Vlinder.                  

Ik ben vergeten dat ik een vlinder ben

ik blijf nog steeds rupsje spelen

met angst en pijn, omdat ik dat ken

terwijl ik zo graag wil delen.

Al het oude is zo vertrouwd

als stier hou ik het stevig vast

luchtkastelen heb ik gebouwd

wat niet bij me past.

Ik ben een vlinder, ik wil leven

ik wil vliegen hemelhoog

ik ben een vlinder, ik wil zweven

              naar de zon en de regenboog.

Als vlinder vlieg ik van bloem naar bloem

fladderend in de wind

ik zie een bijtje, zoem..zoem..zoem

en ben gelukkig als een kind.

Nu ik eindelijk een vlinder mag zijn

voel ik, dit  is wat ik wil

‘k zit niet meer vast in angst en pijn

van binnen wordt het helemaal stil.

 apf

 3 sept. 2007

Het sneeuwtapijt

De wereld is met een wit kleed bedekt

zo stil en zo sereen

het voelt haast heilig, onbevlekt

alle vuiligheid verdween.

Go, als dit zo eens blijven kon

't is toch wel buitengewoon

zo wit en stralend in de zon

dit sneeuwkleed zo wonderschoon.

Even droom ik hierover voort

een wereld zo wondermooi

zo ongerept en ongestoord

in deze wintertooi.

Maar algauw zie ik weer stappen staan

in dat prachtige tapijt

wie heeft dat nou weer gedaan

'k ben weer een illusie kwijt.

Ik dacht even dat het kon

alle rottigheid in één keer weg

alleen een stralend wit kleed daar in de zon

maar jammer ik heb pech.

Want ik hoor de mensen alweer zeuren

wat is het weer een troep

dat moet ons nu weer gebeuren

al die rotzooi op de stoep.

Maar mensen kijk eens in het rond

er heerst zo'n diepe rust

die ik nog nergens elders vond

't is of God de aarde kust.

De sneeuwvlokken dwarrelen alweer neer

zij bedekken weer even wat wij hebben verstoord

die vlokken zo wit, zo zacht en teer

't is fantatisch in één woord.

Als kind al kon ik er uren naar kijken

het bracht zo'n stilte mee

en nu doet het wel weer blijken

het geeft me nog altijd het gevoel van vree.

Maar als ik aan de dieren denk

weet ik dit kan niet blijven

maar deze sneeuw ervaar ik als een geschenk

dus wil ik er even over schrijven.

december 1996, apf

Als we, wat buiten ons is, naar binnen halen
omarmen in het licht
zal vrede binnen dalen
en buiten met een stralend gezicht
opgaan in het Christuslicht.
 
apf. dec. 2008 


        

                                 

 

De ijsvogel.    

Kleine ijsvogel zo wonderschoon

je kwam mijn leven binnen vliegen

zo onverwacht, zo heel gewoon

m’n ogen zullen mij toch niet bedriegen? 

Je scheerde langs me over het water

rustte even op een tak

toen ik weer bij je was, even later

vloog je weer weg op je gemak.

En zo liep ik een eindje met je mee

door jouw  prachtige kleuren getroffen

kijkend, genietend, innig tevree

was dit even boffen?

In Vierhouten vloog je in mijn kaart

je had me nog wat te zeggen

spannend uiteraard

wat wilde je mij uit gaan leggen?

IJsvogel, jij kleine guit

jij laat je helemaal zien

jij met je borst zo fier vooruit

zo stralend en zelfbewust bovendien.

Duidelijk aanwezig, ja dat ben jij

ik kan niet om je heen

dit is wat je verlangt van mij

ik herken het meteen.

Jij maakt wakker, het beste deel in mij

het deel dat er echt voor gaat

dit deel het maakt me zo ontzettend blij

ik weet waar het voor staat.

Het is tijd mijn passie te leven

ik wil er echt voor gaan

me helemaal overgeven

en voor mezelf gaan staan.

Het is tijd dat ik onderken

ik ben die ik ben.

Apf 20 juni ’08

Ervaren

Samen delen

samen helen.

Verstild in samenzijn.

Geen angst, geen pijn

Het leven echt leven

onvoorwaardelijk liefde geven.

Ervaren, ervaren

niets meer bewaren.

Onthechten

niet meer vechten

de strijd opgeven

van harte leven.

Diep van binnen

bezinnen en opnieuw beginnen.

Laten stromen

wat wil komen.

In liefde zijn

voorbij aan alle schijn.

Alles is goed

God in mij ontmoet.

19-6-2008 apf

In de stilte van deze morgen
voel ik me verbonden met U o Heer
even weg van alle zorgen
ze zijn niet belangrijk meer.

In mij voel ik de liefde stromen

het licht straalt door en om me heen

wat er vandaag ook weer zal komen

ik weet .... ik ben nooit meer alleen.

De stilte die ik 's morgens in me voel

het gesprek daarin met U o Heer

dat is wat ik met meditatie bedoel

ik voel dat ik er steeds meer van leer.

In de stilte vanuit mijn bekken

welt diepe dankbaarheid in me op

ik wil steeds meer ontdekken

dit proces zet ik nooit meer stop.

In de stilte van deze morgen

voel ik me een deel van het Goddelijke licht

ik voel me in Goddelijke liefde geborgen

niet te bevatten ..... in dit gedicht.

En als het soms even niet wil

dan laat ik het maar komen en gaan

ik weet, altijd wordt het weer licht en stil

in liefde kan ik alles aan.

 oktober 1996

apf