Archief

De Legende van Saeftinghe
Ontpolderen NEE !!

De familie van Elisabeth Joosse, de vrouw van Theeuwes Klercq, wijd en zijd bekend als Betje van Theeuwes van de Vlasmarkt, stamt van oorsprong uit een zeer oud geslacht, dat ver terugvoert in de geschiedenis. Opoe Betje zal dat niet hebben geweten. Was dat wel het geval geweest, dan zou het haar neus hebben doen krullen van voornaamheid. De vroegste sporen van haar voorfamilie zijn rond 1558 terug te vinden in het Land van Saeftinghe, toen ene Adriaan Joos in deze streek leefde. Het gebied waar Adriaan woonde bestond uit vele losse polders, welke tijdelijk aan elkaar slibden om vervolgens door overstromingen weer van elkaar verwijderd te raken.

Het Verdronken Land van Saeftinghe, nu beschermd natuurgebied

Doordat Zeeland een deltagebied is waar rivieren uitmonden, de zee met eb en vloed haar krachten doet gelden kon het niet uitblijven dat sinds mensenheugenis land gewonnen en verloren is geworden. Delen van Zuid-Beveland zijn aan het water ten prooi gevallen, zoals het Land van Reimerswaal. De Braakmanpolder is lange tijd een deel van de Westerschelde geweest. Axel heeft tijden gekend dat het een eiland was. Op Schouwen-Duiveland zijn ook stukken land in het water verdwenen. Tot aan Dordrecht en Goeree-Overflakkee heeft de bevolking uit alle macht strijd gevoerd, land te behouden tegen de gulzigheid van de zee. Vele malen zijn eilanden op drift geraakt en van vorm veranderd. Vele dorpen, kleine steden, kastelen en gehuchten zijn voorgoed kopje onder gegaan. Van meer dan 117 dorpen is bekend dat ze ooit hebben bestaan. Onderstaand kaartje laat de situatie zien rond het jaar 1580.

Kaart van Zeeland anno 1580, ten tijde van Adriaan Joos, getekend door Jacob van Deventer

In 1594, tijdens de Tachtig Jarige Oorlog, staken Nederlandse troepen onder bevel van prins Maurits om tactische redenen de laatst overgebleven dijken door, waardoor de Spaanse troepen werden verdreven. Zeeuws Vlaanderen is al eeuwen van strategisch belang gebleken, omdat met het bezit van dit landsdeel ook de vaarroute op de Schelde  wordt gecontroleerd.

Na de Eerste Wereldoorlog kwam dat opnieuw aan de orde toen de Belgen, Zeeuws Vlaanderen wilden annexeren omdat Nederland neutraal was gebleven. Maar niet alleen om die reden. Koningin Wilhelmina had vrijgeleide gegeven over Nederlands grondgebied aan de toenmalige Duitse troepen. Bovendien schonk ze haar oom, Onkel Willie, de Duitse keizer Wilhelm asiel in Nederland. Dat had bij onze zuiderburen veel ergernis opgeroepen. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werd Zeeuws Vlaanderen nog zwaarder getroffen. Voor de bevrijding van Zeeland moest het Duitse leger verdreven worden. Door de geallieerden troepen is zwaar gevochten. Nagenoeg geen dorp is gespaard gebleven voor bijna totale vernietiging. Ook toen ging de strijd om invloed op de Westerschelde.  

Reimerswaal gaat verdrinken

Mensen in de streek van Saeftinghe kwamen er goed aan de kost door landbouw, turfsteken en zoutwinning. Adriaan woonde in Saeftinghe, waar in de buurt nog enkele dorpen lagen, zoals Namen, Sint Laureins en Casuwele. De dorpen waren omringd door afgelegen gehuchten, waaronder Auwersluis. Tijdens de Grote Allerheiligenvloed van 1570 kon de primitieve bedijking niet verhinderen dat de streek bijna geheel onder water kwam te staan.

