Falco

Maandag 18 februari 2019

Falco en de slipjacht deel 3 / 3

Een vorkheftruck bood ter ondersteuning enige uitkomst bij, denk ik, wel een erg moe paard.

Her en der lagen ruiters. Een waar slagveld. Of ze waren bezig in hun pannetje een eitje te bakken in de zon.

In de schuur werd gedronken en gegeten en gepraat.

De laatste run zat er aan te komen.

Het was even wachten naast en op elkaar.

Met witte wijn in de benen gaat alles niet meer zo snel.

De honden waren eerder bij de finish na de derde run dan de paarden. Het spektakelstuk van de middag kon beginnen.

De meute werd op een hoopje gedreven via lichte zweepaanwijzingen.

Er werd een hele emmer met pens op de wei gegooid. (Waarom zat ik toch nog steeds op die rottige achterbank)

De honden mochten alleen maar kijken, kijken, nog eens kijken en beslist niet aankomen. Er moest eerst nog een ruiter, die voor het eerst mee had gedaan een stuk pens adellijk over de wangen worden gestreken. Traditie noemen ze dat. Of gewoon slipfolklore. Of gewoon heel lekker.

Na kort hoorngeschal dook de meute op de dis. Grauwen, grommen, trekken. Het ging allemaal vrij ordentelijk. Ik had er zeker een robbertje om gevochten.

De pannen gingen allemaal omhoog om de organisatoren te eren en te bedanken.

Toen ging het richting stamppot.

Thuis wachtte mij ander voer. Mijn wolvenneus rook echter een blijde vriendin, die graag met mij zonder slip op stap wilde. Daar laat ik graag mijn voer voor staan.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 16:20 Reageer op dit bericht

Zondag 3 februari 2019

Falco en het klimaat

Beste allemaal,

We hebben vandaag de dag de bek vol van het klimaat. ik probeer mijn poot er op te leggen.

Ik sta heel dicht bij de natuur als KwartDNA-wolf, dus ik kan er zeker over mee janken.

Vanochtend ben ik beschouwend op mijn terrein gaan rondkijken.

Zijn mijn aanwijzingen als Baas van de Berghoeve wel afdoende.

Wat is er en wat zijn de verbeterpunten.

Die pony’s moeten eigenlijk weg. Veel te veel poep. Elke ochtend een grote kruiwagen vol.

Ik heb Saranka er hedenochtend over aangeblaft.

Ik heb met haar geen klimaatakkoord kunnen sluiten. No way.

Zij verweet mij ook te poepen.

Ze heeft daar wel een beetje gelijk in, maar ik produceer niet eens een klikobodem vol per week.

Opeten is geen optie. Binnenwaarts recyclen kan mijn lever vast niet aan.

Ik heb er over nagedacht. Wat moeten de vliegen en de wormen zonder onze keutels.

Nooit meer een vlieg doodhappen geeft minder beweging en aarde zonder wormen wordt er niet beter op.

De veestapel is hier al vervangen door een mestvarken van polystone, dat #MeTooVarken staat te doen met een uitstootloze koe.

Onze geit is overleden en niet meer vervangen. Ook een hele goede bijdrage aan de natuur, vind ikzelf.

Ten behoeve van elke ochtend een blij ei zijn de kippen aangeschaft.

Ik ben daar niet tevreden over. Je stopt er van voren iets in in de hoop, dat er van achter iets waardevols uitkomt. Ze scharrelen wel in hun vrije uitloop, maar in deze winterperiode is er stremming in het leggen. Het lijkt de NS wel.

We moeten het daarom nu doen met AH-biologische eieren. Ik weet niet, wat ze in die biologische kippen stoppen. Onze eieren prikkelen de smaakzin, zijn dieper van kleur. Janny en Robèrt: de ingrediënten zijn graan, andijvie, boerenkool, meelworm en gierst. Die eieren uit de winkel bewerkstelligen bij mij geen smaakexplosie. De overheid zou op dit punt maatregelen moeten gaan nemen en anders maar een vrije donderdag voor de leerlingen onder het motto “Geef onze kippen beter te eten” organiseren. Met als gevolg een gezondheidskipsubsidie met extra werk voor 143 ambtenaren.

Wij voeren hier de vogels op zes plekken. Ze krijgen pinda’s, pindakaas, zaad, vetbollen en broodkruimels van de Coop.

We barsten daarom van de vogels.

