Zondag 17 januari 2016
Sneeuw
Eindelijk is het dan gebeurd.
Sneeuw.
Het heeft vannacht gesneeuwd.
Nou ja, gesneeuwd.
Er lag een klein beetje.
Nog niet eens overal.
De herten keken, volgens mij, verbaasd.
Want hun terrein was wit.
Hun grond lag vol met ijskristallen.
Deze ontstaan uit waterdamp in koude lucht.
Als die kristallen tegen elkaar komen, ontstaan er vlokken.
Die vlokken, sneeuwvlokken, komen naar beneden.
Ze vallen bijvoorbeeld op de hertenwei.
Samen vormen ze dan een deken, een sneeuwdeken.
Maar ja, als de zon schijnt, zal de sneeuw niet lang blijven liggen.
Om acht uur vanmorgen scheen ze al.
De sneeuw kan dan gaan smelten.
Als het vriest, kan de smeltende sneeuw ijs worden.
En ijs kan gevaarlijk zijn.
Ook voor herten op de hertenwei.
Of hertenkamp, zoals veel Oosterhoutenaren zeggen.
Tegenwoordig kunnen we ook sneeuw bestellen.
Je betaalt (veel), maar dan heb je ook wat.
Deze sneeuw is niet eeuwig houdbaar.
Na enkele uren is de sneeuw geen sneeuw meer.
Als je maar plezier hebt gehad.
Daar gaat het toch om?
In echte sneeuw zit, behalve water, ook lucht.
Als je een sneeuwbal maakt, dan knijp je er de lucht uit.
Die lucht zit tussen de ijskristallen.
Door het vocht blijft alles aan elkaar plakken.
Als dat niet zo is, dan is het droge sneeuw.
De sneeuwliefhebber wil meer.
Sneeuw van goede kwaliteit.
En natuurlijk veel sneeuw.
Sneeuw, die een aantal dagen blijft liggen.
Misschien komt dat nog.
De winter is nog geen vier weken oud.
Er komen nog veel dagen waarop het kan sneeuwen.
Eén ding kan elke sneeuwaanbidder zichzelf geven: hoop.
Geschreven door Ad Bol om 12:32