Vier jaar later reikte het "Verdronken Land" tot Verrebroek en zelfs tot aan Kallo, niet ver van Antwerpen. Alleen Saeftinghe en nog enkele andere stukken land bleven als eilandjes boven water. Ook de toren van Namen bleef gespaard. De klokken werden uit de toren gehaald en opnieuw opgehangen in het nabijgelegen dorp Grauw. Het fort van Namen bleef tijdelijk dienst doen als tolhuis. Belasting betalen is zo oud als de mensheid.

Detailkaart rond 1580 van het Land van Saeftinghe

Uiteindelijk kwam Saeftinghe ook onder water te staan. Soms gunt de Westerschelde ons nog een blik op restanten van verdwenen dorpen. Door het schurende effect van het water komen zo nu en dan nog restanten van huizen en kerken even bloot te leggen. Helaas zorgt het stijgende zeeniveau ervoor dat de kans er iets bloot komt te liggen steeds kleiner wordt.

Legendarische zeemeerminnen en zeermeermannen

Dat deze gebeurtenissen aanleiding geeft tot legenden bewijst ook het volksverhaal over het gebied van Saeftinghe. Zo gaat het verhaal dat de bewoners van Saeftinghe ijdel en hoogmoedig waren, wat in de middeleeuwen ook al tot een doodzonde werd beschouwd. Op een dag ving een visser een zeemeermin. De zeemeerman wilde natuurlijk zijn vrouw terug. De visser weigerde zijn bijzondere buit af te staan, waarop de zeemeerman met de vloek dreigde; "Het Land van Saeftinghe zal vergaan, alleen zijn torens blijven bestaan." De verwensing kwam uit. Het land van Saeftinghe verdween inderdaad onder water. De legende verteld verder dat bij ontijdige dagen men in het gebied nog steeds mysterieuze witte gedaanten in de mist ziet opdoemen. Dat zouden de geesten van verdronken mensen zijn, die spookachtig blijven ronddwalen.

Mysterieus landschap nabij Saeftinghe

Er is geen grote fantasie voor nodig, geloof te hechten aan deze fabel wanneer een zware lage mist over dit uitstrekte landschap neerdaalt op een naargeestige herfstdag. De eenzame wandelaar, omringd door nevelen, zal zich ongetwijfeld bewust raken van rusteloze dwalende zielen, die nooit tot het hiernamaals zijn toegelaten. Deze legende spreekt niet alleen over Saeftinghe, ook op Schouwen-Duiveland bestaat een soortgelijk verhaal, zelfs in de Zuid-Hollandse polders wordt over een dergelijk voorval bericht.

Hoe nietig kan een mens zich voelen?

Adriaan Joos moest dus het Land van Saeftinghe verlaten. Hij koos voor Axel, toch een niet al te veilige plek omdat het aan het water gelegen was. Hulst zou veiliger zijn geweest, maar dat viel kennelijk vaak in Spaanse handen. In Axel heeft Adriaan sporen achter gelaten. Van hem is bekend dat hij en ook zijn familie veel grondstukken, landhuisjes en stadse huizen hebben gekocht en ook weer verkocht. Armlastig was de familie Joos blijkbaar niet, tijdens een periode toen regelmatig strijdende partijen door het land joegen, daarbij dood en verderf zaaiend. Voor de familie Joos was dit geen reden voor vertrek naar een rustiger oord, bijvoorbeeld Walcheren. Men wist om te gaan met de onzekerheid van het bestaan en er zelfs munt uit te slaan.

Want een zoon van Adriaan; Adriaan Pieter Joos, soldaat onder de Compagnie van kapitein Jacques de Chartreuse, heer van Baarland en hoogbaljuw van het Vrije Sluis, moet in zijn positie vermogen hebben vergaard. Zo blijkt uit de vele kopen en verkopen van huizen in Axel. In 1638 trouwt hij met Catharina Sachsen uit Hanau bij Frankfurt. Hoe komt deze Duitse dame in vredesnaam in Zeeuws Vlaanderen terecht? Was zij een marketenster bij huurlingen die onder bevel stonden van de Prinsen van Oranje?

Het beroep van marketenster was eerzamer dan de verhalen doen geloven. Meestal was dit een vrouw, die getrouwd was met een militair beneden de rang van onderofficier. Legereenheden die ten velde trokken werden vergezeld van deze dames, die de soldaten tijdens een rustpauze van een borreltje en hartig hapje voorzagen. Maar er ook voor zorgden dat de was werd gedaan. Zo verkregen ze inkomen en waren ze verzorgd en beschermd in woelige tijden.

