Archief

Ze kijkt mij aan, en komt RECHT naar MIJ toelopen, ze zet haar rollator, opzij, en schuifelt met haar hand steun zoekent, bij iedere stoel die ze tegen komt, en zegt <of het gisteren was, dat ik haar v.d. laatste maal gezien hebt> ZO ik kom naast jou zitten!!!de stoel die ze onder de tafel vandaan wil trekken, is wat te zwaar voor haar, ik trek hem naar achteren, en met een ZUCHT laat zij zich er welgedaan invallen, ik kan nog net een kussentje, als steun achter haar rug duwen!

ZIJ ….is een HONDERD  jaar OUDE-DAME, die voor een half jaar terug, nog twee maal per week,< bij ons in het verzorging,s tehuis, waar ik als vrijwilgster twee maal per week helpt met het handwerken> bij ons kwam breien, zij zat altijd VOL HUMOR, maar zo heel af en toe…..leefde zij opeens, heel eventjes….in een VER verleden! Maar als zij HAAR GOEDE dag had, vroeg zij, om het kwartier….HOEVEEL RIBBELS moet ik nog? En als wij dan andwoorden van O, je bent er nog lang niet, nog een stuk of tien, was haar vraag ZOVEEL NOG???, als ik dat nog maar haal, waarop wij haar andwoorden, met NATUURLIJK wel, U wordt honderd,dan zuchte zij PHOE-PHOE, dat duurt nog lang!

Maar inmiddels is haar HONDERDSTE verjaardag al een maand of vier geleden, GROOTS geviert, maar weet ze het allemaal niet zo goed meer!

Maar waarschijnlijk heeft zij vandaag, een HELDER idee, en dacht na het doen van haar middagslaapje….ik ga lekker breien!wat haar niet opviel, was dat wij klaar stonden, om naar huis te gaan en al de andere dame,s alweer terug naar hun kamer,s waren gebracht, ik gaf haar een lekkere, BON-BON, en zij zat er hevig zuigend, van te genieten, toen zij hem opgesmikkelt had, zij de andere vrijwilgster, ik zal U even terug, naar U kamer brengen, waarop zij hevig verontwaardigt zij, NOU AL? IK BEN HIER NET! Toen wij haar vertelde, dat wij naar huis gingen, stond ze moeizaam op, en andwoorden nu dan zit er voor mij, niets anders op, dan dat ik ook maar naar huis toe gaat!

Ik vroeg me ineens af, of ik ook HONDERD zou willen worden?na heel even nagedacht te hebben, denk ik van NEE, zo oud hoef ik niet te worden!

Wat kan een mens GENIETEN ! van een stukje PRACHTIGE natuur,zomaar even, na de koffie, met z,n tweetjes een stukje fietsen, en dan lang een dijkje, niet een gewoon KAAL stuk dijk, NEE… dit dijkje voert je langs meertjes…verscholen tussen het groen! Langs bramenstruiken, die volop in bloei staan, dan weer een OUD boerderijtje met een stuk weideland, waar je, je zeker zo,n jaar of 60  in de tijd terug waant! En dat stuk natuur vindt je dan ongeveer tussen twee autowegen en aan de rand van een grote stad!

 Vanmorgen op de fyshio, had ik een gesprekje met een mevrouw, die om gezondheidsredenen er aan dacht, om ook een scootmobiel te gaan kopen.

Van het Eén kwam het ander, zij vroeg mij < ik rijdt nm. al 5 jaar scootmobiel> of het beviel, en wat het verschil tussen drie wielen of vier wielen was, en nog verdere informatie.

Maar toen kwam de aap uit de mouw….. zij voelde zich ten opzichte van haar kennissen en buren een beetje aanstellerig, want zei ze tegen mij, ze zien mij in en rond het huis gewoon lopen, en dan zit ik buiten ineens in een scootmobiel!En zij had er GROTE moeite mee, dat het TOCH weer, een stuk inleveren was!

Ik antwoorden toen, je bent andere mensen geen uitleg schuldig….En het is waar, dat het voor jezelf een hele GROTE stap is, het is ook niet niks, je doet dat niet voor je lol, maar als het fietsen en lopen niet meer lukt, wat is het dan toch FIJN , dat deze hulpmiddelen er zijn en je er nog gebruik van KAN maken, het is een heel groot stuk zelfstandigheid, wat je door dit hulpmiddel krijgt!En ik moet er niet aan denken, dat iemand mij dit ooit af zou nemen, ik hoop dan ook, dat mijn gezondheid dusdanig blijft, dat ik nog HEEL LANG scootmobiel kan rijden!!!!!

Toen ik haar dit als antwoordt gaf, zei ze ……ja je hebt gelijk, maar toch blijf ik het MOEILIJK vinden.maar ik vraag mij nog steeds af, wat zij nu het moeilijkst vindt, voor haar zelf? of voor wat de mensen wel niet zullen denken?

