Vrijdag 5 maart 2010
EEN 'BORDIE' ZOALS IK.......IK KAN JE ZELFS MISSEN, ALS JE ALLEEN MAAR EVEN OP VAKANTIE BENT!
Ach, deze titel hierboven zegt al genoeg....Soms vraag ik me af waarom ik altijd me zo aan bepaalde mensen hecht.... Is het omdat ik niet genoeg vertrouwen in mezélf heb....of dat ik enorm veel om die andere medemens geef.... of kan het allebéi zijn?!
Ik merk zelfs dus...als ik iemand héél erg graag mag, dat ik me dan zelfs enorm zorgen maak als je alleen maar voor 10 dagen 'weg' bent op 'vakantie'....
Je gaat weg met een vliegtuig....helemaal naar Zuid Afrika.....je loopt daar nu ergens rond in 'KwaSulu Natal'....met je vrienden en kennissen.
Je doet dat omdat je het leuk vindt en je gaat met een gezelschap waarmee je leuke dingen denkt te gaan doen...
Je laat je man en de rest van je familie natuurlijk ook even die 10 dagen 'alleen'....maar ik ben maar je 'client'..... dus eigenlijk helemaal geen tot zeer weinig 'persoonlijk met je betrokken'....
Maar je bent al sinds 2004 bij mij....je komt al járen.....altijd 1 keer per week als hulpverleenster van de Thuisbegeleiding bij mij en mijn gezin 'over de vloer'....
Om mij te helpen met mijn Borderline.... met mijn puinhoop thuis....puinhoop in mn hoofd... en wat ik allemaal van mijn leven maak...
In het begin zag ik je liever 'gaan' dan 'komen'.... maar toch.... met de jaren.... ben ik steeds meer om je gaan geven... Heb ik alleen maar een diepere en warmere band met je gekregen.
NEE NATUURLIJK.....DAT KAN NIET.....DAT MAG NIET.......Jij bent een hulpverleenster en ik ben je client.... alles moet zakelijk blijven....
Maar néé....voor mij KAN dat niet...want ik ben een BORDIE....en dat niet alleen ....ik ben 'BORDIANANGEL'...de BORDIE MET EEN HART.... (ja ok, iedereen heeft een hart....maar laat mij nou maar héél éven in de waan dat ik de énige ben met een HART!)
Goed, dan verander ik die uitdrukking in 'Bordie met TE VEEL EMOTIES'
Jongens, begrijp me niet verkéérd....ik HEB ook 'therapie'....oftewel ik ben 'onder behandeling' bij Altrecht in Utrecht. Ik denk zo ongeveer sinds 2002 al....
Op dit moment alleen nog 'gesprekstherapie' en doe dat ook inmiddels al sinds 2007 bij een mannelijke SPV'er (oftwel een Sociaal Psychologisch Verpleegkundige).
Ook aan HEM ben ik enorm gehecht geraakt....
Maar sinds ik 'onder behandeling' ben hoor ik niets anders dan dat ik me te vlug en te vaak HECHT aan mensen die ik 'heel erg graag mag'.....
Soms denk ik dan....'Nou én....???? Is dat dan ZO erg...???' Dat is dan toch altijd béter dan dat ik iedereen om me heen háát...!!!?
Maar zij vinden dat ik me heel vaak hecht aan mijn HULPVERLENERS....
Maar IK denk dat het puur toeval is...omdat ik de laatste paar jaren ALLEEN MÁÁR hulpverleners tegenkom.... geen gewone....'normale' mensen....die heb ik niet ECHT in mn leven....
Tja, buiten mn man en mijn kinderen om dan, heb ik geen ECHTE 'gewone' vrienden of vriendinnen... nou, wel gewone 'kennissen', ja dat wel, maar daar voel ik me niet zo ENORM HECHT mee verbonden....maar WEL met déze 2 hulpverleners....
Op dit moment zijn zij de 2 ENIGEN - buiten mijn eigen gezin om - die ENORM VEEL voor me zijn gaan betekenen....
Ik voel ZO'N ENORME HECHTE BAND MET HEN..... ik weet zelf écht niet hoe dat komt... dat ik dit heb en het zo voel....
Op dit moment....probeer ik alleen maar hiervan te GENIETEN....van die warme hechte band...