Maandag 12 juli 2021

Falco is niet meer deel 3 / 3

Je vierde er zelfs je eerste verjaardag.

Toen je vriendinnen loops werden en voor jou een pakje aan moesten, gedroeg je je nobel.

Je wist precies, wanneer ze op hun lekkerst waren en dan ontstond er hevige passie.

Deurkrukken werden met gemak naar beneden gedrukt, het verfwerk wat luchtiger gemaakt,

Ontsnappingspogingen ondernomen.

Zelfs inbraakpogingen.

In je eigen bubbel had je veel vreugde. Zoals bij het bomenrooien.

En bij het hooien.

En in de bladeren.

En op de Lemelerberg kon je je ook af en toe uitleven.

Er gingen vele seizoenen voorbij en jij nam een steeds Prominenter plaats in.

Je hield de krant goed bij om je journaals te kunnen maken.

Over de inhoud was er wel eens overleg.

Vooral toen je samen met Costa een bunzing had gedood.

Of Kaytie censuur wilde.

Het werd eind 2020.

Je was nog net geen 5 jaar oud, toen je je eerste toeval kreeg.

Mijn ontzetting was groot.

Ik had dertig jaar geleden een jonge hond gehad met epilepsie en wist er vrij veel van.

Het ontzettende drama van toen, met dierenartsen en pillen kwam aan mij voorbij.

Je was kerngezond, bijzonder krachtig, nooit ook maar één dag ziek geweest.

Een waardige hond en dat moest je blijven.

En dan overkomt je dit, als mokerslag bij heldere hemel. Mijn lieve Falco.

De toevallen kwamen eerst om de twee, drie weken, daarna om de week, toen na een week drie keer op een dag, na nog een week twee keer op een dag...

De twee laatste toevallen hebben veel energie gekost en vooral hoofdbrekens.

Je angst zie ik nog, als jij je, mijn zelfverzekerde Falco, op me stortte om bescherming te zoeken tegen dat vreselijke gevoel in je kop.

Je verzette je tegen de krampen, die je onvermijdelijk gingen vellen en je gaf een oerkreet, die door merg en been ging. Leegde je anaalklieren.

Je kop stuiterde heftig tegen alles aan, waar je een uitweg dacht te vinden en je je verwondde, voordat je neerviel met krachtige trekkingen van kop, lijf en poten.

Je lag daarna even in je kwijl en urine, voordat je wankelend opstond en vervolgens stuurloos tegen alles aan kwakte. En ik kon je niet helpen, alleen maar rustig toespreken.

Wie ben je dan als baas, als je toestaat, dat je zelfverzekerde, trouwe vriend, verandert, angst heeft en pijn en je weet, dat dit alleen maar erger kan worden en nooit meer over gaat.

Verleng mijn leven, maar verleng mijn lijden niet is altijd mijn lijfspreuk naar dieren toe geweest.

Falco en ik hebben een heel mooi leven samen gehad. Veel tekort. Het verdriet is groot en niet alleen bij mij.

Falco is op 11 juli jl. met behulp en na veel overleg met een bijzonder bekwame dierenarts heel liefdevol, zonder pijn te hebben gevoeld, ingeslapen.

Hij heeft een heel mooi plekje gekregen, bij ons, in zijn eigen domein en in ons hart.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 18:20 Reageer op dit bericht

2 reacties op dit bericht

Cyberoma-Godelieve13 juli 2021 om 22:22

falco

een heel moedig besluit genomen , ik wens je veel sterkte om je verlies te verwerken

Stefanie13 juli 2021 om 20:16

R.I.P. Falco

Heel veel sterkte met dit grote verlies !!

Reageer op dit bericht

Vrijdag 11 juni 2021

Falco en de schijn.....heiligheid

Beste allemaal,

We hebben drie nieuwe kippen, een witte, bruine en een zwarte, allemaal van bastaard Twentsehoenafstamming: Sneeuwwitje, Bruinjoekeltje en Sylvanaatje.

Die laatste naam kan eventueel problemen op gaan leveren, we wachten wel af.

De Jumbo is inmiddels ook op zijn schreden teruggekeerd. Als ik naar de nieuwe kippen kijk gaan ze van links naar rechts. En als ik ga rennen, dan gaan ze nog sneller heen en weer. Mijn bazin noemt mij honds Snollebolleke.

Alles beter dan teringhond. Die naam vind je op rechts en dan moet je ook nog gelovig zijn. Zouden ze bij de CDA niet weten, dat een geheim van één, God alleen weet?

Ik vertel ook niet alles aan Kaytie. Een geheim van twee wordt immers licht gemeen.

En als ik het ook nog aan Costa vertel, dan weet iedereen het. Die geeft namelijk alles prijs voor een bal.

Een politiekgeheim is net als een snotje in je neus. Zit het erin, dan is het niet vies, haal je het er uit, dan is het tamelijk smerig.

Gelukkig gaat elke morgenvroeg de zon weer op.

Daar kan ik intens van genieten. Zo vroeg in de ochtend is alles nog fris en ook veelbelovend.

Het is de kunst om de hele dag de rottigheid buiten de deur te houden. Kaytie neemt hierin het voortouw en ik vul aan, waar nodig.

De buitenwereld ziet er hier aan de overkant nog redelijk uit. Geen lammergierdodende windmolens, milieuverontreinigende biomassahoutcentrales, ontvlambare electrische auto’s of oogverblindende zonnepanelen. Hoe lang nog. Ze hebben hier ook monsterlijk gekapt.

Ze hebben al collega’s van mij ingezet om Japanse duizendknoop op te sporen. Straks neemt iedereen een speurhond om nog een boom te vinden.

Eergisteren vloog hier een oranje ballon over. Ik denk niet met toestemming van de K(oninklijke)N(urkse)V(erbod)B(ond)..

Ik heb ze niet toegejuicht, want ik heb nog geen cape.

Ik zou ook graag een ballonnetje oplaten. Met alle niveau-verlagers van de politiek erin. Zonder landingsrechten en vrije doorgang in de EU.

En zo’n reis kost maar een prikkie.

Dat compenseert een beetje de overbedeling van de heilige Sywert en geeft ons de oranjegraal weer terug.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 16:33 Reageer op dit bericht

Zaterdag 22 mei 2021

Falco en het slagveld

Beste allemaal,

Het was deze week een slagveld.

Er kwam een soort gierzwaluw het erf oprijden die tussen de bomen neerdaalde.