Dat komt ook omdat we heggen hebben. Wel alles bij elkaar een kilometer lang.

Zelfs in de lucht.

Ik geef toe het is veel werk. Twee keer per jaar wordt er hier suf geknipt. Dit noem ik een pijnlijke klimaatmaatregel.

Nu we toch lekker bezig zijn vind ik een spijbelwoensdag zeer op zijn plek. “Geen puin in de tuin” vind ik een passend thema.

Voor de watervoorziening van de planten hebben we 3 regentonnen.

Is natuurlijk niet toereikend bij hittegolven. Dan sproeien we uit eigen bron. Ik hoorde, dat het water landelijk niet meer goed gezuiverd kan worden.

De mensen schijnen geen pilbeheersing te hebben. Dat noem ik echt een reden om dinsdag ook maar als spijbeldag voor de jeugd te nemen.

Thema: “Zuiver uw plas, blijven wij in de sas.”

Wij kijken TV via de satelliet, dat heeft een allochtoontintje, maar het werkt wel.

Ik hoop, dat de vliegtuigen straks niet laag gaan overkomen en ruis op ons beeld gaan geven.

Beter voor het klimaat, dat ze wegblijven.

Wij houden het gras groen door de sneeuw er op te laten liggen. Scheelt bemesting.

Je moet goed gebruik maken van de seizoenen.

Het zou ook goed voor het klimaat zijn, als alle dieren zouden verstenen.

Wij zijn er hier al mee begonnen.

Geen kwalijke uitstoot meer, geen actiegroepen bij boeren, nooit meer Yvon Jaspers.

Worden alle mensen vanzelf ook van steen.

Bij alle betonnen beelden liggen hier mijn voorgangers begraven. Mooi in het groen.

Klimaatneutraal.

Als ik er ben, is het stil en hoop ik, dat ik nog jaren onbezorgd de Rova-kliko vol mag poepen, de laadpaal mag bewateren en straks met een gerust hart mijn poot zonder te verbranden op de inductiekookplaat mag leggen.
Het is niet erg voor het klimaat, dat er straks alleen nog maar op maandag niet gespijbeld wordt.

Een hele week studeren heeft toch geen zin. Worden de studenten alleen maar vervelend van. Burn-out, te weinig stappen per dag en van alles uitvinden, dat slecht is voor het klimaat.

Ik zou zeggen, hark je tuintje en maak je niet druk. Geeft minder uitstoot.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 18:26 Reageer op dit bericht

Maandag 24 december 2018

Falco's Opmaat naar Kerst deel 1 / 2

Beste mensen,

Enige dagen geleden moesten wij van de bazin naar buiten.

Op zich is dat heel lekker. We gaan dan volledig los, alsof we drie jaar in een opvangkamp hebben gezeten.

Dit keer verliep alles anders.

Zij, die denkt over ons te regeren, hield vreemde dingen in haar hand.

We krijgen eens in de zoveel tijd een nieuw tuig om buiten de poort beter in het gareel te lopen. Het was dus niet zo gek, dat ons iets werd omgedaan.

We stormden naar de poort om buiten op de berg de krant te gaan lezen tot de bazin nogal motorclub-achtig riep, dat we terug moesten komen.

We hadden dus helemaal geen nieuwe uitlaattuigen om. Er was ons iets omgedaan om ons iets aan te doen.

Ik voelde mij in één klap diep ongelukkig. Het vrouwtje bleek bij Li Del, ik denk één of andere Alibaba chinees, hondendekjes te hebben aangeschaft om daarmee van ons edele dieren een kerstfoto te maken. Delicieux! Een wolfhond als fotomodel in een kerstmanpak.

Ik moest alles even goed laten indalen.

Toen ik fiere Costa in haar pak bekeek, besloot ik er snel van door te gaan.

Het idee om misschien wel de hele kerst in deze kleding te moeten vertoeven knelde me letterlijk om de borst.

Costa volgde onmiddellijk, maar we liepen ons dood tegen het hek.

Mislukte coupe. Dan maar expres met mijn achterste op de foto.

Ik zorgde een tijdje, dat ik daarvoor precies in de juiste pose stond. En de bazin maar roepen, dat we ons moesten gaan gedragen. We droegen wel geen gele hesjes, maar deze kleuren waren ook geschikt om de kont tegen de krib te gooien.

We werden min of meer onder dwang naar twee strandstoelen gelokt. Strandstoelen met kerst. Hoe verknipt kun je zijn.