Het is vandaag twee weken geleden, dat wij bij een bejaarde handwerkvriendin op ziekenbezoek zijn geweest!

Toen zij in het hospice werd opgenomen, heb ik haar beloofd, iedere twee weken, op bezoek te komen!

Inmiddels zijn wij twee keer bij haar geweest, en weten wij allemaal WAAROM zij DAAR is opgenomen,

De laatste keer dat wij bij haar waren, zag zij er REDELIJK goed uit, en hebben wij omdat het PRACHTIG weer was die morgen, gezellig buiten op het terras koffie zitten drinken met haar, zij GENOOT zichtbaar v.d. laatste nieuwtjes van onze handwerkgroep, en vertelde dat zij GENOOT v.d. GOEDE zorgen van verpleegkundige en vrijwilgers, zij was door een verpleegkundige de dag voor wij bij haar opbezoek kwamen, HEERLIJK in een heel GROOT bubbelbad geweest, en had voor zij s,avonds ging slapen een ONTSPANNEN beenmassage gehad, en was daarbij in slaap gevallen, <wat volgens mij ook de bedoeling, daarvan was>

Mijn man en ik waren benieuwd hoe het deze keer met haar zou zijn,ze zat in ieder geval niet buiten op het terras, dus gingen wij met de lift naar boven, bij haar kamer aangekomen, voelde wij al dat het deze keer niet BEST met haar was, door het raam konden wij al zien, dat de gordijnen in haar kamer waren dichtgeschoven, binnen gekomen, zagen wij als eerste een doorzichtige plastickslang over de vloer richting bed lopen, en in bed troffen wij haar licht slapend aan, zij merkte toch dat er mensen bij haar stonden, opende haar ogen, en zei; wat fijn dat jullie gekomen zijn, daarna viel zij weer terug in haar roes < het was zeker een ROES en wel te verstaan, als MORFINE roes> zij opende v.d. tweede keer haar ogen, en even was zij redelijk helder, zij vertelde, dat de dokter de morfine weer had verhoogt en dat zij de andere dag een pompje bij haar inzouden brengen, zodat de morfine op geleide v.d. pijn, zich aanpaste.

Zij hield mijn hand vast, en zei….ik ben ZO ZIEK, en wil alleen maar slapen, later vertelde ze dat eten ook niet meer wilden lukken, en het drinken maar mondjesmaat ging!

ZO sliep zij weer in, eerst nadat wij afscheid van haar hadden genomen!Met de belofte SNEL weer langs te komen.Ik HOOP voor haar dat dit de laatste keer was! Het klinkt misschien egoïstisch, maar het IS en BLIJFT verschrikkelijk, om een mens, ZO te zien LIJDEN!En begrijp ook niet WAAROM ? Wat heeft dit allemaal voor zin? Dat een mens ziek wordt en daaraan overlijdt, kan ik nog begrijpen, maar dit…..dit LIJDEN, waar dient dit allemaal toe?

Op die vraag krijg ik GEEN antwoordt, maar loop wel al twee dagen rond, met de vraag….WAARTOE dient ons BESTAAN op aarde?Maar JA….Ook op deze vraag krijgen wij geen antwoordt, het is zo als het is…het GEBEURT gewoon, en wij kunnen niet anders dan LIJDZAAM en MACHTELOOS toekijken!

GEZONDHEID!!!!

Als je s,morgens je ogen opent en opstaat, vindt je het maar heel normaal als alles functioneert aan je lichaam!

Het is ook maar goed, dat wij er niet altijd bij stil staan, dat het ook wel eens kan gebeuren, dat dit niet het geval is, en je niet kan opstaan, omdat het gevoel in been of arm, ontbreekt!

DAAR  lig of zit je dan! Dat kan ons allemaal overkomen, het is compleet een chaos, en een LEVEN dat NOOIT meer wordt, zoals het was!

ZIE de draad maar weer eens op te pakken, het brengt ZOVEEL te weeg, ONDERZOEKEN-REVALIDATIE- AFHANKELIJK zijn, en….Om HULP vragen! Wat dat voor verdriet mee brengt, kan een gezond mens niet begrijpen, ook al zeggen ze dat ze het wel snappen, dat kan pas, als jezelf iets dergelijks hebt mee gemaakt, dan WEET je wat die ander voelt!

Je voelt je zelfs tegenover je partner wel eens SCHULDIG, als je ondervindt hoe behulpzaam en LIEF ze voor je zijn!

Je wilt niet DAT  JUIST HIJ of ZIJ zoveel verdriet  door JOU hebt,

En er komen door jou ZOVEEL dingen op hun af, dat je,je af gaat vragen <vooral als dit al jaren duurt) HOE houden ze dit vol?dit alles voor mijn!!!!

 En dan is er maar Eén antwoordt mogelijk! Dit is ECHTE LIEFDE!