Archief

Na bijna een maand gekwakkel, was het eindelijk vandaag opnieuw heerlijk zomerweer. Maar niet zo erg, dat de mussen dood van het dak vielen. Of toch…., veel erger, al was het er ééntje, Conny Mus. Deze fantastische selfmade journalist, Live verslaggever van elke brandhaard in de wereld, is plotseling van ons heen gegaan. Nog maar net 59 jaar oud.

Beste Conny, rust zacht, vooral in vrede.
Onze wereld zal nooit zo hemels worden.

Het zal toch niet waar zijn…. TNT dat kan je echt niet maken!

Niet dat zij het zelf beweren, maar ik wil het nu toch wel even benadrukken, dat de joden niet het alleenrecht hebben om te klagen. Mag ik in wijde omgeving dan geen (klaag)muur ontwaren, mijn klaaggezang zal er dit keer niet minder om zijn. Ik heb er maar even een biertje bij gepakt en daar gaat het eigenlijk ook om. Het biertje, dan wel als symptoombestrijding.

Echt, ik voel mij momenteel ontzettende de L. De lul dus en vergeef mij zo nodig voor mijn taalgebruik. Ooit liep ik al heel lang rond met de gedachte, om te willen bloggen. Niet als digitaal dagboek, maar als digitale registratie van één van mijn gedachten per dag. Dat leek mij leuk èn dat werd ook leuk, sinds ik half januari daarmee ben begonnen.

Wat mijzelf ontzettend deugd deed, is dat ik dagelijks met gemak aan mijn onderwerpen kwam en het vaak even makkelijk opschreef. Voor mij heel belangrijk, omdat ik mij in de vrolijke vut van elke dwang tot presteren verlost wist, maar toch graag heel exhibitionistisch wilde schrijven. Oké, dat lijkt op een masturbatieshow, maar voor mij belangrijk, dat ik niet alleen fysiek, maar ook mijn hersencellen bleef trainen.

So Far So Good. Maar dan komt nu toch mijn gezeik, ondanks dat ik mij afvraag of ik dit wel hier en nu moet doen. Ja dus, want het gaat nu ook om ‘die ene gedachte van de dag’.

In oplopende hevigheid heb ik al vele weken te veel last van mijn kop, chronisch en geen kloten aan te doen. Voor de ontsteking in voorhoofd- en bijholten heb ik inmiddels 7 operaties ondergaan, 8 ziekenhuizen bezocht, waarvan 3 academisch met een batterij aan topprofessoren. Al deze grootheden hebben min of meer de handdoek in de ring gegooid, terwijl ik toch eigenlijk ‘de bokser’ ben. Toch moet ik mij misschien gelukkig prijzen, uiteindelijk is het niet terminaal en kan ik, wie weet, er honderd mee worden.

Ja rot op, honderd?! Nou ja, dat is mijn reactie van dit moment, zoals ik ook heb bedacht hoe de inleiding van mijn overlijdensadvertentie moet zijn: “Arnold heeft gelukkig geen hoofdpijn meer.” Ik geef toe, het klinkt allemaal heel zwaarmoedig. Nou dat ben ik momenteel ook.

Weet je, mijn eeuwige hoofdpijn en duizeligheid heb ik, altijd wel ergens in mijn verhalen, laten weten. Daarnaast wil ik het ook zoveel mogelijk negeren, hoe verrotte moeilijk dat ook is. Mijn vaste stelling is, dat er toch heel veel leuke dingen in het leven over blijven en zolang mijn arts mij niet doorstuurt naar een dierenarts, hoef ik “het finale spuitje” ook niet te vrezen.

Vanwaar dan dit geklaag?! Eigenlijk heeft dat met een vorm van woede te maken, die mij zo nu en dan (in dit geval: nu) overvalt. Ik heb zulke heerlijk grijzen hersencellen, waar heel regelmatig de leukste gedachten uit voortkomen, die ik mij graag door die denksubstantie laat dicteren. De afleiding is dat m’n hersens en (type)vingers daarin een fantastisch verbond hebben gesloten.