De ware toedracht hoe Adriaan Pieter Joos en Catharina elkaar hebben leren kennen zal helaas nooit aan het licht komen. Lang heeft het huwelijk niet geduurd. Catharina stierf enkele jaren na de geboorte van haar eerste kind. Daarna trad Adriaan Pieter in het huwelijk met Geertien Arents Nijssen, wat niet kinderloos is gebleven.

Belegering van Aardenburg in 1672

Zijn broer, Hijbrecht Pieter Joos genaamd, blijkt een levensgenieter te zijn, zo niet te spreken van een rokkenjager. In die zin dat hij vijf meisjes op de wereld heeft geholpen. Het zou niet zo opzienbarend zijn geweest, ware het niet dat hier sprake is van veelwijverij. Want elke dochter is verwekt bij een andere vrouw. Elk meisje kreeg de voornaam Elijsabeth, maar wel met de achternaam van de moeder. Na deze opzienbarende dadendrang is niets meer van onze Hijbrecht vernomen. Hij had zijn best gedaan om vervolgens in vergetelheid ten onder te gaan.

Droogvallende slikken Land van Saeftinghe

Pas na 1715 vertrekken de mannen Joosse, want hun naam in ondertussen aangepast van Joos naar Joosse, naar Kleverskerke op Walcheren en 's Heer Hendrikskinderen op Zuid-Beveland. Over de naam Joos valt nog wel het een en ander te vertellen. De één verklaart dat het de van oorsprong Bretons-Keltische naam Jodocus betreft. Weer anderen beweren dat de naam haar oorsprong heeft in de Belgische Kempen.

Maar als kind heb ik dat anders ervaren. Opoe Betje sprak altijd met een nadrukkelijk slepende dubbele "ssj." Deze fonothiek tref je ook aan bij de Spaanse en Griekse taal. In mijn verbeelding moest opoe wel van Spaanse afkomst zijn. Haar diepzwarte ogen, haar ravenzwart haar kon niets anders verklaren. Niets van dat al blijkt nu waar te zijn. Haar kunstgebit zat een beetje losjes. Hoe moet je zo'n teleurstelling verwerken? In stilte hoop ik nog steeds dat ooit een Spaanse edelman invloed heeft gehad op de verspreiding van Joosse. Je weet het maar nooit. 

Servicepoint;

Text © 2011 Albert Prins

Wapen van Waterlandskerke

Fotoalbum: Ringrijden in Zeeland

"Riengkrieje" in het Zeeuws, betekent voor de goede verstaander in het Nederlands "Ringrijden." Voor de Zeeuwen is het een onverwoestbare traditie dat ver teruggaat in de geschiedenis. Aanvankelijk een sport dat in de Middeleeuwen door de adel werd beoefend. Strijdbare nobele jongelingen traden met hun paard in een tournooi aan om een trofee in de wacht te slepen.

Een jonkvrouw stelde haar ring ter beschikking dat aan een koord werd opgehangen en vervolgens met een lans moest worden losgestoken. Dat gebeurde in galop op een ongezadeld paard. Degene die deze kunst tot driemaal toe met succes behaalde werd door zijn mededingers eerst gejonasd en daarna naar de jonkvrouwe begeleid. In deemoed moest hij voor haar neerknielen, daarna kreeg hij het trofee in ontvangt. De hoogst haalbare beloning was toch wel de omhelzing met kus van de edele jonkvrouwe.

In de 17de eeuw is het tournooispel een volkssport geworden onder jonge boerenzonen. In de laatste eeuw zelfs een serieuze sport waar regels aan verbonden zijn. Zo is het verplicht dat bij officiële wedstrijden de deelnemers in het wit gekleed zijn. Van witte pet tot witte sokken en witte schoenen. Een oranje sjerp rechts over de schouder gehangen, en het groene ZRV embleem links op het hemd genaaid. Het paard moet versierd zijn op de manen en staart. Met prachtig gevlochten creaties steken de ruiters elkaar de loef af. Het paard moet volgens traditie nog steeds ongezadeld worden bereden.

