Falco

Woensdag 10 juli 2019

Falco en vijverterrorisme deel 2 / 2

Ik wacht wel af: “Kaytie!”

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 11:28 Reageer op dit bericht

Zondag 23 juni 2019

Falco en de plagen

Beste allemaal,

Elk jaar komt hier tweemaal in het voorjaar een knoert van een rupskar het terrein oprijden, waar aaltjes op hoog niveau uitkomen.

Er volgt dan een soort van paling schieten in het groen.

Het ligt daarbij in de bedoeling, dat die aaltjes de eikenprocessierupsen opvreten en ik dan de mazzel heb, dat mijn tong er niet gedeeltelijk af hoeft of dat ik stik.

Zie je me al zonder tong liggen hijgen bij de opwarming van de aarde?

Het klopt natuurlijk voor geen meter. Als het niet zo warm was geworden dan hadden we die rupsen ook niet gekregen en dan had ik ook niet zo hoeven hijgen.

Goed beschouwd had ik met de juiste natuurmaatregelen eigenlijk niet eens een hele tong nodig gehad.

Vandaag keek ik heel erg omhoog. Doe ik wel eens meer als er een dikke duif iets laat vallen. Hangt er een licht grijze sok in een eik! Als die sok uit de droogtrommel was geslingerd had hij toch wel een kleine tachtig meter overbrugd.

Misschien een Idee voor Maarten om die elf steden wat sneller voorbij te kunnen komen.

Enfin, bazin erbij. Die keek ook omhoog, omdat ik omhoog keek, alleen iets deskundiger en die wist gelijk, dat er helemaal geen droogtrommel in het spel was.

‘Netelschieters’, mompelde zij aardig chagrijnig. ‘De aaltjes hebben die hoogte kennelijk niet gehaald.’

Ik vond dat nogal een domme opmerking. Ze waren gewoon niet hoog genoeg geschoten. Paling zwemt toch nooit in een boom en zeker niet omhoog. Die willen alleen maar stroomafwaarts.

Enfin, een stofzuiger met een steel van negen meter er bij halen schijnt niet te lukken. We moeten die boom gewoon gaan mijden. Een lintje er omheen. Doet de overheid ook. Ze delen ze ook wel uit.

Nou las ik vanmorgen in de krant, dat eiken bomen moeten worden neergehaald. Dan kunnen die rupsen ook niet meer in mijn neus of bek hun haren achter laten. Er moeten andere bomen worden geplant. Maar welke dan?

In Griekenland schijnt een kever alle dennen op te vreten en als Willem Alexander per ongeluk een kever in zijn revers meeneemt in het nieuwe regeringsvliegtuig dan zitten onze dennen hier ook gauw zonder naald.

Dennen dus ook maar weg. De beuk moet er gewoon in. Weg bio-diversiteit. Het klimaat is toch al bedorven.

De toekomst van de eiken hier rondom zie ik dan ook heel donker in.

Als iedereen op tijd en hoog genoeg in het begin aan aaltjes-schieten had gedaan, dan hadden wij hier nog rustig onder de eiken bomen langs de weg kunnen klootschieten.

De overheid dweilt nu eenmaal graag met de kraan open. Hun portemonnee blijft daarbij toch goed gevuld.

Elke plaag volgt zich bij ons in rap tempo op. Steenmarterplaag, muizenplaag, bijenplaag, spreeuwenplaag, reigerplaag, rattenplaag, tekenplaag, rupsenplaag.

Vanmiddag zag ik bij het hek opeens twee grote gaten. Kaytie?

Die lag echter voor Lello op het gras bij 29 graden boven nul.

Ze had net een inspectiemuizenronde op dakpannen achter de rug.

Ik moet toegeven: zonder haar waren we de muizenplagen nimmer te boven gekomen. Ze is niet voor niks zo vet.

Ze struint het hele terrein ‘s morgens en ‘s middags en ‘s avonds af op zoek naar ongedierte.

Daarbij schuwt ze ook de composthoop niet.

Waar ook heerlijke ponydrollen in bivakkeren, die ik dan stiekem ergens anders op eet.

Die bruine kip staat al weken op mijn menulijst. (Ik dwaal een beetje af)

Stel je voor, dat ze ten prooi valt aan de wolvenplaag. Er lopen nu immers ergens dichtbij drie wolfjes rond.

Ik ben als deelwolfje geboren in Brabant. Heb nog nooit een schaap hoeven eten. Ik heb voor het klaarmaken van mijn eten gewoon Overijssels personeel.