Het ging er wel grappig aan toe. Als ik in een stoel bleef staan (zitten wilde ik gewoon niet), dan ging Costa heel sneaky van de andere stoel af.

Wisselen van plaats lukte ook al niet. WA gaat toch ook niet op Maxima’s troon zitten.

Toen Costa, echt slijmjurkje, zat, ben ik ertussenuit geknepen.

Kaytie had inmiddels een rendierpak aan. Ze zag er uit als een hert in het kerstkoelvak bij AH.

Zij wou ook niet zitten. Het klittenband trok aan haar te dikke buik. Het Pioppi-dieet zou hier misschien wonderen kunnen verrichten.

Die muts wilde ze ook al niet op. Ze produceerde uit nijd een extra forse uitstoot CO₂. En dat is nou net niet de bedoeling met al die klimaatmaatregelen.

Ze vluchtte de picknicktafel op, hautain als altijd. Muts op, kan de kachel uit, meid! Zou een goeie slogan zijn voor Wiebes.

Kaytie probeerde mij te paaien haar rendiervacht uit te doen. Ik keek wel uit. MeToo lag vast al op de loer in de bosjes.

Uiteindelijk is dit de kerstkaartfoto geworden. Volkomen inspiratieloze medewerking van onze kant.

Ik hoop niet, dat China volgend jaar kerst ons land nog verder overspoelt met zinloze prullen. Ik stel voor daar een immigratieverbod voor in te stellen of een harde Nexit in te gaan.

Die goedkope lampjes van het Kruidvat zorgen hier nu al dagen voor je reinste lichtvervuiling.

Beneden in deze arme boom hangen 1000 lampjes en daarboven 768!

Geschreven door Falco de Tamaskan om 17:25 Reageer op dit bericht

Maandag 24 december 2018

Falco's Opmaat naar Kerst deel 2 / 2

Afschot uit de Oostvaardersplassen staat hier zelfs verlicht te grazen.

Je kunt dit toch met geen mogelijkheid verantwoorde kunst noemen. Slangen horen in Artis.

Enfin, na de kerst nog even het banale geknal om op heidense wijze het oudejaar uit te luiden. Zitten we zo weer in een nog maagdelijk jaar te wachten op weer nieuwe fratsen.

Costa, Kaytie en ikzelf wensen jullie allemaal veel vers biovlees en duurzame vis toe de komende dagen!

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 16:22 Reageer op dit bericht

Vrijdag 7 september 2018

Falco's eerste plechtig(geit)

Beste allemaal,

Toen ik hier op de buitenplaats voor het eerst kwam zag ik haar: Jozefien.

De bliksem sloeg in. Daar stond ze.

Naast het geitenpaleis. Zwart-wit gevaar, met grasbuik, te korte poten en vooral: twee puntige hoorns.

Ze maakte een briesend geluidje. Ik had al gelijk een oogje op haar.

Gek, dat ze twee woningen had zo in haar eentje, dacht ik. Ik zou er dan waarschijnlijk ook twee krijgen, of zelfs drie. Het werd er maar één... Dan ken je gelijk je plaats in de nieuwe roedel.

Onlangs echter hoorde ik waarom ze er zo riant bij zat.

De moeder van Jozefien heette Géraldine. Gekregen van een bevriend aannemer, Gerard, vandaar de naam.

Géraldine bleek drachtig te zijn. Bij aankomst hier was ze bij een kip en een oude sierduif in het hok gegooid. Ze had een verre reis in een doos in een kofferbak gemaakt en er was totaal niet op haar gerekend.

(Ik ben echt blij, dat ik zo gewenst was)

Waar laat je dan zo’n geit? In bed naast je is geen optie. In een grote doos ook niet. Daar tjoept ze dan zo uit. Als jullie dat nog niet weten: een geit is een ZZP-er in de Firma Sloop.

Welnu, de kip vond het niet prettig, dat ze in het hok zat. De duif ook niet. Die was namelijk verliefd op de ouwe kip, een soort Stormy Daniels, en pronkte voor haar dat het een lieve lust was. Daar moet je geen getuigen bij hebben. Kost al gauw een grote zak voer.

Het is ook niet lekker, als je, als kip, in privé een ei wilt leggen en zo’n mekker-beest staat naar je te gluren. De duif kon het ook niet waarderen, dat ze ‘s morgens heel vroeg luid stond te schreeuwen bovenop zijn landingspaal.

