Falco

Dinsdag 25 juli 2017

Falco's boomzaagdag

Beste allemaal,

Voor je rust moet je hier absoluut niet gaan wonen. Ik ben wel eens jaloers op een benchhond, die maar twee bomen nodig heeft: één om tegen aan te piesen en één om onder te poepen.

Vandaag was het boomzaag- en veel herriedag.

Met deze boom is het allemaal begonnen.

Een lariks, die de geest had gegeven. Hij was wel meer dan dertig meter hoog. Paste kennelijk niet meer in de groep en ja, dat weet je, dan moet je er uit.

Ze weten hier erg van wanten. Groot materieel rukte uit. Het leek wel de Zwarte Cross. ‘t Ging wel niet zo hard,

maar het liet z’n sporen wel na.

‘t Schijnt in de wereld van mijn bazin zo te zijn, dat als je het ene weer goed maakt, het andere fout gaat.

Het werd voor mij een hele dag “bench-hangen”. Was ik buiten geweest namelijk, dan had ik zulke sporen over mijn rug kunnen krijgen en dan maak ik een verkeerde indruk.

Ik ben nergens bang voor en daar was mijn bazin juist zo bang voor. Heel ingewikkeld allemaal.

Enfin, vanachter het raam kon ik zien, dat er af en toe een vent in de boom hing.

Met een kattenbak er onder. Altijd handig als je nodig moet.

En opeens stond de boom er niet meer. Ik zal hem missen. Ik kon altijd zo onopvallend achter hem zitten om wat te laten vallen.

Aan het eind van de middag mocht ik pas buiten gaan kijken, wat ze in de tuin en in mijn ziel hadden aangericht.

Even dacht ik, dat Kaytie onder een boom was verpletterd. Was heel goed geweest voor de muizenstand.

Muizen verlaten een zinkend schip en blijven beslist niet zitten onder een vallende boom. Kaytie kan nog niet mee doen aan
" De Slimste Hond ", denk ik.

Het neerhalen van een enkele tak had een ware ravage aan gericht op mijn speelveld.

Ik wist niet wat ik zag. Het was opeens wel heel snel herfst.

Dus ben ik meteen op onderzoek uit gegaan. ‘t Rook lekker vers. Ik ben gek op hout.

Met de kracht van 125 kilo per vierkante centimeter heb ik een stuk eiken gehakseld.

Die kracht heb ik van mijn wolvenkant.

Ik heb de veerkracht van de boom nog gemeten. ‘t Kon slechter.

Daarna heb ik het spel oerwoudje gedaan.

Bungeegejumpt op de grond.

Verstoppertje gespeeld.

Mij verdekt opgesteld.

M’n toilet gedaan.

En liggen peinzen, dat het leven hier zo slecht nog niet is.

Ik zie namelijk tussen de bomen het bos weer. Gelukkig heb ik er meer dan twee.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 25 juni 2017

Falco en het vreemde weer

Beste Bloggers,

Donderdagavond ontstond hier boven in de lucht iets heel vreemds.

Er hingen ineens darmachtig gevormde watten boven mijn wolvenkop.

Ik moest snel naar binnen van de bazin. Ze heeft de touwtjes soms goed in handen. (Denkt ze) De 25% wolf die in mij zat vond het ook verstandig om een schuilplaats op te zoeken.

Het was trouwens daarvoor al de hele dag knap heet buiten. De krul van mijn staart kon ik er af en toe niet eens meer in houden.

Zeker niet, toen ik ook nog een ganzennek moest opeten. In mijn staart zat toen waarschijnlijk die 25% Duitse herder.

Vreemd, hoor, als je zo’n mengelmoes in je hebt. Het kan dan alle kanten op gaan. Die 50% poolhond in me had het met de hitte best moeilijk. Dat werd dus veel hijgen, weinig rennen en rustig liggen.

Ik heb me maar getroost door te beseffen, dat rennen voor een slee waarschijnlijk ook veel gehijg geeft, al is het bar koud.

Uit die vreemde wolkengezwellen boven het dak kwam, nadat we veilig binnen waren, een enorm donker geluid. Kaytie schrok zich lam. Ze begon te hijgen en te trillen. Dat verschijnsel had ik nog nooit eerder bij die meid gezien. Costa en ik bleven (natuurlijk) kalm en zaten haar met stomme verbazing aan te kijken.

Tussen het lawaai en ons zat toch een dak. Niks dus om je druk over te maken. Kaytie had daar kennelijk andere ideeën over.

Door de ramen in de woonkamer was te zien, dat iemand, denk ik, druk bezig was met een lasergun. Dat ding moet zeker enige malen van grote hoogte op de grond zijn gevallen, want het gedreun was zeer heftig. Het knetterde zelfs. Zeker de stekker van het apparaat er niet op tijd uitgetrokken.

Ik kon me niet herinneren, dat er op ons weerbord buiten iets stond over extra licht en veel gedreun.

