"MUSIC WAS MY REFUGE......I COULD CRAWL INTO THE SPACE BETWEEN THE NOTES.....AND CURL MY BACK TO LONELINESS....." (Maya Angelou)
'Bordianangel' probeert op haar éigen (-wijze...) vleugels te vliegen....maar God-zij-dank vliegen soms anderen even een klein of langer stukje met haar mee.....
Het dagelijkse -vaak zeer emotionele en stormachtig- leventje van een huismoeder/echtgenote die af en toe hóge pieken en bergtoppen kent maar vooral ook vele diepe en zeer donkere dalen...omdat zij Borderline (en álle gevolgen van dien!) heeft. Dit alles wordt veelvuldig ondersteund door haar grootste liefde en drijfveer.... MUZIEK (in álle soorten en maten!!) en natuurlijk zéker niet te vergeten haar oneindig warme passie voor HAWAII & haar oorspronkelijke bewoners, met een cultuur en achtergrond dat veel overeenkomsten vertoont met haar eigen mooie geboorteland... Indonesië (en met name de Molukken en de bizondere achtergrond van haar beide ouders en grootouders daarin!!)
Ach, deze titel hierboven zegt al genoeg.... Soms vraag ik me af waarom ik altijd me zo aan bepaalde mensen hecht.... Is het omdat ik niet genoeg vertrouwen in mezélf heb....of dat ik enorm veel om die andere medemens geef.... of kan het allebéi zijn?!
Ik merk zelfs dus...als ik iemand héél erg graag mag, dat ik me dan zelfs enorm zorgen maak als je alleen maar voor 10 dagen 'weg' bent op 'vakantie'.... Je gaat weg met een vliegtuig....helemaal naar Zuid Afrika.....je loopt daar nu ergens rond in 'KwaSulu Natal'....met je vrienden en kennissen. Je doet dat omdat je het leuk vindt en je gaat met een gezelschap waarmee je leuke dingen denkt te gaan doen... Je laat je man en de rest van je familie natuurlijk ook even die 10 dagen 'alleen'....maar ik ben maar je 'client'..... dus eigenlijk helemaal geen tot zeer weinig 'persoonlijk met je betrokken'.... Maar je bent al sinds 2004 bij mij....je komt al járen.....altijd 1 keer per week als hulpverleenster van de Thuisbegeleiding bij mij en mijn gezin 'over de vloer'....
Om mij te helpen met mijn Borderline.... met mijn puinhoop thuis....puinhoop in mn hoofd... en wat ik allemaal van mijn leven maak... In het begin zag ik je liever 'gaan' dan 'komen'.... maar toch.... met de jaren.... ben ik steeds meer om je gaan geven... Heb ik alleen maar een diepere en warmere band met je gekregen. NEE NATUURLIJK.....DAT KAN NIET.....DAT MAG NIET.......Jij bent een hulpverleenster en ik ben je client.... alles moet zakelijk blijven.... Maar néé....voor mij KAN dat niet...want ik ben een BORDIE....en dat niet alleen ....ik ben 'BORDIANANGEL'...de BORDIE MET EEN HART.... (ja ok, iedereen heeft een hart....maar laat mij nou maar héél éven in de waan dat ik de énige ben met een HART!) Goed, dan verander ik die uitdrukking in 'Bordie met TE VEEL EMOTIES'
Jongens, begrijp me niet verkéérd....ik HEB ook 'therapie'....oftewel ik ben 'onder behandeling' bij Altrecht in Utrecht. Ik denk zo ongeveer sinds 2002 al.... Op dit moment alleen nog 'gesprekstherapie' en doe dat ook inmiddels al sinds 2007 bij een mannelijke SPV'er (oftwel een Sociaal Psychologisch Verpleegkundige). Ook aan HEM ben ik enorm gehecht geraakt....