Middelburg met Abdij, waar op het Abdijplein of Molenwater wordt Ringgereden.

Bij demonstraties, feestelijkheden en folkoristische evenementen is het verplicht in Zeeuws costuum aan te treden. Dat geldt ook voor vrouwen, die de laatste jaren zijn toegelaten tot de wedstrijden. Ze zijn inmiddels een geduchte concurrent voor de mannen. Vrouwen trekken ook wel het Zeeuws mannencostuum aan, omdat het beter zit bij het paardrijden, dan de veelvoud aan rokken dat bij de streekklederdracht hoort. Maar er zijn natuurlijk weer uitzonderingen. Er zijn dames bij die uit overtuiging geen concessies willen doen. Wel rokken dragen, maar de overmuts thuis laten. De Zuid-Bevelandse schelpmuts vangt nogal veel wind in galop, dus niet zo geschikt voor het paardrijden.

Waar kijken ze naar?	Waar praten ze het over?	Zal ze de mannen aftroeven?

Voor taalpuristen blijft de term "Ringrijden" een moeilijk te verteren begrip. Je rijdt weleenswaar op een paard, maar je steekt de ring af bij het ringpoortje. Dus taalkundig zijn die het er overeens dat hier sprake is van "Ringsteken." De volkstaal is hardnekkiger in het gebruik. Zeeuwen blijven kijken naar "t Ringkriejen," ze zien daar geen verschil in. Laat deze puriteinen zich maar eens druk maken over het massale misbruik van de meervoud "s." Want ik vind het hebben van gedachtes een verfoeilijke manier van denken. Laat staan dat je beloftes doet, die je niet nakomt. De voors en tegens van deze opvatting zal nog lang beroering geven.

Feestelijke staartjes	Een paard wil ook ijdel zijn	Niet alledaagse paardestaarten

Het oudste document waarin het Ringrijden wordt vermeld dateert van 7 juni 1687. Hier is een klacht gemeld van de Middelburgse kerkeraad; "Dat voorleden Pinkster op verscheidene dorpen op Walcheren van den boerse jeugd en andere, dien het minst betaamt, den ring gestoken is en bij gevolge van dien vele wulpsche- en ongerijmheden van danserijen, drinkerijen enz. gepleegd worden, ook met verachting van der predikanten daartegen."

Predikanten en kerkeraden van die tijd zetten zich sterk af tegen het ringrijden, dat vaak in combinatie met kermissen werd gehouden. Ringrijderijen ontaardden vaak in uitbundige uitspattingen met veel alcohol. Maar het is de kerken nooit gelukt het ringrijden te laten verbieden, omdat het nooit op zondagen werd gehouden. 

Ringrijden op het Abdijplein	Raaááák	Aanstormend geweld

De Nieuwlandse ringrijdersvereniging is de oudste van Zeeland, opgericht in 1824. De meeste andere verenigingen zijn pas na de Tweede Wereldoorlog ontstaan. De overkoepelende organisatie ZRV, de Zeeuwse Ringrijders Vereniging, kwam tot stand in 1950. Het 50-jarig bestaan is in 2000 uitbundig gevierd. Onder andere met de onthulling van het standbeeld "de Ringrijder" dat op het Abdijplein in Middelburg is te vinden. Het kunstwerk te gemaakt door Gerard Brouwer uit Katwijk. 

En de Winnaar....is.....	Hoog jonassen voor de jongste  winnaar	De Ringopsteker

Leden van het Koninklijk Huis hebben door de jaren heen veelvuldig belangstelling getoond voor het ringrijden. Soms woonden ze in hoogst eigen persoon wedstrijden bij, waarbij ze kostbare prijzen ter beschikking stelden. In 1786 schonk Stadhouder Willem V in Domburg twee gouden medailles. Koning Willem III was een trouwe bezoeker tot 1862 en kwam niet met lege handen. Prijzen als een zilveren tabaksdoos, een zilveren zweep ter waarde van toen 400  gulden!! Gouden horloges met ketting, of gouden hemsknopen, waren zeer gewilde trofeeën.

