Brutus Östling is een wereldberoemde vogelfotograaf. Hij heeft vele boeken gepubliceerd die zijn passie weergeven.
Verbazingwekkend genoeg is hij pas 4 jaar professioneel fotograaf. Tot zijn 47e was hij uitgever. Er zijn niet veel mensen die op zo'n leeftijd radicaal van beroep veranderen en dan ook nog meteen succesvol zijn. Hij komt uit Zweden en daar zijn al twee jaar achter elkaar zijn boeken bekroond met de WWF Panda Prize voor het beste natuurboek.
De boeken van Brutus zijn ontworpen voor natuurkenners, maar zijn ook geliefd bij het algemene publiek. Hierdoor worden de wereldwijde kwesties rondom vogels overal onder de aandacht gebracht.
Als Canon-ambassadeur deelt Brutus tegenwoordig zijn vaardigheden en ervaringen zowel met medeprofessionals als met amateurs.
We vroegen Brutus ons uitleg te geven bij drie van zijn favoriete opnamen. Hij vertelt het verhaal achter de foto en beschrijft precies hoe het effect gerealiseerd werd.
© Jens Lennartsson
Vechtende steenarenden in de sneeuw
Ik zat in een hut met drie verschillende lenzen die door drie verschillende gaten in de muur staken. Ik zag de drie jonge arenden in verschillende bomen zitten en ik dacht: "Als er een gevecht komt, zal ik het deze keer niet missen". Dus ik positioneerde me achter de EOS-1D Mark III met EF 70-200mm f/2.8L IS USM-zoom (ik heb enkele gevechten gemist omdat ik een te lange lens gebruikte).
Ik controleerde de belichting (in de sneeuw stel ik de belichting vaak handmatig in) en ik stelde de sluitertijd in op 1/125 seconde. Dat zou resulteren in sneeuwvlokken die als lijnen worden weergegeven, omdat de sneeuw door de harde wind min of meer horizontaal rondgeblazen werd. Als de sneeuw verticaal valt, heb je een langere sluitertijd nodig, ongeveer 1/60-1/80 van een seconde, om de sneeuwvlokken in lijnen om te zetten. Dan zouden de arenden onscherp worden, maar met 1/125 seconde zou je nog steeds een paar details scherp krijgen, misschien een klauw of een bek, maar de rest zou enigszins onscherp worden. Ik koos niet voor een volledig diafragma, omdat je bij meerdere arenden meer scherptediepte moet hebben om ze allemaal scherp op de foto te krijgen.
Het duurde maar een paar seconden, maar met de snelle EOS-1D Mark III kon ik een hele serie foto's maken van alle drie de vechtende arenden. Meer dan ik ooit had verwacht, zelfs beter dan twee!
De arenden raakten elkaar nooit; vogels proberen niet echt te vechten, want in een echt gevecht raakt niet alleen de verliezer gewond maar misschien ook wel de winnaar.
EOS-1D Mark III, EF 70-200mm f/2.8L IS USM met 200mm, 1/125 sec.
.
Ze bedreigden elkaar alleen maar. Ze probeerden de vogel met de stoerste houding te zijn. En toen het "gevecht" voorbij was, begon een vogel te eten (het voedsel ligt in deze foto iets verderop verstopt), terwijl de andere twee op hun beurt wachtten.
Drie foto's uit deze serie kregen een plekje in mijn boek 'Birds with an attitude' (Stoere vogels).
* EOS-1Ds Mark III met EF 600mm f/4.0L IS USM plus Extender EF 1.4x II (= 840mm); EOS-1D Mark III met EF 300mm f/2.8L IS USM; EOS-1D Mark III met EF 70-200mm f/2.8L IS USM
Jan-van-genten – Bass Rock, Schotland, juni 2008
Vorig jaar werd ik gevraagd een tentoonstelling te houden in het Scottish Sea-Bird Centre; zij zijn verantwoordelijk voor Bass Rock. Het is een non-profitorganisatie dus in plaats van een vergoeding vroeg ik of ze me op het eiland konden toelaten. Vijf jaar geleden was ik een van de laatste fotografen die toestemming kreeg om foto's te maken op Bass Rock voordat het eiland gesloten werd voor het publiek. Ik speelde het echter klaar om 17 gepushte rolletjes in het hotel te laten liggen (ze werden nooit gevonden), omdat ik zo enthousiast het speelgoed van mijn kinderen aan het opruimen was (ik had mijn gezin meegenomen). Het lukte me om enkele opnamen te maken met 5 niet-gepushte rolletjes in de 6 uur die ik op het eiland was. Ik was erg blij dat ik terug was op de rots (nu open voor het publiek) en deze keer met mijn professionele digitale camera's, de EOS-1Ds Mark III en EOS-1D Mark III!
