Zaterdag 13 februari 2010
Archief
Donderdag 11 februari 2010
Afscheid
.
Afscheid
Wat zijn mijn woorden nu nog waard,
nu je met mij hebt genroken ?
Ze worden in mijn hart bewaard, zullen
ze ooit nog worden uitgesproken ?
Mijn tranen zul je niet meer zien,
ze zullen langzaam drogen; sporen
nalatend, die ik niet verdien, heb je
dat wel overwogen ?
Jouw gulle lach, het vibrato van ons leven.
Mij zal ze niet vergund meer zijn, je zult ze
aan een ander geven , en mij, mij rest de pijn.
Maar kom je weer, bedenk ik zal er wezen.
Telkens en telkens, keer op keer,
mij hoef je niet te vrezen
Woensdag 10 februari 2010
Stille nacht
Stille nacht
Stille nacht, heilige nacht,
soldaten lopen eindeloos wacht,
achtervolgd door boze dromen.
Ik zou nog maar niet komen.
Stille nacht, heilige nacht,
de mensheid vreest, waarop zij wacht,
hunkerend naar vredige dromen.
Ik zou nog maar niet komen.
Vernietigd, door de laars geknecht,
Jezus, vele volkeren gaat het slecht,
zure regen doodt de bomen.
Ik zou nog maar niet komen
Velen zwelgen in overvloed,
hen gaat het veel te goed,
hebben daardoor angstige dromen
Ik zou nog maar niet komen.
Maar we hunkeren naar vrede, heer,
naar een sprankje liefde, keer op keer.
De hoop werd ons ontnomen.
Ik zou nu maar snel komen..
*************
Maandag 1 februari 2010
't Is zover
't Is zover
Het wordt donker.
Ik vrees de avond en
verafschuw de nacht.
Je ademt heel zwak nog,
ik ben bang voor het afscheid.
Mijn handen zoeken de jouwe,
ik vind ze en bemerk de kilheid,
alsof het einde al in zicht is.
Ik wanhoop, stik bijna in verdriet.
Hoe moet het nu verder ?
Mijn hart schreeuwt: "Ik kan je niet missen."
Blijf hier, dichtbij me.
De tranen vloeien drupsgewijs.
Nog niet, mijn God, nog niet !
Je was zo onrustig en nu lig je stil.
Je ademhaling zegt me: "Nog even."
Dan is het onvermijdelijke daar.
Met jou vervliegt ook mijn leven.
Dinsdag 3 november 2009
Mongooltje
Mongooltje
Jouw stem, soms overslaand,
uit duizenden herken ik haar.
Uitbundige lach,
genietend van je spel,
waglende gang.
Je grote lieve ogen.
Aanhankelijk met je natte kus,
aaiend mijn gezicht; wat geef je ons
vreugde, we zijn blij met
jouw jool, mijn eigen kind,
mijn lieve, kleine mongool.
Maandag 28 september 2009
"Liefde is !"
Liefde is al helder water,
dat hart en geest overspoelt
en ons tot ongekende hoogten voert
en bij verlies volgt steeds de kater.
De liefde is als hemel's brood.,
dat hart en geest verzadigt
en ons tot ongekende daden begenadigt
en bij verlies volgt geestelijke dood.
Herman Blanto
Maandag 28 september 2009
Dwaze Moeders
Dit gedicht heb ik gemaakt toen ik woedend en gefrustreerd was door de handelswijze van het regime in Argentinië.
Wij zijn immers allemaal bekend met de wreedheden van dat regime. Er is nog steeds geen recht gedaan !
Dwaze Moeders
Oh, dwaze moeder, wat doet het pijn
jou daar te zien lijden op dat grote plein.
Daar, waar het leven niet stil blijft staan,
steeds kom je weer, ik ben met jouw lot begaan.
Je wanhoop,je stille verdriet, 't knaagt aan mij,
of ik wil of niet.
Mijn tanden knarsen, het lijf vol agressie, mijn God
komt er dan nooit een eind aan de pressie,
de tirannie, niemand ontziend, vernietigend
je kinderen, man, of vriend.
Hoe bewonder ik jou en je lotgenoten,
het waren niet jóúw kinderen, die bloed vergoten.
Zíj namen het leven, van machtswellust dronken,
namen het leven dat jij, dwaze moeder, je kind had
geschonken.
Hou vol je stille strijd en protest,
verwijder het gezwel uit Artgentinië 's nest !
Laat in jouw land de zon weer stralen en vernietig
de laarzen, die het lot bepalen.
Geef Argentinië's kinderen weer nieuwe moed.
Mijn God, dwaze moeder hou vol, het komt weer goed !
Herman Blanto (Verba volant, scripta manent)
Maandag 28 september 2009
Handen
Handen
Wat zit je stil, de handen in je schoot,
Herman Blanto
Maandag 28 september 2009
Dream
Dream
I dreamed I was in heaven
and saw the days, all seven.
The seven days of every week,
the weeks of every year.
All years of my restless life,
I saw them clear, so clear.
I saw my faults, my ups and downs
and couldn’t change one hour;
but the lord, he smiled at me,
intensive, full of power.
His eyes were filled with love.
He gently called my name and I;
I could not say a word,
my heart was full of shame.
Herman Blanto
Maandag 28 september 2009
"Suicide ?"
In worstelend ontwaken, uit diepe duisternis,
ontwarend, van bloeddoorlopen ogen,
't schemerig licht en het pijnlijk wit,
dat overweldigt, overal is.
************
Het wit bedreigt, benauwt, paniek!
Het wekt hem weer tot leven, het
leven, dat hij niet verkiest,
zijn geest heeft het allang begeven.
************
De mallemolen, wéér in volle gang,
hij wil geen passagier meer wezen.
Het verdriet het knaagde reeds te lang,
de dood verlost, niets te vrezen.
*************
Weer is het niet gelukt,
wreed wil men hem behouden, of,
zou hem dat gebaar, die hand, die kus,
die hij zo node heeft gemist,
dan toch nog zijn gegeven?
Herman Blanto
Herman Blanto