Woensdag 12 augustus 2020

Falco en het hittegebeuren

Beste allemaal,

Het weer zit er écht in.

Normaal ontstaan er dan spikkels op het wasgoed, maar die zitten nu op de maatschappij.

Zo verhit als het nu al lange tijd is, kan het nauwelijks meer worden, hoop ik.

De Orion van oma bereikt grote hoogten.

De herfst zit al in de bomen met krenten. Zo wordt het moeilijk om ze volgend jaar nog uit de pap te halen.

Ik kan slechts hijgend gaan liggen, als ik overdag mijn blaas heb geleegd. Tot volle tevredenheid komt er nog wat uit mijn kraan.

‘s Avonds mag ik met mijn running-mate alleen nog maar uit de vijver drinken. Er schijnt namelijk een watergebrek te zijn. Het waterleidingbedrijf heeft vast geen goeie meid in dienst, die op de toekomst is voorbereid. Nu moeten wij, met kans op de ziekte van Weil bij tijd en kans op wijlen drinken uit een bak water, waar de ratten in hebben gepiest.

Ter versterking van mijn immuunsysteem zet ik mijn vier poten er dan ook nog maar in. Als drillrapper zonder veel te bewegen.

Ik beweeg me heel voorzichtig, want de ondiepe rand is smal. Ik kan anders zo de diepte in gaan. Wel gezond, trouwens, om iets beter over alles na te denken. Zwarte Piet je niet meer zo gauw.

Van mijn bazin mag ik de folie niet kapot trappen. Lekken doen alleen advocaten. Vijvers liever niet. Ik zou Vitens ook niet aanraden om 26Koperen waterleidingen naar woonhuizen aan te leggen.

Dan ruim je het water voor eeuwig uit de weg.

Dat moeten ze wel doen met die verrekte steekbeesten. Bedreigen af en toe mijn kont.

Sta ik maar weer op om bewegend gevaren te ontwijken. Een beetje knoeien met een Kong staat gelijk aan een uurtje trekken in een sportschool.

Ik ben wel bevreesd voor een Groeneweggetje.
Mijn medespeelster doet soms een beetje gemeen.

Aftaaien is dan mijn optie. Costa kan het ook niet helpen, dat ze zo vurig is geboren. Ik ben anders, ik ben gewoon de slimste hond.

Stop een andere bal in het spel. Maarten van Rossem zal er in ieder geval niet om lachen. Die houdt alleen van katten.

Alhoewel ik met zo’n staart wel kans bij hem maak, denk ik.

Kaytie is de domste hond, al haalt ze tot nog toe steeds weer de vierde uitlaatronde. Om met dit weer met je zolen op de stenen te blijven staan, is vragen om geroosterd eelt. We krijgen tegenwoordig van de bazin gebakken eieren vers van de kip op het pad gegooid.

Over eieren gesproken. Die parelhoenders leggen nog geen ei. Die weten kennelijk nog niet, dat waar je uit komt ook de maatschappij weer in moet.

Ze hebben in ieder geval spikkels. Het weer zit er dus goed in.

Hou het koel!

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 14:09 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Woensdag 8 juli 2020

Falco en de nieuwe wereld deel 1 / 2

Beste allemaal,

Er zijn grote veranderingen gaande, ook hier op mijn grondgebied.

Mijn bazin had negen eieren voor haar geld gekozen en onder een paar broedse kippen gelegd.

Dat zijn kippen, die een heel erge kinderwens hebben en dagenlang boven op elkaar bivakkeren als levende theemutsen om de boel er onder goed warm te houden.

Twee keer per dag worden ze geheel stijf uit hun leghok gesleurd om niet om te komen van de honger en de dorst en om blijvende spierverkrampingen tegen te gaan. Ze vergeten zelfs te poepen en dat kun je heel goed ruiken, als ze het buitengaats dan eindelijk een keer doen.

Je hebt dan echt meer dan drie filters in je mondkapje nodig om aan die aerosolen te ontkomen.

Vier weken lang hebben die kippen gedacht, dat ze op hun eigen eieren zaten. Dat was pure misleiding. Ze zaten namelijk op een roedeltje van allochtone afkomst.

Het was dus even schrikken voor de niet-biologische, uitverkoren moeder. Er liepen wel heel vreemde streepjes over haar kuikens.

Ze heeft het echter heel goed opgepakt. De wens om te zorgen was groter dan haar oog. Al wat klein is, is leuk.

Nu lig ik dagelijks te waken over haar vier tijgertjes..

En ren ik me rot om de zaak van alle kanten in de gaten te houden. Je weet namelijk maar nooit of justitie een melding over het ontvoeren van parelhoenders op EncroChat (ik heb het niet zo op katten) en onze takkenschaar over het hoofd heeft gezien.

Bij onraad zal ik direct mijn Wa-Fi inschakelen. Je moet er toch niet aan denken, dat er één hoentje in een tandartsstoel belandt.

Ik hoop ook niet, dat de adoptie-moeder een fiscale kip is. Het zou toch rot zijn, als ze straks onderscheid maakt, omdat de kids er anders uit gaan zien.

Parelhoenders hebben nu eenmaal de reputatie, dat ze flink tekeer kunnen gaan.

De wangen van een parelhoender zijn ook nog eens verblinderder dan de facings van een jonge Roelvink en met zo’n punt op je kop moet een moederkip toch wel heel erg van je houden.

Toen ik dat tegen Costa zei, keek ze heel beschimmeld. Ze dacht waarschijnlijk, dat ze haar moeder ook met haar uiterlijk teleurgesteld had.

Ze wilde al excuses gaan maken. Ik heb haar geadviseerd, dat niet te doen, ook als is dat modern. Je moet geen excuses maken voor iets, waar je niets aan kon doen.

Ze moet gewoon een voorbeeld nemen aan Kaytie. Die zit nergens mee. Ze loenst nogal. Daar moet haar moeder eigenlijk excuses voor maken. (Foute grap)

Maar Kaytie noem ik dan ook vaak Derksen. Ze kauwt onverstoorbaar lekker door. De nieuwe wereld om haar heen heeft geen vat op haar. Ze spuit echt geen Botox, al wordt ze ouder. Dat hoeft ook eigenlijk niet, want ze vreet zoveel, dat alles goed op spanning blijft.

Al met al maak ik me wel zorgen over de eiwitmaatregel. Straks moeten alle kippen weg en krijg ik geen eitje meer geserveerd.

Alles verandert namelijk. De bazin mag niet meer zeggen, dat ze vroeger zwart op wit zo lekker vond, jongeren gaan niet meer naar Costa (vindt ze trouwens helemaal niet erg), veiligheidswetten maken de boel onveiliger en alles protesteert tegen alles.

