Archief

Het zou anders bedoeld kunnen zijn, maar ik vind de tv-commercial van De Consumentenbond helemaal shit! Of grijpen zij terug naar de tijd van voor januari 2006, toen er nog een ziekenfonds en particuliere ziekteverzekering bestond. Een maatschappelijke tweedeling waar niemand aanstoot aan nam en wat goed functioneerde. Niemand had een schuld bij de zorgverzekeraar, omdat de premie toen via het salaris werd geïnd. Er was helemaal geen gezever om jaarlijks de premiekosten van je zorgverzekering tegen het licht te houden, met de kans dat je honderden euro’s per jaar kunt besparen, door over te stappen naar een andere verzekeraar.

Ook al zijn er meerdere vergelijkingssites, geef ik het je te doen. Het gaat uiteindelijk niet alleen om de premie, maar ook nog eens over wat er voor dat geld geboden wordt. Want zorgverzekeraars mogen, omwille van de marktwerking, allemaal hun eigen zorgpakket samenstellen. Zie dan als leek nog maar een goeie vergelijking te maken.?!

Omdat ik samen met mijn vrouw voor dezelfde verzekering over 2011 € 250,= meer moeten gaan betalen, ben ik aan mijn portemonnee verplicht te gaan winkelen en om me in die klotenmaterie te verdiepen. Op zich al iets om ziek van te worden.

Woensdag kwam het met mijn Haagse buurtvriendjes nog eens ter sprake, wij Kronen waren zo’n beetje de eerste in de buurt met een auto. Ook ik weet dat nog goed. Mijn vader had een, zoals hij dat noemde “gouden haan,” een Volks Wagen (VW) met brilletje.

Nou weet ik niet precies wanneer dat geweest is. Om dat ongeveer te kunnen bepalen, zou ik uit kunnen gaan van de tijd dat mijn zus duimde. Maar dat geeft niet bepaald een zuivere inschatting. In mij beleving heeft haar duimen toch aardig wat jaartjes geduurd. Hoewel, het kan ook zijn dat het voor mij een eeuwigheid leek, omdat wij allen bij haar duimen schade opliepen. Haar gesabbel ging namelijk samen met kriebelen onder haar neus. Hiervoor had zij een wollen pluisje nodig, die van elk gebreide trui uit eigen kring werd geplukt. Ik zou dus eigenlijk moeten inschatten tot welke leeftijd ik met half kale truien heb rondgelopen. Om het niet te ingewikkeld te maken, houd ik het maar op 1957.

Mijn opa, van moeders kant (Gezinus Wanmaker, zie hiervoor mijn blog van 31 januari), had helemaal, als een van de weinige Nederlanders, destijds een auto. Zonder uit overlevering het moment te weten, schat ik dat in op 1936.

Zo lijkt het er op dat wij behoorlijk bemiddeld moeten zijn, met sowieso een Quote notering. Mooi niet, waarbij ik niet uitsluit dat het familiekapitaal in de loop der jaren is verdampt. Voor ons geen ramp, want we kunnen ons behoorlijk redden. Wij zijn zelfs rijk, maar dan aan veel gevoel voor humor.  Een elixer van onschatbare waarde.

Door een bezoek aan het Duitse Kasteel Bentheim zag ik dat koningin-moeder Emma 30 jaar eerder dan mijn opa auto reed. Maar toen was het wel heel uitzonderlijk, getuige het feit dat dit speciaal in het gastenboek werd vermeld.

n.b.: Meer autoverhalen in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/heenmetdeauto.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/driveenduty.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/hersteldeschade.htm

Vandaag hoorde ik, tijdens de discussie over BTW verhoging voor ondermeer theaterbezoek, dat op de Wallen in Amsterdam een pornohuis jaren lang geen cent belasting betaalde, omdat zij als kerk stonden ingeschreven.

Dat misverstand lijkt mij niet zo gek. Niet zozeer omdat de uitdrukking ‘voor het zingen de kerk uit,” een erotische lading heeft, maar meer door het seksuele wangedrag van (te) veel ‘Godshuispersoneel’.

Sex, Kerk en Rock & Roll.

Gisteren weer een dagje wezen treinen. Als je er de tijd voor neemt, is het een heerlijke ontspannen manier om van A naar B te komen. Zeker nu er een soort Nikkelen Nelis, maar dan met een heet watertank op zijn rug, zorgt voor een bakkie koffie onderweg. De (poeder) koffie is nog niet te zuipen, maar het begin is er.

