Zondag 28 maart 2021

Falco en de tegenslagen

Beste allemaal,

Mijn baasje is dood.
Hij is naar de hemel.

Vanochtend heb ik gekeken. Ik zag hem niet. Het gat was toch breed genoeg om er doorheen te kunnen vliegen.

Kennelijk had hij geen mondkapje op of zat Petrus in een lock-down.

Misschien moet hij nog even wachten op een test.

Ik probeerde nog vrolijk te zijn. Mijn kluif smaakte niet erg. Dat komt ook, omdat er met mij af en toe iets raars gebeurt.

Ik heb al zes keer heel toevallig een toeval gehad. Dan ben ik vijf minuten ook niet meer van deze wereld. Ik ben zo gezegd genetisch verkeerd gemanipuleerd.

Het voordeel is, dat ik dan even niets meer echt zie.

Geen boom, geen narcis.

Of dat erg is, weet ik eigenlijk niet. De hele wereld lijkt wel verkrampt en dat duurt al langer dan een paar minuten.

Bovendien kun je met slecht zicht nog altijd de kamer in. Als Falco Ontzicht kan ik de plek krijgen van Pieter Omtzigt.

Kan die een andere functie krijgen.

Ik schijn heel zorgvuldig te zijn gefokt. Toch is er kennelijk iets mis gegaan.

Wat dat betreft doe ik kennelijk niet onder voor een mopshond.

Eigenlijk alles, waar mensen zich intensief mee bemoeien, gaat hopeloos mis.

Er wordt wat af geprutst. Nu zouden we weer allemaal aan het gas kunnen.

Ook zit er een connectie tussen een blokkade in het afvegen van je achterste en het dwars neer leggen van een container-schip.

Kerkgangers worden agressief, terwijl ze als makke lammetjes in een kerk behoren te zitten.

Op de Kaag hoor je te zeilen, maar ondanks de stevige wind, zeilt Kaag deze week niet mee.

De tijd wordt vooruit gezet om vooral het immuunsysteem te belasten. Geeft meer handen aan het bed en die hebben we niet.

Nederland is hartstikke mooi, maar zit vol met Vakkies.

Die moeten zo nodig met vakantie. en missen dan weer de hagelslag.

Ik hou gewoon van Holland. De koeien van de buurman geven zoveel melk, dat we slagroom op de bomen hebben.

Vakkies zien dat niet.

Costa ziet mij af en toe dus ook niet.

Ze moet er de laatste weken aan wennen, dat ik soms vreemd doe.

Zij wendt zich dan met enige afschuw van mij af.

Een stevige borrel water houdt haar op de poot.

Zij ziet er de laatste tijd door de tegenslagen hier op de Berghoeve wat afwezig uit. Ik vraag mij wel eens af of ze er nog wel een bal aan vindt.

Ze heeft een beetje het gedrag van een speler in het Nederlands elftal.

Kaytie houdt gelukkig nog wel van me. Dat staat buiten kijf. Zij is mijn eeuwige verkenner. Ze speurt voortdurend of er nog wat valt te formeren. Kunnen we het beleid nog iets beter op elkaar afstemmen.

Ze kan alleen geen notities maken, alles zit in haar kop. Ook is haar oksel te klein voor een A-4tje.

Behalve een plas regen komt hier dus niets op straat te liggen.

Wij hebben hier hopen bladeren. Die houden alles eronder. Je moet diep graven om te zien wat er daar gebeurt, maar je kunt beter niet alles weten.

Wij gooien de stront alleen over de eigen akkers.

Baasje, het ga je goed. Hier wordt het ook wel weer zomer.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 17:16 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zondag 14 februari 2021

Falco en de sneeuwjacht

Beste allemaal,

Al een tijd lang heb ik niets van me kunnen laten horen vanwege winterse perikelen.

Eerst was er die storm. De zooi, die ik moest opruimen, was nagenoeg net zo erg als die na de Covid-rellen.

Hele bomen lagen hier om.

En het leger kwam ons ook niet te hulp.

Zelfs de banken waren omgewaaid. Dat was niet erg. Ze geven hier ook te weinig rendement, we hebben toch geen tijd om er op te zitten.

Toen viel er sneeuw. Dat werd door grote hoop grote hype.

Voor mij als parttime-poolhond was dit eindelijk gewoon.

Viruswaan was plotsklaps ingeruild voor witte wereld. Dat was wel iets om even bij stil te staan.

Met Costa is stilstaan geen optie. Ik wilde een goed gesprek met haar aan de deur over hoe te rellen in de sneeuw.

Helaas gaf ze niet thuis. Ze speelt vaak liever met rubber dan met mij.

Met Kaytie heb ik een spannend leven. Samen bekijken we te ondernemen acties.

Ik heb op haar een erfdienstbaarheid gevestigd. Zij graaft enorme openingen voor mij in de houtwal en muizen daarmee uit.

Ze vliegen door haar geefnooitop geploeter zo mijn bek in. Haar witte staart is nog net zichtbaar.

Ik let heel goed op die lolmeter. Gaat ie zeer snel heen en weer, dan zit er wat aan te komen.

Zo’n uit het hol gesmeten muisje is leuk om mee te spelen. Na sneeuwtransport per bek liet ik ze los. Erg overzichtelijk zo in die sneeuwvlakte.

Muisje ging gelijk doodliggen, maar dat was ze helemaal niet. Dat noemen ze bedrog. Misschien had ze wel muizenopvangtoeslag aangevraagd.

En dan heel voorzichtig van me weglopen. Ik heb haar laten gaan. Stel je voor, dat ze anders met die kleine pootjes de avondklok niet haalt.

Of Kaytie tegen komt. Die liep heel stiekem met muisje twee klemvast in haar bek naar huis, staart en poten passen er nooit helemaal in.

Morgen komt de dooi. Ik zie nog geen nieuwe hype.

Maar al graven ze, als varianten, onder het hek door een gat, ze komen er bij niet meer in. Tijd om alles weer normaal te laten zijn.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 17:53 Reageer op dit bericht

Zondag 27 december 2020

Falco en storm en regen in 2020 deel 1 / 2

Hoi allemaal,

Dit jaar wissen we gewoon uit ons collectief geheugen. Je kunt er een boom over gaan opzetten en dat heb ik ook geprobeerd,

maar die boom is in stukken gevallen.

Je zou er een mooie Dissel van kunnen maken.

Ik bijt me liever in iets anders vast.

Hoe ik Costa op meer dan anderhalvemeterafstand kan houden, bijvoorbeeld, om geen balbesmetting op te lopen.