Op zich niet vreemd, er landt hier de laatste tijd wel meer een gierzwaluw.

Op zijn kop bevond zich een mens. Ik denk, dat het Wopke was.

Wie anders zou er zo’n troep van kunnen maken.

Ladingen vol kostbaar hout werden, denk ik, naar Frankrijk afgevoerd. Naar een andere vogel. Ik hoorde iets van KasLadeMee.

Ik heb die vreemde vogel weten te stoppen, toen zijn kop omlaag was.

Ik heb gezocht naar Wopke, maar die was hoogstwaarschijnlijk de mondkapjes, die nog over waren, gaan tellen.

Wopke komt dus niet terug.

Tussen de buien door zag ik ineens een vervanger. Die had een burn-out gehad en mocht weer voorzichtig aan het werk.

Tegenwoordig schijnt er popcorn uit buien te vallen. Niks gezien, alleen maar stammen.

En onrustige pony’s. Die dachten door de herrie, dat ze in de Gaza-strook waren beland.

Daar gooien ze met iets anders dan hout. Het geloof daar klooft volksstammen.

Hier was een grote eik gekloofd. Hij dreigde op de stal te vallen en moest dus sterven.

Songfestivals schijnen nooit te sterven.

Joris, onze pauw, zat elke avond bovenop de eik zijn paringslied te schreeuwen.

Hij was net Jeangu Macrooy. Ook zo kleurrijk. Of-ie van broccoli hield, dat weet ik niet.

Op alarmerende berichten vanuit België zijn Kaytie en ik, als Nicky de Jagers, genderneutraal, behoedzaam op de composthoop onder de eik af gegaan.

Een goed opgeleide militair zou zich daar, al dan niet door Nicky vakkundig opgemaakt, kunnen bevinden. Militairen schijnen zich extreem goed te kunnen verstoppen, ook denk ik in een popcornbui. Virologen raad ik daarom aan af en toe omhoog te kijken.

Kaytie opperde te gaan graven. Geen zin, zei ik, je hebt het hele terrein al open gelegd. Door het steeds maar weer storten van nieuwe aarde om de gaten te vullen zitten we, in negen jaar tijd, al minstens een meter hoger.

Toen wou ze ook nog gaan zoeken naar die twee gevluchtenen uit Broek op Waterland.

Helaas viste ze achter het net. Waar ze misschien net onder zaten.

Kaag en Rutte lagen onderwijl constant verscholen in overleg midden in de Hofvijver. Ze wilden vast niet geïnterviewd worden door de BBC.

Kan namelijk scheidingen geven.

Al met al waren er deze week dus veel mensen zoek.

Ik blijf dus opletten.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 22:22 Reageer op dit bericht

Zondag 9 mei 2021

Falco en de vrijheid

Beste allemaal,

Het was me wel een weekje.

Ik heb een toespraak gehoord over vrijheid.

Toevallig lag ik voor de TV.

Ik begreep, dat ik blij moet zijn, dat ik een Tamaskan mag zijn.

Anders was ik misschien helemaal een Duitse herder, als enig erkend ras, geweest.

Ik heb mijn bot vandaag goed bewaakt.Tenslotte is mijn vriendin een halve Duitse herder. .

Dan moet je af en toe wel even over je schouder kijken.

Ik ben mijn vacht al aan het kwijtraken en daar moet het maar bij blijven.

Ik houd Costa zoveel mogelijk op afstand. Al was ze sneeuwwitje, dan nog zou ik haar geen likje geven.

Je likt je zo een proces in. Bovendien geloof ik niet in sprookjes.

Daar ben ik te stoer voor. Als ik een beer in Roemenië was dan zou een prins mij misschien wel willen afschieten.

Als Costa te water raakt wil ik haar nog wel redden, daar ben ik heus niet te beroerd voor. Een misstap is gauw gemaakt.

Een bomenexpert heeft hier deze week naar de bomen gekeken. Deze boom heb ik maar Astrazeneca genoemd. Geen prikkie meer waard.

Die moet gewoon om. We hebben maar geen nieuwe besteld.

Deze dikke eik is in twee-en geklieft, net als het CDA. Dreigt ook om te vallen. Pieter Omtzigt is waarschijnlijk door het gat gekropen. De stabiliteit is er nu uit.

Van al deze bomen gaan de uitstekende takken eraf. Ze geven teveel tegenmacht. Over een paar weken wordt het hier dus een grote bende.

Soms wordt het mij allemaal een beetje teveel.

Wanneer mag ik weer mee naar een evenement, een hondenshow bijvoorbeeld.

Mooie prinsesjes en een koningin bekijken. Daar wil ik best even een pensstaafje voor in mijn neus.

Misschien valt er nog wat te matchfixen. De mooiste van de show even rottig laten lopen in ruil voor een behoorlijke zak hondenvoer.

Costa is daar niet geschikt voor. Veel te rechtlijnig. Ze stond vanmiddag te snuiven naar benzineluchten. Waren er niet. Evacuatie was niet nodig.

Het ruikt hier alleen maar naar bloemen. Jammer dat wat heden bloeit,

morgen weer afvalt.

Het prille groen is vol in opkomst.

Naast alles, wat hier is doodgegaan, komt weer wat nieuws.

Ik geniet er intens van. Geloof ik misschien toch nog in sprookjes..

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 22:21 Reageer op dit bericht

Zondag 25 april 2021

Falco en de bubbel

Beste allemaal,

Ik lig hier in mijn bubbel te sensibiliseren.

Dat komt zo.

Ik heb de afgelopen jaren twaalf buxusbollen regelmatig water gegeven.

Dat is de kleur niet ten goede gekomen. Vrouwtje daardoor pisnijdig.

De bollen zijn nu gesloopt. Ik vind het effect zeer ruimtelijk.

Ben benieuwd hoe het opgevuld gaat worden.

De formatie is hier in volle gang.

Je zou er overspannen van kunnen raken.

Ik heb gevraagd om openheid. Je wilt toch weten waar je aan toe bent.

De bazin is nu in haar eentje. Notulen zijn er dus niet. .

Dan ga je dus verkeerd herinneren, als je iets gevraagd wordt.

Ik heb Kaytie verzocht om alles tot in de bodem uit te zoeken.

Zij is een echte verkenner. Het voordeel van een terrier is, dat ze zich volledig vastbijt.