Koningin Wilhelmina zette deze traditie voort, ook met kostbare prijzen in het verschiet. De koninklijke wisselbeker werd ingevoerd. Die werd eigendom van de winnaar na drie maal achtereen de eerste prijs te hebben gewonnen. Koningin Juliana moest zelfs tweemaal een zilveren wisselbeker schenken, omdat die opnieuw in de kast van een fortuinlijke winnaar verdween. Koningin Beatrix brengt ook een wisselbeker in, met daarnaast een bronzen beeldje uit haar atelier. Dit is nu de meest begeerde prijs.

In volle concentratie	Machtig zicht	Dat moet lukken !!

Een niet weg te denken prijs bij het ringrijden is de Pollepel. Tegenwoordig is de Pollepel een zeer gewilde ereprijs, maar vroeger was het juist een schandeprijs. Hij was bestemd voor de ringrijder die de hele dag geen ring had afgestoken. Dit schandeteken kwam af van de gewoonte, dat op boerderijen in de zomer 's avonds karnemelksepap werd gegeten. De jongste knecht of koewachter moest deze pap roeren met een grote houten pollepel. Dat paproeren was geen populair baantje en de "papkoker" zoals die spottend werd genoemd, werd niet voor vol aangezien. Zodoende stond de pollepel symbool voor onhandigheid of onbekwaamheid, dus ook bij het ringrijden. 

Zeeuwse babbelaars te paard	Dit noem je Man en Paard

Bij deze Pollepel-prijs hoort een fles jenever, soms ook nog een paar klompen. Degene die de pollepel wint, giet de jenever in de grote lepel en gaat alle deelnemers langs om uit de pollepel te drinken. Een andere traditie die nog op sommige dorpen in ere wordt gehouden is het rondgaan met de "suukerkomme" Dit is een kom gevuld met brandewijn en zoute bolletjes. De suukerkomme gaat rond onder de
ringrijders, tot die helemaal leeg is.

Fotoalbum: O último cesteiro de Vigo Espagña

Vigo in the province Pontevedra within the region Galicia, generally not well known as the 15th metropolis of Spain, is an important city of industry, tourism and harbour for import and export. Also a port of call to cruiseships.
   
Excavations have shown that Galicia has been inhabited since the Paleoliticum. The first major settlements were built in the sixth century BC by the Celts. The Romans arrived in 138 BC in the Northwest of Spain, but it was not until Emperor Augustus who incorporated Galicia into Hispania in 63 BC. The Roman influence is reflected particular in agriculture and mining.

PO cruise ship Oriana in Port Vigo	Port of Vigo Galicia, a popular embarkment for cruises

In the fifth century, during the Great Wandering,  the province was occupied by the Vandals and Sueben. The Sueben were expeled half a century later by the Visgoths, who introduced Christianity. Regularly, Galicians revolted against kings of neighboring kingdoms in ancient centuries. This has led to a strong national consciousness, which in the 20th century brought Galicia to independence within the Kingdom of Spain.

Shoppingstreet of Vigo	Rua dos cesteiros

In the past, the remote region of Galicia was poor of industry. The population mainly earned income from fishing and agriculture or forestry. From 1842 to 1900 the population grew gradualy from 7.000 to 23.000 inhabitants. Prosparity sett in from 1910 to 1960, the population grew up to 145.000 residents. The advanced position of Vigo situated directly at the Atlantic Ocean was an important argument for many international compagny to establish factories. The city harbours one of the large Citroën carplants, what has led to the development of Roll-on-Roll-off harbour facilities. especially for car transportation to Flushing in the Netherlands. 


The main industry is still fishing. Vigo is therefore the hometown of Pescanova, the worlds largests fishingcompagny. This firm is also one of the main producers of algae. mussels and oisters. Dairy has grown out to subtantional proportion after opening European markets. Inditex is a giant firm for textile products and Fadesa has become a construction company for international markets. All together the region went through an explosion of wealth between the years 1970 and 2010, what resulted in an increase of population to 297.000 people, including the suburbs even up till 423.821 residents. 