Hoe ik Kaytie binnen oogbereik houd, zodat ze geen boom uitgraaft of onder de omheining doorkruipt.

Als viruswappie luistert ze nergens naar. Ze is een Engel.

De parelhoenders hebben de kerst overleefd. Ze zaten gelukkig niet onderaan het torentje, toen Mark het volk toesprak.

Ze maken namelijk meer herrie dan alle pannen en potten, die het distributiecentrum van Blokker in een jaar tijd verlaten en dat komt echt door de fabeltjesfuik.

De afgelopen dagen heb ik een beetje kwijlend naar hun smakelijke voorkanten gekeken. Moreel verwerpelijk, maar intens tong strelend.

Het is, dat ik afstand moet houden en mijn tong niet mag laten knuffelen.

Bovendien houdt de adoptiemoeder mij sterk in de gaten. Ze is een heel aparte Boa; Bereid Om Aantevallen.

De eerste kerstdag voelde ik mij een klimaatwanhoper. Al 693 dagen geen sneeuw. Het wordt als maar warmer.

En natter.

Grosjean kreeg het warmer dan ik bij de formule-1 races.

Als ik nu met Costa het bospad op en neer cross ben ik aan de voor- en achterkant even nat en dat zonder regenbanden.

Mijn drinkbak staat nu, zo gezegd, op de formule-1 baan. Net als de voerbak van Bernard Jr.

Onze fake-koe ziet er uit, alsof ze deep in de modder heeft gestaan.

Haar fake-kalfjes zijn net op tijd in veiligheid gebracht.

Het is jammer, dat Marcel Boekhoorn jaarlijks geen miljoen voor ze over heeft.

Zwart-wit, aandoenlijk en ze vreten geen bamboe. Gek, hè, ik krijg gelijk een aanval van pandaschaamte.

Costa kennelijk ook. Ze gaat, zo te zien, in een elegante lock-down.

Om haar weer opgekrikt te krijgen heb ik voorgesteld Brexitje Actueel te spelen.

Eerst de koppen de andere kant op laten gaan. Dat heel lang volhouden.

Dan de koppen tergend langzaam en met gewenste buit naar elkaar toe wenden.

Vervolgens de lijven opstellen in kolonne, net als de vrachtwagens in Dover.

Wat moet je ook anders doen bij 6 graden met Kerst.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 19:42 Reageer op dit bericht

Zondag 27 december 2020

Falco en storm en regen in 2020 deel 2 / 2

Overal liggen vandaag takken. Dat heeft Bella gedaan. Jammer, dat er nog geen storm naar mij vernoemd is. Een first-date met Bella zou ik best aantrekkelijk vinden. Ik hou van onstuimig.

Eén boomstam heeft zich tijdens de storm willen herplanten, toen hij recht naar beneden viel. Zielig voor hem, dat heide als aanplant het stikstofprobleem beter oplost volgens de landschapsdeskundigen. Ik heb liever een boom, waar ik tegen aan kan plassen en dat is geen fabeltje.

Ik heb trouwens tegen het stammetje gezegd, dat hij beter als vuurwerk op oudejaarsavond de lucht weer in kan gaan. Zonder knal kijkt geen hond er naar om en ook geen mens.

Ik ben een beetje moedeloos geworden van dit jaar. In het bos was het veel te druk met nieuwbakken natuurliefhebbers met stappentellers en op straat met teveel auto’s met supermarktaandrijving. Ik mocht ook niet bij ouwe Koosje op bezoek. Dan wordt het wel eenzaam, al ben ik niet alleen.

Volgend jaar hoop ik een boom op te zetten met Bella. Als ze tenminste de griep heeft laten wegwaaien.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 19:42 Reageer op dit bericht

Zondag 1 november 2020

Falco en Halloween

Beste allemaal,

Het was gisternacht Halloween. Het mocht alleen niet gevierd worden. Dat was nogal vreemd, want iedere dag is het in de wereld Halloween. Daar hoef je niet voor van de zomer naar de winter.

De Kelten hebben ooit eens bedacht, dat de scheiding tussen het hiernamaals en de wereld op 31 oktober op zijn dunst is. Dan zou het kunnen gebeuren, dat de geesten van doden op aarde terugkeren.

Daarom heb ik mij moeten vermommen als vleermuis.

Om vermomd rond te dwalen als geest van Falco. Dan hebben eventueel verkeerde geesten niet door, dat ik nog leef.

Costa moest er ook aan geloven. Die vleugels had zij echt niet nodig gehad, want soms, als ik naar haar kijk, zie ik al een geest.

Het was trouwens net alsof zij de klapband van Max Verstappen op haar rug had gekregen.

Net daarvoor had ze al moeite gehad met haar mondkapje. Zo’n muil dek je namelijk niet makkelijk af. Dat is bij Trump ook niet gelukt.

Even leek het met hem de goede kant op te gaan. Hij was bijna geest. Nu ik er over nadenk zou het ook best mogelijk zijn, dat hij vóór Halloween al naar de aarde is teruggekeerd, In ieder geval als zeer verkeerde geest. Hoe kom je daar van af, als de dood al geen oplossing biedt.

Even probeerde ik uit mezelf te treden. Dan schijn je een kijkje in de hemel te kunnen nemen.

Bij het zien van vage parelhoenders ben ik maar gauw weer terug gegaan. Dat was even teveel van het goede.

Vier op aarde is echt wel genoeg.

Alles sterft hier momenteel af.

Ook mijn vacht. Maar die komt net als al die bladeren iedere keer weer terug. Alleen Rutte schijnt blijvend te zijn.

Die krijg ik zelfs met een dodenmasker niet weg.

Dat is maar goed ook. Wie moet ons anders door Halloween heen slepen en mijn voerbak vullen. Hoeft echt niet tot de rand. Ik ben geen piloot.

Ik ben wel bang, dat mijn kop er opeens af wordt gehaald door een verkeerde geest. Dan wordt het echt Halloween.

Kaytie kan mij dan ook niet redden op anderhalve meter afstand.

Ik hoop, dat de aarde snel van Halloween verlost zal zijn. Het is niet die griep alleen. Het zit in ons wezen zelf. We zijn kennelijk niet gemaakt om ons in te leven in een ander. Om ruzies met veel geblaf te voorkomen. Om geweld uit de weg te gaan. Om onze voerbakken te delen.

Ik wacht af. Misschien zie ik ooit door het hek heen de zomer blijvend op ons afkomen. Geen blad meer, geen kou, geen Halloween. Nooit meer een dode vleermuis hoeven zijn.

