Archief

In 1988 kwam het schandaal naar buiten, dat de zwaar geestelijk gehandicapte Jolanda Venema naakt aan de centrale verwarming van haar kale kamer was geketend. Een gevolg van het sociale beleid onder het kabinet Lubbers I, van CDA en VVD. Gisteren kwamen schokkende, illegaal gemaakte, beelden naar buiten van Brandon van Ingen, een 18 jarige, zwaar verstandelijk gehandicapte jongen, die in de instelling van ’s Heeren Loo al drie jaar aan de muur van zijn kale kamer zit vastgebonden en niet naar buiten is geweest. Dit keer het gevolg van het sociale beleid van Rutte I, inderdaad óók CDA en VVD.

Vanavond was er in De Wereld Draait Door een hartverscheurend interview met de ouders van Dexter, eveneens een geestelijk zwaar gehandicapte jongen, die ook veroordeeld zou zijn tot “structureel vrijheidsbeperkende middelen en maatregelen“, zoals de beleidsmakers dit ketenen noemen. Dexter heeft het ongekende geluk dat zijn ouders beide hun eigen bedrijf hebben opgegeven, om continue (en dat is 20 uur per etmaal) voor hun zoon te zorgen. “Wij zijn als het ware in loondienst van Dexter en leven van zijn sobere PGB.” (persoonsgebonden budget). Wat een unieke mensen!

Maar wat een grof schandaal dat dit in ons rijke Nederland anno 2011 nog kan gebeuren?! En dat het onder het motto: structureel vrijheidsbeperkende middelen en maatregelen door de overheid acceptabel wordt geacht. “Ja, wij weten het anders ook niet,” aldus de staatssecretaris van volksgezondheid dr. Marlies Veldhuijzen van Zanten-Hyllner?!

Zij zou de oplossing wèl kunnen weten. Het gaat immers om slechts 40 vergelijkbare zware, geketende patiënten. Om voor die stakkers nog iets aan kwaliteit van leven te creëren, moet er gewoon een miljoen per jaar worden uitgetrokken, zodat zij dag en nacht beschermd, begeleid en geholpen kunnen worden. De maatschappij is het aan die kinderen verplicht!

Niet aan al mijn directeuren denk ik met veel respect terug. Wel aan mijn allereerste, ene heer Verloop bij mijn eerste werkgever. Dat kan evenzogoed komen doordat ik toen, onervaren als ik was, tegen alles en iedereen opkeek. Het was in ieder geval een echte directeur van de jaren zestig. Voor zijn werknemers, toen heel gewoon, totaal onbereikbaar.

Naarmate ik mij ontwikkelde, steeds dichter ´onder de rook´ van de directie werkzaam was, kreeg ik een geheel andere visie op deze topmanagers. Zo danig zelfs dat ik directieleden niet meer meenam op mijn afspraken. Eenpaljasdirecteur, die uiteindelijk de laan werd uitgestuurd, deed hier de deur voor dicht.

Zijn ongewenste optreden had zoveel impact, dat ik binnen de mediawereld steeds weer opnieuw met brede grijns aan het betreffende voorval werd herinnerd. Als je het voorval leuk wist aan te dikken, was je er van verzekerd dat toehoorders aan je lippen hingen. Ook ik heb er een aantal verjaardagen mee opgeleukt. Let wel, door in mijn inleiding te zeggen: “Wat ik pas hoorde van…,” waarbij ik een willekeurige concurrent noemde. Die meneer de (oud) directeur moet vandaag maar eens aan de digitale schandpaal. Nou vooruit, zonder dat ik zijn naam zal onthullen.

Mijn betreffende baas had om onbegrijpelijke reden achter mijn rug om contact met één van mijn belangrijke relaties. Hij wist daarbij te bewerkstelligen dat hij aan een volgend gesprek ‘persoonlijk’ zou deelnemen. Verrassend genoeg werden wij die keer niet door twee, maar door vier gesprekspartners ontvangen. Omzichtigheid was dus geboden.

