Dinsdag 12 april 2011
Gedichten
Naar aanleiding van Max' dood plaatsten een aantal mensen op diverse fora heel mooie gedichten die me stuk voor stuk erg aangrepen.
Om ze makkelijk na te kunnen lezen én zodat anderen ze ook makkelijk kunnen lezen plaats ik ze hier.
======================================================================
Herinnering
Wanneer je al je liefde geeft
Aan je allerliefste dier
Wanneer het goed bij je heeft geleefd
Doe je hem plezier
Met het te helpen uit zijn lijden
Wat zal het dankbaar zijn
Om van dit leven te kunnen scheiden
Zonder al die onnodige pijn
De pijn brengt enkel mensen smart
Hij zal het niet meer weten
Bewaar de liefde in je hart
Door het niet te vergeten
En denk aan de herinnering, en aan al het plezier
Dat wat je samen hebt beleefd, jij en je lievelingsdier
======
THE BEST PLACE TO BURY A DOG
"There is one best place to bury a dog.
"If you bury him in this spot, he will
come to you when you call - come to you
over the grim, dim frontier of death,
and down the well-remembered path,
and to your side again.
"And though you call a dozen living
dogs to heel, they shall not growl at
him, nor resent his coming,
for he belongs there.
"People may scoff at you, who see
no lightest blade of grass bent by his
footfall, who hear no whimper, people
who may never really have had a dog.
Smile at them, for you shall know
something that is hidden from them,
and which is well worth the knowing.
"The one best place to bury a good
dog is in the heart of his master."
(niet zelf bedacht maar gejat van: Ben Hur Lampman)
_________________
Thorns may hurt you, men desert you, sunlight turn to fog;
but you're never friendless ever, if you have a dog.
Douglas Mallock
==========
2 hondenmaatjes missen in een hele korte tijd
Een verschillend verhaal, een andere strijd
Voor beiden mocht leven geen lijden zijn
Maar o, o, o, wat doet het pijn
Om voor die moeilijke taak te staan
Om die zware weg te gaan
Voor hen te besluiten dat het over is, genoeg
Je steeds af te vragen is het niet te vroeg
Met veel lieve mensen om me heen
Wist ik wel, ik sta niet alleen
Zij helpen mij beseffen
Dat mijn keuze de enige juiste was
Dat ik koos voor hem…..
Dat ik koos voor haar…..
En natuurlijk is dat zwaar
De herinneringen blijven
Die neemt niemand mij meer af
En al zijn die nu nog met een traan
Die lach die komt er vast weer aan
Dankbaar voor heel veel mooie jaren
Ervaar ik nu de leegte om mij heen
Maar door even aan ze te denken
Zijn ze bij me, ben ik niet alleen.
==========
Until we meet again ..........
Ik weet wat je denkt. Je denkt dat ik dood ben.
Omdat je me niet meer kan zien met je menselijke ogen,
omdat je me niet kan voelen met je handen of me
in je armen kan houden. Je denkt dat ik voor altijd weg ben.
Je herinnert je
hoe ik eruit zag toen ik ging en je kan je niet voorstellen
dat ik op een
andere plek verder leef. Je bent verscheurd met verdriet en
pijn over onze
scheiding en het maakt je blind voor datgene wat vlak bij je
is.. IK.
Hoe vaak is je nu al verteld dat ik dood ben
en dat je er nu maar eens overheen moet zijn?
Hoe vaak heb je jezelf in slaap gehuild omdat je je niet
begrepen
voelt, denkend dat je je er maar overheen moet zetten omdat
mensen zeggen dat het normaal is?
Hoe vaak heb je jezelf gepijnigd omdat je niet bereid
bent te accepteren dat ik dood ben.
Terwijl niemand het schijnt te begrijpen.
Ik wil dat je iets voor me doet. Ga terug in de tijd met me.
Herinner je de
dag dat je me mee naar huis nam.
Was ik niet het meest intrigerende schepsel dat je ooit
ontmoet hebt?
Keek ik niet naar je met totale liefde,
zodat je niets liever wilde dan de rest van je leven met me te
delen? Dit wilde ik ook!
Herinner je de dagen nog waarin ik jong en gezond was,
en de dingen die we allemaal samen deden?
