Dit staat sinds vandaag op het Drentenfeorum (www.drentschepatrijs.messageboard.nl) en dat vermelden we hier dan ook graag!

"De Drentsche Patrijshond Club of North America is op 13 Mei door de Amerikan Kennel Club erkend, en de Drent is opgenomen in de Foundation Stock Service van de AKC.

Dit is de eerste stap naar volle erkenning van de Drent als ras bij de AKC, en geeft ons toegang om mee te doen aan alle staande jacht proeven EN alle apporteerproeven van de AKC (de Drent is het tweede ras die voor beide toestemming gekregen heeft).

Alle pups die nu hier geboren worden krijgen dus een stamboom van de AKC (FSS), en de AKC is de erkende partner van de FCI in de USA.

Dit is allemaal wat sneller gegaan dan we verwachten; en ik moet maar gauw de pups registeren!

zie ook: http://www.dpcna.org/news_events.html "

Het was vandaag heerlijk wandel-en zwemweer dus zijn we naar een grote plas bij ons in de omgeving gegaan!
Ik (Bente) vond het maar zozo want toen we aankwamen waren ze daar met grote vliegers aan het vliegeren en dat vind ik doodeng.Maar Max trekt zich nergens iets van aan dus die heeft lekker gezwommen enzo.
Aan het eind moesten we een klein eindje langs een weg lopen en dus vond vrouwtje dat we maar even moesten wachten tot ze ons vrij gaf;anders hadden we nl aangelijnd moeten worden en dat hoefde nu niet!

Een voor internetbegrippen oud verhaal,maar zo mooi...
En nog een opmerking:in Nederlandse asielen worden vrijwel geen honden ingeslapen tenzij ze grote gedrags-of gezondheidsproblemen hebben!
======================================

 

Toen ik een pup was, amuseerde ik je met mijn gekste streken en maakte ik je aan het lachen. Je noemde mij je kind, en ondanks een aantal kapot gekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend. Als ik "stout" was, schudde je met je vinger naar me en vroeg me "hoe kon je?", maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen.

 

Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt. Ik weet nog dat ik 's nachts mijn neus tegen je aanschurkte en dat ik naar je diepste geheimen- en dromen luisterde, en ik kon me geen beter leven voorstellen. We maakten lange wandelingen en renden door het park, maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen (ik kreeg alleen het hoorntje want "ijs is slecht voor honden", zei je) en ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen.

 

Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden, en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam. En toen werd je verliefd. Zij -inmiddels je vrouw- is geen "hondenmens". Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.

 

Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding. Ik was gefacineerd door hun roze huidjes, hoe ze roken, en ik wilde ze ook bemoederen. Alleen maakten jij -en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen, en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench. Oh..., ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een "gevangene van de liefde".

 

Toen ze groeiden, werd ik hun vriend. Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op m'n neus. Ik hield van ze en van hun aanraking -jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam-, en ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest. Ik glipte stiekum in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen, en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de oprit.

 

Er was een tijd dat, -als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde. De afgelopen jaren antwoordde je slechts "ja" en veranderde van onderwerp. Ik was van "jouw hond" verworden tot slechts "een hond", en iedere euro die je aan mij besteedde werd er een teveel. Nu heb je een carrièrekans in een andere stad, en jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing genomen voor je "gezin", maar er was een tijd dat ik je enige "gezinslid" was. Ik was blij en opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel stopten. Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hulpeloosheid. Je vulde de paperassen in en zei "ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden". Zij haalden hun schouder op en keken je meewarig aan. Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs voor een met "papieren".

 

Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde "Nee pappa! Laat ze niet mijn hond meenemen!". En ik maakte mij zorgen om hem, en over wat je hem hiermee bijbracht over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid, en over respect voor alle leven. Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd, je vermeed het mij in de ogen te kijken, en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen -en ik nu ook.

 

Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen, en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden. Ze schudden het hoofd en zeiden "hoe kon je".

 

Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden. Ze voeren ons natuurlijk, maar al dagen heb ik geen trek meer. In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek, hopende dat jij het was. Dat je van gedachten was veranderd. Dat dit allemaal een nare droom was. Of hoopte ik tenminste dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik niet opkon tegen die met gekke fratsen aandacht vragende pupjes, -die geen idee hadden wat hen te wachten stond, trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af.