Ontkennen heeft geen zin. Ik ben ook een geweldige dwarsharses, (Ik heb me dan ook niet opgegeven als vierde lijsttrekker)

Schijnt de zon wel anders dan ooit?

Zijn de bomen niet bio-divers genoeg?

Is het wel droger of natter?

Mag ik straks nog wel poepen?

Wordt alles blijvend anders?

Groeien straks de bomen nog wel tot in de hemel?

Geschreven door Falco de Tamaskan om 13:11 Reageer op dit bericht

Woensdag 8 juli 2020

Falco en de nieuwe wereld deel 2 / 2

Ik wacht af. In de tussentijd doe ik gewoon mijn best in het nu. Geen verleden, geen toekomst. Wel zo rustig.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 13:11 Reageer op dit bericht

Zondag 14 juni 2020

Falco en de beeldenstorm

Beste allemaal,

Er is hier op het erf waarschijnlijk sprake van een systematisch probleem.

Geregeld sneuvelen hier namelijk beelden.

Verleden week ontdekte ik, dat Akwasi langs moest zijn geweest.

Het gezicht van de witte herder was opeens verdwenen.

Je zult er toch zo maar bij moeten liggen, terwijl je alleen maar door je bazin ooit als slaaf werd behandeld.

Ik heb gelijk die twee soldaten gewaarschuwd voor zwaar weer. Hun kerfstok zal wel net zo schoon zijn als mijn aangevreten botten.

Lijs Laaf heeft ook al een goed heenkomen gezocht. Zijn positie staat zwaar onder druk. In de Efteling Langnek onheus bejegend.

Gezegd, dat-ie een lange nek heeft.

Ik heb de hemel vanochtend aangeroepen. (Op de bank sta je dan wat dichterbij)

Het zou toch vreselijk zijn, als er met Jef wat gebeurd. Paarden hebben natuurlijk ook wel eens een verkeerde kar getrokken.

Racisme is hier volop aanwezig. Als Costa iets doet wordt ze meteen voor “Mechel” uitgescholden. Ik betuig hierbij mijn krachtige erkenning voor de pijn van haar en alle Belgen.

Als Kaytie iets doet is zij een “boerenfok”. Toegegeven, ze loopt graag door het gras, maar daar hoef je alle boeren toch niet voor te beledigen.

Mijn staart wordt altijd aangegrepen om te zeggen, dat ik geen echte wolf ben.

Hoef ik gelukkig ook geen excuses te maken voor de familieleden op de slee van Drs. P., die één voor één aan de achtervolgende wolven werden gevoerd.

Als er een standbeeld voor die man is opgericht, gelieve hem dan van zijn sokkel te trekken, al helpt dat natuurlijk niet om dat beeld van die dodenrit kwijt te raken.

Solitair is mijn vriendje. Een oud en beeldig hert. Zijn geschiedenis zit in hem. Ik mijmer vaak over het tijdperk waarin hij heeft geleefd. Of hij achterna is gezeten door wolven. Of er op hem is geschoten door jagers. Of hij lekker heeft kunnen burlen. Of hij een fijne ree heeft ontmoet. Of hij concurrenten heeft moeten doden. Hoe het zou zijn om zo’n groot gewei op mijn kop te hebben. Ik respecteer hem om zijn verleden. Er wordt niet zomaar een beeld voor je opgericht. Dan heb je toch zeker wat goeds gedaan.

Wat heden bloeit valt morgen af. Zo is het ook met die beeldvorming. Het is allemaal een
V(reselijke)
O(mverwerping) van

C(ulturen).

Ik hoop, dat er later een standbeeld tussen mijn voorgangers ook voor mij wordt neergezet. Daarom alvast excuses voor het om zeep helpen van ratten, vogels, muizen, bosmarters en wat er misschien nog volgt. Ik moet dat wel doen, anders ben ik hier geen held.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 1 juni 2020

Falco en de eerste juni belevenis

Beste allemaal,

Hoera, er is weer horeca!

Proost! Terug naar normaal!

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 12:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 30 mei 2020

Falco en de schapen

Beste allemaal,

Wij doen onze avondwandeling hier in het Benedenbos.

Dat gaat als volgt. We sleuren de eerste meters onze begeleiders, die helaas met een lange riem aan ons vastzitten, de weg over.

We scheuren tussen de paaltjes door het bos in met de bedoeling het laatste nieuws tot op de bodem uit te zoeken.

Dat doen wij met de neus.

Zo komen wij er achter wie er allemaal zijn geweest. Zonder App. Die krijgen ze toch niet feilloos.

Wij doen eerst onze behoeften. Dat is netter en voordeliger dan op eigen terrein en wij brouwen zo voor vliegen een heerlijke maaltijd.

Er wordt helaas aangelijnd geen enkele rekening gehouden met onze privacy.

Een hond in zo’n positie ziet er niet uit. Daarom doen wij het ‘t liefst uit zicht en fixen wij het heel snel.

Costa heeft ook nog eens geen geduld. Zij is beroemd (in kleine kring) om haar dropjessporen.

Wij mogen niet los. Het Benedenbos zit vol met aantrekkelijke geuren, waar wij het onze van willen weten. Neem de geur van een ree.

Als ik die ruik val ik direct in de aftrap-modus. Zou ik niet vastzitten, dan wist ik het wel.

Ik heb de bazin al diverse malen om een enkelband gevraagd. Daar zou ik nog mee kunnen leven. Dit gedwongen stilstaan past helemaal niet bij mij. Ik word er bijna spierbevangen van.

Gisteravond kreeg ik me toch een heerlijke geur in mijn neus. Ik raakte erg opgewonden.

Ik zocht de omgeving af, al zat ik in beperking.

Een netwerkhek. Had ik daar niet iets over gelezen. Het werd helemaal wazig in mijn hoofd. Mijn wolvenbloed begon te klotsen.

Overal schapen. En lammetjes. Bizar en dat in mijn voortuin.

Costa toonde geen enkele interesse.

Die stond zelf als een mak schaap op het pad te wachten. Ze heeft nou eenmaal het voorrecht om elke zondag mee de Archemerberg over te gaan. Dan staat ze geregeld samen met de schapen uit een trog te drinken. Gewoon verkeerde fok. Tegenwoordig halen ze al het natuurlijke er uit.

De schapen kwamen steeds dichterbij. Ik voelde mij als wolf uitgedaagd en in mijn eer aangetast.

Geen spoortje angst voor mij te bespeuren. Zo loop je toch hard de kans om aangerand te worden. Al die koppen één kant op. Was dat maar zo in de hele wereld.

Ik ben er maar op mijn gemak bij gaan zitten in het kader van de acceptatie. Mijn maag zat toch al vol.

Misschien hadden ze vertrouwen in mijn gedegen uitstraling of een antiwolvenvaccin gehad. Als ze namelijk niet gaan rennen is er ook niet veel aan om ze na te jagen.