Je suis Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 20:07 Reageer op dit bericht

Zondag 18 oktober 2020

Falco en het verlies

Beste allemaal,

Het lijkt hier wel de stemming na het laatste buiten-de-deur-avondmaal. Dat komt niet door dat Lockdown Light gedoe, maar door een heel andere gebeurtenis.

Saranka kan ik niet meer vinden.

Ik ken haar al, op mijn eerste zeven weken na, mijn hele leven.

Het was hartstikke gezellig om haar uit te blaffen. Ze heeft vaak gehoopt, dat ik een mondsnoerkapje voor deed. Dat voorkomt zinloze discussies. Ik noem het tutte met Rutte. Ik probeerde haar ook af en toe lieflijk te happen. Ik heb zo mijn eigen knuffelcontacten.

Ze hebben me net verteld, dat ze is heen gegaan. En nou ben ik bedroefd.

Tot in haar laatste uurtje hier schijnt ze gegeten te hebben. Het is maar goed, dat we hier geen last hebben van de aardappelhelderluis, blauwe bietjesaardvlo of erwtenpeulboorder, want ze lag volledig plat in de weide het hooi naar binnen te werken.

Marli kwam voorzichtig op haar af. Snuffelde nog even aan haar snuit

en besloot de laatste maaltijd te delen. Het hooi bleef waarschijnlijk aan haar natte ogen plakken. En nu is Saranka dus weg.

Ik heb diverse malen omhoog naar de paardenhemel gekeken. Wachtend op een vallende keutel als teken van joh, ik ben er nog.

Ik heb uren liggen waken bij de poort. Ze kwam niet terug met de gouden koets. Had gekund, want die staat ongebruikt gestald met slavernij-averij.

Ik heb langdurig bij de buurman over het hek gekeken. Je weet maar nooit. Het gras is altijd groener bij de buren.

En constant de weg in de gaten gehouden. Ze was nergens meer. Ze komt nooit meer terug. Ze is gewoon dood.

Ze hebben me helemaal niet gewaarschuwd met die persconferenties van de laatste tijd en in het nieuws. Net alsof je niet aan iets anders dood kan gaan dan aan Covid-19 of het westnijlvirus.

Misschien is er een dienst voor haar gehouden in de Hersteld Hervormde Kerk, Met 600 andere pony’s erbij.

Ik had er toch niet naar toe gemogen zonder roetveeg hoed.

Misschien had de koning wel kunnen komen nu hij terug is uit Griekenland. Ik heb hem niet gespot. De vliegroute ligt hier naar tevredenheid nog niet over heen. Maxima heeft vast wel een passende hoed. Hadden ze in de kerk allebei kunnen herstellen van het heen en weer vliegen en hervormd er weer uit kunnen komen, al is Maxima katholiek. Dat bevordert de eenheid in het land. Zijn ze leuk ceremonieel bezig. En met een opfriscursus empathie erbij weer helemaal klaar voor het invullen van hun vergoeding.

Ik kan het gemis van Saranka gelukkig delen met mijn andere vriendinnen. Daar heb ik geen monarchie voor nodig.

Het wordt tijd voor een andere tijd. Volgens mij zit de hemel al bijna helemaal vol. Net als die IC’s. Alleen kunnen we met de hemel niet uitwijken naar Duitsland. Daar staan teveel ouwe fietsen in.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 15:19 Reageer op dit bericht

Woensdag 23 september 2020

Falco en het balen

Beste allemaal,

Het was vandaag weer eens balen. Dat was heel prettig. Met honderd tegelijk werden ze voor mijn poten geworpen.

Ik moest ze meteen testen. De balen lagen zo, dat ik mijn eigen teststraat had.

De pony’s moesten uit voorzorg in quarantaine. Stel je voor, dat er een verkeerde baal tussen zat.

Mijn neus is altijd nat, maar ondanks het afgekondigde snotneusbesluit, kon ik blijven werken. Positief was, dat alle balen negatief opsnoven.

Het moest allemaal wel heel diep mijn neus in.

Ik heb daarna wat stront gezocht en even een superspreadevent op de balen gezet.

De lucht verspreidde zich nogal, maar ik kon gelukkig mijn bek houden.

De balen moesten de stal in, maar Ikdeednietmeermee.

Ook niet met Costa, die wilde TikTokken. Daar word ik toch zo moe van.

Ik kijk liever of alles wel goed gaat. Ik zou willen solliciteren naar een baan als verkeersleider in Lelystad.

De vliegbewegingen van de laatste zwaluwen dit jaar wil ik dan als eerste gaan controleren. Rechtdoor de stal uit en vooral niet poepen voordat je buiten bent.

Scheelt enorm veel werk. Ik vrees alleen, dat ze hun eigen koers bepalen. Ze zijn nog erg jong.

Het zou best leuk zijn, als de pony’s ook konden vliegen. Lagen er vast meer keutels buiten de wei. Dan worden Costa, Kaytie en ik echte prijsvechters.

We boden de pony’s laatst een bal en een buffelhuidje aan om te ruilen, maar met die anderhalve meter afstand was er sprake van een hogere overdrachtsbelasting. Ook toen we er net mee gestart waren.

Enfin, de balen zijn nu binnen. Er komt geen tweede golf. Dat zou echt balen zijn.

Veel hangt in nevelen, dat noemt men ook wel politiek

en soms is er opeens een zonnestraal. Dat noemt men geluk.

Niet zo somber, hè. Het komt allemaal wel goed.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 11:26 Reageer op dit bericht

Woensdag 12 augustus 2020

Falco en het hittegebeuren

Beste allemaal,

Het weer zit er écht in.

Normaal ontstaan er dan spikkels op het wasgoed, maar die zitten nu op de maatschappij.

Zo verhit als het nu al lange tijd is, kan het nauwelijks meer worden, hoop ik.

De Orion van oma bereikt grote hoogten.

De herfst zit al in de bomen met krenten. Zo wordt het moeilijk om ze volgend jaar nog uit de pap te halen.

Ik kan slechts hijgend gaan liggen, als ik overdag mijn blaas heb geleegd. Tot volle tevredenheid komt er nog wat uit mijn kraan.

‘s Avonds mag ik met mijn running-mate alleen nog maar uit de vijver drinken. Er schijnt namelijk een watergebrek te zijn. Het waterleidingbedrijf heeft vast geen goeie meid in dienst, die op de toekomst is voorbereid. Nu moeten wij, met kans op de ziekte van Weil bij tijd en kans op wijlen drinken uit een bak water, waar de ratten in hebben gepiest.