Je was zo trots op me!
Ik was je beste vriend die voor je zorgde als je huilde,
boos was of verdrietig.
En wanneer je door verplichtingen niet zoveel tijd voor me
had,
wachtte ik geduldig op je.
Ik was er altijd voor je.
Ik keek naar je met zoveel acceptatie, liefde en geduld dat
je je soms een beetje onwaardig voelde.
Je was in mijn ogen nooit onwaardig, onthoud dit goed!
Weet je nog toen ik ouder werd?
Mijn botten werden stijf en mijn bewegingen langzamer.
Toch begroette ik je altijd bij de deur, en volgde je door het
huis.
We zijn zo lang samen geweest.
Ik was je beste vriend, wat je ook deed of zei.
Ik keek naar je met zoveel warmte en begrip dat je je
overspoeld voelde.
Ik kon niet genoeg van je krijgen.
Herinner je de laatste keer dat we elkaar met aardse ogen
zagen.
Je probeerde dapper te zijn, maar ik wist dat je huilde.
Ik ken je te goed, beter dan wie dan ook in de wereld.
Ik keek naar je met puur vertrouwen en liefde,
en je wilde me wel voor eeuwig veilig bij je houden.
Je beloofde me dat je altijd van me zou houden.
Ik geloofde je.
Waarom heb je me dan laten gaan door te geloven dat ik niet
meer besta?
Herinner je de diepte in mijn ogen,
al die keren dat ik naar je keek met acceptatie, geduld,
vertrouwen en liefde. Wie heeft die diepte en liefde gemaakt?
Welke schepper zou ons lied van vreugde en liefde teniet doen?
Ik ben niet langer een aards figuur.
Maar mijn lichaam was slechts een deel van wie ik ben.
Mijn lichaam zou alleen maar een leeg omhulsel zijn als het
niet
gevuld was geweest met mijn ziel, mijn geest, mijn liefdevol
licht.
Toen we elkaar ontmoetten was ik schattig en lief.
Wat was onze relatie geweest als dat alles was dat ik kon
zijn?
Hoe had je van me kunnen houden als ik geen
geestelijke diepgang had gehad?
We zijn allemaal gemaakt van de energie die diep in ons zit.
Het is onze ziel, onze geest, ons liefhebbende licht.
Het is die energie dat het leven is.
Het heeft geen begin en geen eind.
Het is er gewoon en zal er altijd zijn.
Zonder dat zou er geen leven zijn.
Je kan het niet zien of vasthouden.
Je kan alleen maar weten dat het er is.
Het is een weten zoals dat je weet dat onze liefde bestond.
Die liefde kon je niet vasthouden of zien,
je kon alleen weten dat het er was.
Ze zeggen dat je me maar moet vergeten,
dat je me nooit meer zal zien omdat dieren nou eenmaal niet
naar de hemel gaan.
Ik ben hier om je iets anders te vertellen.
Jij was mijn eeuwige liefde waard, net als ik de jouwe waard
was.
Denk je echt dat die liefde voor altijd van ons weggenomen zou
worden door een schepper alleen maar omdat ik geen mens was?
Was ik geen levend, ademend, liefhebbend wezen?
Hoe had ik kunnen bestaan als ik geen ziel,
geen energie, geen liefdevol licht had?
En als dit licht er altijd zal zijn, hoe kan ik dan dood zijn?
Als mijn wezen niet van de energie van het leven was,
hoe had ik dan kunnen leven? Jij weet beter!
Je huilt omdat je me mist. Ik mis jou ook.
Ik mis de buikkriebels, de omhelzingen en de kussen die we
deelden.
Maar het leven gaat door na deze
geweldige waardevolle fysieke omgeving.
Ik kwam hier om een nieuw leven te leiden.
Ik ging niet weg omdat ik niet meer van je hou of omdat ik
iets
beters wilde. Ik ging weg omdat het tijd was voor de volgende
fase in mijn bestaan, iets wat alle levende wezens ooit moeten
doen.
Mijn aanwezigheid in jouw leven was en is een gave die je moet
eren. Net zoals ik jou eerde!