Niet voor mijn onervaren directeur, die in hiërarchische zin, meende het gesprek naar zich toe te kunnen trekken. Iets waar hij, door onvoldoende dossierkennis, het tegenovergestelde mee bereikte van wat wij voor ogen hadden. Erger nog, de discussies raakten onnodig oververhit, waardoor er een time-out noodzakelijk was. Ik zou van onze kant het gesprek weer gaan leiden. Iets wat mij, vooral door de dossierkennis, geen enkele moeite kostte.

Geheel onverwachts kwam er uit het niets weer een onverstandige uitspraak van mijn directeur, waardoor opnieuw veel irritatie bij onze gesprekspartners naar boven kwam. Met een ongewenste discussie tot gevolg. Opnieuw volgde er een time-out, waarbij ik dit keer een vertrouwelijk gesprek met de woordvoerder van de tegenpartij aanging. Gelukkig klikte dit als vanouds, zodat ons gesprek weer centraal kon worden voortgezet. Slot van liedje was toch dat we, naar tevredenheid van beide partijen, ons gesprek wisten af te ronden. Het imago van mijn directeur had wel, zonder dat hij dit zelf echt in de gaten had, een behoorlijke deuk opgelopen. Maar dat werd nog erger.

Omdat het inmiddels lunchtijd was, werd ons aangeboden met hen een broodje mee te eten. Dit keer liet ik dit besluit, omwille van de hiërarchie, aan mijn directeur over. Kennelijk om toch nog even gezamenlijk in ontspannen sfeer bij elkaar te zijn, stemde hij hiermee in. De twee forse schalen met broodjes werden de vergaderzaal binnengebracht. Met de klok mee namen we per persoon twee broodjes. Tot ieders verbazing nam mijn directeur geen broodje van de schaal.

“Tast rustig toe!”, werd hij hiertoe nog aangespoord. “Nee dank je, ik eet vegetarisch.” Inderdaad bleken er alleen nog, weliswaar overheerlijke, broodjes met vleeswaren op de schaal te liggen. Onze gastheer wist raad, haalde tussen twee broodjes gezond de ham af en bood het als broodjes kaas aan.

Dan zou je zeggen dat, doordat meneer de directeur voornamelijk storendaan de gesprekken had deelgenomen, hij het aangepaste broodje kaas zou accepteren. Zelfs dat is niet waar. Want, er hàd toch vleeswaren tussen de broodjes gezeten.

Nu werd er een beroep gedaan op de inventiviteit van de directiesecretaresse en verdomd het lukte haar. Kort nadat zij het verzoek kreeg, kwam zij terug met twee boterhammen pindakaas, afkomstig uit het tupperwaredoosje van een van de medewerksters. Door het smeuïge kauwen op de pindakaasboterham, ging het gegniffel aan mijn directeur voorbij.

Omdat wij van onze diertjes geen straatkatten willen maken, is er bij ons nooit een kattenluik in de tuindeur geplaatst. Iets waar wij meer last van hebben, dan onze twee katten. Bij mooi weer staat namelijk altijd de tuindeur open en is het wat frisser, hebben ze maar te mauwen of we geven ze een vrijgeleide naar buiten en weer naar binnen. Nou ja, waarbij wij natuurlijk als fooiloze portier fungeren.

In wintertijd liggen de spelregels echter ietsje anders. Ligt er ijs blijft sowieso de tuindeur voor al het poezenverkeer gesloten. Ook bij regen is er geen vrije doorgang, al het gemiauw ten spijt. Het lijkt er op dat onze poezenvriendjes, zeker kater Morro, er geen begrip voor kunnen hebben, dat ze niet altijd en op elk moment een frisse neus kunnen halen. Ze voelen zich hevig betutteld. Alsof ze zelf niet oud en wijs genoeg zijn.

Het is vooral Morro die ons, mij in het bijzonder, wil laten voelen wat betutteling voor impact op je leven kan hebben. Sinds enkele weken heeft hij mij hiervoor op de korrel genomen. Die katerkop laat zich het merendeel van de avond niet zien. Hij ligt dan languit naast de verwarming in onze lange gang.