Rua dos cesteiros	Rua dos cesteiros

Nevertheless, a large part of the population is working still in agriculture. livestock and forestry. Its not surprising, wickerwork survived all modern technology. Baskets for fishing or industry are not on demand as in former times. Nowadays its a product of domestic use in all kinds of varieties. As elsewhere in the world, this profession is practised by single artisans, mainly living in the country-side or small villages. The handcraftsmen of Galicia has not developed a special style, their baskets reflect an equal manner as their colleagues in France, Portugal or Italy. However all work is of high quality.

Cesteiro Antonio Martiñez	Cesteiro Antonio Martiñez

Walking through the small streets and alleys of the touristic inner city of Vigo you will find Rua dos Cesteiros. Its unmistakely all worth to pass by. The pittoresk shops in this special street of basketsmakers display their articles in an alluring way outside. You will find allways something you like to buy. Even more attractive, you can see a Cesteiro (Spanish for basketmaker) at work on a marketplace. You will be surprised how with skill, patient and dedication a basket grows under the hands of the craftsman. Its an endurable product, not burdening the enviroment, lasting for a long time.   

Plenty of baskets in stock	All kinds of baskets for every purpose

Main shipping port of Vigo is situated in Galicia

Text © 2011 Albert Prins

Servicepoint:

VIDEO GALLERY

Fotoalbum: Vlechten in de bouw

Primitive African wooven shelter	First European primitive housing	Exposition bamboo pavillion in France
Most simple housebuilding		Walls everyone can make

Wooven structure Eemsbuilding at Delfzijl	Detail as a piece of art	Brise-soleil at Rochelle France made of rattan

Bamboo bridge with rattan wooven canopy	Iron wooven structure strenghten beton	Free bamboo structure

le Tour Eiffel Paris	Iron constructions together performing as a wooven structure	Close-up of le Tour Eiffel

Stone construction performing as a wooven structure	Cathedral de Catalunya	Bamboo cathedral build by Simon Velez

Birdsnest Olympic Stadion at Peking	Inregular wooven structure of aluminium

Servicepoint:

The jolly cars of FIAT

The FIAT 500 was introduced in 1957 as a successor to the Topolino (Italian for mouse). The designer was Dante Giacosa, a designer who would become an automotive legend for his contribution to the industry. The FIAT 500 was a two-seater, rear engine, utility car that was built as an economical means of transportation void of luxery items or sports-car intentions. It featured a 479cc overhead valve engine mated to a four speed gearbox. With 13 horsepower, the FIAT 500 never set any land speed records. It had a top speed of 85 km/h.

The succesful FIAT Topolino, with suicide wind catching doors

The Jolly Fiat 500 with fringed canvas roof and wicker seats are seldom to see on the road today.

With a cost of nearly as double of a standard "500," they were made in a very limited production. It is believed that fewer than 100 exist today, each one being unique. 32 Jolly cars were used as taxis on the island of Catalina off the coast of Los Angeles in the USA in the years 1958-1962. Featuring wicker seats and the option of a fringed top to shield its occupants from the sun, these cars were originally made for use on large yachts of the wealthy. Aristoles Onassis and Jacky Kennedy owned one.

The American version of the Jolly Fiat 500 Ghia

The original FIAT 600 Multipla were based on a FIAT 600's drivetrain. Model 1100 coil and wishbone independent front suspension, and sat 6 people in a footprint just 50 cm longer than the original Mini Cooper. The driver compartment was moved forward over the front axle. elimating the boot in effect but giving the body a very minivan-like "one-box" look. Behind the front seat the vehicle could be arranged with a flat floor area or a choice of one or two bench seats. Until the 1970's this car was widely used as a taxi in many parts of Italy, as well as in Poland, where a similar type was produced

In 1956 Pininfarina designed a remarkable open topped Multipla prototype called the "Marinella" with wooden slat wraparound bench in the rear. Later on re-designed in wicker seating. This Multipla was also marketed as a resort and sight-seeing car. A few has been produced. Nowadays it wil be one of the classic cars, just as the Jolly, who many would like to have to make a wonderful drive with. 