Lekker reizen vind ik het met de Intercity, want dat schiet lekker op als je ook een reisdoel hebt. Maar het heeft ook zo z’n keerzijde, voor de stations waaraan wordt voorbij geraasd. Kedeng kedeng kedeng kedeng, met dank aan Guus Meeuwis.

Zo raasde ik ondermeer aan Culemborg voorbij, kedeng kedeng. Op dàt moment vroeg ik mij wel af wat de Culemborgers daar nou van vinden?!  Misschien denken zij wel: Zijn wij niet belangrijk genoeg om voor te stoppen? Is er geen interesse voor onze stad. Of: Stinken wij?

Ik zou mij in ieder geval vreselijk in mijn kuif gepikt voelen. Door niemand laat ik mij zomaar negeren. Laat staan door de Nederlandse Spoorwegen. En dat gebeurt ook niet, bij ons op het station.

Ondanks dat belasting betalen nooit mijn hobby is geweest, had ik vandaag een zwak moment, waardoor ik spontaan mijn knip wilde trekken, om een leuk bedrag aan vermakelijkheidbelasting te fourneren. Nooit eerder zou belasting betalen zo rechtvaardig zijn geweest. Ik zat weer met m’n makkertjes van weleer.

Hoewel wij net niet uit de tijd stammen, dat de fotograaf met z’n kop onder een zwarte doek verdween om ons naar het vogeltje te laten kijken, was het toch ruim een halve eeuw geleden dat we, als Haagse buurtvriendjes kerstbomen hebben lopen rauzen, rotjes in de paardendrollen lieten ontploffen, als SAS (speel altijd sportief) elke keer een verloren fredikeetje speelden in het Zuiderpark en de meest denkbare kwajongensstreken uithaalden, waarvoor de ‘mimosa’ (onze straattaal voor politie) meer dan eens werd gealarmeerd. Ook de eerste keer klaks hebben deelden we met elkaar.

Zo’n moment van terug in de tijd gun ik iedereen van harte. Lol maken van toen heeft zich nu, misschien wel in overtreffende trap, fantastisch herhaald. En dat gaan we meer doen.

-o-o-o-

n.b.: Er zijn een aantal Haagse belevenissen in mijn kroondomein, zoals:
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/haagsekak.htm
www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/claxonneren.htm

In mijn vorige blog had ik, naast mijn artistieke neef, evenzogoed een kunstzinnige oom kunnen noemen. Of eigenlijk een ex-oom, want hij verliet ooit mijn tante, wederom van vaders kant. Toch wil ik die ex van de koude kant alsnog noemen, omdat het een mooie gelegenheid is om via Internet naar hem, waarschijnlijk eerder zijn nazaten, te informeren.

Zolang ik mij kan herinneren heeft een van zijn schilderijen, een pastelportret van Dorus Rijkers, in de woonkamer van mijn ouderlijk huis gehangen. Uit erfenis mocht ik het nadien, inmiddels al weer 19 jaar, in mijn woonkamer hangen. En nog steeds kijk ik er dagelijks met veel plezier naar, wat evenzogoed nostalgische gronden kent.

De betreffende niet-meer-oom en kunstenaar is Eef van Duykeren, uit Den Haag of Scheveningen. Jaren vijftig van de vorige eeuw gescheiden van mijn tante Guus en met dochter Lous geëmigreerd naar Nieuw Zeeland. In het verleden heb ik via Internet wel eens naar m´n volle nicht gezocht. Het lijkt mij namelijk vreselijk leuk om haar te laten weten dat een schilderstuk van haar vader zo´n 60 jaar prominent in de familie aanwezig is. Of het ooit terug in de familie van Duykeren kan komen, is nog maar de vraag. Laat eerst maar eens het contact tot stand komen.

Nu dagblad De Telegraaf het sociale netwerk Hyves heeft gekocht, mag je er van uit gaan dat Social Media een steeds belangrijkere rol in onze samenleving gaat vervullen. Ik heb die importantie ook al ervaren, waardoor ik naast mijn site kroondomein.com, begin dit jaar ook ben gaan bloggen. Via dat sociale netwerk heb ik niet alleen digitale vriendschap kunnen sluiten met mensen die anders nooit mijn wereld zouden zijn binnengestapt, maar zijn er ook amateur kunstenaars, die de digitale expositieruimte van kroondomein met hun prachtwerk zijn komen verrijken. Afgelopen week was dat Geert ter Harmsel. Eén dezer dagen zal er ook een expositieruimte voor Ria Damen onder ‘Kroon op het Werk’ in mijn Kroondomein worden geopend.