Nadat de bazin beloofd had, dat ik af en toe een avondje schapen mag beloeren, ben ik met opgeheven kop, quasi nonchalant, weer vertrokken. Vierhonderd schapen: hoeveel dagen zou ik er mee kunnen doen...

Die verrukkelijke beelden keren hopelijk in mijn dromen terug.

Thuis wachtte Kaytie op me. Uit frustratie ben ik maar achter haar aan gaan rennen.

Nou ja, het werd al na 1 minuut sjokken.

Zodra ze denkt een lekker (vet) hapje voor mij te worden, onderwerpt ze zich. Dan voel ik de trek gewoon uit me wegtrekken. Een schapenboutje op zijn tijd. Da’s pas lekker.

Nu wordt het Pinksteren.

Kan ik mij terug gaan trekken in mijn luie stoel. Op gepaste afstand. Ik hoop, dat ze vanuit de hemel dan 50 schapen op me laten neerdalen. Ik beloof, dat ik lief voor ze zal zijn. Ik krijg hier tenslotte al genoeg te eten. Misschien hebben ze toch bij mij ook iets natuurlijks er uit gefokt.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 14:22 Reageer op dit bericht

Maandag 25 mei 2020

Falco's Wonderlijke Normaal deel 1 / 2

Hallo allemaal,

De laatste weken ben ik wat afstandelijker geworden. Ik voel me steeds meer wolf. Af en toe knijp ik Costa even goed in haar poot om te kijken of ik soms droom.

Als ze terug snauwt weet ik dat het echt is. Als ze de bal laat vallen, dan wordt het Fight or Flight.

Het is hier langzamerhand zo stil geworden, dat ik de mieren op de grond kan horen lopen. Ik houd ze goed in hun gaten.

De bazin is zo vaak thuis, dat er alsmaar meer bloemen op het terrein komen. Ze sluipt af en toe met zwarte, luguber uitziende, beschermende handschoenen het terrein af op weg naar een tuincentrumafspraak. Daar date ze eerst online mee. Wonderlijk gebeuren. Schijnt een modern beDisselt uitje te zijn.

Het is zo basic in deze tijd om je geluk in plantjes te zoeken.

Erg zielig om ons bij het planten zo te vergeten, dat Costa soms smeekt om naar binnen te mogen.

Omdat ze de bal neerlegt en er dan niet wordt gegooid is ze helemaal van slag.

Hoe vertel ik haar, dat er de komende jaren nog weinig actie wordt verwacht.

Dit is dus het Nieuwe Normaal. Tray’tjes legen.

Costa vroeg vandaag al aan Regibald en Roderick om de bal uit de vijver te halen. Arme Costa. Ze kan beter ook meer wolf worden. Ik hoef niet te bijten om te weten, dat het nepganzen zijn. Made in de USA. In slachthuizen, net als het virus, ongewenst.

Een wolf is gewoon veel slimmer. Stelt zich verdekt op om toe te slaan. Krijgt niet op zijn kop, ook al helpt hij 58 schapen in één week tijd aan een korter leven. Ook heel wonderlijk.

Hier zit, nogal verwerpelijk, alles achter een beschermend hek. Kijken, loeren en niet happen. Ik ben namelijk niet koninklijk genoeg voor een jachtvergunning en ben niet van WA verzekerd.

Geregeld komen hier vierhonderd wandelende schapenbouten langs. Als ze meer dan anderhalve meter afstand houden van de grote kudde schieten wat collega’s van mij te hulp om de afstand weer te verkleinen. De wondere wereld van nu dus op zijn kop. Ze noemen zich Bewust Onrustige Aanvallers. Helaas mogen zij hun bek niet gebruiken.

Ik sta al twee maanden geregeld op de uitkijk. Of er geen virus binnen komt waaien.

Of een besmette nerts. Of een uitrol van 5G. Die nerts kan ik zien, maar die andere zijn onzichtbaar.

Supergevaarlijk, maar ik heb een goede neus. Daarom wil ik ook geen mondkapje.

De rust, die hier nu is, mag niet meer verstoord worden.

Dagelijks fluister ik Costa in haar oor, dat ze een doventolkcursus moet gaan volgen. Erg handig als ik een persconferentie moet gaan houden over mijn bevindingen en eventuele gedoogconstructies, want je moet wel flexibel blijven in deze wonderlijke tijd.

Dan word ik net zo beroemd als Rutte en Costa is dan de nieuwe Irma.

Helaas beschikt zij niet over enig voortschrijdend inzicht. Ze is volledig stil blijven staan in haar balontwikkeling.

Het helpt ook niet, als ik de bal van haar af pak en me voordoe als die bolle Kim Yong-Oen.

Hopelijk verdwijnen alle donkere wolken snel. Ik heb liever plantjes op mijn erf dan dierenartsen, die willen ruimen.

Ook de wereld wonderlijk op zijn kop. Het wordt wel eens tijd, dat de virologen van de buis geruimd worden. De deskundigen weer achter hun desk blijven zitten. De Efteling weer voor iedereen open gaat. Kan ik daar proberen een grootmoeder op te eten. Dat schijnen wolven gewoon te mogen doen zonder geruimd te worden. Ook in het Gewone Normaal.

In de tussentijd geniet ik van de rust. Dat is een hele kluif.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 22:04 Reageer op dit bericht

Maandag 25 mei 2020

Falco's Wonderlijke Normaal deel 2 / 2

O ja, ik heb gisteren al mijn eerste persconferentie gegeven.

Ik ben namelijk de trotse oom geworden van 3 neefjes en 3 nichtjes.

Ik heb ten overstaan van de pony-pers aangehaald, dat mijn zus een voorbeeld is van het Wonderlijke Normaal.

Met hoop op een goede toekomst.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 21:41 Reageer op dit bericht

Zondag 26 april 2020

Falco en het Nieuwe Normaal

Beste allemaal,

Volgens kenners van het Rusteloze Instituut Voor de Medemens bevind ik mij in het Nieuwe Normaal.

Het moet hier dus abnormaal zijn.

De zon is vanochtend echter gewoon opgegaan.

De natuur ziet er heldergroen uit, net als vorig jaar.

Maar toch is de krul even uit mijn staart.

Ik heb een jasje uit gedaan. Ik ben namelijk geplukt. Mijn bazin was de enige kapper, die nog open is en nu ligt mijn kapitale vacht bij de bank om weg te waaien. Daarom ben ik een beetje depri.

Het Nieuwe Normaal is waarschijnlijk, dat het zomer is in de lente, waardoor ik ook mijn vacht eerder verlies.

De geraniums staan hier al. Nogal abnormaal. Niets is meer heilig voor Allerheiligen.

