De beste wensen.

Een mooi verhaal.... Toen ik in de eerste klas zat van de middebare, zag ik een jongen van mijn klas naar huis lopen met al zijn boeken.
Kyle was de naam, ik vroeg me af waarom hij al die boeken mee naar huis nam. Ik dacht bij mezelf; ' Vast weer zo'n nerd.
 ' Ik had een druk weekend gepland, zaterdag avond een feest en zondag zou ik gaan voetballen met mijn vrienden. Ik haalde mijn schouders op en liep door.
 Terwijl ik verder liep, zag ik een groepje jongens aan komen rennen.
Ze renden naar Kyle en sloegen hem al zijn boekenuit zijn handen en lieten hem struikelen op de vieze natte grond.
Ik zag zijn bril door de lucht vliegen, hij lande een paar meter verder in het gras.

Hij keek op en ik zag een trieste blik in zijn ogen. Ik had medelijden met hem en liep op hem af.
Ik hielp hem zijn boeken op te rapen en terwijl hij zocht om zijn bril zag ik een traan over zijn wang rollen.
Toen ik de boeken weer aan hem gaf keek ik hem aan en zei tegen hem; ' Alsof die Jongens niks beters te doen hebben '
. Hij keek me aan en zei;' Hartstikke bedankt '.
 Er verscheen een glimlach op zijn gezicht. Dit was 1 van de glimlachen die echte dankbaarheid uitstraalden.
Ik vroeg hem waar hij woonde. Hij bleek bij mij om de hoek te wonen, Hij vertelde me dat hij hiervoor altijd naar een priveschool ging.
Voorheen zou ik nooit met dat soort mensen omgaan.
 Kyle en ik hebben de hele terugweg gepraat. Ik tilde zijn boeken.
 Ik vroeg hem of hij zin had om mee te gaan voetballen van het weekend.
 Hij wilde en in het weekend leerde ik Kyle nog beter kennen. Ik mocht hem echt, en mijn vrienden dachten er net zo over.
 Maandag; Daar was Kyle weer met zijn stapel boeken. Ik sprak hem aan en zei dat hij nog eens gespierd zou worden als hij elke dag die boeken mee zou nemen.
 Hij moest lachen en ik nam de helft van zijn boeken over.
Vier Jaar ging er voorbij.Kyle en ik waren de beste vrienden geworden. In het laatste Jaar begonnen we te denken aan studeren.
Kyle zou naar Groningen gaan en ik naar Delft. Ik wist dat we altijd vrienden zouden blijven, ookal gingen we zo ver van elkaar weg.
Kyle wilde dokter worden, ik hield het bij Prof-voetballer, Studeren was gewoon niks voor mij.
Het eindexamen narderde, Kyle zou tijdens de uitreiking van zijn diploma een speech houden.
Ik plaagde hem door te zeggen dat hij een nerd was, maar ik was zo blij dat ik zelf niet op dat podium hoefde te staan.
 Op de dag van de uitreiking zag ik Kyle. Hij zag er goed uit, zelf's die bril van hem stond hem goed.
Er waren dagen dat hij echt geluk uitstraalde, waardoor hij soms meer afspraakjes had dan mij
 Soms was ik gewoon jaloers op hem. Vandaag was 1 van die dagen. Ik kon zien dat hij zenuwachtig was voor de speech.
 Ik sloeg mn arm om hem heen en wenste hem succes. Hij keek met aan met zijn dankbaare blik, lachte, en zei; ' Bedankt.
' Daar stond hij dan.Hij schraapte zijn keel en begon; '
 Je eindexamen is een periode waarin je mensen bedankt die je hebben geholpen door deze moeilijke tijd heen te komen.
Je ouders, broers, zussen, misschien Je mentor.. Maar het belangrijkste van allemaal; Je vrienden.
Ik sta hier om Jullie te vertellen dat het hebben van een goeie vriend het mooiste is wat Je kunt hebben.
 Ik sta hier om Jullie te vertellen dat er niets mooiers is dan iets te kunnen betekenen voor een ander '. ' Ik zal Jullie een verhaal vertellen. ' Ik keek met ongeloof naar Kyle toen hij begon te vertellen over onze eerste ontmoeting.
 Hij wilde die week zelfmoord plegen.
 Hij vertelde dat hij zijn schoolkluis had leeggehaald, zodat zijn moeder later niet al die boeken naar huis hoefde te dragen.
 Kyle keek me diep in mijn ogen aan en liet een kleine glimlach zien, ' Gelukkig leef ik nog '.
Nadat Kyle zijn verhaal had gehouden over dat ene moment in zijn leven hoorde ik het publiek emotioneel zuchten.
 Ik zag zijn vader en moeder diezelfde dankbare blik zoals Kyle die had naar mij toe werpen.
Nu pas realiseerde ik me wat ik had betekent voor Kyle.
Onderschat nooit de kracht van een actie, Met een klein gebaar kun je iemands leven veranderen.
In voor- en tegenspoed.
Op de een of andere manier zijn we altijd met elkaar verbonden!
 ° Je hebt nu 2 keuze's.. 1 : Stuur dit verhaal door... 2 : Doe alsof het Je niet raakt en gooi het weg..
Ik koos voor keuze 1.. Zoals je ziet..
 Doe dit ook, en laat zien Dat je om anderen geeft! En Dat Moet Je Gewoon Waarderen.

Sorry als ik de komende tijd niet zoveel bezoekjes afleg,heb het tegenwoordig erg druk!
Haal het volgende week weer in!
Groetjes van ons en we wensen jullie een mooie week en weekend!!!!

De mop van de dag:

Lachen

Een soldaat zat achter in een bus toen er een jonge vrouw die in verwachting was instapte. Zij ging zitten, wat bij de soldaat een glimlach opwekte. De jonge vrouw voelde dat hij om haar lachte en ging ergens anders zitten, waarop ze de soldaat weer hoorde lachen. Zij verwisselde een tweede, derde en zelfs een vierde maal en steeds begon de soldaat harder te lachen. De jonge vrouw was zwaar beledigd en liet de soldaat arresteren.

Toen de zaak voor de rechter kwam, vroeg hij de soldaat zijn eigenaardig gedrag te verklaren. De soldaat zei:
"Edelachtbare, toen de jonge vrouw in de bus stapte,zag ik in wat voor positie zij verkeerde. Ze ging zitten onder de reclame: Verwijder iedere verdikking. Ik moest lachen en de vrouw verwisselde van plaats maar ging nu zitten onder de bioscoopreclame: Binnenkort verwacht. Ik moest weer lachen en de vrouw verwisselde weer van plaats. Nu onder een reclame van UNOX die als tekst had: Ik weet een worstje te waarderen. Toen kon ik niet meer, maar het werd nog erger. Zij wisselde voor de laatste maal van plaats en kwam toen onder de reclame van DUNLOP autobanden te zitten. Hierop stond: DUNLOP's rubberartikelen hadden dit ongeluk kunnen voorkomen."

Vrijspraak