Ik lig nu te waken bij die grote gaten. Je weet maar nooit welke nieuwe plaag naar boven komt. Ik moet wel bij blijven. Ik lig hier droog.

De sloten staan ook droog.

De mensen bekijken het maar. Doe ik ook. Op z’n slooms. De regen zal ook wel weer komen.

Poot van Falco

P.S. We hebben hier ook een heggemusplaag in de geraniums. Er liggen vijf eitjes in. Er is nu een sproeiverbod van kracht.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 20:14 Reageer op dit bericht

Woensdag 12 juni 2019

Falco en de stormen

Hallo allemaal,

Afgelopen week was het voorjaarsweer een beetje hoteldebotel. We wonen hier onderaan een berg met uitzicht aan de achterkant over de wijde vlakten en dan kan je aan de horizon mooi zien of er regen of storm aan komt. Mijn vrienden, de zwaluwen, voorspellen het weer ook prima.

Vliegen ze hoog, dan weet ik, dat het goed weer wordt. Vliegen ze laag over mijn kop dan kan ik mijn zonneklep in de bench laten.

Het was verleden week soms zo heet, dat ik geen zin meer had om maar één poot van de vier, die ik heb, ook maar even recht op de grond neer te zetten.

Hijgend in de buurt van een bak water was het beste.

Of verstoppen onder de planten met kop richting vijver.

Die mafkees van een Costa gaat bij 32 graden boven nul nog door met ballen. Ik ben van plan haar May te gaan noemen. (Misschien stopt zij dan ook nog eens een keer)

Uit sociaal oogpunt is het enige, dat ik kan doen haar even in de schaduw te zetten. Helaas moet ik dan wel weer op vier poten gaan staan. Met het oog op de komende loopsheid is het wel zo verstandig vriendjes met haar te blijven. Zij kan zo in ieder geval op voorhand al een APK’tje doen.

Sinds kort ben ik ook bevriend geraakt met twee jonge Lakenvelders.

Clara en

Sara.

Het probleem met die meiden echter is, dat ze bij zware storm nog niet stevig genoeg verankerd op de poten staan. (Bij aardbevingen, denk ik, ook niet. Gelukkig is dat hier Westerwijdeeneindweg).

Ik heb ze dan ook uit voorzorg op stal gezet.

Tot twee keer toe was er nepstormnieuws. Drie keer heb ik ze binnen gehaald. Er kwam wel een beetje wind, maar daar blies je nog geen Mikadostokje mee om.

De derde keer had ik ze bijna buiten laten bivakkeren, maar de zwaluwen vlogen zo laag om muggen te vangen, dat ik Clara en Sara maar weer naar stal heb gebracht.

De zwaluwen hadden het weer goed in geschat. Muggen laag, slecht weer. Het terrein leek wel een slagveld. Overal blad.

Talrijke ongewenste abortussen van onvolgroeide pruimenvruchten.

Gore tuinmeubels, die zo de kringloop in kunnen voor een tweede kans. Bij Kees Smit kunnen ze in ieder geval niet terugkeren.

Alleen nepsneeuwzwaan Trumpje had de wind goed in haar vliegerachterste gehad.

Haar maat Boris J. stond ook verrukt te pralen bij de andere vijver.

In gezelschap van een nogal uitbundige zwaan, die kennelijk een laagvliegroute van Lelystad had genomen.

Het laantje had last van roos gekregen.

Een voorgoed uitgewandelde tak lag voor pampus op het gras. De ecologen zullen dit wel een bio-diverse kaalslag vinden.

Gelukkig is waarschijnlijk door een pinstoring bij Buienradar het onweer hier weggebleven.

De geraniums hebben de wind overleefd. Kunnen we er weer achter zitten, al schijnt dat ook steeds korter te moeten worden.

De wereld draait dol, maar ik hou het hier wel vol.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 11:15 Reageer op dit bericht

Maandag 6 mei 2019

Falco en de bevrijding deel 1 / 2

Beste mensen,

Elke avond ga ik met Costa lekker los, als ons diner tenminste al enige uren in de maag aan het verzuren en afbreken is. Anders kan de boel gaan kantelen en wij zijn nu eenmaal geen vrachtauto’s.

Bij het openen van de buitendeur (had wat breder gekund) stuiven wij volkomen onbehouwen ons terrein op, alsof wij koeien zijn, die na de winter voor het eerst de wei weer op mogen.

Zo’n wei gaan wij dus ook op.

