Maandag 23 september 2019

Falco en de misdaad

Beste allemaal,

De week begon met een zonnig grasbad tussen de vallende herfstbladeren. Als het gras nat is knap je als hond heerlijk op na een nacht benchen.

In de ochtendzon kan ik als theepot de boel langzaam op gang laten komen en mijn snuit laten wennen aan alles wat de rest van de dag nog op mij af komt. De bomen beletten het wankelen, als ik niet helemaal goed wakker ben. Ik adviseer politici om tussen twee stammen in te gaan staan bij het verkondigen van hun plannen. Val je niet direct om.

Ik was heel benieuwd naar de troonrede, tenminste: naar de baard. Zou WA, net als mijn favoriete eik, iets blijvends hebben laten ontkiemen en wat zou Maxima voor vacht hebben.

Maxima kan beter net als ik twee keer per jaar verharen. Lekker makkelijk, niet duur en je houdt zeeën van tijd over om je met micro-eenheden bezig te houden. Doe ik ook met af en toe een uitschieter.

Ga ik toch voor mijn avondrondje met Costa naar buiten en schiet er een vreemd beest met de snelheid van een Ferrari langs. Op ons circuit. Dat werd gassen en proberen in te halen. Mislukt. Beest ontsnapte.

Op normale snelheid vervolgens ons rondje gedaan met pitstop bij het kippenhok. Vreemde geur hing daar. Ik besloot mij redelijk alert te gedragen.

Bijna bij het woonhuis aangekomen, Costa was al vooruit, kreeg ik de lucht van dat beest weer in mijn neus. Met de snelheid van een nieuwe politie-auto karde ik er achteraan en jawel: ik had beet.

Triomfantelijk sleepte ik mijn prooi, hij was nogal lang, naar het grasveld om er mee te gaan spelen. Doe ik altijd. Ik heb zo mijn eigen shock-therapie. Even laten bewegen, dan weer pakken en vervolgens al rollend glad strijken.

Maar verdorie: het beest hing direct in mijn vel! Ja, dat had-ie dus niet moeten doen. Ik gaf een piepje en op dat geluid kwam hulphond Costa af. Ik had het verraderlijke geval aan de voorkant vast, Costa aan de achterkant en vervolgens wilden wij allebei een andere kant op. Eensgezind, maar toch van een andere partij. Zag je ook bij de algemene beschouwingen. Balthazar, die naam kwam zo in mij op, werd steeds langer. Zijn piep was veel luider en ietsje langer dan mijn piepje was geweest.

Tja, mijn natuur is soms wreed, maar wel rechtvaardig. Balthazar had gewoon met zijn roetveeg-staart niet in onze bomen moeten gaan hangen. Costa duikelde achterover. Een poot had los gelaten. Er werd ook helemaal niet meer gepiept.

Costa ging naar huis, die wou naar bed. Ik bekeek aandachtig of Balthazar nog bijtneigingen had. Ik zag niks meer bewegen. Ik besloot toch nog maar een stief kwartiertje naast hem te gaan liggen. Met misdadigers weet je maar nooit.

Mijn bazin moest bijna ook in therapie. Ze dacht namelijk, dat ik een zwarte kat had geslacht. Met zo’n staart zeker. Ze kon toch ook wel zien, dat ik een boommarter onder mijn hoede had genomen. Ze krijste eerst: "€œGetver, een bunzing"€, maar dat was van de zotte. Dan hadden Costa en ik zeker een week lang niet in huis gekund, want hun stinkklieren spuiten wel 50 meter ver. Dan kun je beter wel beschikken over de garderobe van Maxima. Heb je in ieder geval een verschoninkje of loop je tijdelijk in een postzak.

Mijn bazin heeft Balthazar geen staatsbegrafenis gegeven. Met een poepschep met telescoopsteel heeft ze hem naar de kliko geleid. Poot ook.

Heel oneerbiedig heeft ze hem op een bedje van voliére-afval gedrapeerd. Inmiddels is hij begraven.

Kijk ik in de Wikipedia en nou blijkt Balthazar in het beschermingsprogramma van de overheid te zitten. Het is dus helemaal niet zo vreemd, dat-ie nu niet meer leeft.

Ik ga rustig door met mijn circuit-bewaking. Voor 2,5 miljoen stukken vlees ben ik eventueel bereid om aan te wijzen, waar Balthazar ligt. Voor minder doe ik het echt niet.

Ik ga nog even door met het bestuderen van de miljoenennota. Ik hoop, dat ik hem aan alle eikels hier uit kan leggen. Echt een verhaal met een baard.

Poot van Falco.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zaterdag 24 augustus 2019

Falco en de kranten deel 1 / 2

Beste allemaal,

Jullie weten het misschien nog niet, maar ik lees op zaterdagochtend een heleboel kranten.

Daar word ik heel vrolijk van. Wie lacht niet, wie de mens beziet. Brengt diversiteit in mijn hoeve-leven.

Ik schrok natuurlijk wel even van het bericht: ‘De natuur verstikt!’

Ik adem namelijk nogal graag.

Ze proberen hier al jaren een pruimenboom met een gespleten persoonlijkheid te laten stikken.

Ze hebben hem maar Trumpy genoemd, want elk jaar komen er weer meer pruimen aan. Van de KPN krijgen we nu ook al een Sip Trunk om de ISDN in stand te houden.

Een mens verzint een heleboel om het daarna weer te vernietigen.

Sip Trump samen met Xi Jinpoen kunnen hier best luchtigjes plaats nemen. De stoelen staan al jaren klaar.

Ze kunnen dan genieten van onze bio-diversiteit (en onze importmaaier uit China).

We vlinderen hier geweldig door het leven.

In ons Amazone-gebied. Er zit geen brandluchtje aan.

We kappen alleen overhangende takken om ze vervolgens weer in gedroogde staat te laten overhangen.

We hebben zoveel bomen en zoveel overhangende takken, dat ik adviseer om er een giraffe-reservaat van te maken met de mogelijkheid van uitleen.

Zo behouden we de soort en de boomverzorging kan thuis blijven.

Kaytie verplaatst veel zand. Na 1 oktober moet dat eerst gecontroleerd worden op PFOS, een vervuilend stofje, alvorens de gaten weer dicht gegooid kunnen worden. Ik heb me aangemeld bij de cursus Bijzondere Opsporingen om het werk van de bevoegde instanties hier wat te gaan verlichten.

Voorlopig graaft Kaytie nog vrolijk door onder mijn bezielend toezicht.

Ik ben ook toezichthouder vanaf de bank. Tot nu toe stond ik er safe.

Vanochtend heb ik besloten er van af te springen. Het rendement is nul.

Dat is het ook nu bij Costa. Ze is verliefd op mij, maar ik mag er niets mee doen. Ik ben blij, dat ze iets ouder is dan ik, voor als het toch nog iets wordt.

Beter iets doen met een cougar, dan me moeten ophangen in mijn bench.

