Vrijdag 8 mei 2009

Ze stond boven aan de top van een afgrond en huilde bittere tranen,tranen die niet meer wilde ophouden.
Hij heeft het mij beloofdt dat die zou komen over bergen en over de zee. Maar arme meid hoe ze ook weende en hoe ze ook hoopte hij kwam niet . Een ding wist ze wel dat ze zal wachten ook al zou ze hier vergaan en een boompje hier zou groeien en als een gedenk plaats zou worden,van het meisje dat wachte op de terug komst van haar geliefde.

Geschreven door zehja om 00:00
