Maar sinds ik 'onder behandeling' ben hoor ik niets anders dan dat ik me te vlug en te vaak HECHT aan mensen die ik 'heel erg graag mag'..... Soms denk ik dan....'Nou én....???? Is dat dan ZO erg...???' Dat is dan toch altijd béter dan dat ik iedereen om me heen háát...!!!? Maar zij vinden dat ik me heel vaak hecht aan mijn HULPVERLENERS.... Maar IK denk dat het puur toeval is...omdat ik de laatste paar jaren ALLEEN MÁÁR hulpverleners tegenkom.... geen gewone....'normale' mensen....die heb ik niet ECHT in mn leven.... Tja, buiten mn man en mijn kinderen om dan, heb ik geen ECHTE 'gewone' vrienden of vriendinnen... nou, wel gewone 'kennissen', ja dat wel, maar daar voel ik me niet zo ENORM HECHT mee verbonden....maar WEL met déze 2 hulpverleners.... Op dit moment zijn zij de 2 ENIGEN - buiten mijn eigen gezin om - die ENORM VEEL voor me zijn gaan betekenen.... Ik voel ZO'N ENORME HECHTE BAND MET HEN..... ik weet zelf écht niet hoe dat komt... dat ik dit heb en het zo voel.... Op dit moment....probeer ik alleen maar hiervan te GENIETEN....van die warme hechte band...
Ja, het is alweer een poosje geleden dat ik hieraan verder ben gegaan.... Even een 'radiostilte' geweest... om diverse redenen... maar met een Bordie kan je dat verwachten.... de ene dag zit je in een 'rollercoaster' en roetsj je door je 'vrolijk lijkend' leventje heen...en de andere dag kan ik in het allerdiepste dal zitten en het gevoel hebben er nooit meer uit te komen....
Op zo'n dag schreef ik dit gedicht.....
"LAAT MIJ LOS...."
Kom niet meer aan met 'lieve woordjes' Die tóch helemáál niet op mij slaan Het heeft geen zin om nog vérder dóór te vechten Alsjeblíeft...laat mij nu éindelijk maar eens gáán....
Ik ben mezélf...met níemand te vergelijken... En ik ben het leven móe.... ik wíl écht niets meer bereiken Ook al deel ik mijn gedachten regelmatig weer met mijn dagboek Maar ach...mijn zelfvertrouwen blijft nu toch voor altijd zoek....
Daarom: laat mij lós...ik wíl niet meer... Breek maar dóór die onzichtbare band die mij al jaren nog steeds met jou verbond Laat me nu eindelijk los....geen liefde...geen vriendschap...maar slechts... éénzaamheid...innerlijke wóede...verwarring en tranen van verdriet...maken nu mijn vicieuse cirkel rond....
Laat me lopen op het strand Genieten van de prachtige tonen van de golven Laat me kijken naar de horizon.......laat me staren... Misschien kan ik wel eens mijn weg door de schuimende koppen banen
In de heerlijk ruikende bossen na een fikse regenbui Loop ik ook liever alleen te dwalen Denkend...huilend...zoekend naar....????? ...jouw hand... jouw arm... jouw schouder....
Maar nú heeft het uiteindelijk toch heel weinig zin meer...dus... Laat me lós...ik wil niet meer 'houden ván...' Ik wil me aan níemand meer binden of héchten.... Laat me lós...gaan jullie maar....zónder mij....vérder....
Laat me lós....laat nu eindelijk mijn hand maar lós.... Ik heb je trouwens nooit écht náást me gezien of gevoeld... Vertrouw me vooral niet...ik bén écht niet te vertrouwen... Alsjeblieft, laat me los...en geef mij nu maar die touwen...
Ja, het doet éven pijn...maar daarna is het óver... Vergeet mij snél....want jullie moeten vérder... Laat me toch lós...want ik laat ook júllie....lós..... ....VRIJ!!!!!!!!
UTRECHT
- Een man heeft woensdagmiddag zelfmoord gepleegd door van de Domtoren
te springen. Dat bevestigt een woordvoerder van de politie. De man kwam
terecht op het Domplein, waar enkele tientallen mensen getuigen werden
van de zelfdoding. Hen is slachtofferhulp aangeboden. De politie
weet vrijwel zeker wie het slachtoffer is, maar de identiteit moet nog
officieel worden vastgesteld. De familie wordt zo snel mogelijk
ingelicht. Volgens de politie is het jaren geleden dat iemand van
de toren is gesprongen en kan zij zich de vorige keer niet meer
herinneren. De man heeft zich vanaf de eerste richel, ongeveer 50 meter
hoogte, losgemaakt. De hele Domtoren is 112 meter hoog.
Daarna schreef ik spontaan dit gedicht:
"Die mooie Dom zal nooit meer dezelfde zijn"
Jij deed vandaag waar ik al vaak aan heb lopen denken Jij had méér lef.... Of.....had jij misschien oneindig véél méér pijn? Al wist ook jij wie je hier allemaal mee zou krenken...