Zodoende werd Villa Alie (zo heette de vrouw van Gerard) in elkaar gezet: een gaaf chalet van duurzaam en extra dik vandaal bestendig hout.

Met groen dak, openslaand raam en deur met ruiten. Ook werd er nog een anti-regenverblijf op palen neergezet, omdat geiten a) een bloedhekel hebben aan regen en b) zich duidelijk verheven willen voelen.

Voor de bevalling was dus alles netjes in gereedheid gebracht. Kinderkamer klaar. Stro in het ledikant en kleur bruin op de muren.

Op de dag, dat Prinses Amalia werd geboren, 7 december 2003, werd Jamai ook geboren. Een zwart bokje, dat kon je zien, omdat hij uit het midden van zijn buikje pieste, vernoemd naar Jamai, de winnaar van Idols, waar toen iedereen het over had.

Op voorhand, omdat uitbreiding van de geitenstapel nogal ongewenst was, werd het advies van een dierenkliniek ingewonnen.

Een te warmbloedige benadering van zoon-bok op moeder-geit is namelijk niet netjes. Bij gebrek aan een verse geit moet je als bok echter wat en wip je je moraal er even uit.

De (achteraf) onkundige dierenarts vond, dat Jamai op de leeftijd van negen maanden ‘geholpen’ moest worden.

Ze hebben hier maanden in de alsmaar sterkere stank gezeten en inmiddels was er bij moeder Géraldine weer een nakomeling onderweg.

Enfin, Jamai verloor twee edele delen op de schoot van de dierenarts en Ince, afkorting van incest, werd geboren. Een zwart-witte bok, die op wederom advies van de dierenarts dan maar met zes maanden onder het mes moest.

Jullie hebben al een vermoeden: Ince sprong al met drie maanden op zijn moeder en toen kwam er een tweeling: de zwarte bok Leendert en zijn zwart-witte zusje Jozefien.

Binnen een jaar aanwas van 1 naar 5!

Door de castratie van bokje Leendert op zeer jonge leeftijd is aan de dynasty een einde gekomen.

Vanaf de eerste dag, dat ik hier op de buitenplaats kwam wonen, heb ik een blaffende liefdesrelatie met Jozefien gehad. Géraldine en de andere bokken heb ik nooit gekend. Die waren inmiddels naar de geitenhemel.

Als ik Jozefien zag in haar Geitenpaleis en ze hooghartig naar me keek, dan kwam er iets in me los.

Dan moest ik wel blaffen.

Ik kon het niet uitstaan, dat ze haar onderkomens tot ruïnes had gesloopt. Ze had beter een baan bij de Meesterslijpers kunnen nemen. Kwam je te dichtbij, dan bokte ze al.

Ze zag er ook lelijk uit, als ze aan het vervachten was. Toch was ik wel op haar gesteld.

Afgelopen zondagochtend stond ze nog met mooie glanzende vacht fier naar me te kijken.

Twee dagen geleden heb ik heel stil, zonder te blaffen, ‘s avonds in de grote wei, een hele poos naar haar liggen kijken. Kop op de voorpoten. Ze had al een paar dagen geen brood meer willen eten. Dat was wel eens meer gebeurd. Ik voelde echter aan, dat er iets met mijn Jozefien aan de hand was.

Vanochtend lag ze dood in Villa Alie, 14 jaar oud.

Ik heb mogen helpen om haar te begraven.

Het moest een diep gat worden.

Toen ze er in lag, heb ik even liggen treuren. Costa, onze trut, bleef op discrete afstand zitten.

Er lag al een laagje aarde over haar heen.

We hebben gespit en de boel aangeharkt. Even een ouwe steen erop gelegd.

Er komt nog een betonnen geit op haar graf te staan. Kunnen we haar niet vergeten.

Misschien kan ik die dan weer aanblaffen.

Ik ben wel een beetje treurig,

poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 26 augustus 2018

Falco's zondagochtend

Beste allemaal,

De ochtend begon hier vroeg en goed.

De zon straalde voorzichtig door de bomen heen.

Het had goed geregend en daar hou ik van. Overal plassen, vooral grote, bij Buurman Boer. We hebben hier niet te klagen, dat de Rijn bij Lobith op het laagste peil is.

