Archief

Zoals gewoonlijk toont Roger zich uiterst aimabel. Hij is geen hebberige man en heeft snel door hoe serieus het afstaan van mijn geschenk mij aan het hart gaat.

"Je mag hem wel lenen... af en toe."

Tot mijn vreugde legt hij de Steen in zijn werkkamer op zijn bureau.

"Thuis raak ik cadeautjes gemakkelijk kwijt!"

Ben ik blij dat hij in België zo'n groot huishouden heeft.

Het jaar daarop ligt de Steen braaf op Roger's bureau. Hierdoor zie ik haar bijna elke werkdag. Maar dan verkast Roger onverwachts binnen de HAN, binnen de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen naar de Hbo-opleiding tot Sociaal Pedagogisch Hulpverlener. Tja, bij Verpleegkunde is in verband met de financiën en het studentenaantal een grote bezuiniging aan de gang: links en rechts verdwijnen collega's naar andere plekken.

Ha, als Roger gaat solliciteren bij de 'hoofd-hart-handen'-opleiding vervoer ik hem naar het Nebo-gebouw, want zijn auto is kaduuk. In de gang vraag ik de directeur om een paar extra uurtjes, want mijn weduwe-uitkering gaat op de helling.

'Achtergelaten' bij Verpleegkunde blijk ik mijn maatje serieus te missen. De magnifieke Nebo (een oud kleinseminarie) heeft ook indruk op me gemaakt en als enkele maanden later in een project een aantal lesuren te bemensen zijn, zeg ik maar al te graag: "Ja."

Wel, zo kom ik tegenover Roger in dezelfde werkkamer te zitten. Samen maken we ons druk over het opleiden van allochtone studenten. De Steen is er ook. Zij heeft de verhuizing goed doorstaan en blijkt uitmuntend te voldoen als presse-papier. Al gauw blijkt ze een meer uitgebreide rol te claimen. Roger gaat haar als talkingstick in groepsgesprekken hanteren. Zijn richtlijn is simpel: "Enkel degene die de Steen in handen heeft, mag spreken."

Warrior Iadied

Op het werk kijk en staar ik elke dag naar de Steen. Het lijkt alsof ze mij uitdaagt en tot het uiterste plaagt: 'Zie me dan, kijk dan naar me, ik ben heel bijzonder, ja niet van jou, niet van jou, och, je kunt toch niks meenemen naar de Overkant, nietwaar? Het Laatste Hemd heeft geen Zakken; het gaat niet om Materieel Bezit, maar ik bèn er wel, hè, en bijzonder, bijzonder, bijzonder!'

Ze intrigeert me mateloos: 'Wat is de bedoeling van dit alles? Waarom hoorde ik die Stem? Wie hoort er nou Stemmen? Waarom moest ik haar afgeven?'

Ik ben zo gek op de Steen dat ik af en toe Roger's bureau opruim zodat zij niet ondergesneeuwd raakt. Op zulke momenten voel ik mij bijkans volslagen belachelijk, maar ik kan mezelf niet tegenhouden.

De band van Roger met de Steen versterkt als van nature en tijdens supervisiegesprekken gaat zij een speciale functie vervullen: gespannen of verdrietige studenten neigen ernaar haar in hun handen te nemen. Direct fysiek contact met de Steen maakt hen ogenschijnlijk rustiger.

"Hmm, het lijkt erop dat zij mensen grondt; hen bij zichzelf brengt."

Aldus toont de Steen ons stap voor stap haar Kracht. In 1999 gaat Roger op Vision Quest in de Franse Alpen. Hij neemt de Steen mee als gezelschap. Ik plaag hem dat hij vals speelt: "Een Vision Quest doe je in je eentje, Roger!"

En ik? Wel ik leen de Steen regelmatig. Zéér regelmatig. In vakanties neem ik haar meestal bezorgd mee naar huis en soms vergeet ik haar na de vakantie mee terug te nemen, dan leen ik haar te lang. Op een dag komt Roger onthutst de kamer binnen met de mededeling dat de Steen gestolen is. Nee dus.

Warrior Iadied

Ad foto: Roger Quintens op onze werkkamer in de Nebo. De (ingescande) foto heb ik gemaakt in december 1999. Op zijn bureau ligt de Steen.

