WIE....O....WIE?

 Maandagmorgen bijtijds opstaan, want onze hulp komt om 9 uur, twee uurtjes poetsen! Niet omdat wij van die VIESPEUKEN zijn….Maar gewoon, om mijn man en mijzelf het zwaardere werk uit handen te nemen!

Ik heb daar nog altijd MOEITE mee, omdat ik VROEGER ook bij andere mensen ging helpen poetsen, en NU…..moet ik er zelf gebruik van maken, en inplaats dat ik er van geniet, dat een ander MIJ komt helpen…….heb ik er nog altijd MOEITE mee, maar HELAAS er zijn ERGERE dingen toch?

Dinsdag;

‘S morgens om kwart over negen, zit ik al op m,n scootmobiel naar de FYSHIO en eer ik dan thuis ben is het al elf uur, na vlug een bakkie koffie te hebben gedronken, spoed ik me snel naar de douche, dat heb ik hard nodig na de inspanning van de geleverde presstatie met de fyshio therapeut!

Vlug een hapje eten ….Dan de gewassen haartjes in de krul, want ijdel ben ik nog altijd, en dan snel naar het bejaardenhuis, waar ik twee middagen in de week, de bejaarden helpt met handwerken(o.a.kaartjes maken en breien>

Woensdag is de dag, dat mijn man en ik altijd iets LEUKS  gaan doen, tenminste als ik de nodige PUFF daarvoor heb Even naar de Stad en bij V en D een lekker bakkie koffie drinken….met natuurlijk iets LEKKERS erbij!!!!of, als het mooi weer is, een klein stukje wandelen in het bos, ook al is dit v.d. meeste mensen maar een heel klein stukje, voor mij is dat een hele presstatie en GENIET hier dan ook met volle teugen van!!!!

‘S avonds zeg ik dan voldaan tegen mijn MAATJE, daarmee…bedoel ik mijn man, dit is weer een dag met een GOUDEN randje!

Donderdag; is een tamelijk rustige dag, dat is ook HEERLIJK, mijn man gaat dan meestal tennissen, en ik doe ALLEEN maar dingen, die ik heel graag doet, o.a. LEZEN,HANDWERKEN, en MUZIEK luisteren!

Vrijdag,s; kwart over negen alweer met de scootmobiel….naar de Fyshio…..douchen…eten, haartjes vlug krullen en…alweer naar mijn OUDE VRIENDINNEN in het bejaardentehuis, om gezellig te handwerken

je wordt geboren, leert zitten-staan-lopen en praten.dan ga je naar school, van de lagere, naar de havo en dan nog een stapje hoger,dan misschien nog verder studeren en zo leer je steeds meer!
afgestudeert, probeer je werk te zoeken, maar na een aantal jaren kom je erachter, dat het dat toch NIET is, je DROOMT van een eigen bedrijf, in het begin iets kleins, maar je werkt er toch aan, om iets uit te laten groeien tot een GROOT en BEKENT bedrijf, en als dat is bereikt........JA dan!geeft dat toch wel een MACHTIG en TROTS gevoel,hier heb je JAREN van gedroomt!!!!!
in middels heb je de leeftijd, om het iets RUSTIGER aan te gaan doen, maar ACH je kan het maar niet laten, het is nu geen MOETEN!!!maar ach, om nu JOU werk van jaren en jaren over te laten aan anderen, daar wil je eigelijk niet aan denken, want JIJ hebt het tenslotte GROOT gebracht, en misschien doen andere het toch NIET ZO, ZOals jij het zou willen, en verbeelt je dat er iets FOUT zou gaan, daar moet je toch niet aan denken? je leeft op het moment HEERLIJK! hoeft niet meer zo op de <kleintjes> te letten, dus eigelijk heb je helemaal niks te klagen
dan komt eindelijk het moment dat je besluit het TOCH iets RUSTIGER aan te gaan doen, en laat de teugels op het werk iets vieren, en NET als je op het punt staat er helemaal mee te stoppen en het aan anderen over te dragen, hoor je dat er IETS GOED FOUT is gegaan, iets wat naderhand blijkt.... niet GOED af te lopen!!! WEG zijn al je DROMEN, WEG alle LUXE dingen, die jij eigelijk de laatste tijd, als GEWOON beschouwden en waar je nu NET........eens van wilden gaan genieten!dit is het MOMENT, dat je DROOM uit elkaar spat, je te OUD bent om opnieuw te beginnen, en je alleen maar hoopt , op nog een paar GEZONDE en wat RUSTIGE jaren, samen met je vrouw en verdere familie!!!
Maartje 19-5-2010

ikzelf heb er nooit bij stilgestaan, het was alleen een heerlijke gedachten, zo van....morgen op vakantie, even de boel de boel laten.
en de REST komt na de vakantie wel weer, nog even snel de Fam: gedag zeggen, koffers inpakken en na nog een laatste blik op het vakantielijstje, slaak je een DIEPE zucht en wil nog maar èèn ding, de deur op slot .......en wegwezen.