Net voor middennacht, als de eindtune van het tv-programma Pauw en Witteman klinkt, staat hij naast mijn fauteuil mij doordringend aan te kijken, met een blik van kom op, het is bed tijd. Lang weet ik dat aanstaren, van toch wel een ontzettend leuk snuitje, niet te weerstaan en maak aanstalten.

Eenmaal in de benen mauwt hij goedkeurend en begeleid mij als een PVV beveiliger richting slaapkamer. Met opgeheven staart, alsof hij wil zeggen dat het zó goed is. Geduldig wacht hij totdat ik in nachttenue mijn bed in kruip, springt er bij, geeft wat kopjes als een welterusten en verdwijnt.

Als iemand die nog wat langer op mag blijven, voel ik hem later weer aan het voeteneind op bed springen. Het moment dat we al slapend weer elkaars gelijken zijn. Waarna hij de volgende avond, wederom met toegeëigend katerlijk gezag, mij naar mijn slaapplaats helpt.

Toch blijf ik in mijn poezenluikloze tuindeur volharden.

“Gevaarlijke stoffen in de lucht? Ja, natuurlijk!, waarom denken jullie dat wij anders in het busje blijven zitten? Ivo, ze lijken niet te luisteren, ze zullen toch wel kunnen liplezen?!"

 

Tijdens haar arbeidzame leven maakte mijn vrouw beperkt gebruik van de computer. Het is dat het moest. Hoewel, het kan ook heel goed zijn dat, door haar servicegevoeligheid richting haar klanten, zij zich niet de tijd gunde om digitaal bezig te zijn. Real Life had altijd haar voorkeur; er zijn voor de mensen en daar liet zij een PC niet storend tussenkomen. Met als gevolg dat, sinds zij ook in de vrolijke vut zit, zij totaal geen interesse in de computer heeft. Waar zij informatie uit die toverdoos nodig heeft, of er mailtjes voor haar binnenkomen, is zij altijd op mij teruggevallen.

Natuurlijk heeft zij recht op die keuze, maar ik kreeg wel de vrees dat zij zich daardoor digitaal isoleerde. De aanschaf van een laptop veranderde daar niets in. Ook een schootcomputer kon haar niet bekoren. En dan is daar ineens de Apple iPad, met alle genoegens van een PC, maar zonder alle ingewikkeldheden, waar je als niet-gebruiker altijd tegenaan loopt. Ik was er van overtuigd dat zij met die tablet-pc toch enigszins aansluiting met onze digitale samenleving zou hervinden. Gelukkig wist ik haar daarvoor te enthousiastmeren.

Alvorens zo´n dure iPad aan te schaffen, heb ik natuurlijk via internet alle alternatieven de revue laten passeren. Apple bleek echter met de ontwikkeling van hun pc-tablet zover op hun concurrentie voor te liggen, waardoor viel te vrezen dat elk alternatief een concessie leek te zijn. Het werd dus een Apple iPad.

Sinds mijn vrouw haar eigen, gebruiksvriendelijke (tablet)pc heeft, scharrelt zijn regelmatig op internet. Ook haar mailactiviteiten komen zo langzamerhand op gang. Zij is er inmiddels aan toe om, binnen haar familie- vrienden- en kennissenkring haar nieuwe (zelfstandige) e-mailadres door te mailen. Zijn er volgers van mijn blog, die haar hierin met een leuk (aardig) mailtje nog verder willen enthousiasmeren, is hierbij haar e-mailadres: truuskroon.jas@gmail.com

Ik realiseer mij nu dat deze blog op een e-mailbedelblog is gaan lijken. Dat was zeker mijn bedoeling niet, maar gaande mijn toetsenbordgeleuter als vanzelf tot stand gekomen. In dit blog wilde ik eigenlijk de arrogantie van Apple, als marktleider (met ruim 90% marktaandeel) aan de kaak stellen. Want dàt is eigenlijk te gek voor woorden. Iets wat vooral na aankoop van hun tablet-pc je duidelijk wordt gemaakt.