Toch was het in een tel gebeurd.... Vijftig meter hoger stond je op die rand Diep in je hart had je het misschien betreurd Maar jouw leven leek voor jou zo los als zand
Wat 'n ander bij lange na nog nooit in mn leven is gelukt
Kon jij vandaag met jouw keuze alles bij mij bepalen
Ik ben totaal in de war, alsof mn gedachten aan alle kanten worden weggerukt En dan plotseling komen daar opeens weer onverwachts die verdomde tranen!
Al was ik er vandaag zelf niet daadwerkelijk bij Toch voel ik in iedere vezel van mijn lichaam hoe je hebt geleden
Ik voel je pijn....je angst.....je wanhoop....je lijkt verdácht veel op mij.... Alsof al die monsters in m'n hoofd mn leven hebben stuk gesneden!
Volgende week zal ik weer in diezelfde bus naar boven kijken
Die rit langs de Dom zal na vandaag nooit meer dezelfde zijn
Wel weer 'n monster in mn hoofd erbij die nooit meer zal wijken Want ook ik zal hierna zéker nóóit meerdezelfde zijn....
Als je soms dingen doet of juist NIET doet.... en je iedere dag weer aan jezelf twijfelt.... dan vraag ik me soms af.... wát heeft het leven ooit voor mij in petto gehad.... of zou het nog wat in petto hébben...als je al de 60 jaar nadert....?
Een hele goede VRIEND van me heeft me dit gedicht vandaag als 'weekend-gedachte' toegemaild, omdat ik het totaal niet meer zie zitten....en soms....heel vaak...ook NU weer... het liefst 'het bijltje erbij néér wil gooien'....:
je staat open in het veld van liefde en wacht tot iets groters, iets hogers iemand anders je aanspreekt
er waren dagen waarop je jezelf wilde verliezen in niemandsland in een niets, in een leegte
er waren dagen waarop je wist dat het spel is gespeeld dat er niets is, dat niets op je toekomt
je staat nu onder een heldere hemel met wolken van liefde en stralende sterren de maan een sikkel in de hand van waanzinnigheid
samen lopen we nu over een heldere landweg we drinken op ons geluk in het late avondrood nu kan de toekomst maar komen in het wondere licht van avondval
'mooi he,', schreef hij eronder....
Zéker is het móói.... Natuurlijk hou ik het nooit droog bij dit soort gedichten en rollen de waterlanders weer over mijn wangen..... Ik probeer hiermee maar wéér vérder te vechten....dit weekend eerst(laat ik het maar 'klein' houden eerst...)
Dinsdag heb ik weer een afspraak met 'deze Vriend'....en donderdag misschien weer met 'een zeer goede Vriendin'.... maar die dagen lijken - met een weekend ertussen - meestal nog zo vréselijk láng te duren....en zelfs nog zo héél vér wég...!!
Ik hóóp dat ik het vólhou.....en de moed 'erin' hou....
Tot de volgende keer.... Hoop dat al deze steun geholpen heeft en ik dan nog stééds sta 'onder die heldere hemel met wolken van liefde en stralende sterren...'
Mijn kenmerken dus.... ik voldoe aan bijna alle 9.... behalve het zwart-wit-denken kan bij mij gelukkig vaak nog regelmatig in GRIJS veranderen.....
Borderliners zijn vaak spontaan, geestig en sociaal. Maar ook hebben zijzelf en de omgeving last van hun woede-uitbarstingen, hun verlatingsangst en hun impulsieve gedrag.
Wat zijn de kenmerken van die aandoening? De 9 kenmerken van de Borderliner:
1. STEMMINGSWISSELINGEN Plotseling van heel gelukkig naar diep ongelukkig
2. IMPULSIVITEIT Bijvoorbeeld impulsief aan een cursus beginnen, maar het niet afmaken. Ook: geldverkwisting en overmatig drank- of drugsgebruik en soms zelfs sexverslaving kan voorkomen
3. IDENTITEITSPROBLEMEN Weinig tot geen zelfvertrouwen. Jezelf totaal minderwaardig, niet belangrijk, voelen.
4. CHRONISCH GEVOEL VAN LEEGTE Zich vaak depressief voelen en zonder doel zijn
5. ZWART-WIT DENKEN. Iemand is óf gewéldig, of helemaal wáárdeloos
6. ZELFVERWONDING/AUTOMUTILATIE Oa jezelf in de (onder)armen snijden of erger. In het ergste geval kan iemand zelfdestructief zijn en met zelfmoordgedachten lopen of ze zelfs uitvoeren.
