Donderdag 3 juli 2008
Vlaamse anorexiapatiënte Inez doet mee aan missverkiezing
'Ik ben gechoqueerd als ik mezelf in badpak zie'
Vlaamse anorexiapatiënte Inez doet mee aan missverkiezing
Ongezien in Vlaanderen: Inez Kempeneers, 22jaar en amper 37kilo, nam als anorexiapatiënte deel aan een missverkiezing. De jonge graatmagere vrouw deed het om lotgenoten de ogen te openen. 'De confrontatie met mijn lichaam in badpak is vreselijk', zegt ze.
Geschokt en ontroerd. Zo reageerden de toeschouwers van de Miss STVV-verkiezing in Sint-Truiden enkele weken geleden. Op het podium tussen de andere finalistes stond de graatmagere Inez Kempeneers, 22 jaar en 37 kilo. De anorexiapatiënte, niet meer dan vel over been, deed mee aan de misswedstrijd, niet om te winnen maar om een statement te maken. 'Ik wilde mezelf confronteren met mijn eigen lichaam', zegt de jonge vrouw. 'Ik zal zeker mensen gechoqueerd hebben, maar ik heb toch vooral positieve reacties gekregen. Mensen vinden het moedig wat ik gedaan heb.'
Inez lijdt al 12 jaar aan anorexia. Het begon toen ze als 10-jarige meisje op school werd gepest. Ze kropte alles op en toen haar mama op dieet ging, deed ze gewoon mee. Sindsdien betekende vermageren voor haar dat ze mooier werd. 'Ik ben nooit gestopt met eten en heb nooit een maaltijd overgeslagen. Maar in de winkel bestudeerde ik elke verpakking en rekende ik elke dag uit hoeveel calorieën ik mocht eten. Ik ben nochtans iemand die graag eet. Een hongergevoel negeren is een marteling, maar al die jaren deed ik het toch. In december woog ik nog amper dertig kilo en zag ik de dood voor ogen. Mijn lichaam was uitgeput. De dokter waarschuwde me. Door mijn ondervoeding vermoeide ik mijn hartspier zo dat ik mezelf aan het doden was. Toen gingen mijn ogen open. Of toch voor een deel. Sindsdien ben ik zeven kilo aangekomen.'
Maar voor Inez blijft het een moeilijke strijd. Dus wou ze een doel voor ogen stellen. Om zichzelf te confronteren met haar eigen lichaam. 'Deelnemen aan de missverkiezing was een eerste stap. Ik durfde voor een volle zaal toegeven dat ik aan een ziekte lijd', zegt ze. 'Ik kende enkele mensen van de organisatie en ze vonden het een goed idee. Ze waren wel bezorgd. Bang dat ik het door de zware choreografie te moeilijk zou hebben. Enkele weken voor de verkiezing wou ik er ook mee ophouden. Ik zag het toch niet zitten om met mijn lichaam op een podium te verschijnen. Maar de andere kandidates hebben me toen hard gesteund. Als ik nu de foto's van mezelf zie in badpak die avond, dan krijg ik tranen in de ogen. De confrontatie met mijn magere lichaam is heel pijnlijk. Ik moet genezen, want het ziet er niet uit. Vreselijk gewoon.'
Inez wil het bij deze ene verkiezing houden. 'Ik wil niet bekend worden, of zo. Ik doe dit om eerlijk te zijn met mezelf, de buitenwereld en andere meisjes die anorexia hebben. Ik hoop dat ik de ogen van die meisjes help openen.'
Inez heeft al veel reacties gekregen op haar deelname aan de missverkiezingen. 'Sommigen waarschuwen me dat ik niet in de modellenwereld mag gaan, omdat het net een wereld vol eetstoornissen is. Maar dat is dus niet mijn bedoeling. Anderen zijn gechoqueerd, maar de meeste mensen vinden het toch goed dat ik het gedurfd heb. Veel lotgenoten laten me weten dat ze zichzelf herkennen in mijn verhaal. Dat doet me deugd.'
Inez zit vol toekomstplannen. 'Ik wil zeker nog tien kilo bijkomen. Mijn streefgewicht is 48 kg, dan zou ik al heel blij zijn. Ik heb ook een fantastische jongen leren kennen. Hij doet me alles vergeten en bij hem kan ik zelfs zonder problemen eten. Maar mijn ziekte schrikt hem wat af. Hij is bang voor de toekomst. Het geeft me extra kracht om door te gaan en de ziekte verslaan. Anorexia zal niet nog meer dromen van me afpakken. Ik moet en zal haar verslaan.' (br.Het Nieuwsblad)