Leven is niet alleen maar simpelweg in een lichaam geboren
worden, een paar jaar te leven om dan te sterven.
Energie kan niet sterven!
We krijgen allemaal een bepaalde tijd in een lichaam zodat we
kunnen leren, delen en groeien.
Het bereid ons voor op de volgende fase van ons bestaan.
Het lichaam houd de echte levensenergie in zich, onze ziel.
Zonder dat zouden onze lichamen leeg zijn.
Zonder onze energie zouden we inderdaad dood zijn,
en konden we nooit onze liefde voor elkaar ervaren.
Je zegt dat je alleen nog maar herinneringen hebt. Dit is niet
waar.
Weet je, toen ik mijn aardse lichaam verliet, liet ik iets bij
je achter.
Je kan het niet aanraken of vasthouden, daar is het te groot
voor.
Ik liet een stukje van mijn ziel bij je achter.
Ik plaatste het naast jouw ziel, dat vond ik een passende
plaats omdat we altijd samen waren in het aardse leven.
Ik hou teveel van je om je alleen maar met herinneringen
achter te laten, omdat herinneringen vervagen.
Ik hou teveel van je om zomaar te verdwijnen.
Het zou te egoïstisch van me zijn om liefde en licht uit je
leven weg te nemen.
Ik begrijp je tranen. Iedere traan is een bewijs van jouw
liefde voor mij, en ik voel me vereerd en nederig.
Maar vergeet niet de goede dingen die we deelden.
Denk daaraan en glimlach dan. Dat is een eer voor mij.
En als je me nodig hebt zal ik er zijn.
Sluit je ogen, adem diep en langzaam en haal mij voor de
geest.
Sluit de wereld even af, en sluit je ideeën over dood af.
Geef me een kans. Zoek naar subtiele signalen die ik je stuur.
Houd niet op trots op mij te zijn, ik ben en blijf een vriend
waar je trots op kunt zijn.
Ik ben dus nog steeds je vriend!
Houd mijn dood niet in je gedachten, maar eer en vier mijn
eeuwige leven. Want het is eeuwig, net zoals mijn liefde voor
jou.
Tot wederziens bij de regenboogbrug!
_________________
Om ze makkelijk na te kunnen lezen én zodat anderen ze ook makkelijk kunnen lezen plaats ik ze hier.
======================================================================
Herinnering
Wanneer je al je liefde geeft
Aan je allerliefste dier
Wanneer het goed bij je heeft geleefd
Doe je hem plezier
Met het te helpen uit zijn lijden
Wat zal het dankbaar zijn
Om van dit leven te kunnen scheiden
Zonder al die onnodige pijn
De pijn brengt enkel mensen smart
Hij zal het niet meer weten
Bewaar de liefde in je hart
Door het niet te vergeten
En denk aan de herinnering, en aan al het plezier
Dat wat je samen hebt beleefd, jij en je lievelingsdier
======
THE BEST PLACE TO BURY A DOG
"There is one best place to bury a dog.
"If you bury him in this spot, he will
come to you when you call - come to you
over the grim, dim frontier of death,
and down the well-remembered path,
and to your side again.
"And though you call a dozen living
dogs to heel, they shall not growl at
him, nor resent his coming,
for he belongs there.
"People may scoff at you, who see
no lightest blade of grass bent by his
footfall, who hear no whimper, people
who may never really have had a dog.
Smile at them, for you shall know
something that is hidden from them,
and which is well worth the knowing.
"The one best place to bury a good
dog is in the heart of his master."
(niet zelf bedacht maar gejat van: Ben Hur Lampman)
_________________
Thorns may hurt you, men desert you, sunlight turn to fog;
but you're never friendless ever, if you have a dog.
Douglas Mallock
==========
2 hondenmaatjes missen in een hele korte tijd
Een verschillend verhaal, een andere strijd
Voor beiden mocht leven geen lijden zijn
Maar o, o, o, wat doet het pijn
Om voor die moeilijke taak te staan
Om die zware weg te gaan
Voor hen te besluiten dat het over is, genoeg
Je steeds af te vragen is het niet te vroeg
Met veel lieve mensen om me heen
Wist ik wel, ik sta niet alleen
Zij helpen mij beseffen
Dat mijn keuze de enige juiste was
Dat ik koos voor hem…..