7. PSYCHOTISCHE EN DISSOCIATIEVE VERSCHIJNSELEN Overmatig achterdochtig. Meestal denkend dat wat de ander zegt, tóch niet gemeend is.... Het gevoel hebben in een lichaam te zitten waarin je weinig tot niets voelt.
8. VERLATINGSANGST Bang dat iemand waar je heel erg veel om geeft, je - om wélke réden dan óók - zal verlaten... (en daar bijvoorbaat al van tevoren veel angst om hebben!)
9. WOEDEND WORDEN OF HUILEN OM NIETS Ineens in woede/kwaadheid of in huilen uitbarsten
Let wel, de wijze waarop deze 9 kenmerken worden aangeduid wil nogal eens verschillen, maar uiteindelijke komt het globaal op hetzelfde neer. Daarom nogmaals met verwijzing naar de link die ik de vorige keer al noemde, waar alles veel duidelijker en uitgebreider in staat, voor de zekerheid, nogmaal dus: http://www.freewebs.com/border-35/watisborderline.htm
Zoals de vorige keer, is hier nog een gedicht dat ik tegenkwam, dat ik al eens eerder geschreven had, en dit had ik op 24 januari 2003 om 02.55u neergepend:
LEEG
Ik wil klimmen...maar ik vál steeds Zwemmen....maar ik zínk 't Is alsof ik in duisternis wandel Maar steeds weer die doodlopende steeg vind
Ik zie mijzelf alsmaar vallen Van huizenhoog naar diep benee En plots werd alles zwart en wat 't 'over'... Mijn glimlach leek tevree...
Want mijn gedachten zijn niet te stoppen Als 'n molen malen ze maar door mijn hoofd 't Lijkt wel of ik gék word! "...'k Heb mezelf van 't leven beroofd...."
Mensen die veel om mij lijken te geven, ...ja, zelfs mij constant willen hélpen... Hen duw ik steeds vérder van me af! Ik wil dat ze me háten...en zelfs...verláten! Maar néé...'t tegenóvergestelde is juist wáár!!!
Ik heb hen nódig...méér dan óóit, nu... Want ik zie 't niet meer zitten, 't is nu 'uit' Ik kán niet meer vechten en ik wíl niet... Want 't is tóch 'n niet te winnen strijd!
'k Geef 't op! Wíe kan mij helpen?! En ach, ze weten toch ook niet 'hóe'... Is 't onmacht? Is 't zwakte? 't Maakt me niet meer uit...'k ben tóch al moe...
Eéns was GOD zelfs nog in mijn leven Maar nú schijn ik Hem weer zijn 'kwijtgeraakt'... Ben ik Hem verloren? Of is Híj mij vergeten? En houdt Hij Zich verborgen in de tijd...?
Telkens kom ik mezelf weer tegen Héél verward en doelloos leeg... Destructief, met 'n hart dat pijn doet Eenzaam verschuil ik me wéér in die steeg
Zal ik ooit weer naar boven klauter'n? Boven op die berg kunnen staan? Vlag in top? Wie reikt mij de hand toe...wie helpt mij? Ik grijp je hand stévig vast...trek jij mij op?
Laat me dan niet lós...in Gódsnaam... Hou me alsjeblieft héél góed vást.... Totdat ik éindelijk weer kan rusten... ...in 't droge, groene...zachte gras....
* * *
Graag wil ik nog even verwijzen naar een pagina dat ook over Borderline gaat en voor mij 'aardig volledig' uitlegt, wat Borderline zoal inhoudt.... Dit is de link: http://www.freewebs.com/border-35/watisborderline.htm
Zoals ik in mn vorig stukje al schreef hier dan één van mijn eerder geschreven gedichten die ik weer in mn hervonden schrift heb ontdekt.
Dit schijn ik geschreven te hebben op woensdag 5 februari 2003 om 05.05uur (tja ik ben nou eenmaal een 'nachtvlinder'....)
"MIJN SCHREEUW....MIJN GEBED....OM HULP"
Vader in de Hemel.... Mijn schrééuw om hulp.... Waarom hóórt U mij niet?! Waarom hoort níemand mij???!!
Ja, er zijn énkelen die 'horen'.... maar wéinigen die luisteren! Sómmigen die mij 'vasthouden'.... maar wéinigen die vóelen!
Zij die er soms 'zijn'... maar wéinigen die je (dúrven aan te) ráken! En anderen die mij 'zien'.... maar wéinigen die mij dóórzíen!
