst die ze nauwelijks verstaan. Ook al doordat de meeste van hun aangekochte treinstellen niet door een APK keuring zouden komen. Maar dat is nog niet alles…..

Tegenwoordig reis je op een digitaal reisabonnement, waar je zoveel onlogische handelingen voor moet verrichten, dat het wel fout moet gaan. Sta je bij de NS automaat verschijnt er een bericht in het scherm dat je via internet moet activeren. Zit je thuis achter de PC word je verzocht bij de NS automaat te activeren. En zo stuurt deze desastreuze vervoerswinkel je van automaat naar PC en van PC naar automaat. Maar dat is nog niet alles….

Wil je het jezelf ietsje makkelijker maken, kies je er voor om je OV-chipkaart, onderdeel van je NS-abonnement, automatisch op te laten waarderen, waarmee je voorkomt dat je door een te kort aan saldo de trein niet kan nemen. Via je PC ga je dan natuurlijk naar Mijn NS. Fout!

Je moet een account aanmaken bij Mijn OV-chipkaart. Welke dwaas heeft dat mogen bedenken?! Alsof je bij Albert Hein een pak macaroni koopt, bij de supermarkt de pasta afrekent en bij de verpakkingsmaatschappij het doosje gaat betalen. Maar dat is nog niet alles….

Heb je eenmaal de aanvraag gedaan, word je verzocht via je bank € 0,01 aan hen over te maken (?!). Maar dat is nog niet alles….

Op verzoek, om via de automaat je bestelling op te halen, waarmee ze activeren van het automatisch saldo ophogen bedoelen, krijg je bij de NS-automaat de melding dat er geen bestelling voor je klaar staat en dat je via internet bla,bla, bla. Je wordt verdomme alweer teruggestuurd naar je PC.

Na op je PC alle benodigde handelingen via Mijn NS en Mijn OV-chipkaart nog eens te hebben doorgelopen, wil je ten einde raad digitaal contact, om er achter te komen welke idiote stap ze nog meer hebben bedacht, om het de klant zo moeilijk mogelijk te maken. Natuurlijk moet je op hun site eerst geduldig spoorzoeken, alvorens de button contact kan worden aangeklikt. De dag er op ontvang je dan antwoord en geloof het of niet….

Bij de NS-automaat kan je jouw NS-OV-chipkaart dit keer niet activeren, want daarvoor  moet je als niet roker naar je sigarenboer!

Dan is het toch niet gek dat ik als eerzaam burger blij ben dat de OV-chipkaart is gekraakt!Misschien dat de top van firma incompetentie dan eindelijk op moet pleuren!

Er zijn momenten dat luisteren boven het schrijven gaat. En dat is nu. Tijdens de Tweede Kamerdebatten over een politietrainingsmissie naar Afghanistan.

Op het gevaar af dat ik de indruk wek altijd naar Goede Tijden, Slechte Tijden (GTST) te kijken, besteed ik er toch in mijn blog aandacht aan. Al zappend kwam ik vanavond op deze soap uit, waarbij mij in een snapshot opviel, hoe er een biertje werd gedronken. Heel typerend voor onze economie, waarvan de gevolgen van de kredietcrisis nog steeds zichtbaar zijn. Misschien klinkt mijn constatering nog al gezwollen, maar ik zal het uitleggen.

Bij de commerciële tv-zenders verdienen ze niet alleen geld aan de reclamecommercials, maar ook aan zogenaamde product placing. Hierbij wordt op een natuurlijke manier een product vol in beeld gebracht. Zo kon het gebeuren dat in een soapserie elke uitzending wel een Yakultje werd gedronken, of een Amstelbiertje werd gepakt. Hiervoor moesten de fabrikanten (adverteerders) dan wel veel geld betalen.

Is er dan een moment dat er geen adverteerders zijn te vinden voor “een optreden” in de soap, zijn de producenten ook niet bereid een merk in beeld te brengen. Zoals dit keer Lieke van Lexmond (nee ècht, haar soapnaam ken ik niet), die een biertje drinkt, met heel nadrukkelijk haar hand voor het biermerk. Zonder dat het geld oplevert zal de commerciële tv geen sluikreclame toestaan.

De soap verkeert in slechte tijden.

Editie NL van RTL4 wist vanavond te melden dat er steeds meer dure smartphones worden gejat. Het wordt de, vaak jonge, crimineeltjes, ook erg makkelijk gemaakt. Door het bellen, internetten en twitteren op straat, is het een kwestie van gewoon even het mobieltje uit handen te gritsen en weg te spurten.

Dit probleem deed zich nog niet voor met het (nu al) ouderwetse koelkastmobieltje. Want daaraan was er voor de straatrover veel te weinig te verdienen. Ons mobieltje van de jaren zestig had helemaal geen straatwaarde. De hardware bestond namelijk uit niets meer dan twee conservenblikjes en een aantal meter touw.