Kaytie is ook al verliefd op mij. Zodra ze mij kiest in plaats van een muis, dan wordt het oppassen geblazen. Ze gedraagt zich als Sylvie Meis, kronkelt om mij heen en gaat uitdagend voor me liggen. Denkt misschien met dat gedoe in de Privé te komen. Ik hoop, dat de bazin mijn vriendinnen in tact laat en tegen de scheiding der smachtende machten is opgewassen. Een robothond kan dan wel makkelijk in de omgang zijn en geen stikstof uitscheiden, maar als de batterij leeg is en de winkels dicht wordt het wel knuffelkoud.

Onze koeien hebben helemaal geen batterij, doen niks, loeien niet, produceren niks.

Na het lezen van de kranten en het nemen van anti-hitte maatregelen lag ik te soezen.

Wij worden, als levende wezens, hartstikke bedreigd. Straks zijn we allemaal van bio-plastic. Ik heb het navolgende plan ontwikkeld. Begin met koeien en varkens continue aan te sluiten via een flexibele slang in hun achterste op containers. Scheep die containers vervolgens in naar de Amazone.

Gier de verbrande bosgrond en wij zijn er mooi vanaf. Kan daar alles snel weer groeien en stikken we wat langzamer.

En dat de groei snel gaat bewijst Betsie 123. Ik hou het nat, de natuur doet de rest.

Ik neem nog maar een slokje Salland’s oppervlaktewater voordat alles is verdroogd.

Gelukkig hebben we hier nog een eigen reservoir, al kijkt Slapjanus over mijn schouders mee.

De vleesvervangers bieden zich ook al aan.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 21:21 Reageer op dit bericht

Zaterdag 24 augustus 2019

Falco en de kranten deel 2 / 2

Het lekkerst komt nu vanachter de deur. Wacht maar, Costa, als de sleutel even niet is omgedraaid. Die klink kan ik wel aan!

Poot van Falco.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 21:21 Reageer op dit bericht

Zaterdag 3 augustus 2019

Falco en de alternatieven deel 1 / 2

Beste allemaal,

Vandaag hebben Kaytie en ik invallen gedaan op ons terrein op zoek naar rare beestjes.

We zagen namelijk een stuk boomjas liggen.

Vanochtend ving ik op, dat er In Brandenburg schorskevers bomen uitkleden en ze dan naakt laten staan sterven. Goed voor de bio-diversiteit, slecht voor het klimaat en leve Natura 2000.

Omdat we hier absoluut geen nudistencamping willen beginnen, hebben we de boel grondig aangepakt.

Kaytie's achterste leek wel een draaigatje.

Dat breidde gelijk mijn onderzoek uit naar onbetrouwbare mieren.

We hebben hier een hele kolonne marcheren. Als hun gatje draait, dan zouden ze mogelijk uit Almere afkomstig zijn en beter verscheept kunnen worden naar Rusland.

Die houden van kolonnes. Als men ze in Rusland niet wil hebben, dan weten ze daar zeker een passend gif voor die mieren te vinden.

Die mieren van ons bleken gewoon standaard. Hadden nog nooit gehoelahoept. Van het kijken naar al dat gesjouw en ge-ren van die beesten was ik erg lui geworden en als ik lui ben, ga ik graag bij Bijou liggen en kunnen we door het hek heen de problemen van de dag bespreken. Zo ook vanochtend.

We hadden het over kikkers. Er is hier in Salland een Ranavirus, dat jacht maakt op amfibie-voertuigen.

Onze kwaakgrage Kermit was vanochtend nog springlevend.

Om te zien of zijn vriendjes dat ook nog waren heb ik mijn linkeroog wel eerst laten meten bij Eyewish en mijn rechteroog bij Pearl, niet wetende, dat ik dat net zo goed alleen bij Pearl had kunnen doen.

Mochten de kikkers toch doodgaan, dan hebben wij al een vervangend exemplaar. Er zit wel een gat in, maar dat kun je verwachten van producten uit China.

Gaan de mollen dood, dan hebben we hier ook nog Merel Westrik aan het lachgas.

Vreet de buizerd al onze buitenduiven op, dan zit hier nog in pole-position tortel Rutte en dat zal hij zeker nog even blijven doen.

Is er geen hooi meer, dan hangt Dijsselbloem nog aan de muur. Die hoeft dan ook geen grote wortel meer te krijgen.

Onze geiten zijn al vervangen door stilstaande beelden.

Angela Mekker trilt ook niet meer.

Mijn vervanger ligt inmiddels al klaar. Moet-ie nog wel even wachten.

Al lijkt de herfst al begonnen,

vallen de eikels reeds uit de bomen,

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 2 augustus 2019

Falco en de alternatieven deel 2 / 2

groeien de paddenstoelen nu al uit de grond, ik blijf toch geloven, heb ik tegen Bijou gezegd, dat alles goed blijft en komt.

Tenslotte is er altijd weer een nieuw leven, al is het Arie, de kanarie.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 28 juli 2019

Falco en het spirituele

Beste allemaal,

Waarschijnlijk komt het door de hittegolf dat ik meer tijd heb om over niets na te denken. We zijn, wat we denken, dus ben ik op het moment niets.

Ik adem, dus ik leef. Ik laat alles gaan, wat is. Het is de enige manier om je niet kapot te zweten.

Gisteravond was ik dolblij met de sproeier op de grote wei.

Het is heel ok om gelukkig te zijn met een simpel leven. En dat bestaat nu uit louter water.

Je kunt je kop wel in een plant steken, die een avond daarvoor is nat gemaakt,

het is echter verstandiger om direct aan de waterkraan te gaan hangen.

Als je troebel water met rust laat, wordt het vanzelf helder. Dat is ook het geval in de vijver, als Costa niet net daarvoor haar bal er in

heeft schoon gemaakt.

Laat zijn, wat is. Piekeren ontneemt het zicht op vandaag en ik zie gelukkig nog gras, al is het met deze temperatuur niet veel.

Kijk niet achterom, laat los. Ik moet zeggen, dat Costa dat loslaten zowaar heeft gedaan. Met een bal in de bek is het slecht ademen en dan laat je wel los, voor je alles eeuwig moet loslaten.

Misschien mis ik haar dan. Niets is immers blijvend, behalve verandering.

Verandering hebben we hier genoeg. Stond er gisteren opeens een ezel met een waterhoofd op het erf.

Heeft hij misschien iets te lang onder de sprinkler gestaan. Het is ook maar net, wat voor gedachte je kiest.

Saranka staat lekker gedachteloos uren te grazen. Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan. Zonder te hoeven kotsen.

Als ik kort graas, neem ik van die lange donkere grassprieten. Kots ik ze er na dan niet uit, dan kom ik zo moeilijk van mijn drollen af. Net alsof er rijgdraad in zit. Je kunt dan nog zo hard gaan lopen, ze blijven je achtervolgen.

De wind krijgt er ook geen vat op.

Van de natuur hier krijg ik universele energie. De bazin bewatert, ik mag dat niet doen. Puur racisme.

Als ik ‘s morgens naar buiten storm, moet ik wachten met ontladen tot aan het bospad. Waarschijnlijk komt dat, doordat de deur van het geluk naar binnen open gaat en bij ons gaan alle deuren naar buiten open.