Heer, ik kán niet meer... Ik ben móe.... ...dóód- en dóódmoe.... Ik wíl niet meer...
Ik gíl 't uit.... maar mijn stem wordt niet gehoord! Mensen om mij heen.... maar ik voel me soms zo hópeloosalléén...!!!
Mijn hart doet pijn... Waaróm neemt U hen wég... ....zij die mij lief zijn???!! Moet ik dan alléén in dit leven.... ....vérder...dóórvechten...????!! Ik ben 't véchten moe... Ik ben 't léven moe... Ik ben mezélf moe...
Lieve....Getrouwe Vader.... ....luistert Unaar mij? ....voelt U met mij méé? ....raakt U mij aan? ....doorziet U mij? ....vecht U met mij méé? ....hóórt U mijn schrééuw om húlp....?????????!
Mijn Gebed om Hulp is....alstublieft.....Heer... ....laat die mensen waar ik nu zo vréselijk om gééf...... ....nietuit mijn - toch al verwarrende - leven verdwijnen.... ....want ook hén heb ik héél érg hárd nodig... .....hún emotionele nabijheid...in het gevécht tijdens mijn leven!!!
Ja ik ben er eindelijk weer..... Ach, zoiets kan je wel vaker bij mij tegenkomen...dat ik een heel poosje stil ben en daarna pas weer wat ga schrijven... Waar dat aan ligt, ik weet het zelf niet echt, maar meestal houdt het wel in dat er in die tussentijd vaak wel heel wat (meestal ergs) is gebeurd, waardoor ik meestal weer aardig door van slag ben geraakt... Kijk voor een ander zijn die gebeurtenissen misschien niet zo belangrijk, maar bij mij geeft alles altijd een bepaald emotioneel gevoel waardoor ik een beetje of heel erg emotioneel door van streek kan raken.... In mijn geval waren het in de afgelopen tijd de volgende gebeurtenissen: 1. via internet ontdekt dat mijn favoriete singer-songwriter KENNY RANKIN plotseling aan longkanker is overleden.... 2. daarna de plotselinge dood van MICHAEL JACKSON....en de naweëen ervan nu nog... 3. ook via internet ontdekt dat een Hawaiiaanse persoonlijke vriendin van ons, zangeres en danseres LEILANI MENDEZ, ook intussen al was overleden...in Hawaii zijn we bij haar thuis geweest, haar gezin leren kennen, in Nederland was ze bij ons thuis geweest....en in Hawaii heb ik nog bij een hotel met haar zanggroep meegezongen en haar daar voor het laatst ontmoet....en dan plotseling via internet zien dat ook zij inmiddels is overleden... 4. dan ....vakantietijd...dus mijn persoonlijke begeleider van Altrecht, m'n 'Grote Vriend' P., ging 3 weken weg....(God zij dank komt 'ie dit weekend terug!), 5. gelukkig was wel mn andere 'hulpverleenster' B. van Zuwe Zorg er nog....tot voorkort 1keer per week...maar heláás...ook zij heeft het nu inmiddels ook 'teruggebracht' naar ééns in de 14 dagen.....(wat ik dus helemáál niet leuk vind...maar ja...wie bén ik....) 6. en ach...verder...gaat het in het 'normale leven' ook nog niet helemaal je van het....thuis soms ook niet....vooral ook vanwege het feit dat we maar zo weinig geld per week aan leefgeld hebben en er daarom dus ook weinig écht 'goed' eten....en het meestal erg wisselend is...de ene dag eet je goed.... de andere dag is alles weer 'op' en moet je maar met allerlei restjes tevreden zijn...
Kijk op zich is het niet zo erg, maar omdat ik nog steeds diabetes heb en éigenlijk gewoon 'normáál en góed' moet éten....tja het liefst...6x per dag kleine maaltijdjes.... maar ik ben al blij als ik 2 of 3 keer per dag wát kan eten... meestal ben ik al tevreden met wat ik heb... Maar helaas...ik lééf niet alléén....maar met ándere mensen in huis.... en dán is het moeilijk als iedereen z'n eigen wensen heeft... Ik ben al blij als ik íets te eten heb...en me niet wéér dúizelig voel omdat ik weer te weinig gegeten heb... want het erge daarvan is dan...dat ik mezelf helemaal niet meer op de been kan krijgen...en dus niets voor mezelf te eten kan maken...al was het maar één broodje smeren...zelfs dáár wordt ik al duizelig van in de keuken en heb ik het gevoel dat ik ieder moment wel tegen de vlakte kan gaan...
