Maandag 23 september 2019
Falco en de misdaad
Beste allemaal,
|
De week begon met een zonnig grasbad tussen de vallende herfstbladeren. Als het gras nat is knap je als hond heerlijk op na een nacht benchen. |
 |
In de ochtendzon kan ik als theepot de boel langzaam op gang laten komen en mijn snuit laten wennen aan alles wat de rest van de dag nog op mij af komt. De bomen beletten het wankelen, als ik niet helemaal goed wakker ben. Ik adviseer politici om tussen twee stammen in te gaan staan bij het verkondigen van hun plannen. Val je niet direct om. |
 |
Ik was heel benieuwd naar de troonrede, tenminste: naar de baard. Zou WA, net als mijn favoriete eik, iets blijvends hebben laten ontkiemen en wat zou Maxima voor vacht hebben. |
 |
Maxima kan beter net als ik twee keer per jaar verharen. Lekker makkelijk, niet duur en je houdt zeeën van tijd over om je met micro-eenheden bezig te houden. Doe ik ook met af en toe een uitschieter. |
|
Ga ik toch voor mijn avondrondje met Costa naar
buiten en schiet er een vreemd beest met de snelheid van een Ferrari langs. Op
ons circuit. Dat werd gassen en proberen in te halen. Mislukt. Beest
ontsnapte.
Op normale snelheid vervolgens ons rondje gedaan
met pitstop bij het kippenhok. Vreemde geur hing daar. Ik besloot mij redelijk
alert te gedragen.
Bijna bij het woonhuis aangekomen, Costa was al
vooruit, kreeg ik de lucht van dat beest weer in mijn neus. Met de snelheid van
een nieuwe politie-auto karde ik er achteraan en jawel: ik had
beet.
Triomfantelijk sleepte ik mijn prooi, hij was nogal
lang, naar het grasveld om er mee te gaan spelen. Doe ik altijd. Ik heb zo mijn
eigen shock-therapie. Even laten bewegen, dan weer pakken en vervolgens al
rollend glad strijken.
Maar verdorie: het beest hing direct in mijn vel!
Ja, dat had-ie dus niet moeten doen. Ik gaf een piepje en op dat geluid kwam
hulphond Costa af. Ik had het verraderlijke geval aan de voorkant vast, Costa
aan de achterkant en vervolgens wilden wij allebei een andere kant op.
Eensgezind, maar toch van een andere partij. Zag je ook bij de algemene
beschouwingen. Balthazar, die naam kwam zo in mij op, werd steeds langer. Zijn
piep was veel luider en ietsje langer dan mijn piepje was geweest.
Tja, mijn natuur is soms wreed, maar wel
rechtvaardig. Balthazar had gewoon met zijn roetveeg-staart niet in onze bomen
moeten gaan hangen. Costa duikelde achterover. Een poot had los gelaten. Er werd
ook helemaal niet meer gepiept.
Costa ging naar huis, die wou naar bed. Ik bekeek
aandachtig of Balthazar nog bijtneigingen had. Ik zag niks meer bewegen. Ik
besloot toch nog maar een stief kwartiertje naast hem te gaan liggen. Met
misdadigers weet je maar nooit.
Mijn bazin moest bijna ook in therapie. Ze dacht
namelijk, dat ik een zwarte kat had geslacht. Met zo’n staart zeker. Ze kon toch
ook wel zien, dat ik een boommarter onder mijn hoede had genomen. Ze krijste
eerst: "€œGetver, een bunzing"€, maar dat was van de zotte. Dan hadden Costa en ik
zeker een week lang niet in huis gekund, want hun stinkklieren spuiten wel 50
meter ver. Dan kun je beter wel beschikken over de garderobe van Maxima. Heb je
in ieder geval een verschoninkje of loop je tijdelijk in een
postzak.
|
 |
Mijn bazin heeft Balthazar geen staatsbegrafenis gegeven. Met een poepschep met telescoopsteel heeft ze hem naar de kliko geleid. Poot ook. |
 |
Heel oneerbiedig heeft ze hem op een bedje van voliére-afval gedrapeerd. Inmiddels is hij begraven. |
|
Kijk ik in de Wikipedia en nou blijkt Balthazar in
het beschermingsprogramma van de overheid te zitten. Het is dus helemaal niet zo
vreemd, dat-ie nu niet meer leeft.
|
 |
Ik ga rustig door met mijn circuit-bewaking. Voor 2,5 miljoen stukken vlees ben ik eventueel bereid om aan te wijzen, waar Balthazar ligt. Voor minder doe ik het echt niet. |
 |
Ik ga nog even door met het bestuderen van de miljoenennota. Ik hoop, dat ik hem aan alle eikels hier uit kan leggen. Echt een verhaal met een baard. |
Poot van Falco.
Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00
Reageer op dit bericht