Ik weet dus niet of ik er nou zo blij mee moet zijn, dat mijn bazin met handschoenen aan en vaseline in haar neus een tuincentrum heeft bezocht. In het Nieuwe Normaal schijnt dat heel vet te zijn.

Ik moet echt veel nadenken over dat abnormale de laatste weken.

Ik doe dat op verschillende plekken ter land.

Ter zee en in de lucht kan dat nu niet.

Er wordt niet meer om prijzen gevochten anders dan voor mondkapjes en desinfecterende zeep. Cruisen schijnt ook alleen nog maar in stilstaand water plaats te vinden.

Kaytie is geen denker. Zij is toegetreden tot het Outbreak Management Team. Zij is een doener.

Elke ochtend inspecteert zij de omheining op nieuwe gaten. Soms graaft zij zelf een gat om uit te breken. Dan moet zij worden teruggehaald. Van oudsher is dat heel normaal.

Ik doe de krul soms weer terug in mijn staart om haar verrichtingen gade te slaan. Wel op gepaste afstand. Kan ik haar Face goed Timen.

Ze kan zich voordoen als een engeltje,

maar hou haar uit de gaten!

In het Nieuwe Normaal worden ook veulentjes geboren. Daar denk ik dan aan.

De kippen leggen elke dag eieren voor hardgekookt op de asperges. Ik eet ze liever slap warm.

De kanaries maken nesten en de duif me ‘s morgens wakker.

Costa kijkt nog steeds achterom of ik er aan kom.

Zou dat een teken zijn, dat alles weer normaal wordt. Dat juist alles abnormaal was.

Dat reinheid, rust en regelmaat nog zo gek niet zijn.

Vanochtend is hier een rat gevangen. Ik heb er nog over gedacht om hem naar Zuid-China te brengen voor de wilde beesten markt, maar ik hoorde, dat die gesloten is. Bovendien laat ik liever hier mijn jas uit doen, dan daar met een tondeuse.

Ik heb nagedacht en nagedacht. Ik denk, dat het Oude Normaal met aanpassingen moet worden teruggebracht. Niet hollen, maar vliegen, kan niet meer. Verplicht stilstaan bij wat je hebt en wat je kwijt kan raken wordt dagelijkse kost. Geen drie zoenen meer op de bek. Alleen gemeend aanhalen met wederzijdse toestemming. Oudjes ook aubade gaan brengen in Covidloze tijden.

Ik ga Kaytie vragen dit in het OMT onmiddellijk aan te kaarten. Ik zie de eerstvolgende persconferentie met vreugde tegemoet. Ben trouwens benieuwd hoe die doventolk dit gaat brengen.

We zitten eigenlijk allemaal in een coma, al jarenlang. Duimen, dat we er uit ontwaken en de echte betekenis van ons bestaan weer kunnen zien.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 17:09 Reageer op dit bericht

Zondag 29 maart 2020

Falco en de knock-down

Beste allemaal,

Wat een stilte en een drukte de afgelopen week.

De zon scheen volop, de bloemetjes bloeiden. Het was heel stil hier aan de weg.

Ik kon heerlijk zitten mijmeren. Geen Pfas, geen CO₂. Werkelijk een heerlijk klimaat. Buiten was het fantastisch.

Maar binnen barstte constant de hel los. Ze hadden kennelijk virologen en psychologen uit hun lange winterslaap gehaald. Nooit geweten, dat die zoveel niet wisten.

De bomen van de wetenschap groeien namelijk echt tot in de hemel, maar die gaan vaak tegen elkaar in.

Van al die zeer deskundige BN-ers in wording worden de mensen een beetje bang. Wat niet weet, wat niet deert. Door die zogenaamde deskundigen wordt het hebben van grootouders je zelfs tegen gemaakt.

Mijn grootouders zie ik nooit. Dat is gewoonlijk zo bij wolven en honden. Ze hebben vast ook geen overgewicht. Daar hoef ik me dus geen zorgen over te maken.

Waar ik me wel zorgen om maak is het afstandsgedrag hier op het erf.

Met mijn vriendinnen in de wei heb ik het minst te stellen. Ze zijn vast bang, dat Rutte komt langs fietsen. Maar hoe lang nog. (En hoe lang fietst Rutte nog)

Gelukkig heeft hij Rembrandt van Rijn uit een vorig leven terug gehaald. Ouwe spullen uit de Kringloop schijnen het erg goed te doen.

Tot mijn ontsteltenis zag ik echter vanochtend, bij mijn ochtendsoes, twee knuffelende ganzen! Ik schrok me rot.

Kan er niet de hele dag bij blijven als handhaver. Ik heb ze gelijk uit elkaar gehaald.

Dat heb ik ook gedaan met de strandstoelen. Kan iedereen, die er in zit, zich even volledig niezend laten gaan. (In de hoop dat Koolmees net niet langs vliegt)

Om Costa te ontwijken (zij is erg onhebbelijk) moet ik allerlei fratsen uithalen om haar op anderhalve meter afstand te houden. Die meid laat zich door geen enkel virus afremmen. en zelfs niet door Grapperhuis.

Ik heb uit wanhoop een hele lange stok gepakt en haar een punt ervan aangeboden.

Ze trekt zich ook helemaal niets aan van Ab Osterhaus. Negeert diens instructies totaal. En mijn jongleren.

Uitgeput raak ik er van. Gaat ze ook nog onder mijn neus zitten te poepen, net nu het klimaat hier zo heerlijk is geworden.

Een ware knock-down. Zou Boris Johnson zich nu ook zo voelen? Ik heb namelijk door al dat gehannes met Costa nu ook milde klachten.

Gelukkig heb ik hier mijn eigen Keukenhof. Constant bewegend beeld in de wind vandaag.

En een lock-down hek. De pakjesbezorgers durven niet eens het hek op twee meter te naderen, als ik buiten ben.

En ik heb gekke Kaytie, die mij wel respecteert.

Ik hoop, dat dat afstandsgedoe gauw voorbij is. Als je een baby niet knuffelt, gaat die dood. Als wij dat virus niet knuffelen, gaat die ook gewoon dood.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 17:35 Reageer op dit bericht

Zondag 15 maart 2020

Falco en de algemene virusbeschouwingen

Beste mensen,

Er waart een virus rond in de wereld. Het lijkt op een een sprookje van Grimm.

Costa loopt hier op het erf als een Gelaarsde Kat.

Ze zet geen poot meer op me. Ze geeft me nu een elleboog. Te vaak en dat is niet prettig. Dat is het nooit, als iets vanachter de ellebogen komt.

Ook draagt ze een mondkapje.

Ze denkt, dat ze Slimme Grietje is, maar ze ziet er uit als Vrouw Holle.

Er zit namelijk een gat in de kap, terwijl de kap juist op haar gat moet zitten.

Bloot is ze nogal bevreesd. Ze voelt zich dan Het Meisje zonder Handen, denk ik, onze Costavid.

