Archief

Vandaag werd door de politie al overtuigend niets gedaan, bij constatering van het massale bumperkleven. Met slecht weer, zoals vandaag, zal het gezag bumperkleven ongetwijfeld gedogen.

Ik verkeer in de kritieke fase, dat ik mijzelf zielig ga vinden. Dat de geranium voor mij ineens een welgevallige plant lijkt te zijn, om lekker achter te gaan zitten. Deze dip erger dan ooit, heeft alles te maken met mijn zwaardere hoofdpijn, die ik geen moment per etmaal weet te ontlopen. En dat al weken achter elkaar. Vannacht van de pijn niet kunnen slapen. Wat een tering nacht! Het ellendige is dat pijnbestrijders geen enkele vat op mij hebben.

Vanochtend, na toch wat hazenslaapjes te hebben gedaan, op normale tijd mijn bed uitgekropen, om lusteloos achter m’n PC te gaan hangen. Mijn digitale geraniums.

Het valt te bidden dat deze allejezusse hoofdpijn zich snel weer zal vermilden tot acceptabel niveau. Ik snak terug naar, mijn permanente hè-nou-niet-ik-heb-hoofdpijn periode. Bij wijze van babbelen natuurlijk.

Maar, er gaat een motief schuil achter mijn gezever in het openbaar. Allereerst om er iets van weg te schrijven èn om heel medisch Nederland mijn kopzorgen, waarvoor na 7 operaties vele artsen in totaal 8 ziekenhuizen node de handdoek in de ring hebben gegooid, onder de aandacht te brengen. Wie weet komt één van hen op een lumineus idee. Dat zou ik misschien wel via een advertentie in hun tijdschrift Arts & Auto moeten doen.

GEZOCHT ARTS MET LUMINEUS IDEE

Welke arts van de reguliere- en/of alternatieve geneeskunde durft het aan om mij onderhanden te nemen. Mijn medische status:

“Permanente ontstekingen in voorhoofdholten en bijholten. Ook nadat meerdere malen operatief een drain is geplaatst, had dit geen effect. Klachten van hoofdpijn en duizeligheid zijn permanent aanwezig. Medicamenten omwille van de pijnbestrijding werken niet. Het alternatieve circuit, waaronder acupunctuur, bleef eveneens zonder resultaat.”

Behoudens de onderzoekkosten (apparatuur / medicijnen), die via CZ declarabel zijn, wordt er alleen bij succes gehonoreerd. (Nu Cure No Pay) Graag een reactie via mijn blog.

Het lijkt er op dat binnen afzienbare tijd de rol van de Koningin is uitgespeeld. Nee, ze treedt niet af, maar waarschijnlijk wordt haar de meest importante taken ontnomen. Hare Majesteit zal geen (in)formateurs meer benoemen. Paleis Noordeinde zal niet meer worden aangedaan, bij het formeren van een nieuwe regering. Op het bordes van Huis ten Bosch zullen nieuwe ministers en staatssecretarissen zich niet meer om het staatshoofd heen scharen. De heren fotografen kunnen wat dat betreft hun huishoudtrap bij het grofvuil zetten, of daarmee marktplaats.nl overspoelen.

Zal Prinsjesdag daarmee ook verdwijnen? Geen gekke hoedjesdag meer, de 3^e Dinsdag in september? Geen Live Dictee meer van onze Koningin? Zal zij haar ritjes te paard op het strand van de Wassenaarse Slag moeten verruilen voor sightseeing door Den Haag met de Gouden Koets? Misschien kan ze haar leasekoets met koetsier dan ook gebruiken, om in den lande lintjes te komen doorknippen. Niet met een gouden schaar overigens. Want dan krijgt zij ongetwijfeld de advocaten van de kledingherstel keten Gouden Schaar op haar stoep.

Lintjes knippen zal wel als taak op haar schouders blijven rusten. Maar ja, veel werk zal ze hier niet aan hebben. Majesteit houdt dus heel veel tijd over. Veel te veel om alleen maar met beeldhouwen door te komen. Ook niet bepaald een activiteit waarin zij haar mening kan laten gelden. En reken maar dat dàt gemis haar ontzettend dwars zal zitten.

En daar heb ik het volgende op gevonden. Beatrix moet digitaal! Nee, niet door te twitteren, dat heeft een veel te beperkt bereik en dan mag zij ook nog maar 140 lettertekens gebruiken. Zo mogen we Hare Majesteit toch niet de mond snoeren?!