Afgelopen week was Kaytie voor het eerst ook eens uit balans. Ze had een dierenarts aan haar kont laten zitten. Haar achterste stond namelijk net zo onder druk, als een onderzeeër op 850 meter diepte.

Haar beide geurtorpedo’s zijn van de ballast ontdaan. Had ze zelf maar harder moeten knijpen. Je moet als verkenner nooit verslappen.

Ik zit hier in een mooie bubbel.

Heel wat mooier dan de bubbel, waar de hele wereld nu op zit.

Af en toe landen hier eenden in de vijver. Dat mag eigenlijk niet, want met twee tegelijk is dat nog niet toegestaan.

Gelukkig kwamen de zwaluwen ook niet met z’n allen op één dag.

Toen er ook nog een fazant naar binnen wilde lopen heb ik dat moeten blokkeren.

Vervangen van twaalf buxusbollen en dan ook nog een boete oplopen voor de opvang is niet te verteren.

Volgende week is het koningsdag. Gaat door, want een Grieks griepje is voorkomen.

Daarna ga ik in ieder geval weer lekker genieten op mijn terras.

Dan hoeft Hooi-To-Go ook niet meer.

Mijn bank is al klaar gezet.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 16:54 Reageer op dit bericht

Zondag 28 maart 2021

Falco en de tegenslagen

Beste allemaal,

Mijn baasje is dood.
Hij is naar de hemel.

Vanochtend heb ik gekeken. Ik zag hem niet. Het gat was toch breed genoeg om er doorheen te kunnen vliegen.

Kennelijk had hij geen mondkapje op of zat Petrus in een lock-down.

Misschien moet hij nog even wachten op een test.

Ik probeerde nog vrolijk te zijn. Mijn kluif smaakte niet erg. Dat komt ook, omdat er met mij af en toe iets raars gebeurt.

Ik heb al zes keer heel toevallig een toeval gehad. Dan ben ik vijf minuten ook niet meer van deze wereld. Ik ben zo gezegd genetisch verkeerd gemanipuleerd.

Het voordeel is, dat ik dan even niets meer echt zie.

Geen boom, geen narcis.

Of dat erg is, weet ik eigenlijk niet. De hele wereld lijkt wel verkrampt en dat duurt al langer dan een paar minuten.

Bovendien kun je met slecht zicht nog altijd de kamer in. Als Falco Ontzicht kan ik de plek krijgen van Pieter Omtzigt.

Kan die een andere functie krijgen.

Ik schijn heel zorgvuldig te zijn gefokt. Toch is er kennelijk iets mis gegaan.

Wat dat betreft doe ik kennelijk niet onder voor een mopshond.

Eigenlijk alles, waar mensen zich intensief mee bemoeien, gaat hopeloos mis.

Er wordt wat af geprutst. Nu zouden we weer allemaal aan het gas kunnen.

Ook zit er een connectie tussen een blokkade in het afvegen van je achterste en het dwars neer leggen van een container-schip.

Kerkgangers worden agressief, terwijl ze als makke lammetjes in een kerk behoren te zitten.

Op de Kaag hoor je te zeilen, maar ondanks de stevige wind, zeilt Kaag deze week niet mee.

De tijd wordt vooruit gezet om vooral het immuunsysteem te belasten. Geeft meer handen aan het bed en die hebben we niet.

Nederland is hartstikke mooi, maar zit vol met Vakkies.

Die moeten zo nodig met vakantie. en missen dan weer de hagelslag.

Ik hou gewoon van Holland. De koeien van de buurman geven zoveel melk, dat we slagroom op de bomen hebben.

Vakkies zien dat niet.

Costa ziet mij af en toe dus ook niet.

Ze moet er de laatste weken aan wennen, dat ik soms vreemd doe.

Zij wendt zich dan met enige afschuw van mij af.

Een stevige borrel water houdt haar op de poot.

Zij ziet er de laatste tijd door de tegenslagen hier op de Berghoeve wat afwezig uit. Ik vraag mij wel eens af of ze er nog wel een bal aan vindt.

Ze heeft een beetje het gedrag van een speler in het Nederlands elftal.

Kaytie houdt gelukkig nog wel van me. Dat staat buiten kijf. Zij is mijn eeuwige verkenner. Ze speurt voortdurend of er nog wat valt te formeren. Kunnen we het beleid nog iets beter op elkaar afstemmen.

Ze kan alleen geen notities maken, alles zit in haar kop. Ook is haar oksel te klein voor een A-4tje.

Behalve een plas regen komt hier dus niets op straat te liggen.

Wij hebben hier hopen bladeren. Die houden alles eronder. Je moet diep graven om te zien wat er daar gebeurt, maar je kunt beter niet alles weten.

Wij gooien de stront alleen over de eigen akkers.

Baasje, het ga je goed. Hier wordt het ook wel weer zomer.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 17:16 Reageer op dit bericht

Zondag 14 februari 2021

Falco en de sneeuwjacht

Beste allemaal,

Al een tijd lang heb ik niets van me kunnen laten horen vanwege winterse perikelen.

Eerst was er die storm. De zooi, die ik moest opruimen, was nagenoeg net zo erg als die na de Covid-rellen.

Hele bomen lagen hier om.

En het leger kwam ons ook niet te hulp.

Zelfs de banken waren omgewaaid. Dat was niet erg. Ze geven hier ook te weinig rendement, we hebben toch geen tijd om er op te zitten.

Toen viel er sneeuw. Dat werd door grote hoop grote hype.

Voor mij als parttime-poolhond was dit eindelijk gewoon.

Viruswaan was plotsklaps ingeruild voor witte wereld. Dat was wel iets om even bij stil te staan.

Met Costa is stilstaan geen optie. Ik wilde een goed gesprek met haar aan de deur over hoe te rellen in de sneeuw.

Helaas gaf ze niet thuis. Ze speelt vaak liever met rubber dan met mij.

Met Kaytie heb ik een spannend leven. Samen bekijken we te ondernemen acties.

Ik heb op haar een erfdienstbaarheid gevestigd. Zij graaft enorme openingen voor mij in de houtwal en muizen daarmee uit.

Ze vliegen door haar geefnooitop geploeter zo mijn bek in. Haar witte staart is nog net zichtbaar.

Ik let heel goed op die lolmeter. Gaat ie zeer snel heen en weer, dan zit er wat aan te komen.

Zo’n uit het hol gesmeten muisje is leuk om mee te spelen. Na sneeuwtransport per bek liet ik ze los. Erg overzichtelijk zo in die sneeuwvlakte.