We moeten ons eerst enigszins gedisciplineerd opstellen met in de haast meegenomen attributen, die bij de bazin ter verwerping kunnen worden aangeboden. Die discipline zag ik ook op 4 mei bij de herdenking op de Dam. Daar mag ook geen beweging in zitten en duurt 2 minuten. Langer houden wij het hier ook niet vol.

Ik controleer voor aanvang van de weidegang eerst het voor poten zijnde materiaal op tandvastheid. Het moet na de beet in vorm blijven of vanzelf weer in vorm terugkeren. Ik doe het dus uitsluitend voor de vorm.

Vanavond vond ik een nieuwe bal, waar spenen aan zaten. Het leek op een uier, waarschijnlijk door een koe verloren op koningsdag. Dat feest hebben we ook net achter de rug. Ik miste wel het toiletpotgooien en koekhappen.

We hebben op de wei een enigszins verroeste badkuip staan, die ooit als trog had moeten dienen. Daar hadden we mee kunnen gaan gooien. Kipfilethappen zou ook een heel goed idee zijn geweest, maar volgens de bazin happen we al genoeg en leggen de kippen nog voldoende eieren.

Twee keer ophalen van ballen is voor mij het máximale koningsspel. Ik wil geen showversie van mezelf maken. Ik ga gepast met energie om.

Een lintje krijg ik er toch niet voor als ik me extra uitsloof. Bovendien heb ik geen zin om in mij te laten prikken. Ik hoef toch niet naar een wolvenpuppydagverblijf, al schijnt Berend daar botjes te hebben.

Ik deel wel graag bij Costa prikjes uit. Probeer haar af te remmen door in haar poot te bijten.

Liet ze gisteravond een windje. Niet te harden. Die meid gaat rustig twintig keer een bal achterna.

Begrijpelijk, dat het diner dan wat sneller naar achter op schuift.

Costa ligt vaak zo schuin in de bocht, dat ik vrees voor weer een gevallene. Ik hoop niet, dat ik haar, net als de geit, volgend jaar moet gaan herdenken.

Roos is mijn Amalia. Voor haar laat ik graag mijn bal met spenen vallen. We kletsen wat af bij het hek.

Het gaat er soms heftig aan toe in onze discussies.

Dit keer hadden wij het over voedselverspilling.

Ze had de halve hooiruif nog op haar hoofd.

Ik ben wel zuinig op mijn kop, vooral als ik in het schootsveld van Kaytie lig. Met de aarde moeten we zuinig zijn, maar Kaytie graaft constant holen, die met de uitgegraven grond niet meer te dichten zijn. Loonwerkers komen dus geregeld een shovel aarde over het hek kieperen. We komen hier dus steeds hoger te zitten, net als de zeespiegel. Ik begrijp nog steeds niet, dat wat er uitgaat er niet helemaal meer in komt.

Al peins ik me suf.

Soms zie ik het invallen van de avond als een bevrijding.

Dan kijk ik om naar alles wat ik heb en wat er van velen te vroeg is afgenomen.

Bloemen

Bomen

Vrijheid

Geschreven door Falco de Tamaskan om 15:20 Reageer op dit bericht

Maandag 6 mei 2019

Falco en de bevrijding deel 2 / 2

Dat hebben onze kippen beperkt.

Onze haan kraait koning. Het probleem is, dat velen te hard kraaien en dat er rare koningen zijn. In Thailand hebben ze er net zo eentje gekregen. Die heeft een poedel tot luchtmaarschalk benoemd. Waarschijnlijk vangt-ie net als Costa de ballen uit de lucht. Dat is nog eens iets anders dan een lintje opgespeld krijgen. Ik moet er niet aan denken om als showversie in gala-uniform bij Roos te verschijnen.

Wij houden gewoon heel puur de lieve vrede.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 14:23 Reageer op dit bericht

Vrijdag 5 april 2019

Falco en de kaalslag

Beste allemaal,

In mijn hoofd zat van de week een grote spin.

Ik was de weg helemaal kwijt.

Costa en ik waren op onze Lemelerberg om reeën te ruiken en extra zuurstof op te snuiven.

Ons bos is namelijk hartstikke gezond. De bomen vangen koolstofdioxide op en geven ons daardoor schone lucht.

Daar is geen klimaatmaatregel voor nodig. Bovendien zijn bomen heel geschikt om er een plasje tegen te doen.

Kunnen andere honden ruiken, dat je er geweest bent en op die manier lezen, wij honden dus, de krant.

Bomen geven ons ook koelte, als het warm is. Hoeven we minder te hijgen.