Hóe váák heb ik niet tóch iets te eten 'getoverd' terwijl ik me tóch enórm beróerd voel... Maar dit soort dingen uit ik meestal niet, omdat het tóch weinig zin heeft....niemand in huis die het toch in de gaten heeft.... Vandaar dat ik dan maar meestal constant in mn kamer blijf en meestal op bed tv ga kijken...dan rust ik tenminste nog een beetje... Maar voor mij - vind ik - dat het leven alleen maar cónstant móeilijker lijkt te worden.... en het ligt níet allemaal alléén aan míj..... maar heláás té véél.... aan de situatie waarin we nu verkeren....
Maar genoeg hierover.... het helpt me niet veel verder door erover te schrijven....ach ja, het lucht misschien een héél klein beetje óp..... Weet je dat ik al niet eens meer zin heb om al die 'fantastisch mooie' weldoeners-programma's op tv te zien....vooral waar tuinen...en huizen worden opgeknapt...en iedereen weer blij is.... Onze tuin is ook een jungle....kheb zelfs geen geld om een nieuwe snoeischaar te kopen....of een 'klimrek' voor m'n wisteria ('blauwe regen').... 't Huis zou ik ook dolgraag een mooie 'make-over' geven en vooral van de zolder een mooie slaapkamer of hobbykamer (met slaapmogelijkheid) willen maken en een groter raam of dakkapel in maken zodat het daar wat lichter en gezelliger wordt.... En dat is het jammere....het blíjft alléén maar bij wénsen....en drómen.....(en dáár word ik nou zo moedeloos van.....en dáár voel ik me nou dus ook zo héél váák en héél zwáár in tekort komen....) 7. En dan ook nog zo plotseling bij het nieuws dat busongeluk in Spanje....vréselijk....alles gaat weer door je héén....want, tja...ik ben zélf óók óóit met zo'n busexcursie naar Barcelona geweest....van alles bezocht...ook Nou Camp gezien (waar ik nog bij de tribune gevallen was ook nog, en Paul natuurlijk weer lachen...) en ik heb in dat stadion ook nog wat ánders gedaan...waar 'wij Indischen' van verklaren dat 'het geluk brengt'.... Maar al met al....weer voor mij een reden om weer aardig depressed ervan te worden en geestelijk weer danig van 'in de war' te raken!! En dan volg ik zoiets op het Journaal altijd alsof het mijn eigen familie betreft....in ieder geval....in gedachten ben ik wel gelijk bij die families die meteen al daarbij een geliefde moesten verliezen.... Hoe iets wat LEUK moest zijn....zó verdrietig moet eindigen....
Maar ik kan van álles al een beetje van slag raken....hele simpele dingen soms.... Ik zag net bijv. bij Kruispunt 2 'grote' gezinnen....met 8 kinderen ofzo....zelfs als ik dát zie...en ik zie ze gezellig met z'n allen aan tafel eten....zo gedisciplineerd... en rustig en fijn.... overal de tijd voor nemend.... tja...zelfs dáár kan ik zo enórm jaloers van worden.... Wat mankeert er aan óns.... wat mankeert er aan mij...??!!! Wat ik alleen voel nu ....is één en al...onrust...
Maar enfin....tijdens mijn 'betere dagen' heb ik mn kamer wat opgeruimd en ben ik mn boek met gedichten weer tegengekomen.... Hierna zal ik er vast ééntje overschrijven en laten lezen....tot dan....
Weer 'n mooi gedicht dat ik op internet(Hyves) vond (en dat ik helaas ook niet zelf geschreven heb, maar wél enigszins naar mijn situatie aangepast/bewerkt heb...)
EEN VRIENDIN
Een Vriendin is zij, die
als je lacht,
je een glimlach schenkt
en de wereld verwacht
Je Vriendin is zij, die
als je weent,
haar arm om je slaat
en een traan aan je leent
Een echte Vriendin is zij, die
als je ooit fouten baart,
wel even schrikt, maar...
je steeds weer aanvaardt
Omdat zij een Vriendin is,
zomaar.... zonder meer....
vandaag en ook morgen,
altijd weer....
EEN 'BORDIE' ZOALS IK.......IK KAN JE ZELFS MISSEN, ALS JE ALLEEN MAAR EVEN OP VAKANTIE BENT!