After Sales schijnen zij een broertje dood aan te hebben.Toen de factuur voor de iPad werd opgemaakt, werd ons nog gevraagd of wij ook het o zo belangrijke Apple Care Protection Plan wilde aanschaffen. De “bla, bla, bla-motieven” kapte ik af met mijn vraag wat dit gaat kosten. “€ 99,95” “Wat zeg je, honderd euro extra aan kosten voor service waartoe zij simpelweg wettelijk verplicht zijn?!” “Nou ja meneer….” “Nee, laat maar,” ontnam ik de verkoper opnieuw zijn verkoop(omzet)motieven. En daar moest ik voor bloeien! Want op mijn factuur werd met rode inkt gestempeld “dat de voordelen van het AppleCare Protection Plan waren besproken en voorgesteld en dat de klant dit niet direct wilde aanschaffen, maar dat hij binnen 90 dagen alsnog die kans zal krijgen.”

Echt, ik geloofde mijn eigen ogen niet! Ik geef toe, de Apple iPad is een fantastisch product en mijn vrouw geniet met volle teugen van haar contacten via internet. Maar ik beloof je Mister Apple, mochten er problemen komen met de i-Pad, dat ik een appeltje met jullie te schillen heb. Iets waar jullie je, PR technisch gesproken, zeker niet op kunnen verheugen.

Onze telefooncel, waar mijn generatie groot mee is geworden, verdwijnt uit het straatbeeld. Jammer, maar het lijkt heel logisch, want wie belt er nu nog zo ouderwets?! Het laatste celbelmotief ligt ook al weer jaren achter ons. Dat was het anoniem kunnen bellen, iets wat in het criminele circuit nog al eens voor kwam. Ook dat heeft mobiele telefonie achterhaald, sinds je nummerherkenning kunt uitschakelen.

Voor de telefooncel, achterhaald door de techniek, werd het tijd om te gaan. Tja, dan blijven er bij mij toch wat mijmeringen over. Alleen al mijn taalgevoeligheid wordt hierdoor behoorlijk aangesproken. Uit dat vierkante meterje gelul aan een draadje komt sowieso het woord haak. Want de hoorn van die straattelefoon werd haak genoemd. Met het eindigen van het gesprek legde je ook de haak er op.

Het criminele gebruik van de telefoon was niet in de haak, waarmee misbruik van de telefoon werd bedoeld. Tijdens liefdesgesprekken, die tussen twee haakjes (telefoons) plaats vond, wilde je iemand aan de haak slaan. Zou het begrip schoon aan de haak ook uit de telefooncel voortkomen, weet ik dit niet goed te plaatsen, hoewel ik er in fantasie wel een beeld bij weet te krijgen. Of zou dit alleen maar de beruchte telefoonhijgers betreffen?!

Als jongen had ik vanuit de telefooncel nog wel eens een extra zakcentje. Want, er waren altijd wel haastige bellers die, bij de haak er opleggen, als een speer de cel verlieten, zonder het gerinkel in het geldbakje af te wachten. Daardoor liepen zij wel eens het wisselgeld mis, wat bij beëindiging van een gesprek het bakje inrolde. Er werd namelijk, precies zoals het hoort, per seconde betaald. Wij jongens stroopten regelmatig de telefooncellen af om de retourbakjes te legen.

Omdat het gratis was, belden we ook graag vanuit de telefooncel. Voor niets bellen was ons handigheidje. In plaats dat we de kiesschijf van de telefoon gebruikten, tikten we ritmisch op één van de twee knoppen, waarop de haak lag. Waar je een één moest draaien, tikte je eenmaal op die knop, bij een nul tien keer. Het telefoonnummer werd dus niet gedraaid, maar ingetikt, waarmee de belautomaat werd omzeild.

Het meeste plezier hadden wij dan met het bellen naar het buitenland. In de aanwezige telefoonboeken, zou je nu mee moeten komen?!, haalden wij landsnummers, het kengetal en een willekeurig nummer. Wereldwijd hadden wij zo de meest verwarrende gesprekken.

De PTT bracht ons toen al in contact met de hele wereld.

Jammer Albert, voor mij ben jij niet zapbestendig.

n.b.: Lees of schrijf een poezenverhaaltje in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/poespasoud.htm