Daardoor belanden we ook in het bos. De deur gaat dan dezelfde kant uit als wij en dat scheelt ook weer een dosis koppijn.

Voor je het weet loop je anders al gauw weer in de aurahealing.

Bij dit weer leer je steeds beter falen. Dan gun je een ander ook wat en blijf je zelf koel. Zie je een muis, ga er dan niet achter aan. Dat doet een ander wel.

Als het minder warm is, zeg ik verheugd: “Goedemorgen, laat de stress maar weer komen.”

Poot van Falco!

Geschreven door Falco de Tamaskan om 16:19 Reageer op dit bericht

Woensdag 10 juli 2019

Falco en vijverterrorisme deel 1 / 2

Beste mensen,

Vanmorgen had ik opeens de lucht van Sjakie de steenmarter in mijn neus. Die stond gisteravond sissend en blazend naar Costa en mij te dreigen in een bosje op veilige afstand aan de andere kant van het hek.

We hadden haar de dag ervoor een keer bijna te grazen genomen. Costa lag toen beduusd in een spagaat naast het hek, toen ze een grote net niet goed genoeg getimede sprong nam. Ze zag er op de grond uit als Frans Timmermans.

Omdat ik meende Sjakie te ruiken begon ik aarde met mijn neus weg te duwen.

Ik keek om hulp om naar Kaytie, mijn graafassistente. Ik laat haar altijd het werk doen. Heb ik afgekeken van mannetjesleeuwen op de EO.

Helaas. Ze ging er vandoor. Gisteren had ze nog een woelmuis de grond uitgespit. Ik hoefde alleen maar mijn bek open te doen en snel met hem weg te lopen. Heeft ze niet eens gezien. Ik heb haar gezegd, dat ze bij Pearl de tweede bril gratis weggeven en nog een waardebon voor mij.

Hoe ik het zand ook op mijn neus verzamelde, geen vangst, geen Sjakie. Ik was ook nog moe van een ander project.

Gisteravond was mijn bazin beukenbladeren uit de vijver aan het vissen. Ze had niet eens in de gaten, dat ik haar hielp.

Zij zag wel een verdacht sleepspoor.

Er lagen veel vijverplanten door de wind plat. Ik heb getracht die krengen recht te rukken.

Het lukte niet en toen heb ik ze maar geapporteerd.

Stuk

voor stuk

heb ik ze in de boomgaard neer gelegd. Ik tevreden, vrouwtje niet. Kan ik ook niet helpen.

Dan had ze maar alles moeten bestraten. Kost het ook geen grond- en leidingwater om alles groen te houden.

Persoonlijk, als hond, heb ik niks met potplanten. Zeker niet, als ze hoog staan. Ik ga niet als een pandabeer mijn gebied in de hoogte markeren om Marcel Boekhorn in zijn zak te piesen.

Als wolf-stukgoed ben ik toch al vaak te lui om ook maar één poot op te tillen.

Ik heb meer aan aanplant. Wij strooien hier in het najaar met eikels. Komen vanzelf bomen uit, maar dat zal ik met mijn verwachte levensduur van veertien tot zestien jaar niet meer meemaken. Als ik het wel haal ga ik misschien aan de rupsen ten onder. Waarom klonen ze bomen niet?

Ik kijk niet alleen naar dierentuinprogramma’s via de satelliet, ik moet ook steeds de nieuwsberichten aanhoren. Mensentaal is dikwijls onbegrijpelijk. Eerst worden er bomen overal gekapt voor heide. Nu moet er voor elke gekapte boom een nieuwe worden geplant. Daar hebben wij dus nu niets aan. Ik kan wel aan die boompjes gaan rukken, maar ik krijg ze niet tot een aanvaardbaar CO₂ reservoir opgerekt om een klimaatramp te voorkomen.

Tegels moeten uit de tuinen, maar als er dan groen in zit, moet je ze laten verdrogen. In Den Haag heb je natuurlijk geen tuintjes, alleen bij onze Willem. Mag die waarschijnlijk ook niet meer met een gietertje rondlopen. Als troost kan hij de lucht in. Met zijn CO₂ bom.

Ik heb Bijou nog geprobeerd tot een regendans te verleiden. Omdat ze haar best niet deed heb ik Kaytie een tijdje achternagezeten.

Leverde slecht drie millimeter regenwater op en een verdroogde hond.

Ik kijk vaak naar die ene witte pot en die andere zwarte. Het gaat om de inhoud en niet om de verpakking.

Ik heb al tegen Costa gezegd, dat we straks ook geen gas meer mogen geven. Ik heb laatst met mijn neus tegen een stroomdraad aan gezeten. Geloof me, electra is ook niet alles. Ik denk, dat je daar een andere verpakking voor nodig hebt om het goed te brengen.

Ik houd in ieder geval die beesten hier allemaal goed in de gaten. Als de portemonnee hier leeg is door al die klimaatmaatregelen zal ik op jacht moeten.

Desnoods grijp ik een egel. Die heeft wel pennen, maar geen brandharen.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 11:28 Reageer op dit bericht

Woensdag 10 juli 2019

Falco en vijverterrorisme deel 2 / 2

Ik wacht wel af: “Kaytie!”

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 11:28 Reageer op dit bericht

Zondag 23 juni 2019

Falco en de plagen

Beste allemaal,

Elk jaar komt hier tweemaal in het voorjaar een knoert van een rupskar het terrein oprijden, waar aaltjes op hoog niveau uitkomen.

Er volgt dan een soort van paling schieten in het groen.

Het ligt daarbij in de bedoeling, dat die aaltjes de eikenprocessierupsen opvreten en ik dan de mazzel heb, dat mijn tong er niet gedeeltelijk af hoeft of dat ik stik.

Zie je me al zonder tong liggen hijgen bij de opwarming van de aarde?

Het klopt natuurlijk voor geen meter. Als het niet zo warm was geworden dan hadden we die rupsen ook niet gekregen en dan had ik ook niet zo hoeven hijgen.

Goed beschouwd had ik met de juiste natuurmaatregelen eigenlijk niet eens een hele tong nodig gehad.

Vandaag keek ik heel erg omhoog. Doe ik wel eens meer als er een dikke duif iets laat vallen. Hangt er een licht grijze sok in een eik! Als die sok uit de droogtrommel was geslingerd had hij toch wel een kleine tachtig meter overbrugd.

Misschien een Idee voor Maarten om die elf steden wat sneller voorbij te kunnen komen.

Enfin, bazin erbij. Die keek ook omhoog, omdat ik omhoog keek, alleen iets deskundiger en die wist gelijk, dat er helemaal geen droogtrommel in het spel was.

‘Netelschieters’, mompelde zij aardig chagrijnig. ‘De aaltjes hebben die hoogte kennelijk niet gehaald.’

Ik vond dat nogal een domme opmerking. Ze waren gewoon niet hoog genoeg geschoten. Paling zwemt toch nooit in een boom en zeker niet omhoog. Die willen alleen maar stroomafwaarts.

Enfin, een stofzuiger met een steel van negen meter er bij halen schijnt niet te lukken. We moeten die boom gewoon gaan mijden. Een lintje er omheen. Doet de overheid ook. Ze delen ze ook wel uit.

