|
Hij trok het schuifken open ,
het knaapje stond aan zijn zij; |
|
En zag het uurwerk liggen; |
|
och,grootvader,geef het mij |
|
Ik zal t u wel eens geven ,
toekomend jaar misschien, |
|
Als gij wel leert en braaf zijt, |
|
zei de oude,we zullen zien.
|
|
Toekomend jaar!
sprak het knaapje |
|
O grootvader,maar dan zoudt ge
reeds lang kunnen dood zijn ; |
|
ge zijt zo ziek en zo oud! |
|
En de oude man stond te peinzen,
en hij dacht:het is wel waar; |
|
En zijn lange vingren streelden
het knaapjes krullend haar. |
|
|
Hij nam het zilvren uurwerk
en de zware keten er bij |
|
En lei ze in de gretige handjes, |
|
'T komt nog van uw vader ,sprak hij. |
|
|
Daar was een grafje gedolven ; |
|
De scholieren stonden er rond, |
|
En een oude man boog met moeite |
|
Nog éne knie naar de grond. |
|
Het koele morgenwindje,
speelde om zijn haren zacht; |
|
Het gele kistje zonk neder: |
|
Arm knaapje ,wie had dat gedacht! |
|
|
Hij keerde terug naar zijn woning, |
|
De oude vader,en weende zo zeer |
|
En lei het zilvren uurwerk ...... |
|
In 't oude schuifken weer. |
Het geschenk