Ter versterking van mijn immuunsysteem zet ik mijn vier poten er dan ook nog maar in. Als drillrapper zonder veel te bewegen.

Ik beweeg me heel voorzichtig, want de ondiepe rand is smal. Ik kan anders zo de diepte in gaan. Wel gezond, trouwens, om iets beter over alles na te denken. Zwarte Piet je niet meer zo gauw.

Van mijn bazin mag ik de folie niet kapot trappen. Lekken doen alleen advocaten. Vijvers liever niet. Ik zou Vitens ook niet aanraden om 26Koperen waterleidingen naar woonhuizen aan te leggen.

Dan ruim je het water voor eeuwig uit de weg.

Dat moeten ze wel doen met die verrekte steekbeesten. Bedreigen af en toe mijn kont.

Sta ik maar weer op om bewegend gevaren te ontwijken. Een beetje knoeien met een Kong staat gelijk aan een uurtje trekken in een sportschool.

Ik ben wel bevreesd voor een Groeneweggetje.
Mijn medespeelster doet soms een beetje gemeen.

Aftaaien is dan mijn optie. Costa kan het ook niet helpen, dat ze zo vurig is geboren. Ik ben anders, ik ben gewoon de slimste hond.

Stop een andere bal in het spel. Maarten van Rossem zal er in ieder geval niet om lachen. Die houdt alleen van katten.

Alhoewel ik met zo’n staart wel kans bij hem maak, denk ik.

Kaytie is de domste hond, al haalt ze tot nog toe steeds weer de vierde uitlaatronde. Om met dit weer met je zolen op de stenen te blijven staan, is vragen om geroosterd eelt. We krijgen tegenwoordig van de bazin gebakken eieren vers van de kip op het pad gegooid.

Over eieren gesproken. Die parelhoenders leggen nog geen ei. Die weten kennelijk nog niet, dat waar je uit komt ook de maatschappij weer in moet.

Ze hebben in ieder geval spikkels. Het weer zit er dus goed in.

Hou het koel!

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 14:09 Reageer op dit bericht

Woensdag 8 juli 2020

Falco en de nieuwe wereld deel 1 / 2

Beste allemaal,

Er zijn grote veranderingen gaande, ook hier op mijn grondgebied.

Mijn bazin had negen eieren voor haar geld gekozen en onder een paar broedse kippen gelegd.

Dat zijn kippen, die een heel erge kinderwens hebben en dagenlang boven op elkaar bivakkeren als levende theemutsen om de boel er onder goed warm te houden.

Twee keer per dag worden ze geheel stijf uit hun leghok gesleurd om niet om te komen van de honger en de dorst en om blijvende spierverkrampingen tegen te gaan. Ze vergeten zelfs te poepen en dat kun je heel goed ruiken, als ze het buitengaats dan eindelijk een keer doen.

Je hebt dan echt meer dan drie filters in je mondkapje nodig om aan die aerosolen te ontkomen.

Vier weken lang hebben die kippen gedacht, dat ze op hun eigen eieren zaten. Dat was pure misleiding. Ze zaten namelijk op een roedeltje van allochtone afkomst.

Het was dus even schrikken voor de niet-biologische, uitverkoren moeder. Er liepen wel heel vreemde streepjes over haar kuikens.

Ze heeft het echter heel goed opgepakt. De wens om te zorgen was groter dan haar oog. Al wat klein is, is leuk.

Nu lig ik dagelijks te waken over haar vier tijgertjes..

En ren ik me rot om de zaak van alle kanten in de gaten te houden. Je weet namelijk maar nooit of justitie een melding over het ontvoeren van parelhoenders op EncroChat (ik heb het niet zo op katten) en onze takkenschaar over het hoofd heeft gezien.

Bij onraad zal ik direct mijn Wa-Fi inschakelen. Je moet er toch niet aan denken, dat er één hoentje in een tandartsstoel belandt.

Ik hoop ook niet, dat de adoptie-moeder een fiscale kip is. Het zou toch rot zijn, als ze straks onderscheid maakt, omdat de kids er anders uit gaan zien.

Parelhoenders hebben nu eenmaal de reputatie, dat ze flink tekeer kunnen gaan.

De wangen van een parelhoender zijn ook nog eens verblinderder dan de facings van een jonge Roelvink en met zo’n punt op je kop moet een moederkip toch wel heel erg van je houden.

Toen ik dat tegen Costa zei, keek ze heel beschimmeld. Ze dacht waarschijnlijk, dat ze haar moeder ook met haar uiterlijk teleurgesteld had.

Ze wilde al excuses gaan maken. Ik heb haar geadviseerd, dat niet te doen, ook als is dat modern. Je moet geen excuses maken voor iets, waar je niets aan kon doen.

Ze moet gewoon een voorbeeld nemen aan Kaytie. Die zit nergens mee. Ze loenst nogal. Daar moet haar moeder eigenlijk excuses voor maken. (Foute grap)

Maar Kaytie noem ik dan ook vaak Derksen. Ze kauwt onverstoorbaar lekker door. De nieuwe wereld om haar heen heeft geen vat op haar. Ze spuit echt geen Botox, al wordt ze ouder. Dat hoeft ook eigenlijk niet, want ze vreet zoveel, dat alles goed op spanning blijft.

Al met al maak ik me wel zorgen over de eiwitmaatregel. Straks moeten alle kippen weg en krijg ik geen eitje meer geserveerd.

Alles verandert namelijk. De bazin mag niet meer zeggen, dat ze vroeger zwart op wit zo lekker vond, jongeren gaan niet meer naar Costa (vindt ze trouwens helemaal niet erg), veiligheidswetten maken de boel onveiliger en alles protesteert tegen alles.

Ontkennen heeft geen zin. Ik ben ook een geweldige dwarsharses, (Ik heb me dan ook niet opgegeven als vierde lijsttrekker)

Schijnt de zon wel anders dan ooit?

Zijn de bomen niet bio-divers genoeg?

Is het wel droger of natter?

Mag ik straks nog wel poepen?

Wordt alles blijvend anders?

Groeien straks de bomen nog wel tot in de hemel?

Geschreven door Falco de Tamaskan om 13:11 Reageer op dit bericht

Woensdag 8 juli 2020

Falco en de nieuwe wereld deel 2 / 2

Ik wacht af. In de tussentijd doe ik gewoon mijn best in het nu. Geen verleden, geen toekomst. Wel zo rustig.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 13:11 Reageer op dit bericht

Zondag 14 juni 2020

Falco en de beeldenstorm

Beste allemaal,

Er is hier op het erf waarschijnlijk sprake van een systematisch probleem.