Nee, Beatrix verdient Koninklijke waardigheid, ook op Internet. Geinig dat ik haar die kans kan bieden. Majesteit, ik zou u digitaal onbeperkt de ruimte kunnen geven, in een omgeving waarin u zonder tegenspraak voluit uw mening kunt ventileren. Waar u leuke foto’s kunt plaatsen en zelfs, in Kroon op het Werk, uw kunstwerken digitaal kunt exposeren. In nu al een Koninklijke omgeving. Een kroondomein waar uw volk digitaal al kind aan huis is en wereldwijd door de Royality snel gevonden gaat worden.

Het zou fantastisch voor haar zijn: www.kroondomein.com Maar ja, zou ik mijn digitale landgoed, met maandelijks veel bezoekers, wel van de hand willen doen?! Nee, zeg ik dan spontaan. Is mijn nee dan wel een èchte nee? Misschien?! Zie het als met het formeren van een nieuwe regering, waarbij een nee uiteindelijk een ja wordt. Wie weet sta ik dan uiteindelijk met Hare Majesteit samen op het bordes van Huis ten Bosch, als verkoper er koper van www.kroondomein.com. Heren fotografen, gelukkig hebben jullie je trappie nog?!

Om dagelijks te kunnen bloggen, maak ik natuurlijk notities (in een rood schrift) van mogelijk bruikbare stuf. Een bron die ik vanavond, bij gebrek aan een spontaan idee, zou moeten raadplegen. Maar, mijn kater Morro, met Hartstikkevriend als nickname, was dit keer niet alleen in mijn directe (schrijf)omgeving, maar lag pontificaal op ‘mijn bron’.

Mooi excuus, of een weekmoedig moment…. Ik heb hem lekker laten liggen.

-o-o-o-

n.b.: Meer poezenavonturen lees je in mijn kroondomein: www.kroondomein.com/poespasoud.htm

Zal ik nou echt overal kwade bedoelingen achter zoeken? Geloof ik juist niet in het goede van de mens. Tja… uhhh, kennelijk is mijn glas soms ‘half leeg’. Zeker als ik naar tv-reclame kijk. Dan ben ik inderdaad misschien de spreekwoordelijke azijnzeiker.

Neem nou die ASR Verzekeringen, ooit de verzekeringstak binnen Fortis. Die filmpjes met alledaagse tafereeltjes zijn best leuk. Maar dan…”Wij zijn ASR verzekeringen…” Oké, nog niets aan de hand…. Het is datgene wat dàn volgt: …”En wie bent u?”

Hé hallo, als ASR zich in haar (toekomstige) klanten verdiept, weten zij echt wel “wie u bent.” Daardoor komt er bij mij een geheel andere betekenis van “En wie bent u?” bovendrijven. Meer van “Wie bent u…,  of wel:  "Wie denkt u wel dat u bent?”

ASR komt mij veel te hautain over. Daar ben ik verzekerd van.

“Hij sliep de zegenrijke slaap der stervenden,
 maar gelukkig durfde Julius hem daar uit te
wekken. Hij tilde zijn oogleden op en na een
moment van verwarring zag hij ons staan. Het
dodenmasker week voor een brede glimlach.
En Harry, die geleefd had van het woord, kon
alleen nog afscheid nemen door zijn handen als
een misdienaar tegen elkaar gedrukt naar zijn kin
te brengen, om zo onze vriendschap te eren.
Uitgeput gaf hij zich over aan het onvermijdelijke.
Nooit eerder hebben we vriendschap intenser beleefd."

Mijn moeder was in coma geraakt, zodat wij kinderen uren lang geen contact meer met haar konden hebben. Tegen haar praten, haar strelen, op haar voorhoofd kussen, haar kneepjes in haar handen geven, er leek geen enkel contact met haar te maken… Tot aan echt haar aller laatste minuut van het aardse bestaan. De onmacht van een laatste contact met haar kinderen overwon zij, door eerst over haar linker en kort daarna over haar rechter wang een dikke traan te laten biggelen. 

Intenser had ons afscheid niet kunnen zijn.

“Ik heb van mijn leven nog nooit zo’n fijne moeder gehad,”

De keren dat ik mijn auto had gewassen en hij door vogels was vol gepoept, reageerde ik furieus. Met een ongebreidelde scheldkanonnade dus. Eenmaal uitgeraasd weet ik de gebeurtenis dan naar behoren te relativeren. Wel geholpen door de gevleugelde woorden van mijn overleden moeder: “Wees blij dat olifanten niet kunnen vliegen.”

Er was een digitale nieuwsbrief met aanbiedingen voor nodig, om dit weer in mijn herinnering terug te brengen. Of liever gezegd mijn opspelende fantasie over onzinproducten, zoals autolakspray waarmee afgedaalde vogelpoep binnen luttele seconden als sneeuw voor de zon verdwijnt.