Muisje ging gelijk doodliggen, maar dat was ze helemaal niet. Dat noemen ze bedrog. Misschien had ze wel muizenopvangtoeslag aangevraagd.

En dan heel voorzichtig van me weglopen. Ik heb haar laten gaan. Stel je voor, dat ze anders met die kleine pootjes de avondklok niet haalt.

Of Kaytie tegen komt. Die liep heel stiekem met muisje twee klemvast in haar bek naar huis, staart en poten passen er nooit helemaal in.

Morgen komt de dooi. Ik zie nog geen nieuwe hype.

Maar al graven ze, als varianten, onder het hek door een gat, ze komen er bij niet meer in. Tijd om alles weer normaal te laten zijn.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 17:53 Reageer op dit bericht

Zondag 27 december 2020

Falco en storm en regen in 2020 deel 1 / 2

Hoi allemaal,

Dit jaar wissen we gewoon uit ons collectief geheugen. Je kunt er een boom over gaan opzetten en dat heb ik ook geprobeerd,

maar die boom is in stukken gevallen.

Je zou er een mooie Dissel van kunnen maken.

Ik bijt me liever in iets anders vast.

Hoe ik Costa op meer dan anderhalvemeterafstand kan houden, bijvoorbeeld, om geen balbesmetting op te lopen.

Hoe ik Kaytie binnen oogbereik houd, zodat ze geen boom uitgraaft of onder de omheining doorkruipt.

Als viruswappie luistert ze nergens naar. Ze is een Engel.

De parelhoenders hebben de kerst overleefd. Ze zaten gelukkig niet onderaan het torentje, toen Mark het volk toesprak.

Ze maken namelijk meer herrie dan alle pannen en potten, die het distributiecentrum van Blokker in een jaar tijd verlaten en dat komt echt door de fabeltjesfuik.

De afgelopen dagen heb ik een beetje kwijlend naar hun smakelijke voorkanten gekeken. Moreel verwerpelijk, maar intens tong strelend.

Het is, dat ik afstand moet houden en mijn tong niet mag laten knuffelen.

Bovendien houdt de adoptiemoeder mij sterk in de gaten. Ze is een heel aparte Boa; Bereid Om Aantevallen.

De eerste kerstdag voelde ik mij een klimaatwanhoper. Al 693 dagen geen sneeuw. Het wordt als maar warmer.

En natter.

Grosjean kreeg het warmer dan ik bij de formule-1 races.

Als ik nu met Costa het bospad op en neer cross ben ik aan de voor- en achterkant even nat en dat zonder regenbanden.

Mijn drinkbak staat nu, zo gezegd, op de formule-1 baan. Net als de voerbak van Bernard Jr.

Onze fake-koe ziet er uit, alsof ze deep in de modder heeft gestaan.

Haar fake-kalfjes zijn net op tijd in veiligheid gebracht.

Het is jammer, dat Marcel Boekhoorn jaarlijks geen miljoen voor ze over heeft.

Zwart-wit, aandoenlijk en ze vreten geen bamboe. Gek, hè, ik krijg gelijk een aanval van pandaschaamte.

Costa kennelijk ook. Ze gaat, zo te zien, in een elegante lock-down.

Om haar weer opgekrikt te krijgen heb ik voorgesteld Brexitje Actueel te spelen.

Eerst de koppen de andere kant op laten gaan. Dat heel lang volhouden.

Dan de koppen tergend langzaam en met gewenste buit naar elkaar toe wenden.

Vervolgens de lijven opstellen in kolonne, net als de vrachtwagens in Dover.

Wat moet je ook anders doen bij 6 graden met Kerst.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 19:42 Reageer op dit bericht

Zondag 27 december 2020

Falco en storm en regen in 2020 deel 2 / 2

Overal liggen vandaag takken. Dat heeft Bella gedaan. Jammer, dat er nog geen storm naar mij vernoemd is. Een first-date met Bella zou ik best aantrekkelijk vinden. Ik hou van onstuimig.

Eén boomstam heeft zich tijdens de storm willen herplanten, toen hij recht naar beneden viel. Zielig voor hem, dat heide als aanplant het stikstofprobleem beter oplost volgens de landschapsdeskundigen. Ik heb liever een boom, waar ik tegen aan kan plassen en dat is geen fabeltje.

Ik heb trouwens tegen het stammetje gezegd, dat hij beter als vuurwerk op oudejaarsavond de lucht weer in kan gaan. Zonder knal kijkt geen hond er naar om en ook geen mens.

Ik ben een beetje moedeloos geworden van dit jaar. In het bos was het veel te druk met nieuwbakken natuurliefhebbers met stappentellers en op straat met teveel auto’s met supermarktaandrijving. Ik mocht ook niet bij ouwe Koosje op bezoek. Dan wordt het wel eenzaam, al ben ik niet alleen.

Volgend jaar hoop ik een boom op te zetten met Bella. Als ze tenminste de griep heeft laten wegwaaien.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 19:42 Reageer op dit bericht

Zondag 1 november 2020

Falco en Halloween

Beste allemaal,

Het was gisternacht Halloween. Het mocht alleen niet gevierd worden. Dat was nogal vreemd, want iedere dag is het in de wereld Halloween. Daar hoef je niet voor van de zomer naar de winter.

De Kelten hebben ooit eens bedacht, dat de scheiding tussen het hiernamaals en de wereld op 31 oktober op zijn dunst is. Dan zou het kunnen gebeuren, dat de geesten van doden op aarde terugkeren.

Daarom heb ik mij moeten vermommen als vleermuis.

Om vermomd rond te dwalen als geest van Falco. Dan hebben eventueel verkeerde geesten niet door, dat ik nog leef.

Costa moest er ook aan geloven. Die vleugels had zij echt niet nodig gehad, want soms, als ik naar haar kijk, zie ik al een geest.

Het was trouwens net alsof zij de klapband van Max Verstappen op haar rug had gekregen.

Net daarvoor had ze al moeite gehad met haar mondkapje. Zo’n muil dek je namelijk niet makkelijk af. Dat is bij Trump ook niet gelukt.

Even leek het met hem de goede kant op te gaan. Hij was bijna geest. Nu ik er over nadenk zou het ook best mogelijk zijn, dat hij vóór Halloween al naar de aarde is teruggekeerd, In ieder geval als zeer verkeerde geest. Hoe kom je daar van af, als de dood al geen oplossing biedt.