Alleen nu niet. Tenminste, het onderlinge contact lijkt al een tijdje verbroken te zijn. Mijn heerlijke gedachten weten mijn vingers niet meer te bereiken. Ik wil wel, maar het gaat verdomme niet. Te vaak moet ik momenteel het met een biertje forceren. Overigens niets mis mee, want tijdens mijn creatieve opleidingen is mij meer dan eens geadviseerd, mijn geest met alcohol of “een blowtje” te activeren. Zo nu en dan werd het een biertje, nooit een blowtje. De laatste tijd lijkt geestelijk mij alcohol te worden opgedrongen, waar ik vanavond met vier biertjes aan toegeef.

Dat wil ik niet blijven doen. Niet voor niets ging ik van XXL naar L. Nu nog dè L overwinnen.

-o-o-o-

Een gevleugelde uitspraak in de horeca is “ze eten me arm, maar drinken me rijk.” Bij van der Valk Restaurants is dat anders. Hoewel ik niet direct fan ben van deze restaurantketen, eten wij er zo nu en dan. Ook al omdat het eten zeker niet slecht is. Wel vind ik dat je er eet om te eten en niet om echt te tafelen.

Natuurlijk heeft dit alles met de grootschaligheid te maken, maar vooral ook met de bediening. Jaar en dag is het grote manco bij de “kaketoes” dat het personeel het presteert om, in het gunstigste geval, “de verkeerde kant” op te kijken, maar meestal, als met oogkleppen op, recht voor zich uitkijken. Is het je gelukt om dan toch weer een tussentijdse bestelling te doen, moet je ook weer te lang op de bestelde drankjes wachten.

Ook nu was dit weer het geval. Dat de Vandervalkies daar in de loop der jaren niets aan hebben gedaan?! Tenminste, ik heb niet de indruk dat zij het personeel op efficiëntie (laten) trainen. Stel nou eens dat na training er, met een voorzichtige schatting, 10% meer drankjes kunnen worden uitgeserveerd. 10% van……. En dat concernbreed, tel uit je winst.

Het lijkt er op dat Oranje de wereldtitel voetbal wil kopen, door in 2018 het WK voetbal te organiseren. Een uitvlucht die is gevonden, na drie keer in de finale te hebben gestaan, zonder de titel te hebben gewonnen. Voorvechter voor deze titelaankoop is ongetwijfeld Johan Cruijff, die zijn verlies van 1974 nooit goed wist te verteren.

Als strategisch denker zal het Johan zijn opgevallen, dat 1/3^e van de WK-finales door het thuisland, Uruguay – Italië – Engeland – Duitsland – Argentinië en Frankrijk, werd gewonnen. Toen was het nog even een kwestie om de Bobo’s van zijn plannen te overtuigen, waarna de Fifa hier op inspectieronde kwam.

Maar ja, moeten we echt 476 miljoen investeren, om de wereldtitel binnen te halen?! Een tweede plaats, tijdens een pracht finale in Rusland, zou toch zeker ook heel mooi zijn.   

Omdat ik nou eenmaal niet graag naar de commerciële zenders kijk, met al die onaangename commercialbreaks, zag ik twee weken geleden voor het eerst het programma Holland’s Got Talent op RTL 4. Daarin herkende ik de Engelse versie, die inclusief alle mimiek, volledig is gekopieerd. Wat onbedoeld van het programma een gekkenbekkenfestival maakt.

Desalniettemin, deze talentenjacht leverde wel een geweldige TV-avond op. Afgelopen week echter, was het al weer een heel stuk minder en dus een bevestiging van mijn aversie tegen commerciële zenders. Alle voorafgaande uitzendingen werden opnieuw uitgemolken, met een volledig onnodig achteraf-commentaar van de drie juryleden. Het zappen meer dan waard.

Vanavond was dan de eerste halve finale, met opnieuw pracht TV. Daarbij is hen het geklungel met het bepalen van de 2^e finalist vergeven. Beide kinderen mochten als nummer 2 en 3 naar de finale. Wat mij betreft: 3131 SMS Angelique.