Directe aanleiding was de “Bestseller” tegen de overlast van marters bij je auto. Is dit middelgrote roofdiertje inderdaad een probleem voor autorijdend Nederland? Ik heb nooit van dit probleem gehoord. Zou ik dan toch ook met mijn fantasyproduct moeten komen?!

Vogelpoepspray tegen autolakvlekken. Werkt ook uitstekend tegen olifantenstront. Te bestellen via mijn site: www.kroondomein.com

Maar daar gaat het dit keer niet over. Wel over de NS, maar dan over de noodrem. In afwachting van de trein kwam een jonge man naast ons staan, die ongevraagd een relaas aan ons kwijt wilde. “Vanochtend, nog geen twintig minuten onderweg,” zo begon hij, kwamen we met een fikse klap met de trein tot stilstand. Er had iemand aan de noodrem getrokken. Na een tijd te hebben stilgestaan, kwam de trein weer op gang, stopte weer, kwam op gang en stopte weer. Met horten en stoten kwamen we bij het volgende station, waar wij werden verzocht de trein te verlaten. Ik heb toen maar weer de trein teruggenomen, om het nu opnieuw te proberen.“,

Over een traject van vijftig kilometer was er dus binnen enkele uren sprake van twee keer een vergrijp aan de noodrem. Wat een ongein in de trein. Maar ik vraag mij wel af: Waarom zit er heden ten dage in hemelsnaam nog een noodrem in de trein? Mocht er b.v. een hert het spoor onverwachts oversteken, is het toch de machinist zelf, die de noodstop moet maken. Nog erger??? Ook dan zal de machinist ingrijpen!

Ik kan echt niet bedenken, op welk moment een reiziger voor een noodstop moet zorgen?! Een streekbus heeft toch ook geen noodrem aan boord?!

Of zal het zijn omdat een trein erg lang is en het NS personeel daardoor geen zicht heeft op bijvoorbeeld de veiligheid van de reizigers in de trein. Als dàt het geval is, rechtvaardigt dat nog steeds niet een noodrem waarmee de trein plotsklaps kan worden stilgezet.

NS-meneer, maak van die noodrem een noodknop, die kan worden ingedrukt op het moment dat de nood aan de man is. Het treinpersoneel kan dàn in actie komen,, terwijl de trein heel normaal kan doorrijden, om desnoods bij het eerste de beste station te stoppen.

Is deze noodgreep nou nodig, om ongewenste noodstops bij de spoorwegen te voorkomen?

Wat nauwelijks voorkomt, gebeurde vandaag, ik heb mijn krant niet ontvangen. Niet eens de schuld van de ontzettend trouwe bezorger, maar storing in de drukkerij. Mijn standaard opening van de dag werd verstoord. Noodzakelijkerwijs week ik uit naar internet, waar iets van mijn honger naar nieuws kon worden bevredigd. Iets, want ik ben een echt ouderwetse krantenlezer. Met de krant opgevoed.

Vroeger thuis mochten wij kinderen wel de krant van de deurmat halen, maar dan niets meer dan ’m ongeopend op tafel leggen. Mijn vader, toen nog onbetwiste hoofd van het gezin, was de eerste die de courant (Haagsche Courant) mocht openen. Nadat hij ’m tot de laatste letter had gelezen, kwam de krant voor de rest van het gezin beschikbaar.

Na mijn trouwen nam ik, als vanzelfsprekend, ook de Haagsche Courant in huis. Want, heel traditioneel ging ook hier de krant van vader op zoon. Nog los van het feit dat ik om den brode in Dagblad Nederland terecht ben gekomen, vind ik het als notoire dagbladlezer, triest dat de krant aan importantie heeft ingeboet.

De dagbladen doen daar zelf ook nog eens aan mee, door het formaat van de krant te halveren. Ongetwijfeld voor de uitgevers een kwestie van oorzaak en gevolg. Maar wel met het trieste gevolg dat zij de lookalike van die flutblaadjes van trein en bus zijn geworden. Bepaald geen bladen die maar iets van de dagbladreputatie van, ’de krant is een meneer en wat in de krant staat is waar,’ kunnen evenaren.

Ik dweep bij dat oude, robuuste krantenformaat, waarvoor ik speciaal aan de eettafel moet gaan zitten. De juiste plek om je over het nieuws met achtergronden te informeren. Voor mij is zo’n krant nog steeds een autoriteit. Morgenochtend ben ik gelukkig weer in ‘mijn oude doen.’

-o-o-o-

n.b.: Meer over de krant lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/extradekenvoordekok.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/jfk.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/krantenmagnaten.htm