Ik heb haar al verteld, dat dit echt gaat werken. Alleen al met de aanblik van zulke ogen gaat het virus op de loop.

Alles wat er gaande is zet me wel aan het denken.

Wanneer komt de Geest weer terug in de Fles of is dit het nieuwe normaal.

Ik wil gewoon weer genieten en niet bang hoeven zijn, dat de grootmoeder van Roodkapje het Zingende Botje wordt. En mijn wolvenpensioen naar de ratsmedee gaat.

Ik wil Koosje weer kunnen kussen.

Ik heb me voorgenomen, dat als ze gaat slapen ik haar weer als mijn Doornroosje wakker maak.

Ik wil geen gras gaan eten, omdat de Zeven Raven onze brokken hebben geplunderd. Wij wolven leggen ook geen voorraad aan van Zeven Geiten. Straks moeten wij genoegen nemen met De Broodkruimels op Tafel. Hamsteren doe je bij 1 + 1 gratis. Als hier een hamster zou loslopen vinden wij hem wel. Ik rol hem zo tot Magere Liesje.

Gelukkig heb ik geen 16 pakken toiletpapier nodig om mijn gat af te vegen. Die schuur ik wel over de grond, als er wat aan blijft hangen. Dat er later geen schoongrondverklaring kan worden afgegeven is gewoon een gevalletje pech, Een mens is net een lemming. Springt er één in zee, dan springt de rest er achter aan. Moet je gewoon niet doen. Stabiel blijven, net als de wolven. Dan kom je gesterkt terug. Je kan toch wel een keer worden overreden. Ook een gevalletje pech.

Het is buitengewoon rustig in de lucht. Als de Gouden Sleutel tot de oplossing van het virus is gevonden hoop ik, dat het zo blijft.

Dit hele gedoe heeft een heel groot voordeel. Straks mogen we weer 130. Hebben we een grote klimaatwinst geboekt. Winst wordt altijd meteen geconsumeerd. Costa en ik hebben onze fomule 1 races op ons bospad trouwens opgeschort. Mijn bazin heeft haar te grote zwarte bril tijdelijk afgezet.

Wie het waagt om dichter dan twee meter bij ons hek te komen zal nooit meer griep krijgen. Die Trumpiaanse verordening heb ik trouwens al enkele jaren geleden ingesteld en werkt als de beste.

Het wordt tijd voor de lente. Dat wordt het einde van dit boze sprookje. Sprookjes eindigen altijd met Ze leefden nog Lang en Gelukkig. Boze Corona verstopt zich dan weer tussen alle andere griepvirussen. Die dragen geen naam, vallen dus niet op en als iets geen naam heeft is iedereen er ook niet meer bevreesd voor. Gaan er volgende winter net zoals in voorgaande jaren weer zoveel kwetsbaren dood. Het leven is nu eenmaal niet maakbaar, het overkomt je. Met of zonder WC-papier.

Poot van Falco

P.S.

Geschatte oversterfte in Nederland door influenza, volgens gegevens RIVM:

winter 2018/2019 2.990
winter 2017/2018 9.444

winter 2016/2017 7.503

Aantal doden Corona t/m heden 12

Aantal griepdoden in 2019 in Europa 165.000

In de periode 30-09-2019 tot 8 maart 2020 zijn er 584 soorten influenza vastgesteld

Geschreven door Falco de Tamaskan om 14:29 Reageer op dit bericht

Zondag 23 februari 2020

Falco en het voorjaar deel 1 / 2

Beste allemaal,

Sinds ze in Nederland namen aan stormen geven, doet het niet anders dan stormen.

Het lijkt wel of ze in ijltempo het hele alfabet willen vol maken.

Ze hebben Costa over geslagen en dat is maar goed ook.

Het zal me maar gebeuren, dat die opeens Zuid-West over me heen vliegt.

Vanmiddag kwam Ellen woest op me af en toen kon ik mijn staart echt niet meer recht houden.

De krul woei er ook nog eens uit. Morgen maar even naar de kapper voor een permanentje.

Ciara en Dennis hebben hier al vele ledematen de lucht in laten vliegen.

Gewoon onfatsoenlijk van Dennis om iemand staartloos met zo'n extra gat achter te laten.

Gelukkig is dat bij Kaytie niet gebeurd.

Bij de kip is de schedel gelicht. Blijkt hersenloos te zijn. Kan dus meedoen aan de Amerikaanse verkiezingen.

De kammen zitten nog wel op de echte kippen. De kukelende haan in het midden is vast van Kick-out Zwarte Piet.

Hij wil graag de twee zwarte kippen uit het hok kicken en dat is niet netjes.

Wij hebben hier trouwens twee moorkoppen rondlopen. Doen het goed in de storm. Zij zijn ook niet netjes. Staan met hun konten altijd tegen de wind in.

Niet leuk voor Ellen. Je wilt toch iemand in de kop kijken, als je met een vaartje aankomt.

Ciara moet een hekel hebben gehad aan vogelhuisjes. Deze vloerde zij als eerste.

Daarna legde zij een hele villa om.

Door de stormen moeten de koolmezen nu scheef gaan wonen.

Dat stellen ze in Den Haag niet op prijs, denk ik.

In ons Achterafje kan ik niet meer met goed fatsoen zitten. Dennis heeft, denk ik, een café-ruzie met hem gehad.

Redelijk normaal overigens, dat met carnaval het dak er af gaat.

Ook Lijs Alaaf is uit de boom gemieterd. Aan de beker te zien heeft hij gisteravond vast te veel gedronken.

Ons enige varken is getroffen door een bio-bom. In de vorm van een tak.

Eén uit vele.

Er is hier de afgelopen weken genoeg gesprokkeld om een compleet paasvuur aan te leggen.

Zal wel niet doorgaan, want die mogen ook al niet meer. Dat je ons brood, spelen en kuchen moet geven is al lang vergeten.

Dat gezeur over klimaatveranderingen stemt mij soms droef. Het stormt maatregelen. Van mij mogen de uitdenkers aan het gas.

Straks komt er misschien een laadpaal op ons erf. Staat er een auto aan de elektra te slurpen, pies ik per ongeluk tegen de paal en verbrand vervolgens mijn gereedschap. Snuif ik ook nog lithium in.

Moet je Costa dan horen brommen.

Die staat nu achter de deur op mij te wachten. De verzekeringsmaatschappij zal niet alle stormschade dekken, maar ik dek graag.

Of het nu Kaytie of Costa is. De komende week wordt het weer smachten. Mijn vriendinnen zijn weer in de stemming.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 23 februari 2020

Falco en het voorjaar deel 2 / 2

Ik ben niet André Hazes, die als een kip zonder kop zijn Bridget uit beeld laat verdwijnen. Ik hou mijn meissies allebei bij me.