Even probeerde ik uit mezelf te treden. Dan schijn je een kijkje in de hemel te kunnen nemen.

Bij het zien van vage parelhoenders ben ik maar gauw weer terug gegaan. Dat was even teveel van het goede.

Vier op aarde is echt wel genoeg.

Alles sterft hier momenteel af.

Ook mijn vacht. Maar die komt net als al die bladeren iedere keer weer terug. Alleen Rutte schijnt blijvend te zijn.

Die krijg ik zelfs met een dodenmasker niet weg.

Dat is maar goed ook. Wie moet ons anders door Halloween heen slepen en mijn voerbak vullen. Hoeft echt niet tot de rand. Ik ben geen piloot.

Ik ben wel bang, dat mijn kop er opeens af wordt gehaald door een verkeerde geest. Dan wordt het echt Halloween.

Kaytie kan mij dan ook niet redden op anderhalve meter afstand.

Ik hoop, dat de aarde snel van Halloween verlost zal zijn. Het is niet die griep alleen. Het zit in ons wezen zelf. We zijn kennelijk niet gemaakt om ons in te leven in een ander. Om ruzies met veel geblaf te voorkomen. Om geweld uit de weg te gaan. Om onze voerbakken te delen.

Ik wacht af. Misschien zie ik ooit door het hek heen de zomer blijvend op ons afkomen. Geen blad meer, geen kou, geen Halloween. Nooit meer een dode vleermuis hoeven zijn.

Je suis Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 20:07 Reageer op dit bericht

Zondag 18 oktober 2020

Falco en het verlies

Beste allemaal,

Het lijkt hier wel de stemming na het laatste buiten-de-deur-avondmaal. Dat komt niet door dat Lockdown Light gedoe, maar door een heel andere gebeurtenis.

Saranka kan ik niet meer vinden.

Ik ken haar al, op mijn eerste zeven weken na, mijn hele leven.

Het was hartstikke gezellig om haar uit te blaffen. Ze heeft vaak gehoopt, dat ik een mondsnoerkapje voor deed. Dat voorkomt zinloze discussies. Ik noem het tutte met Rutte. Ik probeerde haar ook af en toe lieflijk te happen. Ik heb zo mijn eigen knuffelcontacten.

Ze hebben me net verteld, dat ze is heen gegaan. En nou ben ik bedroefd.

Tot in haar laatste uurtje hier schijnt ze gegeten te hebben. Het is maar goed, dat we hier geen last hebben van de aardappelhelderluis, blauwe bietjesaardvlo of erwtenpeulboorder, want ze lag volledig plat in de weide het hooi naar binnen te werken.

Marli kwam voorzichtig op haar af. Snuffelde nog even aan haar snuit

en besloot de laatste maaltijd te delen. Het hooi bleef waarschijnlijk aan haar natte ogen plakken. En nu is Saranka dus weg.

Ik heb diverse malen omhoog naar de paardenhemel gekeken. Wachtend op een vallende keutel als teken van joh, ik ben er nog.

Ik heb uren liggen waken bij de poort. Ze kwam niet terug met de gouden koets. Had gekund, want die staat ongebruikt gestald met slavernij-averij.

Ik heb langdurig bij de buurman over het hek gekeken. Je weet maar nooit. Het gras is altijd groener bij de buren.

En constant de weg in de gaten gehouden. Ze was nergens meer. Ze komt nooit meer terug. Ze is gewoon dood.

Ze hebben me helemaal niet gewaarschuwd met die persconferenties van de laatste tijd en in het nieuws. Net alsof je niet aan iets anders dood kan gaan dan aan Covid-19 of het westnijlvirus.

Misschien is er een dienst voor haar gehouden in de Hersteld Hervormde Kerk, Met 600 andere pony’s erbij.

Ik had er toch niet naar toe gemogen zonder roetveeg hoed.

Misschien had de koning wel kunnen komen nu hij terug is uit Griekenland. Ik heb hem niet gespot. De vliegroute ligt hier naar tevredenheid nog niet over heen. Maxima heeft vast wel een passende hoed. Hadden ze in de kerk allebei kunnen herstellen van het heen en weer vliegen en hervormd er weer uit kunnen komen, al is Maxima katholiek. Dat bevordert de eenheid in het land. Zijn ze leuk ceremonieel bezig. En met een opfriscursus empathie erbij weer helemaal klaar voor het invullen van hun vergoeding.

Ik kan het gemis van Saranka gelukkig delen met mijn andere vriendinnen. Daar heb ik geen monarchie voor nodig.

Het wordt tijd voor een andere tijd. Volgens mij zit de hemel al bijna helemaal vol. Net als die IC’s. Alleen kunnen we met de hemel niet uitwijken naar Duitsland. Daar staan teveel ouwe fietsen in.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 15:19 Reageer op dit bericht

Woensdag 23 september 2020

Falco en het balen

Beste allemaal,

Het was vandaag weer eens balen. Dat was heel prettig. Met honderd tegelijk werden ze voor mijn poten geworpen.

Ik moest ze meteen testen. De balen lagen zo, dat ik mijn eigen teststraat had.

De pony’s moesten uit voorzorg in quarantaine. Stel je voor, dat er een verkeerde baal tussen zat.

Mijn neus is altijd nat, maar ondanks het afgekondigde snotneusbesluit, kon ik blijven werken. Positief was, dat alle balen negatief opsnoven.

Het moest allemaal wel heel diep mijn neus in.

Ik heb daarna wat stront gezocht en even een superspreadevent op de balen gezet.

De lucht verspreidde zich nogal, maar ik kon gelukkig mijn bek houden.

De balen moesten de stal in, maar Ikdeednietmeermee.

Ook niet met Costa, die wilde TikTokken. Daar word ik toch zo moe van.

Ik kijk liever of alles wel goed gaat. Ik zou willen solliciteren naar een baan als verkeersleider in Lelystad.

De vliegbewegingen van de laatste zwaluwen dit jaar wil ik dan als eerste gaan controleren. Rechtdoor de stal uit en vooral niet poepen voordat je buiten bent.

Scheelt enorm veel werk. Ik vrees alleen, dat ze hun eigen koers bepalen. Ze zijn nog erg jong.

Het zou best leuk zijn, als de pony’s ook konden vliegen. Lagen er vast meer keutels buiten de wei. Dan worden Costa, Kaytie en ik echte prijsvechters.