Nou las ik vanmorgen in de krant, dat eiken bomen moeten worden neergehaald. Dan kunnen die rupsen ook niet meer in mijn neus of bek hun haren achter laten. Er moeten andere bomen worden geplant. Maar welke dan?

In Griekenland schijnt een kever alle dennen op te vreten en als Willem Alexander per ongeluk een kever in zijn revers meeneemt in het nieuwe regeringsvliegtuig dan zitten onze dennen hier ook gauw zonder naald.

Dennen dus ook maar weg. De beuk moet er gewoon in. Weg bio-diversiteit. Het klimaat is toch al bedorven.

De toekomst van de eiken hier rondom zie ik dan ook heel donker in.

Als iedereen op tijd en hoog genoeg in het begin aan aaltjes-schieten had gedaan, dan hadden wij hier nog rustig onder de eiken bomen langs de weg kunnen klootschieten.

De overheid dweilt nu eenmaal graag met de kraan open. Hun portemonnee blijft daarbij toch goed gevuld.

Elke plaag volgt zich bij ons in rap tempo op. Steenmarterplaag, muizenplaag, bijenplaag, spreeuwenplaag, reigerplaag, rattenplaag, tekenplaag, rupsenplaag.

Vanmiddag zag ik bij het hek opeens twee grote gaten. Kaytie?

Die lag echter voor Lello op het gras bij 29 graden boven nul.

Ze had net een inspectiemuizenronde op dakpannen achter de rug.

Ik moet toegeven: zonder haar waren we de muizenplagen nimmer te boven gekomen. Ze is niet voor niks zo vet.

Ze struint het hele terrein ‘s morgens en ‘s middags en ‘s avonds af op zoek naar ongedierte.

Daarbij schuwt ze ook de composthoop niet.

Waar ook heerlijke ponydrollen in bivakkeren, die ik dan stiekem ergens anders op eet.

Die bruine kip staat al weken op mijn menulijst. (Ik dwaal een beetje af)

Stel je voor, dat ze ten prooi valt aan de wolvenplaag. Er lopen nu immers ergens dichtbij drie wolfjes rond.

Ik ben als deelwolfje geboren in Brabant. Heb nog nooit een schaap hoeven eten. Ik heb voor het klaarmaken van mijn eten gewoon Overijssels personeel.

Ik lig nu te waken bij die grote gaten. Je weet maar nooit welke nieuwe plaag naar boven komt. Ik moet wel bij blijven. Ik lig hier droog.

De sloten staan ook droog.

De mensen bekijken het maar. Doe ik ook. Op z’n slooms. De regen zal ook wel weer komen.

Poot van Falco

P.S. We hebben hier ook een heggemusplaag in de geraniums. Er liggen vijf eitjes in. Er is nu een sproeiverbod van kracht.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 20:14 Reageer op dit bericht

Woensdag 12 juni 2019

Falco en de stormen

Hallo allemaal,

Afgelopen week was het voorjaarsweer een beetje hoteldebotel. We wonen hier onderaan een berg met uitzicht aan de achterkant over de wijde vlakten en dan kan je aan de horizon mooi zien of er regen of storm aan komt. Mijn vrienden, de zwaluwen, voorspellen het weer ook prima.

Vliegen ze hoog, dan weet ik, dat het goed weer wordt. Vliegen ze laag over mijn kop dan kan ik mijn zonneklep in de bench laten.

Het was verleden week soms zo heet, dat ik geen zin meer had om maar één poot van de vier, die ik heb, ook maar even recht op de grond neer te zetten.

Hijgend in de buurt van een bak water was het beste.

Of verstoppen onder de planten met kop richting vijver.

Die mafkees van een Costa gaat bij 32 graden boven nul nog door met ballen. Ik ben van plan haar May te gaan noemen. (Misschien stopt zij dan ook nog eens een keer)

Uit sociaal oogpunt is het enige, dat ik kan doen haar even in de schaduw te zetten. Helaas moet ik dan wel weer op vier poten gaan staan. Met het oog op de komende loopsheid is het wel zo verstandig vriendjes met haar te blijven. Zij kan zo in ieder geval op voorhand al een APK’tje doen.

Sinds kort ben ik ook bevriend geraakt met twee jonge Lakenvelders.

Clara en

Sara.

Het probleem met die meiden echter is, dat ze bij zware storm nog niet stevig genoeg verankerd op de poten staan. (Bij aardbevingen, denk ik, ook niet. Gelukkig is dat hier Westerwijdeeneindweg).

Ik heb ze dan ook uit voorzorg op stal gezet.

Tot twee keer toe was er nepstormnieuws. Drie keer heb ik ze binnen gehaald. Er kwam wel een beetje wind, maar daar blies je nog geen Mikadostokje mee om.

De derde keer had ik ze bijna buiten laten bivakkeren, maar de zwaluwen vlogen zo laag om muggen te vangen, dat ik Clara en Sara maar weer naar stal heb gebracht.

De zwaluwen hadden het weer goed in geschat. Muggen laag, slecht weer. Het terrein leek wel een slagveld. Overal blad.

Talrijke ongewenste abortussen van onvolgroeide pruimenvruchten.

Gore tuinmeubels, die zo de kringloop in kunnen voor een tweede kans. Bij Kees Smit kunnen ze in ieder geval niet terugkeren.

Alleen nepsneeuwzwaan Trumpje had de wind goed in haar vliegerachterste gehad.

Haar maat Boris J. stond ook verrukt te pralen bij de andere vijver.

In gezelschap van een nogal uitbundige zwaan, die kennelijk een laagvliegroute van Lelystad had genomen.

Het laantje had last van roos gekregen.

Een voorgoed uitgewandelde tak lag voor pampus op het gras. De ecologen zullen dit wel een bio-diverse kaalslag vinden.

Gelukkig is waarschijnlijk door een pinstoring bij Buienradar het onweer hier weggebleven.

De geraniums hebben de wind overleefd. Kunnen we er weer achter zitten, al schijnt dat ook steeds korter te moeten worden.

De wereld draait dol, maar ik hou het hier wel vol.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 11:15 Reageer op dit bericht

Maandag 6 mei 2019

Falco en de bevrijding deel 1 / 2

Beste mensen,

Elke avond ga ik met Costa lekker los, als ons diner tenminste al enige uren in de maag aan het verzuren en afbreken is. Anders kan de boel gaan kantelen en wij zijn nu eenmaal geen vrachtauto’s.

Bij het openen van de buitendeur (had wat breder gekund) stuiven wij volkomen onbehouwen ons terrein op, alsof wij koeien zijn, die na de winter voor het eerst de wei weer op mogen.

Zo’n wei gaan wij dus ook op.

We moeten ons eerst enigszins gedisciplineerd opstellen met in de haast meegenomen attributen, die bij de bazin ter verwerping kunnen worden aangeboden. Die discipline zag ik ook op 4 mei bij de herdenking op de Dam. Daar mag ook geen beweging in zitten en duurt 2 minuten. Langer houden wij het hier ook niet vol.