Helaas had ik er niet helemaal een goed oog voor. Ik had vannacht nogal rot geslapen. Ik heb namelijk aandelen in het kippenhok zitten. Althans, dat vind ik. Nu wil het geval, dat mijn bazin gisteravond een paar krielkippen heeft gekregen van iemand, die haar ergens dankbaar voor was. Ik dus ook, dacht ik. Ik ben namelijk nogal gek op iets met vleugels.

Het is een buitenlands ras. Staat pittig op de poten. Kan ik in de toekomst mijn dividend verzilveren en de eieren zonder belasting op gaan vreten.

Ze moeten wel gezond blijven en daarom zette ik ze gelijk aan de ochtendgymnastiek. Opjagen, zodat ze de poten goed strekken, de spieren warmen en Maarten van der Weijden kunnen gaan begeleiden op de oever, als hij het water nog een keer induikt. Karweien dienen immers te worden afgemaakt. Ik zette dus mijn beste pootje voor. Het moet ook gezien worden als wolventraining. Komt er een vreemde wolf of wolvin op het terrein, dan weten ze zich snel te redden. Als ze een beetje aan mijn postuur gewend zijn, schrikken ze ook niet van een ander mooi beest.

Ik maande Kaytie mee te doen. Ze zette even de spurt erin.

En haakte af. Zeker op zoek naar Jos Brech. Die meid ontbreekt het geheel aan teamgeest met mij. Wat erger was: mijn bazin werd vals op mij. Ik mocht die twee nieuwe krielen niet aanzetten tot vliegen. Krijgen we zeker teveel fijnstof. Het werd voor mij dus een potje gehoorzaamheid-in-herhaling.

Eerst moest ik fatsoenlijk op mijn kont blijven zitten

en daarna moest ik afgaan en zo voelde dat ook.

Ik mocht alleen maar naar mijn nieuwe aandelen kijken.

Toen de bazin uit zicht was, heb ik toch nog lopend enige blikken kunnen werpen. Helaas werd er niet meer gefladderd. Alles went, dus ook ik bij die twee krielen als vent.

Ik ben toen maar bij mijn vriendinnen gaan kijken, die hooi kregen

en bij de vogels, die net eten hadden gehad.

Daarna ben ik hard naar huis gegaan om ook te gaan eten.

Nu lig ik te chillen. Een beetje irritant, dat mijn aandeel in het kussen geen 100% is.

Prettige zondag nog verder.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 19:16 Reageer op dit bericht

Zaterdag 21 juli 2018

Falco en de droogte deel 1 / 2

Beste allemaal,

Het is hier de Sahara. De Grote Vergeler is aan het toeslaan.

Vanavond lag mijn immer actieve vriendin haar buik te raspen op het dorre gras. Wonderlijk, dat het weer haar één tel rustig heeft weten te krijgen. Mij is het nooit gelukt. Zet haar op een fiets en ze wint zo de Tour de France. Tong lekkend op het stuur en poten zwetend in de wind. Ik rijd dan wel mee in de volgauto.

Het is hier inmiddels zo droog aan het worden, dat de pony’s nauwelijks meer vers te vreten hebben en de grasmaaiers op non-actief zijn gezet.

Het land van buurman boer ziet er ook al zo raar uit. Als er nu een haas zit, zie je meer dan alleen de oren. Er achteraan gaan is geen optie. Veel te warm voor mij. Ik jaag nu liever op Poolhazen.

Ze wijzen mij misschien als dader aan, maar ik heb dit echt niet op mijn geweten.

Het zou heel erg misselijk zijn om mij hier ook de schuld van te geven.

Het is gewoon vroeg pruimentijd dit jaar!

We plukken niet alleen pruimen, maar nu ook de avond. We zetten onszelf overdag in de spaarstand. Als LED-lamp: LuiEnDik. Als de bazin in de avonduren die onnatuurlijke plantenbakken water gaat geven met een zichzelf oprollende tuinslang komen wij pas in actie.

Al bij de deur gaan we volop in de King Kong. Dat wil zeggen: ik ben King en dat rooie ding is Kong.

De kunst is om die Kong met haar eraan op het gras te krijgen en dan zo te draaien, dat haar kop tussen haar voorpoten doorkijkt. Ik moet bekennen: het lukt vaak niet.

Ik moet dan wel overgaan tot een judo-greep om haar te vloeren. Ik moet bekennen: dat lukt ook vaak niet.

Er zit dan niets anders op dan aan elkaar vast op te trekken.