Costa en ik gingen dus vrolijk op pad.

Costa deed eerst een poepje

en ik keurde een paaltje af, had liever een boom om tegen te plassen. Maar opeens waren bijna alle bomen weg!

De bomen van mijn bos bleken te liggen. Nooit geweten, dat die ook naar bed gaan.

Massaal lagen ze te pitten.Te beroerd om op zo’n mooie dag op hun wortels te staan.

Hun takken hadden ze ook nog eens af gedaan. Die lagen her en der op grote hopen. Het is natuurlijk wel gezond om bloot te gaan slapen, maar ik vond het een beetje eng.

Het leek wel oorlog. Zouden die bomen hun takken nog wel weer terug kunnen vinden? Ik hoor de bazin ook wel eens mopperen, dat ze weer een sok kwijt is.

De boom, waar ik gisteren nog tegen had staan plassen, lag ook al in diepe ruste. Ze waren vast allemaal bij de tandarts geweest voor een wortelkanaalbehandeling.

Om nou mijn poot op te gaan tillen tegen een slapend iemand met kiespijn ging me net even te ver. Ik keek verbaasd om me heen. Was er nog een boom te bekennen, die wel wakker was?

Costa hielp zoeken. Fideel van haar, want zij hoeft om te plassen alleen maar haar kont te laten zakken. Door alle sporen was ze echter ook het spoor volledig bijster.

Er stond nog wel een berk, die waarschijnlijk op moest blijven. Dat gaat zo ook bij onze pony’s. Ze slapen nooit allemaal tegelijk.Tegen zo’n boom ga je als fiere hond natuurlijk ook niet plassen.

Van schrik hield ik dus mijn plas maar op. Alle bomen rond de waterpomp waren ook ineens weg. Allemaal gaan liggen.

Zouden ze soms van al die bomen waterbakken gaan maken? Als hond kun je dan wel tanken, maar niet lozen.

Waren al die bomen ineens wappie?

We hadden op de heenweg al wel een bord gezien, dat we uit moesten kijken voor boswerkzaamheden, maar alles sliep. Er werd helemaal niet gewerkt.

Ik besloot even een hondenyogaoefening te ondernemen: kont omlaag, kop recht vooruit en even nergens aan denken. Zie ik opeens nog een bord.

Uniek in de wereld en zo dichtbij, stond er op. Vond ik ook treffend op dat moment. Mijn bazin heeft voorgelezen, dat de bomen niet meer wakker worden. Dat in drie jaar tijd tachtig procent van de bomen op onze berg dood gemaakt worden.

Ik ben hard naar het nog overgebleven bos gerend. Toen ik omkeek naar wat het Landschap Overijssel de bomen had aangedaan huilde mijn wolvenhart.

Dit heet Natura 2000.

Maar het is 2019.

Straks lopen wij in de warme zon te snakken naar verkoeling en frisse lucht in een ongewisse bio-diversiteit.

Als 25% wolf zie ik echter heel duidelijk een lichtpuntje.

Meer schapen!

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 10:49 Reageer op dit bericht

Zondag 17 maart 2019

Falco en de verkiezingen deel 1 / 2

Beste boeren, burgers en buitenlui,

Vanochtend ben ik heel vroeg opgestaan. Het was een hele goede morgen om met het CDA te spreken, winderig, fris en vooral nat. Bij het eerste miezerige zonnestraaltje heb ik geprobeerd de verkiezingslijsten door te nemen. Te weinig lichtpunten en te kleine lettertjes.

Kies voor doen, zegt de VVD, dus ben ik naar buiten uitgeweken.

Wat een lellen van vellen. De wind kreeg er vat op. We hebben geen windmolen op het terrein om die wind weg te kunnen vangen.

Dan de poten er maar op.

Voor een totaalvisie had ik de stemwijzer geraadpleegd. Daar was ik geen Kong mee opgeschoten.

Overal is geld voor nodig, plannen realiseren zichzelf niet (VVD), dus ik ben maar begonnen met graven. Je weet maar nooit, wat er in de grond zit, Als ik doorgraaf heb ik een tunnel tot Nieuw-Zeeland en kan ik misschien kerkgangers redden. Misschien een zinloze onderneming, want van de PVV en het Forum voor Democratie moeten ze toch weer terug.

Dan maar even aanpakken (D66) en de waterstand inspecteren. Volgens mij is die zeker niet te laag meer, want het water zakt hier niet meer weg. Men klaagt zich suf over tekorten. Vergeten wordt, dat de natuur zichzelf herstelt. We doen hartstikke ons best om alles te verpesten. Wij denken aan morgen. Dus doen wij vandaag. (D66)

Moet je eens kijken, hoe schitterend de natuur hier is.