 

Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag, en ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalig stille kamer. Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken. Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren, maar ook voelde ik een zekere opluchting. De "gevangene van de liefde" was aan het einde van haar dagen gekomen. Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen. De last die zij moet torsen is zwaar, dat weet ik zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde. Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wangen gleed. Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren geleden. Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden. Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde "hoe kon je?".

 

Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei "het spijt me zo". Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging, waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden, of voor mezelf zou moeten zorgen; -een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan. Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen dat mijn "hoe kon je?" niet tegen haar gericht was. Ik dacht aan jou, lieve baas. Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten.

 

Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen!

 

 

 

Noot van de auteur:

 

Als de tranen je in de ogen stonden bij het lezen van "Hoe kon je?", zoals bij mij toen ik het schreef, dan komt dat doordat het een samenstelling is van de verhalen van miljoenen huisdieren die ieder jaar in asiels over de hele wereld sterven. Iedereen mag het verhaal verspreiden voor niet-commerciële doeleinden, zolang de auteur wordt vermeld.

 

Gebruik dit verhaal om mensen voor te lichten. Vertel mensen dat een huisdier in huis nemen een belangrijke beslissing is, en dat dieren onze liefde en zorg verdienen. Dat een huisdier je eigen verantwoordelijkheid is, en een huisgenoot voor jaren.

Je krijgt er zoveel liefde en trouw voor terug!

Dat kan Bente heel goed en om dat maar weer eens te bewijzen heb ik -toen ik de sirene hoorde-gauwgauw mijn moblieltje gepakt en het gefilmd.
Ziehier het bewijs dat Drenten best goed kunnen zingen!

Hier likken wij onze poten bij af hoor!En we geven het recept graag door aan andere baasjes zodat andere honden ook lekker kunnen smullen!

Hondenkoekjes

Ingredienten:
=========

· 350gr. Tarwebloem
· 160gr. Havermoutvlokken
· 30gr. Gesmolten spekvet
· 60gr. Geraspte kaas
· 100gr. Kleine stukjes spek
· 60gr. Tartaar (voor de belgen onder ons dat is filé americain).
· 275ml. Vleesbouillon


Bereiding:
=======

· De tarwebloem,havermout,kaas en tartaar in een grote mengkom doen.
· Ondertussen de spekjes al roerend bakken tot er al wat spekvet komt,dat kan je dan al door  de ingrediënten roeren.
· Als de spekjes goed uitgebakken zijn mogen ook zij toegevoegd worden.
· Als laatste de bouillon toevoegen en er een mooi deeg van kneden.
· Uitrollen tot een dikte van ong.25mm.
· Uitsteken en eventueel bestrooien met wat muesli voor een extra krokant koekje.
· Bakken in ongeveer 2 uur op 150 °C op een ingevette bakplaat tot ze mooi bruin en knapperig zijn.

Het heeft niks met honden te maken maar ik zet hem toch even hier neer.Het stond op een forum.
Wat een prachtig dier en wat een mooie duik!
http://www.youtube.com/watch?v=dP15zlyra3c

Ondanks dat we hier in onze eigen omgeving fantastische wandelmogelijkheden hebben vinden wij en ons vrouwtje het ook weleens leuk om met andere honden en hun bazen ergens anders te gaan wandelen.
Vandaag waren we dus dichtbij Paleis Soestdijk met Eebje,Luuc en hun bazinnen en baas.
En we hebben enorm genoten!Andere luchtjes,andere honden,andere bomen om te besproeien......heerlijk!
En ja,3 x raden voor wie die pannenkoeken waren.....niet voor onze hondenmagen in elk geval.
Ik weet niet of reclame maken mag maar De Vuursche Boer is een aanrader van jwelste(zie de foto van de overheerlijke pannenkoek)!
http://www.vuurscheboer.info/

Janfaes was de 1000e,maar zonder alle andere bezoekers was de teller natuurlijk nooit op 1000 gekomen en ik ben erg blij met dit eerste mijlpaaltje.
Dus is een woordje van dank wel op zijn plaats.
Bij dezen dus!

Dit pdf-je kwam in mijn mailbox en ik plaats het dan ook graag hier.
Veel plezier ermee!

972 Bezoekers........wie wordt de 1000e?

Wegens het slechte werken van de poll is hij helaas verwijderd.

Koningin Juliana had een Basenji.