Totdat ik het zat ben en mijn troefkaart erin gooi: even aftaaien en doen alsof ik het opgeef met die hitte. Als ze mij zeer hinderlijk hijgend staat uit te dagen, sla ik flitsend toe.

Lekker Trumpieën noem ik dat. Zij heeft dan het nakijken en ik de trofee. Gewoon een politiek spelletje.

Met Kaytie heb ik een heel andere relatie. Vreedzamer zou ik bijna zeggen, al zet ik wel eens een poot op haar, als ze vervelend is. We jagen samen. Bij de vijver spelen we iedere avond Ratzee. Er zit namelijk een rat en die kan veel te snel zwemmen. Met een Thaise grot zou hij geen problemen hebben. Wij sporen met z’n 2-en de nauwe doorgangen van hem op, maar kunnen er helaas zelf niet door zonder zuurstoffles.

Als echte man laat ik Kaytie het meeste werk doen. Ik treed pas op, als de rat toevallig langs mijn bek komt.

Als het niet anders kan trek ik ook wel een sprintje. Verleden week heb ik nog een familielid van hem omgelegd. Hij dacht ongezien uit het water te kruipen en te ontsnappen via de heg.

Ik was lekker sneller.

Achter de kliko’s, de kussenkisten en de regentonnen schieten elke avond de muizen heen en weer.

Ze mogen dus van ons wel heen, maar niet weer.

In hecht samenwerkingsverband werpen we strategische blokkades op en stellen ons de martelende vraag: wie krijgt vanavond het sateetje?

In mijn dooie eentje moet ik helaas de grenzen bewaken. Ongedierte graaf ik zorgvuldig en bedachtzaam uit (vooral met dit weer) of ik ga heel stil liggen (ook lekker nu).

Geschreven door Falco de Tamaskan om 14:24 Reageer op dit bericht

Zaterdag 21 juli 2018

Falco en de droogte deel 2 / 2

Dit heet de grond uitkijken. Intussen lig ik wel op de stoppels.

Ik kan me de volgende week beter als een superluie en traag vretende panda gaan gedragen. Bij 30 graden of meer wordt het uitvoeren van een regendans waarschijnlijk te vermoeiend en te pijnlijk voor mijn spieren en pezen.

Een oxycodonnetje mag ook al niet meer, dus reken niet op enige actie van mijn kant.

Iedere avond, als de zon verdwijnt en de duisternis gaat vallen loop ik naar de pomp.

Ik hoop niet, dat hij droog wordt gelegd. Het is wel mijn benzine.

Er zit steeds minder druk op de straal en dan neemt mijn straal ook teveel af.

Ze krijgen hier dan last van Dubbele Grote Vergelers.

Het wordt gewoon slapen met de kop op het kussen tot Piet Paulusma met beter weer komt aanzetten.

Die Oostvaardersplassen buiten kunnen me nu echt gestolen worden.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 14:23 Reageer op dit bericht

Zondag 3 juni 2018

Falco en de hitte

Beste allemaal,

Het is maar goed, dat ik net mijn winterjas aan de kapstok heb gehangen. Wat een hitte de afgelopen week. Mijn poolkap is bijna gesmolten.

Jullie weten zo onderhand wel, dat mijn lijf voor 50% uit de Noordpool komt en dan wordt het afzien bij die hoge temperaturen. De 25% slimme wolf, waaruit ik besta, heeft me gelukkig ingefluisterd vooral niet te veel te bewegen. Dat kwam me heel goed uit. Ik heb alle relaxstandjes geprobeerd.

Hier ga ik er met gestrekte voorpoten in. Gras is koel en dat moet je benutten. Die half afgevreten Kong leg ik er voor de show bij. Wekt een vermoeden van enige actie. Staart iets omhoog, dan lucht het lekker door. StandjeOnderbuik noem ik dit. Mijn ogen vallen vanzelf dan dicht. Een echte aanrader.

Dit is StandjeUithijgen. Dat moet je doen op nog koude stenen. Kan alleen maar ‘s morgens vroeg. Van belang is de zijligging. Met de billen op elkaar voel je de naden tussen de stenen niet en krijg je geen zand aan de edele delen. (Die vriendin van me wil alleen maar ballen. Niet naar kijken dus.)

Boven de grond vang je meer wind. Dit noem ik DeHogeBomenStand. Kan ik net boven het maaiveld uitkijken. Zorg wel, dat je aan vier kanten vrij bent.