Het mos is het gras aan het verslaan, als wij ons er maar niet mee bemoeien.

De benzinedampen vellen de bomen niet. Dat doen de natuurorganisaties wel met de vernietigende actie hei voor bomen.

Ik vel ook wel eens een boom, als ik er zin in heb. Dat heet echter verantwoord bosbeheer.

De PvdD wil de jacht verbieden.

Niet nodig. Alles wat eetbaar langs rent zie ik en vang ik op.

Dat is wel eens flink aanpoten. Zeker met harde wind tegen.

Ik ben nu eenmaal van de totaalvisie (FvD): beschouwen, overpeinzen en vooral “zeker zijn”. (PvdA)

Zo ben ik heel zeker, dat de sociale woningbouw op dit terrein prima in orde is en niet uitgebouwd hoeft te worden. Wel sta ik wat meer openheid voor. De doorstroming zou dan gewaarborgd zijn en mijn voedselaanbod welkom gevarieerder.

Het plaatselijke zorgstelsel is hier ook prima in orde. De duiven hebben de beschikking over een zorgkruk en een tiny house.

Ook is er altijd schoon drinkwater, niet vervuild door medicijnen, want die geven wij hier niet.

Met mijn imponeergedrag zorg ik, dat slechteriken buiten de deur blijven.

Met behulp van slogans weer ik een slecht milieu. Althans dat denk ik. Zo denken al die partijen er waarschijnlijk ook over.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 16:58 Reageer op dit bericht

Zondag 17 maart 2019

Falco en de verkiezingen deel 2 / 2

Door de stemwijzer te raadplegen zie ik helaas door de bomen mijn bos niet meer en toch moet ik stemmen.

Ik ben ontstemd.

Ik gooi woensdag een hondenkoekkie op het stembiljet en zie wel waar die uitkomt. Ik ga met mijn bal toch wel een mooie toekomst tegemoet. Ik word immers nooit 50+. Komt het koekkie op een stomme partij, dan gooi ik wel overnieuw.

Al zou alles naar de knoppen gaan, hier zitten ze alweer met voldoende water en in schone lucht.

Veel wijsheid dus met stemmen en trap er niet in (in die plassen dan..)

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 16:55 Reageer op dit bericht

Maandag 18 februari 2019

Falco en de slipjacht deel 1 / 3

Hallo allemaal,

Afgelopen zaterdag ging mijn bazin naar een slipjacht. (Never a dull moment) Daar had ik nog nooit van gehoord. Ik ga namelijk altijd zonder slip op jacht. Uitsluitend in mijn vel en dan ook nog als ik er goed in zit. Mijn vriendinnen zijn nu loops en ik zie ze gruwelijk worstelen met een slip. Ik was dus erg nieuwsgierig, hoe zo’n pikante jacht er uit ziet, maar mocht wel mee onder de voorwaarde, dat ik in de auto bleef zitten. Ik kan nu eenmaal niet beloven niet naar paarden te blaffen en geen strijd aan te gaan met tig honden, die op me afkomen. Ook is het moeilijk om me niet bij snel jagende honden aan te sluiten.

Ik zat dus undercover op de achterbank. Kon vanachter mijn raam gelukkig alles goed bekijken.

Het verzamelpunt was op het parkeerterrein van een restaurant. Voor niemand kennelijk een brug te ver.

Ik werd vrijwel direct begluurd vanuit een grote wagen.

Dubbeldeks.

De sterke geur van honden werd geen strobreed in de weg gelegd. Daar stonden ze op. Zat ik toch maar comfortabel op mijn autobank. Ik vroeg me af of die honden allemaal straks hun slip nog moesten gaan aantrekken. Zo te bespeuren zat alles nog uitsluitend in eigen vacht.

Aan de andere kant werd ik begluurd door een wit paard.

Ik denk, dat ze me niet zo aantrekkelijk vond. Ze keek nogal wild naar me.

Even verderop stond een zwart paard met een heel vreemd lijf. Had zijn voorbenen wel heel hoog zitten.

Er werd druk achterwaarts uitgeparkeerd. Best moeilijk voor die paarden zo zonder zijspiegels.

Vermoedelijk kwam dit beest net uit bed. Hij had z’n deken nog om.

In de trailers was druk gepoept.

