Falco

Maandag 12 juli 2021

Falco is niet meer deel 1 / 3

Voor mijn maatje Falco,

Ik leerde je kennen, toen je drie en een halve week oud was.

Jij koos voor mij en ik voor jou.

We waren gelijk een gelukkig stel.

Je straalde al met vijf weken uit, dat je een Alpha-reu was: een echte heerser.

Niemand kon om je heen.

Op 17 maart 2016 kwam je bij mij.

Costa vond je bar interessant.

Kaytie moest aan je wennen. Met je staartje omhoog gaf je al aan, dat jij de baas was.

Ook de pony’s seinde je in, dat grootte er niet toe doet.

Je eerste boswandeling (nou ja, wandeling) gebeurde onder het toeziend oog van Costa.

Bij een eerste bezoek aan een dierenzaak gaf je luid te kennen, dat je blaf beter was dan die van die rare nephonden.

Het kraambezoek heb je meteen goed laten merken, dat je ergens voor stond en
en passant onthoofdde je hun pluche-eend.

Met playmate Costa heb je je kostelijk vermaakt en haar getoond, dat je hogerop wilde.

In het dorp maakte je Koosje heel gelukkig door met haar te tafelen.

Bij de hondenclub in Raalte zat je je eerste vergadering bij.

Overal waar je kwam veroverde je harten.

Zelfs in tuincentra, al keek men er wel van (boven) op.

De prullenbakkenleeghaaltherapie op kantoor werkte goed. Na een paar prullenbakken leeg te hebben geroofd, heb je nooit meer een papiertje aangeraakt.

Slapen op de bank met Kaytie was het summum van genot.

Wat werd je mooi.

En ondeugend, vooral in de tijgersluipgang.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 18:22 Reageer op dit bericht

Maandag 12 juli 2021

Falco is niet meer deel 2 / 3

De keuken was favoriet en je lengte precies voldoende om te kijken, wat er op het menu stond.

Het openluchtzwembad moest macho uitgeprobeerd worden.

Gieters kregen van jou een extra gaatje.

Je groeide goed je oren in, al waren die even niet bij te houden.

Je snuit was net niet lang genoeg om de slagroompot helemaal leeg te halen.

Een bezoek aan de dierentuin vond je fantastisch, vooral die schapenboutjes.

In een paar maanden tijd was je al bijna net zo groot als Costa.

En had je volstrekt maling aan wat anderen van je dachten, als je er weer eens ongegeneerd bij lag.

Genieten, dan kon je als geen ander.

Je was en bleef bijzonder onbevangen.

Imposant en nog maar een half jaar oud.

Je was mijn kerel. (Al zat je er soms vreemd bij)

Wijs en attent.

Van Costa leerde je waken, blaffen en verdachte personen detecteren. Geen wolveneigenschap. De poorten durfde niemand te benaderen, als jij er achter stond. Als je echter eenmaal binnen was en ik vond het goed, dan vond jij dat ook. Je begroetingen waren wel des wolfs. Dat ging nogal hardpotig.

De tuin was je domein (en planten pletten je hobby).

In huis plette je Costa.

Als fotomodel kon je geen kritiek dulden.

Je eerste ervaring met sneeuw bracht de poolhond in je boven.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 18:20 Reageer op dit bericht

Maandag 12 juli 2021

Falco is niet meer deel 3 / 3

Je vierde er zelfs je eerste verjaardag.

Toen je vriendinnen loops werden en voor jou een pakje aan moesten, gedroeg je je nobel.

Je wist precies, wanneer ze op hun lekkerst waren en dan ontstond er hevige passie.

Deurkrukken werden met gemak naar beneden gedrukt, het verfwerk wat luchtiger gemaakt,

Ontsnappingspogingen ondernomen.

Zelfs inbraakpogingen.

In je eigen bubbel had je veel vreugde. Zoals bij het bomenrooien.

En bij het hooien.

En in de bladeren.

En op de Lemelerberg kon je je ook af en toe uitleven.

Er gingen vele seizoenen voorbij en jij nam een steeds Prominenter plaats in.

Je hield de krant goed bij om je journaals te kunnen maken.

Over de inhoud was er wel eens overleg.

Vooral toen je samen met Costa een bunzing had gedood.

Of Kaytie censuur wilde.

Het werd eind 2020.

Je was nog net geen 5 jaar oud, toen je je eerste toeval kreeg.

Mijn ontzetting was groot.

Ik had dertig jaar geleden een jonge hond gehad met epilepsie en wist er vrij veel van.

Het ontzettende drama van toen, met dierenartsen en pillen kwam aan mij voorbij.

Je was kerngezond, bijzonder krachtig, nooit ook maar één dag ziek geweest.

Een waardige hond en dat moest je blijven.

En dan overkomt je dit, als mokerslag bij heldere hemel. Mijn lieve Falco.

De toevallen kwamen eerst om de twee, drie weken, daarna om de week, toen na een week drie keer op een dag, na nog een week twee keer op een dag...

De twee laatste toevallen hebben veel energie gekost en vooral hoofdbrekens.

Je angst zie ik nog, als jij je, mijn zelfverzekerde Falco, op me stortte om bescherming te zoeken tegen dat vreselijke gevoel in je kop.

Je verzette je tegen de krampen, die je onvermijdelijk gingen vellen en je gaf een oerkreet, die door merg en been ging. Leegde je anaalklieren.

Je kop stuiterde heftig tegen alles aan, waar je een uitweg dacht te vinden en je je verwondde, voordat je neerviel met krachtige trekkingen van kop, lijf en poten.

Je lag daarna even in je kwijl en urine, voordat je wankelend opstond en vervolgens stuurloos tegen alles aan kwakte. En ik kon je niet helpen, alleen maar rustig toespreken.

Wie ben je dan als baas, als je toestaat, dat je zelfverzekerde, trouwe vriend, verandert, angst heeft en pijn en je weet, dat dit alleen maar erger kan worden en nooit meer over gaat.

Verleng mijn leven, maar verleng mijn lijden niet is altijd mijn lijfspreuk naar dieren toe geweest.

Falco en ik hebben een heel mooi leven samen gehad. Veel tekort. Het verdriet is groot en niet alleen bij mij.

Falco is op 11 juli jl. met behulp en na veel overleg met een bijzonder bekwame dierenarts heel liefdevol, zonder pijn te hebben gevoeld, ingeslapen.

Hij heeft een heel mooi plekje gekregen, bij ons, in zijn eigen domein en in ons hart.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 18:20 2 reacties Reageer op dit bericht

Berichten van 12 juli 2021

Falco is niet meer deel 1 / 3

Falco is niet meer deel 2 / 3

Falco is niet meer deel 3 / 3

Meer van Falco