Verdwaald

Het is hier vreemd....Dit kén ik niet.....
Hoe ben ik hier gekomen?

Kwam ik van links? Of kwam ik van réchts???
Of dat pad daar, tussen de bomen?

Of ben ik tóch rechtuit gegaan?
Waar is mijn Mam gebleven?
Oh jee, even niet opgelet.
Wat gaan we nóú beleven?

Waar ben ik nou weer in verzeild geraakt?
Straks wordt het avond, kil en donker.
Dan loop ik hier helemaal alléén onder het stergeflonker.

Ik ken hier niemand...Wat is het groot...
Zo'n drukke straat durf ik niet over te steken...
Waarom was ik zo eigenwijs
en heb niet om mij heen gekeken?

Maar hoor, daar komt een auto aan.
Hij toetert hard en de deur gaat open.
Het is de auto van Oom Jan...
Oom vraagt, waarom ik ben weggelopen...

Ik zeg dat ik zo liep te dromen en dat ik toen de weg verloor.
Oom is een beetje boos op mij en zegt dat mama bang is, hoor.

Mijn hartje klopt nu in mijn keel.
Van zenuwen ga ik een beetje hijgen.
Mijn mond is droog, mijn wangen warm.
Zou ik op mijn falie krijgen?

Maar nee, wat later zie ik mam.
Ze is heel  blij als ze me ziet.
En dan huilen we alle twee.
Maar, niet eens meer van verdriet.

Maar één ding moet ik wel beloven.
Dat is steeds bij mam moet blijven.
Dat doe ik.
Wat ik voelde daar, zo alleen,
dat is níét te beschrijven.....Eng ! ! !