Toch werkte deze eerste mobiele telefoon in mijn herinnering erg goed. Zover mogelijk uit elkaar stond je met je gesprekspartner te praten èn te luisteren in een conservenblikje, die met vliegertouw met elkaar waren verbonden.

Achteraf bevreemd het mij alsnog, dat alleen kinderen zo met elkaar communiceerden. Daarom ben ik benieuwd of de dubbelblikfoon ook ècht werkte?! Het lijkt mij leuk als gebruikers van weleer met hun belervaring reageren (het werkte wel of het werkte niet). Misschien staat er dan ook wel een wetenschapper op, die langs die weg het mogelijke of het onmogelijke hier wil onderbouwen.

Het zal mij benieuwen.

Boeren zonder vrouw boeren goed. Het lijkt een seksistische opmerking, maar de werkelijkheid ontneemt die aantijging alle kracht. Tenminste, als hier het TV programma Boer zoekt vrouw wordt bedoeld. En dat is zo, want alle mediadeskundigen vielen vanochtend van verbazing van hun stoel, toen zij de kijkcijfers op hun laptop binnenkregen. Maar liefst 5,1 miljoen Nederlanders hadden gisteravond naar dit datingprogramma gekeken. Een kijkcijfer wat nauwelijks voorkomt. Zelfs wetenschappers zoeken inmiddels naar het antwoord op de vraag wat het geheim is van dit ongekende succes.

Toen ik dat las brak mijn klomp. Moet ik, met mijn boerenverstand, daar nou het simpele antwoord opgeven?! Er waren gewoon 6 miljoen Nederlanders die op een rustige zondagavond niets anders wilden doen, dan TV kijken op de bank. Met niet meer intentie dan bewegende plaatjes kijken. Daarvoor hadden zij de keuze uit: 1.) Boer zoekt vrouw; 2.) De weg naar het Avondland; 3.) een deeltje van de serie Boardwalk Empire en op RTL 4 Dr. Dolittle 2.

Is het dan gek dat het merendeel van de passieve kijkers voor Nederland 1 hadden gekozen?! Daarover de wetenschap willen raadplegen is pure boerenbedrog.

Nou kan het bij mij er echt niet in dat deze man de plasfatsoensnormen van zijn vrouw, door te zitten op de wc, zo serieus heeft genomen, dat hij in de vrije natuur ook het staande piesen voor het hurken heeft verruild. Nee, hij ging gewoon zitten kakken, een bruine trui breien, zoals Haagse Harry dat zou noemen. Ik stelde mij voor hoe ongemakkelijk deze wandelaar zich in die situatie gevoeld zal moeten hebben. “Je moet zo’n dag maar last van je darmen hebben,” wie weet door net even te veel erwtensoep te hebben gegeten.

Maar goed, dat Broodjeaapverhaal, wat ook met het kakken in de natuur te maken heeft.:

Aan de rand van een bos waren bouwvakkers bezig een huis te bouwen. Dit nog in een tijd dat de Arbo-wet geen toiletcabine op het bouwterrein voorschreef. Gezien de locatie van de nieuwbouw, werd een mobiel WC totaal niet gemist. Ze gingen gewoon even het bos in. Omdat rooie Willem rond de lunchtijd zich altijd even afzonderde, om even later zijn poepgebeurtenis in geuren en kleuren te verhalen, werd het voor zijn collega’s de hoogste tijd om hem een poets te bakken.

Zodra het zijn poeptijd was slopen zijn maten met een plank achter hem aan. Nadat hij was neergehurkt, werd er door zijn maten voorzichtig een plank onder zijn kont geschoven. Toen de ontlasting daar op was gevallen, werd omzichtig de plank weer ingetrokken en geloerd hoe de afronding van het kakken verder zou verlopen. De schijter maakte zich schoon en keek achterom wat voor moois hij er dit keer van had ‘gebakken.’

“????” Geen drol te zien waardoor rooie Wim paniekerig, opnieuw gehurkt, zijn broek doorzocht. Geen drol?! En hij had hem toch zijn lichaam uit voelen gaan?! In een vierkante meter rond zijn poepplek zocht hij koortsachtig naar zijn drol.

Krom van het lachen verlieten de gluurders de bosrijke poepdoos van Willem, om hem even later alsof er niets was gebeurd, weer in het midden te ontvangen. Zonder direct over zijn ontlasten te beginnen, ging die rooie stilletjes zitten.“Wat ben je stil Willem, heb je vandaag geen poepgoed verhaal?” Meer dan een knik kon er niet van af.“En je ziet zo bleek,” gingen ze sarrend door. Willem hield zijn mond, dook met koffietijd toch nog even de bosjes in en bleef de rest van de dag een beetje afzijdig van zijn maten.