Ik controleer voor aanvang van de weidegang eerst het voor poten zijnde materiaal op tandvastheid. Het moet na de beet in vorm blijven of vanzelf weer in vorm terugkeren. Ik doe het dus uitsluitend voor de vorm.

Vanavond vond ik een nieuwe bal, waar spenen aan zaten. Het leek op een uier, waarschijnlijk door een koe verloren op koningsdag. Dat feest hebben we ook net achter de rug. Ik miste wel het toiletpotgooien en koekhappen.

We hebben op de wei een enigszins verroeste badkuip staan, die ooit als trog had moeten dienen. Daar hadden we mee kunnen gaan gooien. Kipfilethappen zou ook een heel goed idee zijn geweest, maar volgens de bazin happen we al genoeg en leggen de kippen nog voldoende eieren.

Twee keer ophalen van ballen is voor mij het máximale koningsspel. Ik wil geen showversie van mezelf maken. Ik ga gepast met energie om.

Een lintje krijg ik er toch niet voor als ik me extra uitsloof. Bovendien heb ik geen zin om in mij te laten prikken. Ik hoef toch niet naar een wolvenpuppydagverblijf, al schijnt Berend daar botjes te hebben.

Ik deel wel graag bij Costa prikjes uit. Probeer haar af te remmen door in haar poot te bijten.

Liet ze gisteravond een windje. Niet te harden. Die meid gaat rustig twintig keer een bal achterna.

Begrijpelijk, dat het diner dan wat sneller naar achter op schuift.

Costa ligt vaak zo schuin in de bocht, dat ik vrees voor weer een gevallene. Ik hoop niet, dat ik haar, net als de geit, volgend jaar moet gaan herdenken.

Roos is mijn Amalia. Voor haar laat ik graag mijn bal met spenen vallen. We kletsen wat af bij het hek.

Het gaat er soms heftig aan toe in onze discussies.

Dit keer hadden wij het over voedselverspilling.

Ze had de halve hooiruif nog op haar hoofd.

Ik ben wel zuinig op mijn kop, vooral als ik in het schootsveld van Kaytie lig. Met de aarde moeten we zuinig zijn, maar Kaytie graaft constant holen, die met de uitgegraven grond niet meer te dichten zijn. Loonwerkers komen dus geregeld een shovel aarde over het hek kieperen. We komen hier dus steeds hoger te zitten, net als de zeespiegel. Ik begrijp nog steeds niet, dat wat er uitgaat er niet helemaal meer in komt.

Al peins ik me suf.

Soms zie ik het invallen van de avond als een bevrijding.

Dan kijk ik om naar alles wat ik heb en wat er van velen te vroeg is afgenomen.

Bloemen

Bomen

Vrijheid

Geschreven door Falco de Tamaskan om 15:20 Reageer op dit bericht

Maandag 6 mei 2019

Falco en de bevrijding deel 2 / 2

Dat hebben onze kippen beperkt.

Onze haan kraait koning. Het probleem is, dat velen te hard kraaien en dat er rare koningen zijn. In Thailand hebben ze er net zo eentje gekregen. Die heeft een poedel tot luchtmaarschalk benoemd. Waarschijnlijk vangt-ie net als Costa de ballen uit de lucht. Dat is nog eens iets anders dan een lintje opgespeld krijgen. Ik moet er niet aan denken om als showversie in gala-uniform bij Roos te verschijnen.

Wij houden gewoon heel puur de lieve vrede.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 14:23 Reageer op dit bericht

Vrijdag 5 april 2019

Falco en de kaalslag

Beste allemaal,

In mijn hoofd zat van de week een grote spin.

Ik was de weg helemaal kwijt.

Costa en ik waren op onze Lemelerberg om reeën te ruiken en extra zuurstof op te snuiven.

Ons bos is namelijk hartstikke gezond. De bomen vangen koolstofdioxide op en geven ons daardoor schone lucht.

Daar is geen klimaatmaatregel voor nodig. Bovendien zijn bomen heel geschikt om er een plasje tegen te doen.

Kunnen andere honden ruiken, dat je er geweest bent en op die manier lezen, wij honden dus, de krant.

Bomen geven ons ook koelte, als het warm is. Hoeven we minder te hijgen.

Costa en ik gingen dus vrolijk op pad.

Costa deed eerst een poepje

en ik keurde een paaltje af, had liever een boom om tegen te plassen. Maar opeens waren bijna alle bomen weg!

De bomen van mijn bos bleken te liggen. Nooit geweten, dat die ook naar bed gaan.

Massaal lagen ze te pitten.Te beroerd om op zo’n mooie dag op hun wortels te staan.

Hun takken hadden ze ook nog eens af gedaan. Die lagen her en der op grote hopen. Het is natuurlijk wel gezond om bloot te gaan slapen, maar ik vond het een beetje eng.

Het leek wel oorlog. Zouden die bomen hun takken nog wel weer terug kunnen vinden? Ik hoor de bazin ook wel eens mopperen, dat ze weer een sok kwijt is.

De boom, waar ik gisteren nog tegen had staan plassen, lag ook al in diepe ruste. Ze waren vast allemaal bij de tandarts geweest voor een wortelkanaalbehandeling.

Om nou mijn poot op te gaan tillen tegen een slapend iemand met kiespijn ging me net even te ver. Ik keek verbaasd om me heen. Was er nog een boom te bekennen, die wel wakker was?

Costa hielp zoeken. Fideel van haar, want zij hoeft om te plassen alleen maar haar kont te laten zakken. Door alle sporen was ze echter ook het spoor volledig bijster.

Er stond nog wel een berk, die waarschijnlijk op moest blijven. Dat gaat zo ook bij onze pony’s. Ze slapen nooit allemaal tegelijk.Tegen zo’n boom ga je als fiere hond natuurlijk ook niet plassen.

Van schrik hield ik dus mijn plas maar op. Alle bomen rond de waterpomp waren ook ineens weg. Allemaal gaan liggen.

Zouden ze soms van al die bomen waterbakken gaan maken? Als hond kun je dan wel tanken, maar niet lozen.

Waren al die bomen ineens wappie?

We hadden op de heenweg al wel een bord gezien, dat we uit moesten kijken voor boswerkzaamheden, maar alles sliep. Er werd helemaal niet gewerkt.

Ik besloot even een hondenyogaoefening te ondernemen: kont omlaag, kop recht vooruit en even nergens aan denken. Zie ik opeens nog een bord.

Uniek in de wereld en zo dichtbij, stond er op. Vond ik ook treffend op dat moment. Mijn bazin heeft voorgelezen, dat de bomen niet meer wakker worden. Dat in drie jaar tijd tachtig procent van de bomen op onze berg dood gemaakt worden.

Ik ben hard naar het nog overgebleven bos gerend. Toen ik omkeek naar wat het Landschap Overijssel de bomen had aangedaan huilde mijn wolvenhart.

Dit heet Natura 2000.

Maar het is 2019.

Straks lopen wij in de warme zon te snakken naar verkoeling en frisse lucht in een ongewisse bio-diversiteit.

Als 25% wolf zie ik echter heel duidelijk een lichtpuntje.

Meer schapen!