We boden de pony’s laatst een bal en een buffelhuidje aan om te ruilen, maar met die anderhalve meter afstand was er sprake van een hogere overdrachtsbelasting. Ook toen we er net mee gestart waren.

Enfin, de balen zijn nu binnen. Er komt geen tweede golf. Dat zou echt balen zijn.

Veel hangt in nevelen, dat noemt men ook wel politiek

en soms is er opeens een zonnestraal. Dat noemt men geluk.

Niet zo somber, hè. Het komt allemaal wel goed.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 11:26 Reageer op dit bericht

Woensdag 12 augustus 2020

Falco en het hittegebeuren

Beste allemaal,

Het weer zit er écht in.

Normaal ontstaan er dan spikkels op het wasgoed, maar die zitten nu op de maatschappij.

Zo verhit als het nu al lange tijd is, kan het nauwelijks meer worden, hoop ik.

De Orion van oma bereikt grote hoogten.

De herfst zit al in de bomen met krenten. Zo wordt het moeilijk om ze volgend jaar nog uit de pap te halen.

Ik kan slechts hijgend gaan liggen, als ik overdag mijn blaas heb geleegd. Tot volle tevredenheid komt er nog wat uit mijn kraan.

‘s Avonds mag ik met mijn running-mate alleen nog maar uit de vijver drinken. Er schijnt namelijk een watergebrek te zijn. Het waterleidingbedrijf heeft vast geen goeie meid in dienst, die op de toekomst is voorbereid. Nu moeten wij, met kans op de ziekte van Weil bij tijd en kans op wijlen drinken uit een bak water, waar de ratten in hebben gepiest.

Ter versterking van mijn immuunsysteem zet ik mijn vier poten er dan ook nog maar in. Als drillrapper zonder veel te bewegen.

Ik beweeg me heel voorzichtig, want de ondiepe rand is smal. Ik kan anders zo de diepte in gaan. Wel gezond, trouwens, om iets beter over alles na te denken. Zwarte Piet je niet meer zo gauw.

Van mijn bazin mag ik de folie niet kapot trappen. Lekken doen alleen advocaten. Vijvers liever niet. Ik zou Vitens ook niet aanraden om 26Koperen waterleidingen naar woonhuizen aan te leggen.

Dan ruim je het water voor eeuwig uit de weg.

Dat moeten ze wel doen met die verrekte steekbeesten. Bedreigen af en toe mijn kont.

Sta ik maar weer op om bewegend gevaren te ontwijken. Een beetje knoeien met een Kong staat gelijk aan een uurtje trekken in een sportschool.

Ik ben wel bevreesd voor een Groeneweggetje.
Mijn medespeelster doet soms een beetje gemeen.

Aftaaien is dan mijn optie. Costa kan het ook niet helpen, dat ze zo vurig is geboren. Ik ben anders, ik ben gewoon de slimste hond.

Stop een andere bal in het spel. Maarten van Rossem zal er in ieder geval niet om lachen. Die houdt alleen van katten.

Alhoewel ik met zo’n staart wel kans bij hem maak, denk ik.

Kaytie is de domste hond, al haalt ze tot nog toe steeds weer de vierde uitlaatronde. Om met dit weer met je zolen op de stenen te blijven staan, is vragen om geroosterd eelt. We krijgen tegenwoordig van de bazin gebakken eieren vers van de kip op het pad gegooid.

Over eieren gesproken. Die parelhoenders leggen nog geen ei. Die weten kennelijk nog niet, dat waar je uit komt ook de maatschappij weer in moet.

Ze hebben in ieder geval spikkels. Het weer zit er dus goed in.

Hou het koel!

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 14:09 Reageer op dit bericht

Woensdag 8 juli 2020

Falco en de nieuwe wereld deel 1 / 2

Beste allemaal,

Er zijn grote veranderingen gaande, ook hier op mijn grondgebied.

Mijn bazin had negen eieren voor haar geld gekozen en onder een paar broedse kippen gelegd.

Dat zijn kippen, die een heel erge kinderwens hebben en dagenlang boven op elkaar bivakkeren als levende theemutsen om de boel er onder goed warm te houden.

Twee keer per dag worden ze geheel stijf uit hun leghok gesleurd om niet om te komen van de honger en de dorst en om blijvende spierverkrampingen tegen te gaan. Ze vergeten zelfs te poepen en dat kun je heel goed ruiken, als ze het buitengaats dan eindelijk een keer doen.

Je hebt dan echt meer dan drie filters in je mondkapje nodig om aan die aerosolen te ontkomen.

Vier weken lang hebben die kippen gedacht, dat ze op hun eigen eieren zaten. Dat was pure misleiding. Ze zaten namelijk op een roedeltje van allochtone afkomst.

Het was dus even schrikken voor de niet-biologische, uitverkoren moeder. Er liepen wel heel vreemde streepjes over haar kuikens.

Ze heeft het echter heel goed opgepakt. De wens om te zorgen was groter dan haar oog. Al wat klein is, is leuk.

Nu lig ik dagelijks te waken over haar vier tijgertjes..

En ren ik me rot om de zaak van alle kanten in de gaten te houden. Je weet namelijk maar nooit of justitie een melding over het ontvoeren van parelhoenders op EncroChat (ik heb het niet zo op katten) en onze takkenschaar over het hoofd heeft gezien.

Bij onraad zal ik direct mijn Wa-Fi inschakelen. Je moet er toch niet aan denken, dat er één hoentje in een tandartsstoel belandt.

Ik hoop ook niet, dat de adoptie-moeder een fiscale kip is. Het zou toch rot zijn, als ze straks onderscheid maakt, omdat de kids er anders uit gaan zien.

Parelhoenders hebben nu eenmaal de reputatie, dat ze flink tekeer kunnen gaan.

De wangen van een parelhoender zijn ook nog eens verblinderder dan de facings van een jonge Roelvink en met zo’n punt op je kop moet een moederkip toch wel heel erg van je houden.

Toen ik dat tegen Costa zei, keek ze heel beschimmeld. Ze dacht waarschijnlijk, dat ze haar moeder ook met haar uiterlijk teleurgesteld had.

Ze wilde al excuses gaan maken. Ik heb haar geadviseerd, dat niet te doen, ook als is dat modern. Je moet geen excuses maken voor iets, waar je niets aan kon doen.