Storm of geen storm.

Plas of geen plas.

Ik kan bijna niet wachten.

Ik voel het, de lente komt er weer aan!

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 23 januari 2020

Falco en de panda's

Beste mensen,

Toch jammer, dat ik geen panda ben. Je reinste discriminatie, dat ik zonder zwart-wit lijf niet op NPO1 mijn kunstjes mag vertonen op mijn krachtig getrainde achterpoten. Ik kan best een stevig showtje weggeven en minder lui dan Elegante Ster.

Vanochtend heb ik nog geen panda gezien, ook niet bij de buren. Wonderlijk, want wij hebben hier veel bamboescheuten.

De bamboe is destijds onder Chinese architectuur aangeplant om panda's te vangen. Althans dat vermoed ik.

Ik lig al dagen te bedenken hoe bamboe te gaan eten om een hondenhok te bestellen van 7 miljoen euro.

Het gaat mij niet om een mooi verblijf, maar om de mogelijkheid een geschikte partner te krijgen, die graag in haar nek gebeten wil worden om daarna mijn kostbare kind op de wereld te zetten. Kan me misschien gaan opgeven bij Married at China First Sight. Het maakt me niet uit of ik een stropdas moet dragen en of mijn bruid jonger is. Ik noem mijn pup dan Chantal of Dreetje op zijn Chinees. Geen Corona, die houden ze daar maar.

Costa en kinderen, dat is hier een no-go.

Die combinatie levert zeker geen jong van 500.000 euro op.

Ik speel graag met Costa, maar zodra het een beetje intiemer wordt, is of de bal belangrijker of als ze me wel ziet zitten mag ik van hieruit niet Mhemhemhe gaan mompelen.

Komt vast, omdat ik geen Elegante Ster ben met mijn lompe poten. Costa lijkt ook niet op een Krachtige Wolk.

Die verblijven hier alleen maar in de lucht.

Vroeger zat op dit terrein wel twee keer per jaar een Ster op een Wolk.

Links de Ster en rechts de Wolk.

Het hele team hier heeft zijn best gedaan om ze van de bank af te halen en ze hitsig aan te moedigen. Tenminste, dat denk ik, want dat heb ik bij die zeer opgewonden verzorgers van die panda'€™s op NPO1 gezien.

Als Ster en Wolk van de bank af kwamen om aan hun peepshows te beginnen werden er ook nog pikante foto’s van gemaakt, die ik helaas niet kan publiceren vanwege mijn verregaand ethisch normbesef. Het ministerie van Justitie en Veiligheid heeft het al druk genoeg.

Ze hadden hier gewoon wat scheutiger moeten zijn met bamboe en met hun Ouwehand urine moeten gaan rondstrooien. Dan was er misschien wat leuks uit voort gekomen.

In mijn verlangen naar rijkdom denk ik vaak: Mhemhemhe. Er komt tot nu toe niet één Chinees met mondkapje op af. Moet het, denk ik, met chips gaan proberen in Giethoorn. Daar schijnen ze verzot op te zijn. Het is vreemd, dat er zoveel Chinezen zijn en maar zo weinig panda's. Je zou toch veronderstellen, dat er ook panda's na te maken zijn.

Voorlopig geen duur hondenhok voor mij, 't Wordt hopelijk nooit daklozenopvang met afgeknipte stropdas, al is dat nogal koninklijk. Tegen die tijd hoop ik, dat de toeslagen op orde zijn, de woningmarkt uit het moeras is en ik wat goeds kan huren.

Een pandaverblijf bijvoorbeeld.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 31 december 2019

Falco en de eindejaar's schaamte deel 1 / 2

Beste allemaal,

Het was me het jaartje wel!

Het begon met sneeuw in januari. En ijzel. Niks geen klimaatopwarming.

Ik heb nog in een hoekje gekeken. Misschien lag Greta er toen al, maar ik heb niks gezien.

Kaytie is nog boven gaan kijken. I want her to panic. Maar nee, Greta zat ook daar nog niet.

In februari deed ik mee aan een slipjacht.

Onder mijn toeziend oog joegen de ruiters achter de bloedhonden aan. Boeiende gewaarwording om met zijn allen achter de geur van een slipje aan te gaan.

Nu word ik hevig geteisterd door slip-schaamte.

In maart moest ik gaan stemmen. Op wie je toen ook had gestemd, ze hebben allemaal last gekregen van geheugenverlies. Van alles wat ze verkeerd doen, staat ze helemaal niets meer bij. Die momenten ken ik ook. Mijn bazin noemt me dan heel denigrerend Markje.

In maart heb ik mijn brokkenvoer extra moeten controleren op sporen van vleesvervangers. Ik zou vlees-schaamte moeten hebben. Je wilt een wolf toch niet aan de zwavelzwam en vegaburgers zetten. Ach, doe niet zo vervelend!

Ik moet er een poepie van laten!

Het was ook nog Lammetjesdag. Daar viel de vlees-schaamte echter goed in de smaak.

In april sloeg de bio-diversiteit toe. Dat kwam hard aan. Greta was nergens te bekennen. Waar was ze toen ik haar nodig had.

In mei waren we druk op zoek naar schorremorrie.

Al ben ik dat soms ook. Niets fijner dan een bal van Costa af te jatten en proberen stuk te knauwen. Daarna heb ik wel last van Terugbezorg-schaamte.

In juni raasde er een storm over het land. Overal bladschade. Klimaatverandering. Zegt men.

Leverde mij wel een ontlaadpaal op. Automatisch word ik er heen gestuurd door mijn Tesla-blaas.

In juli waren er allemaal jonge kanaries in de voliére. Niet wetende welk onheil ze later in het jaar zou overkomen zaten ze lekker puppy-dik te wezen.

In juli was er ook in de wei even sprake van klimaatschade. Greta kon niet komen kijken. Ze weigert te vliegen. Per zeilboot is ook geen doen via het grondwater.

In augustus was het heel heet. De bakken water kwamen uit de kraan. Ik jankte de hele dag hier op het chateau water, water, water.

In september durfde ik zo lang weg te kijken. Er kwam geen eind aan die boom in de Apenheul. Ik werd er emotioneel van. Geen Greta in de top. Die zat daar wel bij de Verenigde Naties.

Het was leuk om iemand te ontmoeten, die net als ik, op een theepot leek.

In oktober sloeg het noodlot toe. Weg kanaries. Weg tortels van 20 jaar oud, weg kwarteltjes. De kaalslag op de Lemelerberg hakte in op de leefomgeving van de dieren en joeg ze naar ons toe. How dare you. De jeugd der kanaries ontnomen. De dromen van de wezel voorbij.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 30 december 2019

Falco en de eindejaar's schaamte deel 2 / 2

Het inzetten van het leger bleef bij een loze oefening. Leverde in ieder geval stikstof op. Misschien was het wel de nieuwe koning van Thailand, die zijn bijvrouw kwam verstoppen.