Geregeld sneuvelen hier namelijk beelden.

Verleden week ontdekte ik, dat Akwasi langs moest zijn geweest.

Het gezicht van de witte herder was opeens verdwenen.

Je zult er toch zo maar bij moeten liggen, terwijl je alleen maar door je bazin ooit als slaaf werd behandeld.

Ik heb gelijk die twee soldaten gewaarschuwd voor zwaar weer. Hun kerfstok zal wel net zo schoon zijn als mijn aangevreten botten.

Lijs Laaf heeft ook al een goed heenkomen gezocht. Zijn positie staat zwaar onder druk. In de Efteling Langnek onheus bejegend.

Gezegd, dat-ie een lange nek heeft.

Ik heb de hemel vanochtend aangeroepen. (Op de bank sta je dan wat dichterbij)

Het zou toch vreselijk zijn, als er met Jef wat gebeurd. Paarden hebben natuurlijk ook wel eens een verkeerde kar getrokken.

Racisme is hier volop aanwezig. Als Costa iets doet wordt ze meteen voor “Mechel” uitgescholden. Ik betuig hierbij mijn krachtige erkenning voor de pijn van haar en alle Belgen.

Als Kaytie iets doet is zij een “boerenfok”. Toegegeven, ze loopt graag door het gras, maar daar hoef je alle boeren toch niet voor te beledigen.

Mijn staart wordt altijd aangegrepen om te zeggen, dat ik geen echte wolf ben.

Hoef ik gelukkig ook geen excuses te maken voor de familieleden op de slee van Drs. P., die één voor één aan de achtervolgende wolven werden gevoerd.

Als er een standbeeld voor die man is opgericht, gelieve hem dan van zijn sokkel te trekken, al helpt dat natuurlijk niet om dat beeld van die dodenrit kwijt te raken.

Solitair is mijn vriendje. Een oud en beeldig hert. Zijn geschiedenis zit in hem. Ik mijmer vaak over het tijdperk waarin hij heeft geleefd. Of hij achterna is gezeten door wolven. Of er op hem is geschoten door jagers. Of hij lekker heeft kunnen burlen. Of hij een fijne ree heeft ontmoet. Of hij concurrenten heeft moeten doden. Hoe het zou zijn om zo’n groot gewei op mijn kop te hebben. Ik respecteer hem om zijn verleden. Er wordt niet zomaar een beeld voor je opgericht. Dan heb je toch zeker wat goeds gedaan.

Wat heden bloeit valt morgen af. Zo is het ook met die beeldvorming. Het is allemaal een
V(reselijke)
O(mverwerping) van

C(ulturen).

Ik hoop, dat er later een standbeeld tussen mijn voorgangers ook voor mij wordt neergezet. Daarom alvast excuses voor het om zeep helpen van ratten, vogels, muizen, bosmarters en wat er misschien nog volgt. Ik moet dat wel doen, anders ben ik hier geen held.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 1 juni 2020

Falco en de eerste juni belevenis

Beste allemaal,

Hoera, er is weer horeca!

Proost! Terug naar normaal!

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 12:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 30 mei 2020

Falco en de schapen

Beste allemaal,

Wij doen onze avondwandeling hier in het Benedenbos.

Dat gaat als volgt. We sleuren de eerste meters onze begeleiders, die helaas met een lange riem aan ons vastzitten, de weg over.

We scheuren tussen de paaltjes door het bos in met de bedoeling het laatste nieuws tot op de bodem uit te zoeken.

Dat doen wij met de neus.

Zo komen wij er achter wie er allemaal zijn geweest. Zonder App. Die krijgen ze toch niet feilloos.

Wij doen eerst onze behoeften. Dat is netter en voordeliger dan op eigen terrein en wij brouwen zo voor vliegen een heerlijke maaltijd.

Er wordt helaas aangelijnd geen enkele rekening gehouden met onze privacy.

Een hond in zo’n positie ziet er niet uit. Daarom doen wij het ‘t liefst uit zicht en fixen wij het heel snel.

Costa heeft ook nog eens geen geduld. Zij is beroemd (in kleine kring) om haar dropjessporen.

Wij mogen niet los. Het Benedenbos zit vol met aantrekkelijke geuren, waar wij het onze van willen weten. Neem de geur van een ree.

Als ik die ruik val ik direct in de aftrap-modus. Zou ik niet vastzitten, dan wist ik het wel.

Ik heb de bazin al diverse malen om een enkelband gevraagd. Daar zou ik nog mee kunnen leven. Dit gedwongen stilstaan past helemaal niet bij mij. Ik word er bijna spierbevangen van.

Gisteravond kreeg ik me toch een heerlijke geur in mijn neus. Ik raakte erg opgewonden.

Ik zocht de omgeving af, al zat ik in beperking.

Een netwerkhek. Had ik daar niet iets over gelezen. Het werd helemaal wazig in mijn hoofd. Mijn wolvenbloed begon te klotsen.

Overal schapen. En lammetjes. Bizar en dat in mijn voortuin.

Costa toonde geen enkele interesse.

Die stond zelf als een mak schaap op het pad te wachten. Ze heeft nou eenmaal het voorrecht om elke zondag mee de Archemerberg over te gaan. Dan staat ze geregeld samen met de schapen uit een trog te drinken. Gewoon verkeerde fok. Tegenwoordig halen ze al het natuurlijke er uit.

De schapen kwamen steeds dichterbij. Ik voelde mij als wolf uitgedaagd en in mijn eer aangetast.

Geen spoortje angst voor mij te bespeuren. Zo loop je toch hard de kans om aangerand te worden. Al die koppen één kant op. Was dat maar zo in de hele wereld.

Ik ben er maar op mijn gemak bij gaan zitten in het kader van de acceptatie. Mijn maag zat toch al vol.

Misschien hadden ze vertrouwen in mijn gedegen uitstraling of een antiwolvenvaccin gehad. Als ze namelijk niet gaan rennen is er ook niet veel aan om ze na te jagen.

Nadat de bazin beloofd had, dat ik af en toe een avondje schapen mag beloeren, ben ik met opgeheven kop, quasi nonchalant, weer vertrokken. Vierhonderd schapen: hoeveel dagen zou ik er mee kunnen doen...

Die verrukkelijke beelden keren hopelijk in mijn dromen terug.