Ze moet gewoon een voorbeeld nemen aan Kaytie. Die zit nergens mee. Ze loenst nogal. Daar moet haar moeder eigenlijk excuses voor maken. (Foute grap)

Maar Kaytie noem ik dan ook vaak Derksen. Ze kauwt onverstoorbaar lekker door. De nieuwe wereld om haar heen heeft geen vat op haar. Ze spuit echt geen Botox, al wordt ze ouder. Dat hoeft ook eigenlijk niet, want ze vreet zoveel, dat alles goed op spanning blijft.

Al met al maak ik me wel zorgen over de eiwitmaatregel. Straks moeten alle kippen weg en krijg ik geen eitje meer geserveerd.

Alles verandert namelijk. De bazin mag niet meer zeggen, dat ze vroeger zwart op wit zo lekker vond, jongeren gaan niet meer naar Costa (vindt ze trouwens helemaal niet erg), veiligheidswetten maken de boel onveiliger en alles protesteert tegen alles.

Ontkennen heeft geen zin. Ik ben ook een geweldige dwarsharses, (Ik heb me dan ook niet opgegeven als vierde lijsttrekker)

Schijnt de zon wel anders dan ooit?

Zijn de bomen niet bio-divers genoeg?

Is het wel droger of natter?

Mag ik straks nog wel poepen?

Wordt alles blijvend anders?

Groeien straks de bomen nog wel tot in de hemel?

Geschreven door Falco de Tamaskan om 13:11 Reageer op dit bericht

Woensdag 8 juli 2020

Falco en de nieuwe wereld deel 2 / 2

Ik wacht af. In de tussentijd doe ik gewoon mijn best in het nu. Geen verleden, geen toekomst. Wel zo rustig.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 13:11 Reageer op dit bericht

Zondag 14 juni 2020

Falco en de beeldenstorm

Beste allemaal,

Er is hier op het erf waarschijnlijk sprake van een systematisch probleem.

Geregeld sneuvelen hier namelijk beelden.

Verleden week ontdekte ik, dat Akwasi langs moest zijn geweest.

Het gezicht van de witte herder was opeens verdwenen.

Je zult er toch zo maar bij moeten liggen, terwijl je alleen maar door je bazin ooit als slaaf werd behandeld.

Ik heb gelijk die twee soldaten gewaarschuwd voor zwaar weer. Hun kerfstok zal wel net zo schoon zijn als mijn aangevreten botten.

Lijs Laaf heeft ook al een goed heenkomen gezocht. Zijn positie staat zwaar onder druk. In de Efteling Langnek onheus bejegend.

Gezegd, dat-ie een lange nek heeft.

Ik heb de hemel vanochtend aangeroepen. (Op de bank sta je dan wat dichterbij)

Het zou toch vreselijk zijn, als er met Jef wat gebeurd. Paarden hebben natuurlijk ook wel eens een verkeerde kar getrokken.

Racisme is hier volop aanwezig. Als Costa iets doet wordt ze meteen voor “Mechel” uitgescholden. Ik betuig hierbij mijn krachtige erkenning voor de pijn van haar en alle Belgen.

Als Kaytie iets doet is zij een “boerenfok”. Toegegeven, ze loopt graag door het gras, maar daar hoef je alle boeren toch niet voor te beledigen.

Mijn staart wordt altijd aangegrepen om te zeggen, dat ik geen echte wolf ben.

Hoef ik gelukkig ook geen excuses te maken voor de familieleden op de slee van Drs. P., die één voor één aan de achtervolgende wolven werden gevoerd.

Als er een standbeeld voor die man is opgericht, gelieve hem dan van zijn sokkel te trekken, al helpt dat natuurlijk niet om dat beeld van die dodenrit kwijt te raken.

Solitair is mijn vriendje. Een oud en beeldig hert. Zijn geschiedenis zit in hem. Ik mijmer vaak over het tijdperk waarin hij heeft geleefd. Of hij achterna is gezeten door wolven. Of er op hem is geschoten door jagers. Of hij lekker heeft kunnen burlen. Of hij een fijne ree heeft ontmoet. Of hij concurrenten heeft moeten doden. Hoe het zou zijn om zo’n groot gewei op mijn kop te hebben. Ik respecteer hem om zijn verleden. Er wordt niet zomaar een beeld voor je opgericht. Dan heb je toch zeker wat goeds gedaan.

Wat heden bloeit valt morgen af. Zo is het ook met die beeldvorming. Het is allemaal een
V(reselijke)
O(mverwerping) van

C(ulturen).

Ik hoop, dat er later een standbeeld tussen mijn voorgangers ook voor mij wordt neergezet. Daarom alvast excuses voor het om zeep helpen van ratten, vogels, muizen, bosmarters en wat er misschien nog volgt. Ik moet dat wel doen, anders ben ik hier geen held.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 1 juni 2020

Falco en de eerste juni belevenis

Beste allemaal,

Hoera, er is weer horeca!

Proost! Terug naar normaal!

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 12:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 30 mei 2020

Falco en de schapen

Beste allemaal,

Wij doen onze avondwandeling hier in het Benedenbos.

Dat gaat als volgt. We sleuren de eerste meters onze begeleiders, die helaas met een lange riem aan ons vastzitten, de weg over.

We scheuren tussen de paaltjes door het bos in met de bedoeling het laatste nieuws tot op de bodem uit te zoeken.

Dat doen wij met de neus.

Zo komen wij er achter wie er allemaal zijn geweest. Zonder App. Die krijgen ze toch niet feilloos.

Wij doen eerst onze behoeften. Dat is netter en voordeliger dan op eigen terrein en wij brouwen zo voor vliegen een heerlijke maaltijd.

Er wordt helaas aangelijnd geen enkele rekening gehouden met onze privacy.

Een hond in zo’n positie ziet er niet uit. Daarom doen wij het ‘t liefst uit zicht en fixen wij het heel snel.

Costa heeft ook nog eens geen geduld. Zij is beroemd (in kleine kring) om haar dropjessporen.

Wij mogen niet los. Het Benedenbos zit vol met aantrekkelijke geuren, waar wij het onze van willen weten. Neem de geur van een ree.

Als ik die ruik val ik direct in de aftrap-modus. Zou ik niet vastzitten, dan wist ik het wel.

Ik heb de bazin al diverse malen om een enkelband gevraagd. Daar zou ik nog mee kunnen leven. Dit gedwongen stilstaan past helemaal niet bij mij. Ik word er bijna spierbevangen van.

Gisteravond kreeg ik me toch een heerlijke geur in mijn neus. Ik raakte erg opgewonden.

Ik zocht de omgeving af, al zat ik in beperking.