FIAT Mulipla 600 produced in Poland as taxis,      The FIAT Multpla Marinella designed by Pininfarina 


Text © 2011 Albert Prins

Servicepoint:

Videoclips; Middelburg in vogelvlucht op een drukke marktdag


Middelburg in overzicht



Verveling op Koninginnedag

VIDEO GALLERY

't clijn Paradijs, ook een leuke site



Panorama van de Dam met het Droogdok

Naast deze succesvolle weblog Le Cercle Klercq, bestaat ook de zustersite 't clijn Paradijs. Hier treft u ook leuke verhalen aan, foto's van schitterende streekklederdracht en recepten voor heerlijke Zeeuwse gerechten en snoepjes.
S.v.p. ga naar; https://blog.seniorennet.be/t_clijn_paradijs/
Ik wens u veel lees- en kijkplezier

Bookmarket at the Marketplace every year

In addition to these succesfull blog Le Cercle Klercq, excists the sistersite "t clijn Paradijs (In Little Paradise) Here you will find also nice stories, photo's of local Zeelandian costums and recipes for delicious food and candies.
Please, just click on https://blog.seniorennet.be/t_clijn_paradijs/
I wish you joyfull reading, or watching pictures 

Les belle charme des costumes Zélandais

Neben diesen erfolgreichen Blog Le Cercle Klercq, excistiert die Schwester Site 't clijn Paradijs (Das Kleines Paradies) Hier finden Sie erhohlende Geschichten, Foto's von Zeeland, Trachten und Rezepten für leckere Gerichten
Bitte bezuchen Sie; https://blog.seniorennet.be/t_clijn_Paradijs/
Viel Spass beim Lesen und Geniessen Sie den Foto's

Who is mein Geld ? Where is my money? Où est mon argent?

En plus de ces succes le Blog Le Cercle Klercq, est le site soeur 't clijn Paradijs (Le Petite Paradis) Ici vous trouverez de belles histoires, des photos de costumes historique locaux, et des recettes délicieuses de cuisine Zèlandais
S.v.p. cliquez à https://blog.seniorennet.be/t_clijn_paradijs/
Bonne lecture et à regarder les photo's magnifique

Le belvedère de Maison 's Hertogenbosch

Text © 2011 Albert Prins

Servicepoint:
Kijk voor toeristische informatie naar;
See for tourist information; in English
Besuchen Sie für touristische informationen; In Deutch
Voir pour information touristique; en Françias
http://www.vvvzeeland.nl 

Top designer from the Phillipines, Kenneth Cobonpue

Kenneth Cobonpue, born 1968 Cebu City, the Phillipines is an industral, furniture designer who is best known for his unique style, using natural forms with rattan, bamboo, buri and abaca.

Kenneth Cobonpue

His youngest creative talent was developed at his mother's furniture factory at Cebu City, it was the start of a dazzling carreer. Cobonpue is project and furniture designer for filmsets, exclusive hotels and holiday resorts. He also is the favorite designer for many Hollywood stars. Brad Pitt bought a Lolah cocoonbed after a visit at Cobonpue's showroom in Los Angelos. Kenneth's remarkeble furniture is used in films and televison serials, such as Ocean 11, and the remake of Total Recall. He was assigned to decorate Ninoy Aquino International Airport and Mactan-Cebu International Airport.

Presentation of Bloom chair, Chiquita tabouret, Lolah chair, Cloud lamp by Hive

In the late eighties he studied industrial design at the Pratt Institute of Design in New York. After been graduated Kenneth travelled to Europe to gaine more experience in designing. In Germany and Italy he found work as a teacher at various schools and workshops. In 1994 he moved to the United States to find an appointment at one of the large design studios. Two years later in 1996, troubled by lack of work he returned to the Phillipines

Yoda serie of. dining chairs, sofa's, tabourette's, table's and accessories 

Back home, full of new ideas, he took over the leadership of his mother's factory at the age of 28 years. He changed the policy of the firm, that at those times was recognized by manufacturing traditional rattan home-furniture. The swing to experimental new designs was a breaktrough, with his collection of Yin-Yang. The beds and chairs of this collection were made of rattan strips on steelframes and wickerwork with round and square forms.   