Thuis wachtte Kaytie op me. Uit frustratie ben ik maar achter haar aan gaan rennen.

Nou ja, het werd al na 1 minuut sjokken.

Zodra ze denkt een lekker (vet) hapje voor mij te worden, onderwerpt ze zich. Dan voel ik de trek gewoon uit me wegtrekken. Een schapenboutje op zijn tijd. Da’s pas lekker.

Nu wordt het Pinksteren.

Kan ik mij terug gaan trekken in mijn luie stoel. Op gepaste afstand. Ik hoop, dat ze vanuit de hemel dan 50 schapen op me laten neerdalen. Ik beloof, dat ik lief voor ze zal zijn. Ik krijg hier tenslotte al genoeg te eten. Misschien hebben ze toch bij mij ook iets natuurlijks er uit gefokt.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 14:22 Reageer op dit bericht

Maandag 25 mei 2020

Falco's Wonderlijke Normaal deel 1 / 2

Hallo allemaal,

De laatste weken ben ik wat afstandelijker geworden. Ik voel me steeds meer wolf. Af en toe knijp ik Costa even goed in haar poot om te kijken of ik soms droom.

Als ze terug snauwt weet ik dat het echt is. Als ze de bal laat vallen, dan wordt het Fight or Flight.

Het is hier langzamerhand zo stil geworden, dat ik de mieren op de grond kan horen lopen. Ik houd ze goed in hun gaten.

De bazin is zo vaak thuis, dat er alsmaar meer bloemen op het terrein komen. Ze sluipt af en toe met zwarte, luguber uitziende, beschermende handschoenen het terrein af op weg naar een tuincentrumafspraak. Daar date ze eerst online mee. Wonderlijk gebeuren. Schijnt een modern beDisselt uitje te zijn.

Het is zo basic in deze tijd om je geluk in plantjes te zoeken.

Erg zielig om ons bij het planten zo te vergeten, dat Costa soms smeekt om naar binnen te mogen.

Omdat ze de bal neerlegt en er dan niet wordt gegooid is ze helemaal van slag.

Hoe vertel ik haar, dat er de komende jaren nog weinig actie wordt verwacht.

Dit is dus het Nieuwe Normaal. Tray’tjes legen.

Costa vroeg vandaag al aan Regibald en Roderick om de bal uit de vijver te halen. Arme Costa. Ze kan beter ook meer wolf worden. Ik hoef niet te bijten om te weten, dat het nepganzen zijn. Made in de USA. In slachthuizen, net als het virus, ongewenst.

Een wolf is gewoon veel slimmer. Stelt zich verdekt op om toe te slaan. Krijgt niet op zijn kop, ook al helpt hij 58 schapen in één week tijd aan een korter leven. Ook heel wonderlijk.

Hier zit, nogal verwerpelijk, alles achter een beschermend hek. Kijken, loeren en niet happen. Ik ben namelijk niet koninklijk genoeg voor een jachtvergunning en ben niet van WA verzekerd.

Geregeld komen hier vierhonderd wandelende schapenbouten langs. Als ze meer dan anderhalve meter afstand houden van de grote kudde schieten wat collega’s van mij te hulp om de afstand weer te verkleinen. De wondere wereld van nu dus op zijn kop. Ze noemen zich Bewust Onrustige Aanvallers. Helaas mogen zij hun bek niet gebruiken.

Ik sta al twee maanden geregeld op de uitkijk. Of er geen virus binnen komt waaien.

Of een besmette nerts. Of een uitrol van 5G. Die nerts kan ik zien, maar die andere zijn onzichtbaar.

Supergevaarlijk, maar ik heb een goede neus. Daarom wil ik ook geen mondkapje.

De rust, die hier nu is, mag niet meer verstoord worden.

Dagelijks fluister ik Costa in haar oor, dat ze een doventolkcursus moet gaan volgen. Erg handig als ik een persconferentie moet gaan houden over mijn bevindingen en eventuele gedoogconstructies, want je moet wel flexibel blijven in deze wonderlijke tijd.

Dan word ik net zo beroemd als Rutte en Costa is dan de nieuwe Irma.

Helaas beschikt zij niet over enig voortschrijdend inzicht. Ze is volledig stil blijven staan in haar balontwikkeling.

Het helpt ook niet, als ik de bal van haar af pak en me voordoe als die bolle Kim Yong-Oen.

Hopelijk verdwijnen alle donkere wolken snel. Ik heb liever plantjes op mijn erf dan dierenartsen, die willen ruimen.

Ook de wereld wonderlijk op zijn kop. Het wordt wel eens tijd, dat de virologen van de buis geruimd worden. De deskundigen weer achter hun desk blijven zitten. De Efteling weer voor iedereen open gaat. Kan ik daar proberen een grootmoeder op te eten. Dat schijnen wolven gewoon te mogen doen zonder geruimd te worden. Ook in het Gewone Normaal.

In de tussentijd geniet ik van de rust. Dat is een hele kluif.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 22:04 Reageer op dit bericht

Maandag 25 mei 2020

Falco's Wonderlijke Normaal deel 2 / 2

O ja, ik heb gisteren al mijn eerste persconferentie gegeven.

Ik ben namelijk de trotse oom geworden van 3 neefjes en 3 nichtjes.

Ik heb ten overstaan van de pony-pers aangehaald, dat mijn zus een voorbeeld is van het Wonderlijke Normaal.

Met hoop op een goede toekomst.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 21:41 Reageer op dit bericht

Zondag 26 april 2020

Falco en het Nieuwe Normaal

Beste allemaal,

Volgens kenners van het Rusteloze Instituut Voor de Medemens bevind ik mij in het Nieuwe Normaal.

Het moet hier dus abnormaal zijn.

De zon is vanochtend echter gewoon opgegaan.

De natuur ziet er heldergroen uit, net als vorig jaar.

Maar toch is de krul even uit mijn staart.

Ik heb een jasje uit gedaan. Ik ben namelijk geplukt. Mijn bazin was de enige kapper, die nog open is en nu ligt mijn kapitale vacht bij de bank om weg te waaien. Daarom ben ik een beetje depri.

Het Nieuwe Normaal is waarschijnlijk, dat het zomer is in de lente, waardoor ik ook mijn vacht eerder verlies.

De geraniums staan hier al. Nogal abnormaal. Niets is meer heilig voor Allerheiligen.

Ik weet dus niet of ik er nou zo blij mee moet zijn, dat mijn bazin met handschoenen aan en vaseline in haar neus een tuincentrum heeft bezocht. In het Nieuwe Normaal schijnt dat heel vet te zijn.