Dan volgen tips en waarschuwingen.

Accepteer zoveel mogelijk het dier dat komt! Denk niet: Ik wil een zeemeeuw, een slang hoef ik niet!' Spinnen, mieren en kikkers hebben zeker zoveel medicijnkracht als leeuwen, olifanten of dolfijnen. Het krachtdier dat verschijnt, heeft naar alle waarschijnlijkheid belangrijke kracht voor de betrokken reiziger. Bedenk in deze dat het gaat om de kwintessens van het dier en niet om het uiterlijk.

Vertrouw wat er gebeurt en probeer niet angstig te zijn: wees niet bang als een wolf je bijt en niet als een uil met jou zijn maaltijd, een gevangen muis, probeert te delen. Zie het als een eervol gebeuren. Van mij hoef je niet in de muis te bijten, maar probeer het cadeau te accepteren. Aan het eind van de twintig minuten drummen lig je echt, helemaal heel, gewoon op de grond van dit lokaal: verrast, verbaasd en heel vaak wijzer."

Warrior Iadied

Ik vertel de studenten dat ze volledig bij bewustzijn blijven tijdens hun reis en dat wat ze doen of laten volledig hun eigen verantwoordelijkheid is en blijft: "Als er gedurende het reizen iets gebeurt wat je echt niet wilt, kun je elk moment stoppen. Zeg gewoon: "STOP!""

Ik verzoek hen om in dat geval, alsjeblieft, wel rustig op de vloer van het lokaal te blijven liggen of zitten, totdat ik klaar ben met drummen en ik beloof met de hand op mijn hart na twintig minuten te zullen stoppen: "... zoals het ook de afspraak is dat iedereen na het eindsignaal terugkeert naar de gewone wereld."

Ik raad de reizigers aan tijdens het reizen de ogen te sluiten zodat waarneming en aandacht zich beter naar binnen kunnen richten: "Gesloten ogen zorgen voor minder afleiding. En wat eventuele storende geluiden van buiten betreft!? Laat deze rustig bestaan; ze mogen er zijn, net als wij."

De laatste informatie gaat over het begin van de reis: "Visualiseer eerst een liefst levende boom en kijk of er tussen de boomwortels een gat, een muizenhol of een deurtje te zien is, waardoor naar beneden is te gaan. Emotionele verbondenheid met de plek of boom kan ondersteunend zijn!"

Ik vertel over een vrouwelijke reiziger die niet start bij een boom: "Zij heeft een heel bijzondere manier  om de energie van de Aarde in te gaan. Ze trekt een sprookjesachtige jurk aan en daalt af in een put. Enkele deurtjes in de wand van de put vormen voor haar toegangen tot de andere werelden. Zij probeert de deurtjes een voor een, en eentje gaat er open. Lang niet altijd het deurtje dat zij zich wenst, maar tja, dit is haar manier."

Ik raad de aspirant-reizigers aan het niet te gauw op te geven: "Mogelijk is het even zoeken welke weg naar de benedenwereld voert. Soms slaagt iemand erin door via een grot te gaan, maar in principe gaat het goed met behulp van een boom. De grootte van de toegang is niet echt van belang. Als je erdoor wilt gaan, kan dat; je kunt jezelf zo klein mogelijk maken als je wilt. Via trappen, glijbanen, gangen of wat al niet meer manifesteert zich een uitgang die uitkomt in de benedenwereld, en dan zijn de reiservaringen begonnen. En lukt het echt niet, ga dan in gedachten met je rug tegen de boom zitten en ervaar. Kijk maar of er daar wat gebeurt.

Warrior Iadied

Nadat ik mijn verhaal heb afgestoken, leg ik de Steen waarmee ik al die tijd in mijn handen speelde op de grond. Ik steek enkele blaadjes reinigende salie aan en roep samen met de studenten de spirits aan om een veilige reisplek te creëren. Achter elkaar vraag ik de spirits in elke windrichting (Oost, Zuid, West en Noord) om bescherming, begeleiding en ondersteuning op onze reizen in de andere werelden.

Daarna gaan de studenten op mijn verzoek in een cirkel liggen met hun hoofden naar het midden. Het is niet de bedoeling dat ze elkaar aanraken. Dan is het eindelijk zover: ik ga twintig minuten drummen.

Warrior Iadied