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 10:49 Reageer op dit bericht

Zondag 17 maart 2019

Falco en de verkiezingen deel 1 / 2

Beste boeren, burgers en buitenlui,

Vanochtend ben ik heel vroeg opgestaan. Het was een hele goede morgen om met het CDA te spreken, winderig, fris en vooral nat. Bij het eerste miezerige zonnestraaltje heb ik geprobeerd de verkiezingslijsten door te nemen. Te weinig lichtpunten en te kleine lettertjes.

Kies voor doen, zegt de VVD, dus ben ik naar buiten uitgeweken.

Wat een lellen van vellen. De wind kreeg er vat op. We hebben geen windmolen op het terrein om die wind weg te kunnen vangen.

Dan de poten er maar op.

Voor een totaalvisie had ik de stemwijzer geraadpleegd. Daar was ik geen Kong mee opgeschoten.

Overal is geld voor nodig, plannen realiseren zichzelf niet (VVD), dus ik ben maar begonnen met graven. Je weet maar nooit, wat er in de grond zit, Als ik doorgraaf heb ik een tunnel tot Nieuw-Zeeland en kan ik misschien kerkgangers redden. Misschien een zinloze onderneming, want van de PVV en het Forum voor Democratie moeten ze toch weer terug.

Dan maar even aanpakken (D66) en de waterstand inspecteren. Volgens mij is die zeker niet te laag meer, want het water zakt hier niet meer weg. Men klaagt zich suf over tekorten. Vergeten wordt, dat de natuur zichzelf herstelt. We doen hartstikke ons best om alles te verpesten. Wij denken aan morgen. Dus doen wij vandaag. (D66)

Moet je eens kijken, hoe schitterend de natuur hier is.

Het mos is het gras aan het verslaan, als wij ons er maar niet mee bemoeien.

De benzinedampen vellen de bomen niet. Dat doen de natuurorganisaties wel met de vernietigende actie hei voor bomen.

Ik vel ook wel eens een boom, als ik er zin in heb. Dat heet echter verantwoord bosbeheer.

De PvdD wil de jacht verbieden.

Niet nodig. Alles wat eetbaar langs rent zie ik en vang ik op.

Dat is wel eens flink aanpoten. Zeker met harde wind tegen.

Ik ben nu eenmaal van de totaalvisie (FvD): beschouwen, overpeinzen en vooral “zeker zijn”. (PvdA)

Zo ben ik heel zeker, dat de sociale woningbouw op dit terrein prima in orde is en niet uitgebouwd hoeft te worden. Wel sta ik wat meer openheid voor. De doorstroming zou dan gewaarborgd zijn en mijn voedselaanbod welkom gevarieerder.

Het plaatselijke zorgstelsel is hier ook prima in orde. De duiven hebben de beschikking over een zorgkruk en een tiny house.

Ook is er altijd schoon drinkwater, niet vervuild door medicijnen, want die geven wij hier niet.

Met mijn imponeergedrag zorg ik, dat slechteriken buiten de deur blijven.

Met behulp van slogans weer ik een slecht milieu. Althans dat denk ik. Zo denken al die partijen er waarschijnlijk ook over.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 16:58 Reageer op dit bericht

Zondag 17 maart 2019

Falco en de verkiezingen deel 2 / 2

Door de stemwijzer te raadplegen zie ik helaas door de bomen mijn bos niet meer en toch moet ik stemmen.

Ik ben ontstemd.

Ik gooi woensdag een hondenkoekkie op het stembiljet en zie wel waar die uitkomt. Ik ga met mijn bal toch wel een mooie toekomst tegemoet. Ik word immers nooit 50+. Komt het koekkie op een stomme partij, dan gooi ik wel overnieuw.

Al zou alles naar de knoppen gaan, hier zitten ze alweer met voldoende water en in schone lucht.

Veel wijsheid dus met stemmen en trap er niet in (in die plassen dan..)

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 16:55 Reageer op dit bericht

Maandag 18 februari 2019

Falco en de slipjacht deel 1 / 3

Hallo allemaal,

Afgelopen zaterdag ging mijn bazin naar een slipjacht. (Never a dull moment) Daar had ik nog nooit van gehoord. Ik ga namelijk altijd zonder slip op jacht. Uitsluitend in mijn vel en dan ook nog als ik er goed in zit. Mijn vriendinnen zijn nu loops en ik zie ze gruwelijk worstelen met een slip. Ik was dus erg nieuwsgierig, hoe zo’n pikante jacht er uit ziet, maar mocht wel mee onder de voorwaarde, dat ik in de auto bleef zitten. Ik kan nu eenmaal niet beloven niet naar paarden te blaffen en geen strijd aan te gaan met tig honden, die op me afkomen. Ook is het moeilijk om me niet bij snel jagende honden aan te sluiten.

Ik zat dus undercover op de achterbank. Kon vanachter mijn raam gelukkig alles goed bekijken.

Het verzamelpunt was op het parkeerterrein van een restaurant. Voor niemand kennelijk een brug te ver.

Ik werd vrijwel direct begluurd vanuit een grote wagen.

Dubbeldeks.

De sterke geur van honden werd geen strobreed in de weg gelegd. Daar stonden ze op. Zat ik toch maar comfortabel op mijn autobank. Ik vroeg me af of die honden allemaal straks hun slip nog moesten gaan aantrekken. Zo te bespeuren zat alles nog uitsluitend in eigen vacht.

Aan de andere kant werd ik begluurd door een wit paard.

Ik denk, dat ze me niet zo aantrekkelijk vond. Ze keek nogal wild naar me.

Even verderop stond een zwart paard met een heel vreemd lijf. Had zijn voorbenen wel heel hoog zitten.

Er werd druk achterwaarts uitgeparkeerd. Best moeilijk voor die paarden zo zonder zijspiegels.

Vermoedelijk kwam dit beest net uit bed. Hij had z’n deken nog om.

In de trailers was druk gepoept.

Die verrukkelijke paardenvijgen werden onderaan het hek weg gecamoufleerd. Het leek me inderdaad teveel voor een poepzak en niet te doen om dat daarna in die kleine kontzak te doen. Ik had ze ook wel willen opruimen. Best in voor vrijwilligerswerk.

Van de zenuwen stond er een paard te plassen. De wind had er even vat op, maar het bereik was te kort om de voorbenen te halen.

De dekens werden weggehaald, de paarden opgezadeld, van het juiste tuig voorzien en het feest kon beginnen.

De mannen op de paarden hadden nagenoeg allemaal een rood jasje aangetrokken. Het was net alsof ze in een sprookje reden. Ook hadden ze zwarte pannen op hun hoofd gezet. Waarschijnlijk inductie om onderweg een eitje te kunnen bakken.

Het spannendste voor mij was het uitladen van de honden. Achtentwintig stuks zwartbruin. Of ze er veel zin in hadden was tegenstrijdig vast te stellen. Veel pit om vooruit te komen, maar ze lieten de oren erg hangen.

Vier ruiters te paard met zwepen tot op de grond moesten de meute in toom houden. Bleken het BLOEDHONDEN te zijn.