Ik moet echt veel nadenken over dat abnormale de laatste weken.

Ik doe dat op verschillende plekken ter land.

Ter zee en in de lucht kan dat nu niet.

Er wordt niet meer om prijzen gevochten anders dan voor mondkapjes en desinfecterende zeep. Cruisen schijnt ook alleen nog maar in stilstaand water plaats te vinden.

Kaytie is geen denker. Zij is toegetreden tot het Outbreak Management Team. Zij is een doener.

Elke ochtend inspecteert zij de omheining op nieuwe gaten. Soms graaft zij zelf een gat om uit te breken. Dan moet zij worden teruggehaald. Van oudsher is dat heel normaal.

Ik doe de krul soms weer terug in mijn staart om haar verrichtingen gade te slaan. Wel op gepaste afstand. Kan ik haar Face goed Timen.

Ze kan zich voordoen als een engeltje,

maar hou haar uit de gaten!

In het Nieuwe Normaal worden ook veulentjes geboren. Daar denk ik dan aan.

De kippen leggen elke dag eieren voor hardgekookt op de asperges. Ik eet ze liever slap warm.

De kanaries maken nesten en de duif me ‘s morgens wakker.

Costa kijkt nog steeds achterom of ik er aan kom.

Zou dat een teken zijn, dat alles weer normaal wordt. Dat juist alles abnormaal was.

Dat reinheid, rust en regelmaat nog zo gek niet zijn.

Vanochtend is hier een rat gevangen. Ik heb er nog over gedacht om hem naar Zuid-China te brengen voor de wilde beesten markt, maar ik hoorde, dat die gesloten is. Bovendien laat ik liever hier mijn jas uit doen, dan daar met een tondeuse.

Ik heb nagedacht en nagedacht. Ik denk, dat het Oude Normaal met aanpassingen moet worden teruggebracht. Niet hollen, maar vliegen, kan niet meer. Verplicht stilstaan bij wat je hebt en wat je kwijt kan raken wordt dagelijkse kost. Geen drie zoenen meer op de bek. Alleen gemeend aanhalen met wederzijdse toestemming. Oudjes ook aubade gaan brengen in Covidloze tijden.

Ik ga Kaytie vragen dit in het OMT onmiddellijk aan te kaarten. Ik zie de eerstvolgende persconferentie met vreugde tegemoet. Ben trouwens benieuwd hoe die doventolk dit gaat brengen.

We zitten eigenlijk allemaal in een coma, al jarenlang. Duimen, dat we er uit ontwaken en de echte betekenis van ons bestaan weer kunnen zien.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 17:09 Reageer op dit bericht

Zondag 29 maart 2020

Falco en de knock-down

Beste allemaal,

Wat een stilte en een drukte de afgelopen week.

De zon scheen volop, de bloemetjes bloeiden. Het was heel stil hier aan de weg.

Ik kon heerlijk zitten mijmeren. Geen Pfas, geen CO₂. Werkelijk een heerlijk klimaat. Buiten was het fantastisch.

Maar binnen barstte constant de hel los. Ze hadden kennelijk virologen en psychologen uit hun lange winterslaap gehaald. Nooit geweten, dat die zoveel niet wisten.

De bomen van de wetenschap groeien namelijk echt tot in de hemel, maar die gaan vaak tegen elkaar in.

Van al die zeer deskundige BN-ers in wording worden de mensen een beetje bang. Wat niet weet, wat niet deert. Door die zogenaamde deskundigen wordt het hebben van grootouders je zelfs tegen gemaakt.

Mijn grootouders zie ik nooit. Dat is gewoonlijk zo bij wolven en honden. Ze hebben vast ook geen overgewicht. Daar hoef ik me dus geen zorgen over te maken.

Waar ik me wel zorgen om maak is het afstandsgedrag hier op het erf.

Met mijn vriendinnen in de wei heb ik het minst te stellen. Ze zijn vast bang, dat Rutte komt langs fietsen. Maar hoe lang nog. (En hoe lang fietst Rutte nog)

Gelukkig heeft hij Rembrandt van Rijn uit een vorig leven terug gehaald. Ouwe spullen uit de Kringloop schijnen het erg goed te doen.

Tot mijn ontsteltenis zag ik echter vanochtend, bij mijn ochtendsoes, twee knuffelende ganzen! Ik schrok me rot.

Kan er niet de hele dag bij blijven als handhaver. Ik heb ze gelijk uit elkaar gehaald.

Dat heb ik ook gedaan met de strandstoelen. Kan iedereen, die er in zit, zich even volledig niezend laten gaan. (In de hoop dat Koolmees net niet langs vliegt)

Om Costa te ontwijken (zij is erg onhebbelijk) moet ik allerlei fratsen uithalen om haar op anderhalve meter afstand te houden. Die meid laat zich door geen enkel virus afremmen. en zelfs niet door Grapperhuis.

Ik heb uit wanhoop een hele lange stok gepakt en haar een punt ervan aangeboden.

Ze trekt zich ook helemaal niets aan van Ab Osterhaus. Negeert diens instructies totaal. En mijn jongleren.

Uitgeput raak ik er van. Gaat ze ook nog onder mijn neus zitten te poepen, net nu het klimaat hier zo heerlijk is geworden.

Een ware knock-down. Zou Boris Johnson zich nu ook zo voelen? Ik heb namelijk door al dat gehannes met Costa nu ook milde klachten.

Gelukkig heb ik hier mijn eigen Keukenhof. Constant bewegend beeld in de wind vandaag.

En een lock-down hek. De pakjesbezorgers durven niet eens het hek op twee meter te naderen, als ik buiten ben.

En ik heb gekke Kaytie, die mij wel respecteert.

Ik hoop, dat dat afstandsgedoe gauw voorbij is. Als je een baby niet knuffelt, gaat die dood. Als wij dat virus niet knuffelen, gaat die ook gewoon dood.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 17:35 Reageer op dit bericht

Zondag 15 maart 2020

Falco en de algemene virusbeschouwingen

Beste mensen,

Er waart een virus rond in de wereld. Het lijkt op een een sprookje van Grimm.

Costa loopt hier op het erf als een Gelaarsde Kat.

Ze zet geen poot meer op me. Ze geeft me nu een elleboog. Te vaak en dat is niet prettig. Dat is het nooit, als iets vanachter de ellebogen komt.

Ook draagt ze een mondkapje.

Ze denkt, dat ze Slimme Grietje is, maar ze ziet er uit als Vrouw Holle.