Het moge duidelijk zijn, ik heb iets met (amateur)kunstenaars, of liever gezegd iets met creativiteit. Mensen die de traditionele manier van denken, in welke vorm dan ook, een geheel eigen richting weten te geven, boeien mij enorm. Zelfverheerlijkend zeg ik dan, omdat het mij ook is gegeven om anders te kunnen denken.

Het zou heel goed kunnen zijn dat creativiteit in mijn genen zit. In mijn blog heb ik al eerder verhaald dat mijn vader heel creatief een hometrainer heeft ontwikkeld. (Zie mijn blog van 14 oktober) Mijn neef Peter Polderman, van diezelfde vaders kant, was in leven een gekend kunstschilder, waarvan ik onderstaand schilderij op Internet wist te knippen en plakken.

In het verleden ben ik eerder dienstbaar geweest voor een gekend kunstschilder. Bas van der Poll belde in 1984 Dagblad Het Vrije Volk, met het verzoek van hem een advertentie op te nemen, als aankondiging van een maand lang exposeren in de Rotterdamse Galerie Aelbrecht.

In een persoonlijk gesprek heb ik hem toen uitgelegd dat hij voor een rooitje (nu € 455,=) een veel te kleine, daardoor weinig opvallende ruimte, in de krant kon kopen. Met hem heb ik toen een sponsoractiviteit uitgewerkt. Er zou een hele pagina in de krant komen, met lokale sponsors, die één van zijn kunstwerken dan ook een maand in de showroom mochten hangen. Het werd een daverend succes.

Ik bedoel maar, creatief denken en doen kan tot heel verrassende resultaten leiden.

-o-o-o-

n.b. Klick hier voor de digitale expositieruimte in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/kroonophetwerk.htm

Door de gigantische regenval van de laatste tijd, ging de Hilversumse wandeltocht vandaag niet alleen over de Gooise Matras, maar deels ook over het Gooise waterbed.

Wat mij in dit prachtige, maar o zo poenerige, gebied opviel, was dat er ook hier alleen nog maar kleine hondjes worden uitgelaten. Waar hebben die Gooise vrouwen toch al die grote honden gelaten?

-o-o-o-

n.b.: Veel hondenplezier lees je in mijn kroondomein:
www.kroondomein.com/blafzelfvp.htm

Zo nu en dan pakken mijn vrouw en ik de trein, wat op kritische wijze meerdere malen mijn blog heeft gehaald, om elders in het land een lekker daggie te maken. Vaak maakt een stadswandeling, het liefst met een gids, onderdeel uit van ons programma. Altijd starten we met een lekker uitgebreide lunch, natuurlijk met alles er op en er aan. Meer dan eens werden we in het restaurant of eetcafé zo prettig verrast, dat we ‘s-avonds onze citytour er ook afsloten.

De horeca heeft ons dan wel slim weten te verleiden, door het lekkere eten, een prima wijntje, heel aangename bediening en een veelbelovende menukaart. Die verleidingsdans is niet iedereen gegeven en dat weer tot mijn grote ergernis. Hoe halen ze het in hun hoofd……….

Na, “Wilt u wat drinken?,“ met de vraag: “Wat wilt u voor lekkers drinken?, als absolute topper, terwijl het maar twee woordjes scheelt , volgt onder het drankje traditioneel: “Heeft u uw keuze kunnen maken?” Waarna de bestelling wordt opgenomen. So Far So Good!

Maar dan! Veel te vaak wordt heel overijverig de menukaart weer ingenomen. Tot op heden heb ik mijn vraag, “Waarom doet u dit juffrouw?,” weten in te slikken. Maar raar vind ik het, zelfs ontzettend stom! Waarom wordt de menukaart, als stille verleidster, niet binnen mijn gezichtsveld gehouden? Laat mijn oog maar vallen op een mooi wijntje, een extra gerechtje of een lekker toetje!

Steeds bij het direct weghalen van de menukaart komt in mij op, hoeveel moeite een winkelier moet doen om de consument de winkel in te krijgen, om ze zolang mogelijk vast te houden en ze zoveel mogelijk van het assortiment te laten zien. Zorgen die ze in de horeca totaal niet hebben, want de gasten zullen zich langer in de zaak verpozen en maken via de menukaart kennis met het totale assortiment. Als die menukaart ten minste is blijven liggen.

Zou een restauranthouder deze gouden tip met een mooie fles wijn (rood graag) willen belonen, komen wij natuurlijk met plezier een hapje eten. Ik houd mijn digitale brievenbus in de gaten.