Ik had te vroeg medelijdende gedachten over die zwepen. Bleek, dat ze nooit geslagen werden. De zwepen werden alleen maar als aanwijzers gebruikt. Door elke dag te trainen reageerden de honden op de wijze van bewegen en vasthouden van de zwepen. Zeer subtiele opvoeding. Zal bij mij niet lukken.

Nog fit als hoentjes (daarom probeerden ze waarschijnlijk ook het water in te springen) gingen ze op weg naar de eerste run van zeven kilometer.

Althans, nadat de laatste hond de oever weer had bereikt.

Heel misselijkmakend idee, dat ik niet mee mocht doen, al was het een vossenjacht. Reevlees past nou eenmaal beter in mijn bek.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 16:21 Reageer op dit bericht

Maandag 18 februari 2019

Falco en de slipjacht deel 2 / 3

Er waren twee paarden, die vooruit draafden met iets achter hun kont aan. Een lap aan een touwtje. Daar hadden ze een flesje vossengeur over uitgegoten. Bleek die Swiffer, die ze voortsleurden, dé slip te zijn. Was ik daarvoor op de achterbank beland? Nepvos, nepslip. Bleek ik in fakenews te zijn getrapt.

Toen die nepvossenslip het spoor had getrokken moesten de honden dat spoor gaan volgen en de paarden gingen daar dan weer achteraan.

Compleet gestoord, die hele karavaan. De honden sjeesden slingerend en heel gemakkelijk over de weidegronden luid en diep blaffend hun neus achterna. Waren vast in de waan, dat het om een echte vos ging. Je reinste misleiding.

Die linksvoor was de leider: Hillman. Had een ambtsketting om. Dat noemen ze onderscheidend. Een paar meter achter hem rende een hond met een joekel van een bult op zijn nek. Die was, denk ik, topzwaar, want hij helde nogal voorover.

Bij de eerste sloot werd druk gefierljept. Zonder stok ging dat ijzingwekkend goed, al moet ik erbij zeggen, dat de slootjes smal waren. De landeigenaren hadden wel hun vee van de weiden gehaald en gedeeltes van de afrasteringen verwijderd om een omgekeerde shutdown te voorkomen.

Na de eerste run werd een grote flapoor van het veld gedragen. Had zijn poten kennelijk overspeeld. Een hele hijs voor die vrouwen.

Na een korte pauze ging men vol goede moed de tweede run in. Ik vroeg me af, of er wel eens een hond de lucht was ingevlogen na een trap van een paard. Knap staaltje samenwerking. Ik hou wel van mijn shetlanders, maar ga echt niet tussen hun hoeven bivakkeren. Hun hoeven zitten mij te los.

De aanblik van de jacht was om te kwijlen. En ik maar zitten in die auto. Kwijlend dus.

De meute kon na afloop van de run zo de sloot in. Dat was een goede coolingdown.

En passant werd er nog een kleimasker genomen.

Een ruiter werd op zijn paard getild na een pitstop. Hij had een hoofdstel naar de knoppen geholpen. Er stonden geen keukentrapjes langs de weg. Blokker miste hiermee een gerichte reclame-kans.

Ook voor wat betreft die pannen.

De hele carnavalsoptocht vertrok na de tweede run naar een boerenschuur om te laven De honden gingen achter hekken. Ze waren moe. Soms was er geen kop of kont meer te ontdekken.

Dat kwam vooral door die ruime vellen. Verkeerde beginopname bij de fok, denk ik.

Eén hond repeteerde nog even de tweede run. (Hij had beter een slip kunnen aantrekken).

In een hoekje zat een soortgenoot de run op een andere manier nog even door te nemen

Hillman was nog fris. De littekens op zijn neus en kop bewezen zijn pogingen om de leider te blijven.

Stapelvoordeel was er in overvloed.

De paarden mochten ook rusten. Sommige waren volgens de laatste mode gekleed.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 16:21 Reageer op dit bericht

Maandag 18 februari 2019

Falco en de slipjacht deel 3 / 3

Een vorkheftruck bood ter ondersteuning enige uitkomst bij, denk ik, wel een erg moe paard.

Her en der lagen ruiters. Een waar slagveld. Of ze waren bezig in hun pannetje een eitje te bakken in de zon.

In de schuur werd gedronken en gegeten en gepraat.

De laatste run zat er aan te komen.

Het was even wachten naast en op elkaar.

Met witte wijn in de benen gaat alles niet meer zo snel.

De honden waren eerder bij de finish na de derde run dan de paarden. Het spektakelstuk van de middag kon beginnen.

De meute werd op een hoopje gedreven via lichte zweepaanwijzingen.

Er werd een hele emmer met pens op de wei gegooid. (Waarom zat ik toch nog steeds op die rottige achterbank)

De honden mochten alleen maar kijken, kijken, nog eens kijken en beslist niet aankomen. Er moest eerst nog een ruiter, die voor het eerst mee had gedaan een stuk pens adellijk over de wangen worden gestreken. Traditie noemen ze dat. Of gewoon slipfolklore. Of gewoon heel lekker.

Na kort hoorngeschal dook de meute op de dis. Grauwen, grommen, trekken. Het ging allemaal vrij ordentelijk. Ik had er zeker een robbertje om gevochten.

De pannen gingen allemaal omhoog om de organisatoren te eren en te bedanken.

Toen ging het richting stamppot.

Thuis wachtte mij ander voer. Mijn wolvenneus rook echter een blijde vriendin, die graag met mij zonder slip op stap wilde. Daar laat ik graag mijn voer voor staan.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 16:20 Reageer op dit bericht

Zondag 3 februari 2019

Falco en het klimaat

Beste allemaal,

We hebben vandaag de dag de bek vol van het klimaat. ik probeer mijn poot er op te leggen.

Ik sta heel dicht bij de natuur als KwartDNA-wolf, dus ik kan er zeker over mee janken.

Vanochtend ben ik beschouwend op mijn terrein gaan rondkijken.

Zijn mijn aanwijzingen als Baas van de Berghoeve wel afdoende.

Wat is er en wat zijn de verbeterpunten.

Die pony’s moeten eigenlijk weg. Veel te veel poep. Elke ochtend een grote kruiwagen vol.

Ik heb Saranka er hedenochtend over aangeblaft.

Ik heb met haar geen klimaatakkoord kunnen sluiten. No way.

Zij verweet mij ook te poepen.

Ze heeft daar wel een beetje gelijk in, maar ik produceer niet eens een klikobodem vol per week.

Opeten is geen optie. Binnenwaarts recyclen kan mijn lever vast niet aan.

Ik heb er over nagedacht. Wat moeten de vliegen en de wormen zonder onze keutels.

Nooit meer een vlieg doodhappen geeft minder beweging en aarde zonder wormen wordt er niet beter op.

De veestapel is hier al vervangen door een mestvarken van polystone, dat #MeTooVarken staat te doen met een uitstootloze koe.

Onze geit is overleden en niet meer vervangen. Ook een hele goede bijdrage aan de natuur, vind ikzelf.

Ten behoeve van elke ochtend een blij ei zijn de kippen aangeschaft.