Dat ik koos voor haar…..
En natuurlijk is dat zwaar
De herinneringen blijven
Die neemt niemand mij meer af
En al zijn die nu nog met een traan
Die lach die komt er vast weer aan
Dankbaar voor heel veel mooie jaren
Ervaar ik nu de leegte om mij heen
Maar door even aan ze te denken
Zijn ze bij me, ben ik niet alleen.
==========
Until we meet again ..........
Ik weet wat je denkt. Je denkt dat ik dood ben.
Omdat je me niet meer kan zien met je menselijke ogen,
omdat je me niet kan voelen met je handen of me
in je armen kan houden. Je denkt dat ik voor altijd weg ben.
Je herinnert je
hoe ik eruit zag toen ik ging en je kan je niet voorstellen
dat ik op een
andere plek verder leef. Je bent verscheurd met verdriet en
pijn over onze
scheiding en het maakt je blind voor datgene wat vlak bij je
is.. IK.
Hoe vaak is je nu al verteld dat ik dood ben
en dat je er nu maar eens overheen moet zijn?
Hoe vaak heb je jezelf in slaap gehuild omdat je je niet
begrepen
voelt, denkend dat je je er maar overheen moet zetten omdat
mensen zeggen dat het normaal is?
Hoe vaak heb je jezelf gepijnigd omdat je niet bereid
bent te accepteren dat ik dood ben.
Terwijl niemand het schijnt te begrijpen.
Ik wil dat je iets voor me doet. Ga terug in de tijd met me.
Herinner je de
dag dat je me mee naar huis nam.
Was ik niet het meest intrigerende schepsel dat je ooit
ontmoet hebt?
Keek ik niet naar je met totale liefde,
zodat je niets liever wilde dan de rest van je leven met me te
delen? Dit wilde ik ook!
Herinner je de dagen nog waarin ik jong en gezond was,
en de dingen die we allemaal samen deden?
Je was zo trots op me!
Ik was je beste vriend die voor je zorgde als je huilde,
boos was of verdrietig.
En wanneer je door verplichtingen niet zoveel tijd voor me
had,
wachtte ik geduldig op je.
Ik was er altijd voor je.
Ik keek naar je met zoveel acceptatie, liefde en geduld dat
je je soms een beetje onwaardig voelde.
Je was in mijn ogen nooit onwaardig, onthoud dit goed!
Weet je nog toen ik ouder werd?
Mijn botten werden stijf en mijn bewegingen langzamer.
Toch begroette ik je altijd bij de deur, en volgde je door het
huis.
We zijn zo lang samen geweest.
Ik was je beste vriend, wat je ook deed of zei.
Ik keek naar je met zoveel warmte en begrip dat je je
overspoeld voelde.
Ik kon niet genoeg van je krijgen.
Herinner je de laatste keer dat we elkaar met aardse ogen
zagen.
Je probeerde dapper te zijn, maar ik wist dat je huilde.
Ik ken je te goed, beter dan wie dan ook in de wereld.
Ik keek naar je met puur vertrouwen en liefde,
en je wilde me wel voor eeuwig veilig bij je houden.
Je beloofde me dat je altijd van me zou houden.
Ik geloofde je.
Waarom heb je me dan laten gaan door te geloven dat ik niet
meer besta?
Herinner je de diepte in mijn ogen,
al die keren dat ik naar je keek met acceptatie, geduld,
vertrouwen en liefde. Wie heeft die diepte en liefde gemaakt?
Welke schepper zou ons lied van vreugde en liefde teniet doen?
Ik ben niet langer een aards figuur.
Maar mijn lichaam was slechts een deel van wie ik ben.
Mijn lichaam zou alleen maar een leeg omhulsel zijn als het
niet
gevuld was geweest met mijn ziel, mijn geest, mijn liefdevol
licht.
Toen we elkaar ontmoetten was ik schattig en lief.
Wat was onze relatie geweest als dat alles was dat ik kon
zijn?
Hoe had je van me kunnen houden als ik geen
geestelijke diepgang had gehad?
We zijn allemaal gemaakt van de energie die diep in ons zit.