Een netwerkhek. Had ik daar niet iets over gelezen. Het werd helemaal wazig in mijn hoofd. Mijn wolvenbloed begon te klotsen.

Overal schapen. En lammetjes. Bizar en dat in mijn voortuin.

Costa toonde geen enkele interesse.

Die stond zelf als een mak schaap op het pad te wachten. Ze heeft nou eenmaal het voorrecht om elke zondag mee de Archemerberg over te gaan. Dan staat ze geregeld samen met de schapen uit een trog te drinken. Gewoon verkeerde fok. Tegenwoordig halen ze al het natuurlijke er uit.

De schapen kwamen steeds dichterbij. Ik voelde mij als wolf uitgedaagd en in mijn eer aangetast.

Geen spoortje angst voor mij te bespeuren. Zo loop je toch hard de kans om aangerand te worden. Al die koppen één kant op. Was dat maar zo in de hele wereld.

Ik ben er maar op mijn gemak bij gaan zitten in het kader van de acceptatie. Mijn maag zat toch al vol.

Misschien hadden ze vertrouwen in mijn gedegen uitstraling of een antiwolvenvaccin gehad. Als ze namelijk niet gaan rennen is er ook niet veel aan om ze na te jagen.

Nadat de bazin beloofd had, dat ik af en toe een avondje schapen mag beloeren, ben ik met opgeheven kop, quasi nonchalant, weer vertrokken. Vierhonderd schapen: hoeveel dagen zou ik er mee kunnen doen...

Die verrukkelijke beelden keren hopelijk in mijn dromen terug.

Thuis wachtte Kaytie op me. Uit frustratie ben ik maar achter haar aan gaan rennen.

Nou ja, het werd al na 1 minuut sjokken.

Zodra ze denkt een lekker (vet) hapje voor mij te worden, onderwerpt ze zich. Dan voel ik de trek gewoon uit me wegtrekken. Een schapenboutje op zijn tijd. Da’s pas lekker.

Nu wordt het Pinksteren.

Kan ik mij terug gaan trekken in mijn luie stoel. Op gepaste afstand. Ik hoop, dat ze vanuit de hemel dan 50 schapen op me laten neerdalen. Ik beloof, dat ik lief voor ze zal zijn. Ik krijg hier tenslotte al genoeg te eten. Misschien hebben ze toch bij mij ook iets natuurlijks er uit gefokt.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 14:22 Reageer op dit bericht

Maandag 25 mei 2020

Falco's Wonderlijke Normaal deel 1 / 2

Hallo allemaal,

De laatste weken ben ik wat afstandelijker geworden. Ik voel me steeds meer wolf. Af en toe knijp ik Costa even goed in haar poot om te kijken of ik soms droom.

Als ze terug snauwt weet ik dat het echt is. Als ze de bal laat vallen, dan wordt het Fight or Flight.

Het is hier langzamerhand zo stil geworden, dat ik de mieren op de grond kan horen lopen. Ik houd ze goed in hun gaten.

De bazin is zo vaak thuis, dat er alsmaar meer bloemen op het terrein komen. Ze sluipt af en toe met zwarte, luguber uitziende, beschermende handschoenen het terrein af op weg naar een tuincentrumafspraak. Daar date ze eerst online mee. Wonderlijk gebeuren. Schijnt een modern beDisselt uitje te zijn.

Het is zo basic in deze tijd om je geluk in plantjes te zoeken.

Erg zielig om ons bij het planten zo te vergeten, dat Costa soms smeekt om naar binnen te mogen.

Omdat ze de bal neerlegt en er dan niet wordt gegooid is ze helemaal van slag.

Hoe vertel ik haar, dat er de komende jaren nog weinig actie wordt verwacht.

Dit is dus het Nieuwe Normaal. Tray’tjes legen.

Costa vroeg vandaag al aan Regibald en Roderick om de bal uit de vijver te halen. Arme Costa. Ze kan beter ook meer wolf worden. Ik hoef niet te bijten om te weten, dat het nepganzen zijn. Made in de USA. In slachthuizen, net als het virus, ongewenst.

Een wolf is gewoon veel slimmer. Stelt zich verdekt op om toe te slaan. Krijgt niet op zijn kop, ook al helpt hij 58 schapen in één week tijd aan een korter leven. Ook heel wonderlijk.

Hier zit, nogal verwerpelijk, alles achter een beschermend hek. Kijken, loeren en niet happen. Ik ben namelijk niet koninklijk genoeg voor een jachtvergunning en ben niet van WA verzekerd.

Geregeld komen hier vierhonderd wandelende schapenbouten langs. Als ze meer dan anderhalve meter afstand houden van de grote kudde schieten wat collega’s van mij te hulp om de afstand weer te verkleinen. De wondere wereld van nu dus op zijn kop. Ze noemen zich Bewust Onrustige Aanvallers. Helaas mogen zij hun bek niet gebruiken.

Ik sta al twee maanden geregeld op de uitkijk. Of er geen virus binnen komt waaien.

Of een besmette nerts. Of een uitrol van 5G. Die nerts kan ik zien, maar die andere zijn onzichtbaar.

Supergevaarlijk, maar ik heb een goede neus. Daarom wil ik ook geen mondkapje.

De rust, die hier nu is, mag niet meer verstoord worden.

Dagelijks fluister ik Costa in haar oor, dat ze een doventolkcursus moet gaan volgen. Erg handig als ik een persconferentie moet gaan houden over mijn bevindingen en eventuele gedoogconstructies, want je moet wel flexibel blijven in deze wonderlijke tijd.

Dan word ik net zo beroemd als Rutte en Costa is dan de nieuwe Irma.

Helaas beschikt zij niet over enig voortschrijdend inzicht. Ze is volledig stil blijven staan in haar balontwikkeling.

Het helpt ook niet, als ik de bal van haar af pak en me voordoe als die bolle Kim Yong-Oen.

Hopelijk verdwijnen alle donkere wolken snel. Ik heb liever plantjes op mijn erf dan dierenartsen, die willen ruimen.

Ook de wereld wonderlijk op zijn kop. Het wordt wel eens tijd, dat de virologen van de buis geruimd worden. De deskundigen weer achter hun desk blijven zitten. De Efteling weer voor iedereen open gaat. Kan ik daar proberen een grootmoeder op te eten. Dat schijnen wolven gewoon te mogen doen zonder geruimd te worden. Ook in het Gewone Normaal.