Ik ben daar niet tevreden over. Je stopt er van voren iets in in de hoop, dat er van achter iets waardevols uitkomt. Ze scharrelen wel in hun vrije uitloop, maar in deze winterperiode is er stremming in het leggen. Het lijkt de NS wel.

We moeten het daarom nu doen met AH-biologische eieren. Ik weet niet, wat ze in die biologische kippen stoppen. Onze eieren prikkelen de smaakzin, zijn dieper van kleur. Janny en Robèrt: de ingrediënten zijn graan, andijvie, boerenkool, meelworm en gierst. Die eieren uit de winkel bewerkstelligen bij mij geen smaakexplosie. De overheid zou op dit punt maatregelen moeten gaan nemen en anders maar een vrije donderdag voor de leerlingen onder het motto “Geef onze kippen beter te eten” organiseren. Met als gevolg een gezondheidskipsubsidie met extra werk voor 143 ambtenaren.

Wij voeren hier de vogels op zes plekken. Ze krijgen pinda’s, pindakaas, zaad, vetbollen en broodkruimels van de Coop.

We barsten daarom van de vogels.

Dat komt ook omdat we heggen hebben. Wel alles bij elkaar een kilometer lang.

Zelfs in de lucht.

Ik geef toe het is veel werk. Twee keer per jaar wordt er hier suf geknipt. Dit noem ik een pijnlijke klimaatmaatregel.

Nu we toch lekker bezig zijn vind ik een spijbelwoensdag zeer op zijn plek. “Geen puin in de tuin” vind ik een passend thema.

Voor de watervoorziening van de planten hebben we 3 regentonnen.

Is natuurlijk niet toereikend bij hittegolven. Dan sproeien we uit eigen bron. Ik hoorde, dat het water landelijk niet meer goed gezuiverd kan worden.

De mensen schijnen geen pilbeheersing te hebben. Dat noem ik echt een reden om dinsdag ook maar als spijbeldag voor de jeugd te nemen.

Thema: “Zuiver uw plas, blijven wij in de sas.”

Wij kijken TV via de satelliet, dat heeft een allochtoontintje, maar het werkt wel.

Ik hoop, dat de vliegtuigen straks niet laag gaan overkomen en ruis op ons beeld gaan geven.

Beter voor het klimaat, dat ze wegblijven.

Wij houden het gras groen door de sneeuw er op te laten liggen. Scheelt bemesting.

Je moet goed gebruik maken van de seizoenen.

Het zou ook goed voor het klimaat zijn, als alle dieren zouden verstenen.

Wij zijn er hier al mee begonnen.

Geen kwalijke uitstoot meer, geen actiegroepen bij boeren, nooit meer Yvon Jaspers.

Worden alle mensen vanzelf ook van steen.

Bij alle betonnen beelden liggen hier mijn voorgangers begraven. Mooi in het groen.

Klimaatneutraal.

Als ik er ben, is het stil en hoop ik, dat ik nog jaren onbezorgd de Rova-kliko vol mag poepen, de laadpaal mag bewateren en straks met een gerust hart mijn poot zonder te verbranden op de inductiekookplaat mag leggen.
Het is niet erg voor het klimaat, dat er straks alleen nog maar op maandag niet gespijbeld wordt.

Een hele week studeren heeft toch geen zin. Worden de studenten alleen maar vervelend van. Burn-out, te weinig stappen per dag en van alles uitvinden, dat slecht is voor het klimaat.

Ik zou zeggen, hark je tuintje en maak je niet druk. Geeft minder uitstoot.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 18:26 Reageer op dit bericht

Maandag 24 december 2018

Falco's Opmaat naar Kerst deel 1 / 2

Beste mensen,

Enige dagen geleden moesten wij van de bazin naar buiten.

Op zich is dat heel lekker. We gaan dan volledig los, alsof we drie jaar in een opvangkamp hebben gezeten.

Dit keer verliep alles anders.

Zij, die denkt over ons te regeren, hield vreemde dingen in haar hand.

We krijgen eens in de zoveel tijd een nieuw tuig om buiten de poort beter in het gareel te lopen. Het was dus niet zo gek, dat ons iets werd omgedaan.

We stormden naar de poort om buiten op de berg de krant te gaan lezen tot de bazin nogal motorclub-achtig riep, dat we terug moesten komen.

We hadden dus helemaal geen nieuwe uitlaattuigen om. Er was ons iets omgedaan om ons iets aan te doen.

Ik voelde mij in één klap diep ongelukkig. Het vrouwtje bleek bij Li Del, ik denk één of andere Alibaba chinees, hondendekjes te hebben aangeschaft om daarmee van ons edele dieren een kerstfoto te maken. Delicieux! Een wolfhond als fotomodel in een kerstmanpak.

Ik moest alles even goed laten indalen.

Toen ik fiere Costa in haar pak bekeek, besloot ik er snel van door te gaan.

Het idee om misschien wel de hele kerst in deze kleding te moeten vertoeven knelde me letterlijk om de borst.

Costa volgde onmiddellijk, maar we liepen ons dood tegen het hek.

Mislukte coupe. Dan maar expres met mijn achterste op de foto.

Ik zorgde een tijdje, dat ik daarvoor precies in de juiste pose stond. En de bazin maar roepen, dat we ons moesten gaan gedragen. We droegen wel geen gele hesjes, maar deze kleuren waren ook geschikt om de kont tegen de krib te gooien.

We werden min of meer onder dwang naar twee strandstoelen gelokt. Strandstoelen met kerst. Hoe verknipt kun je zijn.

Het ging er wel grappig aan toe. Als ik in een stoel bleef staan (zitten wilde ik gewoon niet), dan ging Costa heel sneaky van de andere stoel af.

Wisselen van plaats lukte ook al niet. WA gaat toch ook niet op Maxima’s troon zitten.

Toen Costa, echt slijmjurkje, zat, ben ik ertussenuit geknepen.

Kaytie had inmiddels een rendierpak aan. Ze zag er uit als een hert in het kerstkoelvak bij AH.

Zij wou ook niet zitten. Het klittenband trok aan haar te dikke buik. Het Pioppi-dieet zou hier misschien wonderen kunnen verrichten.

Die muts wilde ze ook al niet op. Ze produceerde uit nijd een extra forse uitstoot CO₂. En dat is nou net niet de bedoeling met al die klimaatmaatregelen.

Ze vluchtte de picknicktafel op, hautain als altijd. Muts op, kan de kachel uit, meid! Zou een goeie slogan zijn voor Wiebes.

Kaytie probeerde mij te paaien haar rendiervacht uit te doen. Ik keek wel uit. MeToo lag vast al op de loer in de bosjes.

Uiteindelijk is dit de kerstkaartfoto geworden. Volkomen inspiratieloze medewerking van onze kant.

Ik hoop niet, dat China volgend jaar kerst ons land nog verder overspoelt met zinloze prullen. Ik stel voor daar een immigratieverbod voor in te stellen of een harde Nexit in te gaan.

Die goedkope lampjes van het Kruidvat zorgen hier nu al dagen voor je reinste lichtvervuiling.

Beneden in deze arme boom hangen 1000 lampjes en daarboven 768!

Geschreven door Falco de Tamaskan om 17:25 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Falco