Canon EOS-1Ds Mark III, EF 300mm f/2.8L IS USM, ISO 320
Het fotograferen van vogels in een kolonie van 50.000 paartjes is zowel makkelijk als moeilijk; een boel onderwerpen en heel veel beweging. Maar tegelijkertijd zijn de vogels overal, vooral daar waar je ze niet wilt hebben. Je zult bijna altijd afleidende vogels, bekken of vleugels op de achtergrond en voorgrond vinden.
Ik liep rond via een voetpad en probeerde individuele vogels of misschien een koppeltje te vinden met een schone en ongestoorde achtergrond. En ik vond dit intieme koppel waarbij het mannetje het vrouwtje voorzichtig met zijn bek vasthield. Bovendien is het me gelukt ze te isoleren met het water op de achtergrond. Ik moest mijn Canon EOS-1Ds Mark III met mijn EF 300mm f/2.8L IS USM-lens gebruiken omdat ze een beetje van het pad af zaten. De afbeelding moest ik bijsnijden, ik gebruikte maar eenvijfde ervan. Maar het voordeel van de 21 Megapixels is dat zelfs na het opblazen van de bijgesneden afbeelding naar 80-85cm op glossy papier, de afbeelding scherp is.
Kolibries – Monteverde, Costa Rica, april 2009
Dit jaar bezocht ik voor het eerst een tropisch regenwoud. Na een bezoek aan een lodge nabij de Nicaraguaanse grens waar twee vrienden enkele nieuwe hutten gebouwd hebben, bracht ik de laatste drie dagen door in een nationaal park in Monteverde. Daar hebben ze enkele voederplekken voor kolibries en ik bleef er dichtbij van 8 uur 's morgens tot 5-6 uur 's avonds (het wordt er vrij vroeg donker).
Ik werkte vooral met mijn Canon EOS-1D Mark III en EF 300mm f/2.8L IS USM-lens, omdat deze het juiste diafragma heeft om met de lagere lichtgevoeligheid onder het bladerdak van het regenwoud om te kunnen gaan. Ik moest met hoge ISO-instellingen werken om de snelheid en bewegingen van de kolibrie vast te leggen. Deze kleine vogeltjes slaan meer dan 40 keer per seconde met hun vleugels, maar de EOS-1D Mark III kan tot wel 10 frames per seconde vastleggen. Het zijn de enige vogels die in de lucht zowel kunnen stilhangen als achteruit vliegen. Ze drinken de zoete nectar van de bloemen en moeten iedere tien minuten drinken om hun energieniveau op peil te houden.
Canon EOS-1D Mark III, EF 300mm f/2.8L IS USM, ISO 1600, 1/640 sec., diafragma f/5.0
Ik hoopte dat ik een opname kon maken van minstens twee kolibries op dezelfde tak. De tweede dag had ik al geluk met een foto van drie vogels.
Ik wilde een sluitertijd van ten minste 1/640 van een seconde, maar tegelijkertijd had ik wat scherptediepte nodig. Een diafragma van f/5.0 zorgde ervoor dat ik minstens twee van de kolibries helemaal scherp op de foto had, met een ISO van 1600.
Om meer fantastische foto's van Brutus te bekijken en om meer over hem te weten te komen, kun je zijn biografie bezoeken in het Canon Professional Network.
Alle beelden:
©Brutus Östling. Ambassadeur van Canon
bron; canon-europe.com
Gisteren en vandaag de narcissen gefotografeerd.