Nu is het december. Ik vind het maar een vreemde maand.

Eerst daalden hier twee roetveegkippen neer.

Daarna een rendier.

Nu staat er ook nog constant een boom in de fik.

Mensen doen gewoon vreemd. Er schijnt weer een jaar af te lopen.

Het is time to say goodbye, maar afscheid nemen bestaat niet.

Men richt zijn blik op de toekomst, maar men moet leven in het nu.
Men wil knallen in het nieuwe jaar. Dat hoor ik trouwens nu al. Maar eigenlijk mag het niet.

Ik voel overal schaamtes. Als je niks verandert hoef je ook geen schaamte te hebben.

Geen tech-schaamte, geen boeren-schaamte, geen stook-schaamte, geen hype-schaamte.

Ik ben hoopvol, Mijn bench staat niet in de fik. Ik hoef niet te verthuizen. Ik hoef niet te pinnen. Mijn achterwerk wordt niet gebruikt om carbid mee te schieten. Mijn gebit is spierwit. Ik heb nog geen extra zorg nodig. Ik ben omringd door bomen. Ik vlieg niet, ik loop, ren en race gewoon het nieuwe jaar in. Wat heden bloeit, valt morgen af en dat zal altijd zo blijven. Dat geldt trouwens ook voor al die gemolde BN-ers.

Ik hoop wel op een miljoen volgers, als ik zeg Greta, van het negatieve van 2019 staat mij helemaal niets meer bij.

Poot van Markje

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 6 november 2019

Falco en de verlengde Halloween deel 1 / 2

Beste allemaal,

Het is echt herfst hier op mijn terrein en daar verdiep ik mij nu dagelijks in.

Niet alleen de blaadjes vallen in groten getale, maar ook mijn vacht laat los.

Het is hier dus één grote bende. Net als in heel Nederland. Er dreigen opeens allemaal gevaren.

Ik heb Kaytie gewaarschuwd: Kijk uit voor PFAS! Order!!!!

Luisteren doet ze niet. Ze gaat helemaal op in Natura 2000 muizen.

Ik kan het nauwelijks meer aanzien. Wat doen al die grondverschuivingen met haar en onze gezondheid.

Ze blijft maar spitten. Ondanks de bouwstop. Ik heb geen controle meer over haar. Er is hier namelijk een enorme instroom van illegale immigranten, waar alleen een harde aanpak resultaat kan opleveren. Dan moet je concessies doen.

Mijn rol hierin is slechts die van toezichthouder.

Met beperkt vermogen, zoals te doen gebruikelijk. Volgens sommigen lig ik te zwammen. Die doen het trouwens erg goed onder de stikstof.

We leven gewoon in een permanente Halloween, alhoewel we er hier op ons terrein nog geen gezicht aan hebben gegeven.

De gingko ziet het, net als ik, ook niet meer zo helder. Hopelijk heeft ze in het voorjaar haar geheugen weer terug.

De herfst zet bij mij in deze hectische periode de mijmerstand in.

Kijk, de ongedierte instroom houdt toch gewoon aan. Kaytie is ons legale gifloze wapen, maar met een te klein bereik.

Het tekort aan tijdelijke huisvesting is ook nijpend, omdat er zoveel beschermd is van overheidswege.

Het onderwijs schiet tekort. Ik kamp met een duidelijk personeelsgebrek om alle gaten te dichten.

Ik beschik dan wel over mijn El baghdadi rechterpoot, die, in ruil voor een balletje, Trump best in zijn tweets wil bijten, maar meer heb ik ook niet aan haar.

Ze is in Nederland opgeleid namelijk. Bovendien komt haar maximumsnelheid zeer binnenkort van wegenwetswege lager te liggen.

Dus moet ik de controlewerkzaamheden, zoals het keuren van hooi op ammoniak, helaas alleen doen

om mijn pony-vriendinnen niet teleur te stellen.

Het is wel gek, dat ondanks de boeren, die het hele jaar rondom ons bezig zijn,

de geraniums nog bloeien in november

en de vogels nog volop vliegen en eten.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 5 november 2019

Falco en de verlengde Halloween deel 2 / 2

Ik geloof nog in boeren, vooral na een vleesmaaltijd. Als het aan AH ligt moet ik aan de VEGA. Helaas spuug ik gal na een graashap.

Straks zitten we weer met een ander klimaatprobleem, van onderen. Ik ben blij met mijn bladerdek. Zit er een buffer tussen mij en het grondwater.

Als de ratten en muizen de overhand gaan nemen en wij nog verder gaan Hendrik Groenen dan vrees ik veel vervuilde grondplas. Dan komen we tussen boven en onder knel te zitten. Raken we waarschijnlijk wat afgeplat.

Kan ik als teckel door het leven. Een pil om dat lot te kunnen aanvaarden mag ik helaas niet nemen. Beperking drugsafval. Ik richt mijn blik nu maar op de autoloze zondag. Kan ik lekker los gaan.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 23 september 2019

Falco en de misdaad

Beste allemaal,

De week begon met een zonnig grasbad tussen de vallende herfstbladeren. Als het gras nat is knap je als hond heerlijk op na een nacht benchen.

In de ochtendzon kan ik als theepot de boel langzaam op gang laten komen en mijn snuit laten wennen aan alles wat de rest van de dag nog op mij af komt. De bomen beletten het wankelen, als ik niet helemaal goed wakker ben. Ik adviseer politici om tussen twee stammen in te gaan staan bij het verkondigen van hun plannen. Val je niet direct om.

Ik was heel benieuwd naar de troonrede, tenminste: naar de baard. Zou WA, net als mijn favoriete eik, iets blijvends hebben laten ontkiemen en wat zou Maxima voor vacht hebben.

Maxima kan beter net als ik twee keer per jaar verharen. Lekker makkelijk, niet duur en je houdt zeeën van tijd over om je met micro-eenheden bezig te houden. Doe ik ook met af en toe een uitschieter.

Ga ik toch voor mijn avondrondje met Costa naar buiten en schiet er een vreemd beest met de snelheid van een Ferrari langs. Op ons circuit. Dat werd gassen en proberen in te halen. Mislukt. Beest ontsnapte.

Op normale snelheid vervolgens ons rondje gedaan met pitstop bij het kippenhok. Vreemde geur hing daar. Ik besloot mij redelijk alert te gedragen.

Bijna bij het woonhuis aangekomen, Costa was al vooruit, kreeg ik de lucht van dat beest weer in mijn neus. Met de snelheid van een nieuwe politie-auto karde ik er achteraan en jawel: ik had beet.