The experimental Phoenix Car

An other much praised collection was a range of furniture he called the Lolah-collection, where Cobonpue used traditional techniques of local shipbuilding. In this serie he experimented with rattan to the most flexibilty of the material, what he shaped to sensual forms. This also, brought him to the idea to design an enviromental friendly car, ofcourse in the basic material of rattan in combination with automotive technques.

The Phoenix Car, Chiquita tabouret, Dragnet Chair, the Noodle Lamp

At exhibitions all around  the world, Cobonpue made a remarkeble statement with this car. Many international glossy magazines wrote about this experimental vehicle for short distances. His name was worldwide settled among wellknown designers. He proved that rattan is a natural material with unexpectable applications, not seen before.   

Dragnet Chairs in red, well fitting at a swimmingpool

Kenneth Cobonpue received several international awards. In France, at the Hong Kong Design Centre and the Singapare International Furniture Design, he won first prizes. A number of his designs were choosen for three consecutive editions of the leading International Design Yearbook. Great fame he achieved with the Voyage-collection, including the Cocoon-shaped beds. With the Opera petsofa he created furore again. Inspirated by The Sydney Operahouse, dog-lovers buy it by hunderds in Hollywood. 

The Operetta Dogsofa

Text © 2011 Albert Prins

The Phillipines, Panglao Island, for tourists a tropical paradise

Panglao is an island in the Phillipines located southwest of the islands of Bohol and east of Cebu. Currently Panglao is one of the top tourist destinations in the Phillipines, famous for its beautiful dive spots, as well as many several islet ideal for beach bathing at Gak-ang and Pontod. The island Cebu is the centre of industry in producing bamboo furniture

Where Bamboo comes from
Bamboo is the Malaysian name for a large number of plant varieties, that a tribe forms of grass species. The stems consist of dence parallel fiber bundles; they are hollow inside and at regular distances interrupted by growingknots of leaves or branches. Most bamboo flourish rarely, some annually, other species are blooming not more than every three years. Bamboo is one of the fastest growing plants, the stem can grow from a few millimeters to 25-30 centimeters in diameter and reach a tallness as easely as up to 35 meters. 

The plant is found in diverse climates, of cold mountain areas, to hot tropical regions. It spread itselfs mainly underground through their roots in a wide range around the stem. There are certain kinds of bamboo that grows 1 meter a day. This is three times as fast as the fastest growing tree. Bamboo is also the only nourishment for Panda-bears, their lives depend on this plant. 

All kinds of applications
In recent years, bamboo has become increasingly popular for its applications in garden design, as wel as for interior purposes in western countries. For example for tabletops, parquet, kitchendoors, ceilingssystems. Even in textile, bamboo fibers are used for clothing, just as cotton is applicated for a super-white shirt. Children playes with bamboo toys. Bamboo can be used to strenghten concrete, what's essential in areas where earthquakes occure. Houses of bamboo survive earthquakes better because of the strenghts and flexibilty of the material. Some bamboo plants are raw pulpmaterial for the production of ordinary dailypaper to fine paper for artists.

For less peacefull use, mankind makes weapens, spears for fishing and fishing rods of bamboo since early times. But also musical instruments like panflutes, allready known in Greece times. In China and Japan, bambooflutes belong to their heritage classical music instruments, and in the Indonesian Archipel the music made by an angklung orchestra is a touristical attraction as well.

Bamboo braiding as old as mankind
But most of all, bamboo is used for braiding baskets in all kinds, all forms, different sizes, to a wide range of purposses in household, transportation, luxery and artworks. Wickerwork and bambo braiding is as old as mankind, even older than earlierest pottery. The oldest wickerwork found is dated 10.000 years ago. 

Valuable bamboo arts
In East Asia, the Phillipines, Thailand, Indonesia, China and especially Japan, braiding with bamboo has reached a highly developed level of art. Very refined and delicate of forms, beautiful designed by tradition, Japanese bamboo boxes, baskets etc, are in favour as collector items, of which are paid high prices at the time. A simple basket generate at an auction $600 or up to thousands of dollars.

How to make a nice basket

Raw material, ready for claevage into strips