Het is onze ziel, onze geest, ons liefhebbende licht.
Het is die energie dat het leven is.
Het heeft geen begin en geen eind.
Het is er gewoon en zal er altijd zijn.
Zonder dat zou er geen leven zijn.
Je kan het niet zien of vasthouden.
Je kan alleen maar weten dat het er is.
Het is een weten zoals dat je weet dat onze liefde bestond.
Die liefde kon je niet vasthouden of zien,
je kon alleen weten dat het er was.
Ze zeggen dat je me maar moet vergeten,
dat je me nooit meer zal zien omdat dieren nou eenmaal niet
naar de hemel gaan.
Ik ben hier om je iets anders te vertellen.
Jij was mijn eeuwige liefde waard, net als ik de jouwe waard
was.
Denk je echt dat die liefde voor altijd van ons weggenomen zou
worden door een schepper alleen maar omdat ik geen mens was?
Was ik geen levend, ademend, liefhebbend wezen?
Hoe had ik kunnen bestaan als ik geen ziel,
geen energie, geen liefdevol licht had?
En als dit licht er altijd zal zijn, hoe kan ik dan dood zijn?
Als mijn wezen niet van de energie van het leven was,
hoe had ik dan kunnen leven? Jij weet beter!
Je huilt omdat je me mist. Ik mis jou ook.
Ik mis de buikkriebels, de omhelzingen en de kussen die we
deelden.
Maar het leven gaat door na deze
geweldige waardevolle fysieke omgeving.
Ik kwam hier om een nieuw leven te leiden.
Ik ging niet weg omdat ik niet meer van je hou of omdat ik
iets
beters wilde. Ik ging weg omdat het tijd was voor de volgende
fase in mijn bestaan, iets wat alle levende wezens ooit moeten
doen.
Mijn aanwezigheid in jouw leven was en is een gave die je moet
eren. Net zoals ik jou eerde!
Leven is niet alleen maar simpelweg in een lichaam geboren
worden, een paar jaar te leven om dan te sterven.
Energie kan niet sterven!
We krijgen allemaal een bepaalde tijd in een lichaam zodat we
kunnen leren, delen en groeien.
Het bereid ons voor op de volgende fase van ons bestaan.
Het lichaam houd de echte levensenergie in zich, onze ziel.
Zonder dat zouden onze lichamen leeg zijn.
Zonder onze energie zouden we inderdaad dood zijn,
en konden we nooit onze liefde voor elkaar ervaren.
Je zegt dat je alleen nog maar herinneringen hebt. Dit is niet
waar.
Weet je, toen ik mijn aardse lichaam verliet, liet ik iets bij
je achter.
Je kan het niet aanraken of vasthouden, daar is het te groot
voor.
Ik liet een stukje van mijn ziel bij je achter.
Ik plaatste het naast jouw ziel, dat vond ik een passende
plaats omdat we altijd samen waren in het aardse leven.
Ik hou teveel van je om je alleen maar met herinneringen
achter te laten, omdat herinneringen vervagen.
Ik hou teveel van je om zomaar te verdwijnen.
Het zou te egoïstisch van me zijn om liefde en licht uit je
leven weg te nemen.
Ik begrijp je tranen. Iedere traan is een bewijs van jouw
liefde voor mij, en ik voel me vereerd en nederig.
Maar vergeet niet de goede dingen die we deelden.
Denk daaraan en glimlach dan. Dat is een eer voor mij.
En als je me nodig hebt zal ik er zijn.
Sluit je ogen, adem diep en langzaam en haal mij voor de
geest.
Sluit de wereld even af, en sluit je ideeën over dood af.
Geef me een kans. Zoek naar subtiele signalen die ik je stuur.
Houd niet op trots op mij te zijn, ik ben en blijf een vriend
waar je trots op kunt zijn.
Ik ben dus nog steeds je vriend!
Houd mijn dood niet in je gedachten, maar eer en vier mijn
eeuwige leven. Want het is eeuwig, net zoals mijn liefde voor
jou.
Tot wederziens bij de regenboogbrug!
_________________
Geschreven door Marian om 11:04
1 reactie op dit bericht
wat een mooie woorden en zó waar !
Veel liefs en tot gauw!