-o-o-o-

n.b.: Lees over een drollancering in de rubriek anekdotes van mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/anekdotes.htm

Vandaag, maar ook morgen, wandel ik een thuiswedstrijd, de wandelmarathon van Egmond. Inmiddels is dat de achtste keer, dus wat dat betreft is de spanning er wel een beetje af. Het blijft gewoon een leuke happening. Overigens, zeker die noordroute, loeizwaar. Waarbij ook nog eens de moeilijkheidsfactor van smalle bospaden, mul zand en duizenden deelnemers, waardoor er in een groot deel van het parcours file wordt gewandeld.

Door de aard van het beestje lukt het mij dan niet om mij daar in te schikken, zoals er velen zijn die in getemperd tempo, een gezellig praatje maken. Heel even lukte dat mij, met twee leuke vrouwen uit Meppel en ergens uit Overijssel. Twee zussen die van de wandelmarathon jaarlijks een zussenweekend maken. Daarbij dacht ik met weemoed terug aan de edities twee tot en met zes, die ik met mijn zus heb gelopen. Dagen die zich boven vele mooie levensmomenten hebben uitgetild.

“Het nakomertje,” we schelen zeven jaar, heeft het echter behoorlijk op haar heupen gekregen. Letterlijk dan, want zij kan nu hooguit nog tien kilometer per tocht er uit persen. Samen Egmond is er dus niet meer bij. Lullig, dat het geraamte een extra samenzijn kan vergriepen. Temeer doordat we tweehonderd kilometer uit elkaar wonen, waardoor onze meetings gedoseerd zijn.

Wat een geluk dat mijn vrouw een ander opgebouwde traditie toch in ere houdt. Ontstaan uit de wens van m’n zus, eten we vanavond heerlijk ouderwets gemaakte erwtensoep.

“Goedenavond meneer Kroon, mag ik u even storen?” “Uhh, nou ja, ligt er aan waarvoor.” Nou meneer Kroon, ik mag u als gewaarde klant van de Nederlandse Energie Maatschappij de aller laagste energieprijs aanbieden en dat zelfs vastgelegd voor drie jaar. Wat vindt u daarvan meneer Kroon?” “Wat moet ik daarvan vinden?” Nou meneer Kroon, dat is toch fantastisch! Als u het goed vindt ga ik ons gesprek verder opnemen en vraag u akkoord te gaan met die drie jaar. Kan ik de opname starten?” “Uhh, nee!” “Wilt u dan niet de laagste prijs?” “Jazeker, maar dat regel ik zelf dan wel via internet…” “Maar u kunt toch beter….” “Ja, dan kan ik zeker,” onderbrak ik de stem abrupt. “Fijn dat u mij niet meer belt.” Zijn instemming heb ik niet verder afgewacht, het was etenstijd.

Het is waar dat er nog maar heel weinig van die zevertelefoontjes binnenkomen. Ze mogen het ook niet meer, tenzij je ooit klant bent geweest en ze zo je rechtmatig kunnen bellen. Maar ook niet-klanten kunnen toch nog steeds op een belletje van het callcenter rekenen. Dan hebben ze eerst via internet een handigheidje met je uitgehaald, om hun belpermissie te scoren.

De laatste tijd heb ik heel wat van die handigheidjes in mijn mailbox langs zien komen. Allemaal weg gepletterd. Tot ze toch weer die gevoelige snaar wisten te raken. Achteraf stom, want we hebben een prima Nessepresso-apparaat. Maar ja, het gaat over je favoriete koffie en waarom zou je dan niet deelnemen?!

Nou gewoon, omdat dan alles en iedereen je ‘s avonds weer telefonisch komen lastig vallen. Want, waar het lijkt dat het om koffie gaat, blijkt bij het deelnemen, dat het hemd van je lijf wordt gevraagd over van alles waar ze niets mee te maken hebben en waarover ze later telefonisch komen doorzeuren. Waag het niet om vragen onbeantwoord te laten…

Natuurlijk ben ik tussentijds afgehaakt, om later niet bij ze op de koffie te komen.

Het blijft via de media maar over ons heen rollen, de seksschandalen in de katholieke kerk. Zo langzamerhand lijkt het meer regel dan uitzondering, dat geestelijken zich aan kinderen vergrepen. Maar valt het die priesters eigenlijk wel zo zwaar aan te rekenen? Kan het zijn dat zij door dekerkgangers van weleer tot seksueel handelen werden aangespoord?! Natuurlijk dan wel onbedoeld, maar toch.

Om eigen ziel te schonen zaten immers een aantal van hen, in die verschrikkelijke biechthokjes, de meest erotische verhalen te vertellen. Dan is het niet gek, dat de biechtvader daarbij zijn fantasie de vrije loop liet en de meest zinnenprikkelende beelden bij hem boven kwamen. Zo werd meneer pastoor wekelijks in zijn eigen pornocabine opgegeild.