Falco dag 4

Falco lag heerlijk op mijn schoot, maar na drie kwartier in de auto kotste hij in één keer zijn maag leeg. Daarna lag-ie heerlijk, zowat in coma, te slapen, koppie stijf tegen mijn nek aan.

Thuisgekomen mocht hij op het grote grasveld een plas doen, hij vond het er erg leuk en ging vrolijk kennis maken met de oppas op hurken en met de werkster en de vrouw van de oppas.

Geen enkele schroom. Daarna hobbelde hij achter mij aan naar een heerlijk beschut bankje, waar hij op mijn schoot stuk voor stuk kennis kon maken met Kaytie en Costa.

Kaytie vond het allemaal maar niks. Ze stond ervan te zeveren, maar vertoonde geen enkele agressie. Zij moet gewoon een dag wennen is de ervaring. Costa heeft Falco van top tot teen besnuffeld, inclusief zijn edele delen en zij vindt het allemaal zeer interessant. We hebben met z’n allen wat gedronken, Falco heeft natuurlijk als eerste water gekregen na zo’n zware reis, hij mocht op mijn schoot de boel goed bekijken aan tafel. Toen is hij in slaap gesukkeld. Nu ligt hij al drie kwartier te slapen in zijn kamerkenneltje met de nestlap naast zich. Costa inspecteert regelmatig of hij nog beweegt.

Het eten van 4 uur staat op Falco te wachten, maar ik wacht wel tot hij wakker wordt en eerst nog even buiten is geweest. Stralende zon, lekker warm, wat kun je nou nog mooier bedenken voor een eerste aankomst en twee dates!

 

 

Tante Costa houdt inspectie.

 
 

Ik ben een Tamaskan Dog, een wolfhond.
Hier zie je mijn vader Sampo, een hele lieve hond. Hij woont in Duitsland.	Mijn moeder heet Ylva. Zij is een echte schoothond. Dat hoort ook bij ons ras.

                                                                     Zij is half wolfhond, half Duitse herder, maar ook een echte Tamaskan. Om het ras gezond te houden en inteelt te voorkomen wordt er namelijk gebruik gemaakt van outcross, dat wil zeggen, er wordt af en toe een ander soort doorheen gegooid. Ik ben 25% Duitse herder, 25% echte wolf en 50% poolhond.

Mijn ras is nog niet officieel erkend bij de Raad van Beheer, maar of dat zo erg is, weet ik niet. Er wordt nu met de grootst mogelijke zorgvuldigheid gefokt en dat moet zeker zo blijven.

We worden verplicht gekeurd, via onze DNA, op wel 300 ziektes en natuurlijk moeten ook onze heupen, rug en ellenbogen goed zijn.

We hebben een groot formaat, zijn heel energiek en willen het liefst de hele dag een roedeltje om ons heen. Bazen, die een hele dag van huis zijn, zijn niet geschikt voor ons. We zijn hartstikke vriendelijk en niet geschikt als waakhond. Daar ben ik een uitzondering op, want ik blaf lekker, als er iemand aan de poort staat. Dat is mij geleerd door mijn tantes Costa en Kaytie. Costa is een halve Duitse herder/halve Mechelse herder, daar speel ik heel lief en ook heel woest mee. Zij vindt alles goed van me, dus heb ik de opvoeding nodig van tante Kaytie, een echte boerenfokkie van drie turven hoog, waar ik, jammer genoeg, de kachel niet mee kan aanmaken.

Ik heb drie zusjes en nog twee broers. We zijn allemaal terecht gekomen in leuke roedels.