Die verrukkelijke paardenvijgen werden onderaan het hek weg gecamoufleerd. Het leek me inderdaad teveel voor een poepzak en niet te doen om dat daarna in die kleine kontzak te doen. Ik had ze ook wel willen opruimen. Best in voor vrijwilligerswerk.

Van de zenuwen stond er een paard te plassen. De wind had er even vat op, maar het bereik was te kort om de voorbenen te halen.

De dekens werden weggehaald, de paarden opgezadeld, van het juiste tuig voorzien en het feest kon beginnen.

De mannen op de paarden hadden nagenoeg allemaal een rood jasje aangetrokken. Het was net alsof ze in een sprookje reden. Ook hadden ze zwarte pannen op hun hoofd gezet. Waarschijnlijk inductie om onderweg een eitje te kunnen bakken.

Het spannendste voor mij was het uitladen van de honden. Achtentwintig stuks zwartbruin. Of ze er veel zin in hadden was tegenstrijdig vast te stellen. Veel pit om vooruit te komen, maar ze lieten de oren erg hangen.

Vier ruiters te paard met zwepen tot op de grond moesten de meute in toom houden. Bleken het BLOEDHONDEN te zijn.

Ik had te vroeg medelijdende gedachten over die zwepen. Bleek, dat ze nooit geslagen werden. De zwepen werden alleen maar als aanwijzers gebruikt. Door elke dag te trainen reageerden de honden op de wijze van bewegen en vasthouden van de zwepen. Zeer subtiele opvoeding. Zal bij mij niet lukken.

Nog fit als hoentjes (daarom probeerden ze waarschijnlijk ook het water in te springen) gingen ze op weg naar de eerste run van zeven kilometer.

Althans, nadat de laatste hond de oever weer had bereikt.

Heel misselijkmakend idee, dat ik niet mee mocht doen, al was het een vossenjacht. Reevlees past nou eenmaal beter in mijn bek.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 16:21 Reageer op dit bericht

Maandag 18 februari 2019

Falco en de slipjacht deel 2 / 3

Er waren twee paarden, die vooruit draafden met iets achter hun kont aan. Een lap aan een touwtje. Daar hadden ze een flesje vossengeur over uitgegoten. Bleek die Swiffer, die ze voortsleurden, dé slip te zijn. Was ik daarvoor op de achterbank beland? Nepvos, nepslip. Bleek ik in fakenews te zijn getrapt.

Toen die nepvossenslip het spoor had getrokken moesten de honden dat spoor gaan volgen en de paarden gingen daar dan weer achteraan.

Compleet gestoord, die hele karavaan. De honden sjeesden slingerend en heel gemakkelijk over de weidegronden luid en diep blaffend hun neus achterna. Waren vast in de waan, dat het om een echte vos ging. Je reinste misleiding.

Die linksvoor was de leider: Hillman. Had een ambtsketting om. Dat noemen ze onderscheidend. Een paar meter achter hem rende een hond met een joekel van een bult op zijn nek. Die was, denk ik, topzwaar, want hij helde nogal voorover.

Bij de eerste sloot werd druk gefierljept. Zonder stok ging dat ijzingwekkend goed, al moet ik erbij zeggen, dat de slootjes smal waren. De landeigenaren hadden wel hun vee van de weiden gehaald en gedeeltes van de afrasteringen verwijderd om een omgekeerde shutdown te voorkomen.

Na de eerste run werd een grote flapoor van het veld gedragen. Had zijn poten kennelijk overspeeld. Een hele hijs voor die vrouwen.

Na een korte pauze ging men vol goede moed de tweede run in. Ik vroeg me af, of er wel eens een hond de lucht was ingevlogen na een trap van een paard. Knap staaltje samenwerking. Ik hou wel van mijn shetlanders, maar ga echt niet tussen hun hoeven bivakkeren. Hun hoeven zitten mij te los.

De aanblik van de jacht was om te kwijlen. En ik maar zitten in die auto. Kwijlend dus.

De meute kon na afloop van de run zo de sloot in. Dat was een goede coolingdown.

En passant werd er nog een kleimasker genomen.

Een ruiter werd op zijn paard getild na een pitstop. Hij had een hoofdstel naar de knoppen geholpen. Er stonden geen keukentrapjes langs de weg. Blokker miste hiermee een gerichte reclame-kans.

Ook voor wat betreft die pannen.

De hele carnavalsoptocht vertrok na de tweede run naar een boerenschuur om te laven De honden gingen achter hekken. Ze waren moe. Soms was er geen kop of kont meer te ontdekken.