Tegen een heg aan is namelijk dom, als die de wind vangt. Er door heenkijken of je hem ziet is nog dommer.

Bij ernstige hitte moet je de AircoRelaxstand aannemen ‘t Is dan wel binnen, maar je hebt geen last van gekriebel en gezoem van allerlei rare beestjes.

Dit is namelijk de VragenOmMoeilijkhedenStand. Je begeven in het natte, hoge gras. Voor je het weet heb je weer erwten op je kop, in je nek, onder je oksel. Ze zijn op je bloed uit. Krijg je die nagels van je bazin in je vel om ze eruit te trekken. Kun je weer Slachtofferhulp bellen om je beklag te doen dat je bultjes hebt.

Ik inspecteer vaak eerst het gras. Maar ja, dat vergeet je, als je met elkaar aan het knoeien bent.

En altijd maar weer die Kong, hè. Ik heb haar al ingeschreven bij een verslavingskliniek.

Ook al fluister ik dat in haar oor, luisteren ho maar!

Als het ‘s avonds koel is ga ik pas uit mijn dak. Je moet toch gas geven. Kunnen ze de kraan in Groningen wat eerder dichtdraaien. Het gras groeit hier volop. Doneren aan de de Oostvaardersplassen zou een mogelijkheid zijn. Het is jammer, dat hier geen schapen grazen.

Alleen pony’s en die kan ik niet aanvreten en mag ik niet opjagen.

Soms moet ik overdag in de hete zon bewegen. Heb ik iets op gevonden. StandjeTrekkendStandbeeld. Lichtelijk meedeinen met het gebit. Kost weinig energie. Het zou misschien een goed idee zijn om wat zonnepanelen op mijn rug te plaatsen.

Je moet de schaduwzijden opzoeken om de hitte af te voeren. Contact houden met de aarde is overigens altijd aan te bevelen.

En drinken uit de vijvers. Er gaat namelijk niets boven water met vissenpoep en kikkerdril. Ik laat Costa voorproeven. Gebeurt er een kwartier niets, dan weet ik, dat het veilig is.

Ik moet stoppen. De hitte is voorbij. Ik moet achter de ratten aan met Kaytie.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 10:37 Reageer op dit bericht

Zondag 22 april 2018

Falco en de balfanate deel 1 / 2

Beste allemaal,

Er is hier iemand, die mij altijd treitert. Ze daagt me uit, wil met me vechten, moordend keihard met me rennen. Ze heeft helemaal geen inlevingsvermogen hoe ik me voel. Daardoor moet ik steeds inleveren. Mijn bazin kent het probleem. Die heeft echter een heel groot inlevingsvermogen. Anders was dit portret er allang uitgevlogen. (Corendon, slechts 25 euro enkele reis België)

Je ziet het al aan haar blik. Zo loenig als die Noord-Koreaan.

Als ze geen bal of Kong of restanten van die twee in haar bek heeft is ze niet te genieten. Heeft ze wel wat in haar bek, dan loert ze op me. (Imitatie Bordergrond-Collie)

Als ik beweeg (en ik houd me vaak heel stil)

dan sjeest ze met een enorme vaart op me af

om die Kong in mijn bek te douwen óf

om naast me te lopen (waar is het handtasje?) óf

om samen aan de bal te trekken.

Vandaag had ik mazzel. Het was voor zeer langdurige trekpartijen te heet.

Zelfs ging die troela er bij zitten. (Stopzetting kern-programma)

Maar toch weer Tinderig de hele tijd naar me lonken. (Dat kan ze niet laten)

Wegens uitblijven van reactie op avances ging ze er zuchtend en steunend bij liggen. Maar ja, wat wil je met zo’n Kong in je bek. Amper een gat te vinden om je lucht weg te krijgen.

Toen ik mijn dorst ging lessen in de vijver begon zij onmiddellijk met de voortzetting van haar steevast liederlijke gedrag.

Mept zij de bal niet in plantenbakken of emmers of kruiwagens of stoelen, dan mept zij hem wel in het water. (Koersgerichte projectielen)

Ze ‘plokt’ hem er in, gaat dan vervelend lopen mechelen in de hoop, dat een ander hem er uit vist en lukt dat dan niet

dan probeert ze hem tevergeefs te pakken te krijgen door als een juffertje op de rand van de vijver te staan wiebelen (er mocht eens een teennagel nat

worden..)