maar de voorpret duurt vaak langer dan de vakantie zelf, en voor je het weet sta je weer die koffer in te pakken, en wil je maar weer èèn ding, ZO snel mogelijk naar huis!
eigelijk een dood gewone gedachtengang, want niemand die in een vliegtuig stapt denkt hierbij, dit wordt mijn laatste reis!
70 mensen, die naar huis verlangden!!!en NOOIT meer hun verhaal van een geslaagde en leuke vakantie aan Fam: en vrienden kunnen navertellen, misschien dat kleine jongetje van negen jaar, dat als enige van alle 103 inzittende de ramp heeft overleeft!en zijn Mama en Papa en oudere broer in èèn keer kwijt is.
zal hij er LATER ooit over kunnen VERTELLEN?
Maartje 13-5-2010

Soms heb je van die dagen, dat je het erg druk hebt, met van alles en nog WAT!!!!!

Eigenlijk moet een mens zich ZELF dan eens even ONDER HANDEN nemen, en bedenken….Dat, wat we zo snel tegen andere mensen plegen te zeggen, ZO is het GENOEG!!!!! Morgen weer een dag!

Ik zelf weet ALTIJD HEEL GOED,  wat GOED is voor andere mensen, maar moet tot mijn SPIJT toegeven, dat dit niet voor m,n zelf geldt

Maar ja…..hopelijk, LEER ik het eens!!!wat is er nu BELANGRIJKER, dan GOED voor je zelf te zorgen? Bij mij is het zo…….<zonder na te denken> altijd eerst de ANDER en dan pas, komt het besef dat ik er ook nog ben, DOM hé?????.

Onze oudste dochter werkt al 16 jaar in een bejaarden en verzorgingshuis < nog steeds > met heel veel plezier!
Een enkele keer gaan mijn man en ik ,zo onverwachts wel eens even een kopje koffie daar drinken, ook omdat wij veel van de mensen die daar wonen, heel goed kennen. Dat is zo gekomen.... omdat toen mijn Vader overleden was mijn Moeder, te kennen gaf< haar grootste WENS was,> om bij haar kleindochter in het bejaardenhuis te willen wonen, omdat zij zich EENZAAM voelden en zich ook niet VEILIG voelden!
Deels kwam dat, om dat ik.... haar enige dochter niet meer in haar woonplaats woonde, en wij haar eens in de twee weken kwamen bezoeken, omdat de afstand veel te groot was en ik lichamelijke beperkingen heb! 
Toen zij onverwachts een telefoontje kreeg, met de mededeling dat er voor haar een plekje was, leefde zij helemaal weer op! vanaf DIE dag werd zij weer een VROLIJK mens....en op de vraag van mijn kant, of zij haar eigen huisje niet miste? klonk er een heel opgewekt NEE, ik vindt het hier heerlijk, en haar leukste bezigheid was heel veel spelletjes doen, met andere mensen, en natuurlijk met de vrijwilligers!!!
Ik heb me toen wel eens afgevraagd, wat zou er nu gebeuren, als al die mensen er NIET waren? mijn dochter antwoordt dan ook steeds met het zelfde antwoordt, dat het dan een HEEL BEROERDE en BEDROEFDE situatie zou zijn voor alle bejaarde mensen i.h. bejaardenhuis, omdat zij steeds MEER en MEER moeten inkrimpen en bezuinigen! en het NIET haalbaar meer is, ZONDER die zo BELANGRIJKE Vrijwilligers, die zich spontaan aanmelden voor hun OUDERE MEDEMENS en hopen dat als zij zo OUD zijn er ook nog mensen zijn, die zo spontaan klaar staan ,en aanmelden, voor de ZO BROODNODIGE aandacht -in de vorm van een stukje naar buiten met de rolstoel, of een spelletje en praatje met je willen maken!
Mijn Moeder heeft er helaas, maar 3 jaartjes ingewoond en is daar toen ook ingeslapen,maar haar grootste wens was toch vervult, wonen in het tehuis ...... waar haar kleindochter werkte!!!!!!
Maartje 10-5-2010