Triomfantelijk sleepte ik mijn prooi, hij was nogal lang, naar het grasveld om er mee te gaan spelen. Doe ik altijd. Ik heb zo mijn eigen shock-therapie. Even laten bewegen, dan weer pakken en vervolgens al rollend glad strijken.

Maar verdorie: het beest hing direct in mijn vel! Ja, dat had-ie dus niet moeten doen. Ik gaf een piepje en op dat geluid kwam hulphond Costa af. Ik had het verraderlijke geval aan de voorkant vast, Costa aan de achterkant en vervolgens wilden wij allebei een andere kant op. Eensgezind, maar toch van een andere partij. Zag je ook bij de algemene beschouwingen. Balthazar, die naam kwam zo in mij op, werd steeds langer. Zijn piep was veel luider en ietsje langer dan mijn piepje was geweest.

Tja, mijn natuur is soms wreed, maar wel rechtvaardig. Balthazar had gewoon met zijn roetveeg-staart niet in onze bomen moeten gaan hangen. Costa duikelde achterover. Een poot had los gelaten. Er werd ook helemaal niet meer gepiept.

Costa ging naar huis, die wou naar bed. Ik bekeek aandachtig of Balthazar nog bijtneigingen had. Ik zag niks meer bewegen. Ik besloot toch nog maar een stief kwartiertje naast hem te gaan liggen. Met misdadigers weet je maar nooit.

Mijn bazin moest bijna ook in therapie. Ze dacht namelijk, dat ik een zwarte kat had geslacht. Met zo’n staart zeker. Ze kon toch ook wel zien, dat ik een boommarter onder mijn hoede had genomen. Ze krijste eerst: "€œGetver, een bunzing"€, maar dat was van de zotte. Dan hadden Costa en ik zeker een week lang niet in huis gekund, want hun stinkklieren spuiten wel 50 meter ver. Dan kun je beter wel beschikken over de garderobe van Maxima. Heb je in ieder geval een verschoninkje of loop je tijdelijk in een postzak.

Mijn bazin heeft Balthazar geen staatsbegrafenis gegeven. Met een poepschep met telescoopsteel heeft ze hem naar de kliko geleid. Poot ook.

Heel oneerbiedig heeft ze hem op een bedje van voliére-afval gedrapeerd. Inmiddels is hij begraven.

Kijk ik in de Wikipedia en nou blijkt Balthazar in het beschermingsprogramma van de overheid te zitten. Het is dus helemaal niet zo vreemd, dat-ie nu niet meer leeft.

Ik ga rustig door met mijn circuit-bewaking. Voor 2,5 miljoen stukken vlees ben ik eventueel bereid om aan te wijzen, waar Balthazar ligt. Voor minder doe ik het echt niet.

Ik ga nog even door met het bestuderen van de miljoenennota. Ik hoop, dat ik hem aan alle eikels hier uit kan leggen. Echt een verhaal met een baard.

Poot van Falco.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 24 augustus 2019

Falco en de kranten deel 1 / 2

Beste allemaal,

Jullie weten het misschien nog niet, maar ik lees op zaterdagochtend een heleboel kranten.

Daar word ik heel vrolijk van. Wie lacht niet, wie de mens beziet. Brengt diversiteit in mijn hoeve-leven.

Ik schrok natuurlijk wel even van het bericht: ‘De natuur verstikt!’

Ik adem namelijk nogal graag.

Ze proberen hier al jaren een pruimenboom met een gespleten persoonlijkheid te laten stikken.

Ze hebben hem maar Trumpy genoemd, want elk jaar komen er weer meer pruimen aan. Van de KPN krijgen we nu ook al een Sip Trunk om de ISDN in stand te houden.

Een mens verzint een heleboel om het daarna weer te vernietigen.

Sip Trump samen met Xi Jinpoen kunnen hier best luchtigjes plaats nemen. De stoelen staan al jaren klaar.

Ze kunnen dan genieten van onze bio-diversiteit (en onze importmaaier uit China).

We vlinderen hier geweldig door het leven.

In ons Amazone-gebied. Er zit geen brandluchtje aan.

We kappen alleen overhangende takken om ze vervolgens weer in gedroogde staat te laten overhangen.

We hebben zoveel bomen en zoveel overhangende takken, dat ik adviseer om er een giraffe-reservaat van te maken met de mogelijkheid van uitleen.

Zo behouden we de soort en de boomverzorging kan thuis blijven.

Kaytie verplaatst veel zand. Na 1 oktober moet dat eerst gecontroleerd worden op PFOS, een vervuilend stofje, alvorens de gaten weer dicht gegooid kunnen worden. Ik heb me aangemeld bij de cursus Bijzondere Opsporingen om het werk van de bevoegde instanties hier wat te gaan verlichten.

Voorlopig graaft Kaytie nog vrolijk door onder mijn bezielend toezicht.

Ik ben ook toezichthouder vanaf de bank. Tot nu toe stond ik er safe.

Vanochtend heb ik besloten er van af te springen. Het rendement is nul.

Dat is het ook nu bij Costa. Ze is verliefd op mij, maar ik mag er niets mee doen. Ik ben blij, dat ze iets ouder is dan ik, voor als het toch nog iets wordt.

Beter iets doen met een cougar, dan me moeten ophangen in mijn bench.

Kaytie is ook al verliefd op mij. Zodra ze mij kiest in plaats van een muis, dan wordt het oppassen geblazen. Ze gedraagt zich als Sylvie Meis, kronkelt om mij heen en gaat uitdagend voor me liggen. Denkt misschien met dat gedoe in de Privé te komen. Ik hoop, dat de bazin mijn vriendinnen in tact laat en tegen de scheiding der smachtende machten is opgewassen. Een robothond kan dan wel makkelijk in de omgang zijn en geen stikstof uitscheiden, maar als de batterij leeg is en de winkels dicht wordt het wel knuffelkoud.

Onze koeien hebben helemaal geen batterij, doen niks, loeien niet, produceren niks.

Na het lezen van de kranten en het nemen van anti-hitte maatregelen lag ik te soezen.

Wij worden, als levende wezens, hartstikke bedreigd. Straks zijn we allemaal van bio-plastic. Ik heb het navolgende plan ontwikkeld. Begin met koeien en varkens continue aan te sluiten via een flexibele slang in hun achterste op containers. Scheep die containers vervolgens in naar de Amazone.

Gier de verbrande bosgrond en wij zijn er mooi vanaf. Kan daar alles snel weer groeien en stikken we wat langzamer.

En dat de groei snel gaat bewijst Betsie 123. Ik hou het nat, de natuur doet de rest.

Ik neem nog maar een slokje Salland’s oppervlaktewater voordat alles is verdroogd.

Gelukkig hebben we hier nog een eigen reservoir, al kijkt Slapjanus over mijn schouders mee.

De vleesvervangers bieden zich ook al aan.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 21:21 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Falco