Er zit namelijk een gat in de kap, terwijl de kap juist op haar gat moet zitten.

Bloot is ze nogal bevreesd. Ze voelt zich dan Het Meisje zonder Handen, denk ik, onze Costavid.

Ik heb haar al verteld, dat dit echt gaat werken. Alleen al met de aanblik van zulke ogen gaat het virus op de loop.

Alles wat er gaande is zet me wel aan het denken.

Wanneer komt de Geest weer terug in de Fles of is dit het nieuwe normaal.

Ik wil gewoon weer genieten en niet bang hoeven zijn, dat de grootmoeder van Roodkapje het Zingende Botje wordt. En mijn wolvenpensioen naar de ratsmedee gaat.

Ik wil Koosje weer kunnen kussen.

Ik heb me voorgenomen, dat als ze gaat slapen ik haar weer als mijn Doornroosje wakker maak.

Ik wil geen gras gaan eten, omdat de Zeven Raven onze brokken hebben geplunderd. Wij wolven leggen ook geen voorraad aan van Zeven Geiten. Straks moeten wij genoegen nemen met De Broodkruimels op Tafel. Hamsteren doe je bij 1 + 1 gratis. Als hier een hamster zou loslopen vinden wij hem wel. Ik rol hem zo tot Magere Liesje.

Gelukkig heb ik geen 16 pakken toiletpapier nodig om mijn gat af te vegen. Die schuur ik wel over de grond, als er wat aan blijft hangen. Dat er later geen schoongrondverklaring kan worden afgegeven is gewoon een gevalletje pech, Een mens is net een lemming. Springt er één in zee, dan springt de rest er achter aan. Moet je gewoon niet doen. Stabiel blijven, net als de wolven. Dan kom je gesterkt terug. Je kan toch wel een keer worden overreden. Ook een gevalletje pech.

Het is buitengewoon rustig in de lucht. Als de Gouden Sleutel tot de oplossing van het virus is gevonden hoop ik, dat het zo blijft.

Dit hele gedoe heeft een heel groot voordeel. Straks mogen we weer 130. Hebben we een grote klimaatwinst geboekt. Winst wordt altijd meteen geconsumeerd. Costa en ik hebben onze fomule 1 races op ons bospad trouwens opgeschort. Mijn bazin heeft haar te grote zwarte bril tijdelijk afgezet.

Wie het waagt om dichter dan twee meter bij ons hek te komen zal nooit meer griep krijgen. Die Trumpiaanse verordening heb ik trouwens al enkele jaren geleden ingesteld en werkt als de beste.

Het wordt tijd voor de lente. Dat wordt het einde van dit boze sprookje. Sprookjes eindigen altijd met Ze leefden nog Lang en Gelukkig. Boze Corona verstopt zich dan weer tussen alle andere griepvirussen. Die dragen geen naam, vallen dus niet op en als iets geen naam heeft is iedereen er ook niet meer bevreesd voor. Gaan er volgende winter net zoals in voorgaande jaren weer zoveel kwetsbaren dood. Het leven is nu eenmaal niet maakbaar, het overkomt je. Met of zonder WC-papier.

Poot van Falco

P.S.

Geschatte oversterfte in Nederland door influenza, volgens gegevens RIVM:

winter 2018/2019 2.990
winter 2017/2018 9.444

winter 2016/2017 7.503

Aantal doden Corona t/m heden 12

Aantal griepdoden in 2019 in Europa 165.000

In de periode 30-09-2019 tot 8 maart 2020 zijn er 584 soorten influenza vastgesteld

Geschreven door Falco de Tamaskan om 14:29 Reageer op dit bericht

Zondag 23 februari 2020

Falco en het voorjaar deel 1 / 2

Beste allemaal,

Sinds ze in Nederland namen aan stormen geven, doet het niet anders dan stormen.

Het lijkt wel of ze in ijltempo het hele alfabet willen vol maken.

Ze hebben Costa over geslagen en dat is maar goed ook.

Het zal me maar gebeuren, dat die opeens Zuid-West over me heen vliegt.

Vanmiddag kwam Ellen woest op me af en toen kon ik mijn staart echt niet meer recht houden.

De krul woei er ook nog eens uit. Morgen maar even naar de kapper voor een permanentje.

Ciara en Dennis hebben hier al vele ledematen de lucht in laten vliegen.

Gewoon onfatsoenlijk van Dennis om iemand staartloos met zo'n extra gat achter te laten.

Gelukkig is dat bij Kaytie niet gebeurd.

Bij de kip is de schedel gelicht. Blijkt hersenloos te zijn. Kan dus meedoen aan de Amerikaanse verkiezingen.

De kammen zitten nog wel op de echte kippen. De kukelende haan in het midden is vast van Kick-out Zwarte Piet.

Hij wil graag de twee zwarte kippen uit het hok kicken en dat is niet netjes.

Wij hebben hier trouwens twee moorkoppen rondlopen. Doen het goed in de storm. Zij zijn ook niet netjes. Staan met hun konten altijd tegen de wind in.

Niet leuk voor Ellen. Je wilt toch iemand in de kop kijken, als je met een vaartje aankomt.

Ciara moet een hekel hebben gehad aan vogelhuisjes. Deze vloerde zij als eerste.

Daarna legde zij een hele villa om.

Door de stormen moeten de koolmezen nu scheef gaan wonen.

Dat stellen ze in Den Haag niet op prijs, denk ik.

In ons Achterafje kan ik niet meer met goed fatsoen zitten. Dennis heeft, denk ik, een café-ruzie met hem gehad.

Redelijk normaal overigens, dat met carnaval het dak er af gaat.

Ook Lijs Alaaf is uit de boom gemieterd. Aan de beker te zien heeft hij gisteravond vast te veel gedronken.

Ons enige varken is getroffen door een bio-bom. In de vorm van een tak.

Eén uit vele.

Er is hier de afgelopen weken genoeg gesprokkeld om een compleet paasvuur aan te leggen.

Zal wel niet doorgaan, want die mogen ook al niet meer. Dat je ons brood, spelen en kuchen moet geven is al lang vergeten.

Dat gezeur over klimaatveranderingen stemt mij soms droef. Het stormt maatregelen. Van mij mogen de uitdenkers aan het gas.

Straks komt er misschien een laadpaal op ons erf. Staat er een auto aan de elektra te slurpen, pies ik per ongeluk tegen de paal en verbrand vervolgens mijn gereedschap. Snuif ik ook nog lithium in.

Moet je Costa dan horen brommen.