Toen alles achter de rug was bleek het touwtje allen maar nat. We hebben dus gewoon een flinke bui regen gehad. De brandlucht, die van de Lemelerberg kwam, zal wel een andere oorzaak hebben gehad.

Ik heb toch maar een eigen ontwerp voor een completer weerbord gemaakt:

Staart droog
Staart nat
Staart slingert
Staart wit
Staart stijf
Staart zonder krul
Staart in brand
Staart weg

zon of ik ben pas wakker
regen of ik heb gezwommen
wind of er komt een bekende aan
sneeuw of de verf was nog nat
vorst of ik zie een vijand
erg heet of ik krijg op m’n donder
ingeslagen bliksem of te dicht bij barbecue
dat zou erg zijn

Bij nader inzien is het wel ongemakkelijk om dat bord met eigen staart op te hangen.

Na het rare weer heb ik mijn speeltjes gecontroleerd op eventuele schade. Dat moet namelijk voor de verzekering. Mijn voetbal was niet heftiger aan flarden dan toen Costa hem had gemold.

Ook de muizenluchten zaten nog in de houtwal.

Ik heb Kaytie geadviseerd even rust te nemen op het bankje. Kon ze zien, dat de wereld echt niet veranderd was.

De kevers zaten nog in de buxus.

Dat was jammer.

De vissen nog in de vijver. De stand van het vijverwater houd ik trouwens bij. Is die te hoog, dan drink ik, is die te laag, dan weet ik ook wat mij te doen staat.

Er lagen wel overal takjes op de paden. Die heb ik vakkundig weggeknauwd. Transport met klef weer is niet aan te bevelen.

De planten waren ook niet meer te droog. Die konden er weer een dagje tegen.

De greppels stonden niet vol water. Geen koe trouwens te zien. Communicatie met de buren was dus uitgesloten.

Dus: sein meester! De verzekeringsmaatschappij kan weer blij zijn. We zijn er allemaal heelhuids doorheen gerold!

Poot van Falco!

Geschreven door Falco de Tamaskan om 15:52 Reageer op dit bericht

Zondag 18 juni 2017

Excuus van Falco deel 1 / 2

Beste Bloggers,

Ja, het is inderdaad een tijd geleden, dat ik iets van me heb laten horen en nee, ik maak niet veel mee wat het vertellen waard is.

Ik kan namelijk ook niet alles gaan vertellen. Dan krijgen jullie waarschijnlijk een verkeerd beeld van mij en dat kan ik mijn ras niet aan doen.

Het zou mensen kunnen afschrikken om een puppy aan te schaffen als ik bijvoorbeeld vertel, dat ik iedere morgen eerst naar de schuur loop om te kijken wat voor weer het wordt.

Vandaag hing het touwtje droog. Dan weet ik, dat ik me niet erg hoef in te spannen.

Handig zo’n weermeter. Hebben ze hier allemaal. Hoef ik niet eerst naar Buienradar te kijken. Ik doe net als de boeren hier. Kijk naar het touwtje en dan naar de lucht. Door die twee te combineren word ik een aardige weerwolf.

Vanochtend heb ik met Costa sporen gevolgd richting rattenval. Ik kan eigenlijk niet vertellen, dat ik gisteren samen met Kaytie een hele grote bruine rat in de val zag en dat wij hem beiden op weg naar de hemel wilden helpen.
Onze begeleidingspassie daarin is dan niet te stoppen, ook niet als de bazin er tussen komt. Die krijst dan harder dan die rat.

Heel dom. Op de één of andere wijze stimuleert dat onze instincten. Helaas werd de kooi met een giek verwijderd, rat verdronken (of dat soms hartelijk is) en in de groene kliko geworpen. Hoop, dat Petrus daarin ook spreekuur heeft.

Dit kan ik toch eigenlijk niet in mijn blog vertellen?

Ook niet, dat ik bij het achterna zitten van die rat een avond daarvoor een plant een andere vormgeving heb gegeven.

Nu is het een padbedekker geworden. Falco’s grote tuinverbouwing zou mij goed kunnen gebruiken.

Moeder Marie vond dit ook al niet goed.

Moet ik verhalen over haar uiterlijk bij het zien van een ineens zeer luchtig varken?

Had ik slechts mijn Kong op laten stuiteren. “Plok” en de speklaag bleek te dun.

Waarom krijg ik dan zo’n ding? (Bij onheil kijk ik doodgemoedereerd opeens een andere kant op. Noemen ze strategie)

Moet ik dan ook gaan vertellen, dat ik altijd op muizenjacht ben? Kaytie helpt ze met één kaakklem tot de hemelpoort. Ik speel liever met ze en rol er als een deegroller overheen.

Doe ik ook met jonge vogels. Hap ik liefdevol uit de lucht, als ze vliegles krijgen. Wij krijgen hier in Overijssel in de nabije toekomst veel overlast door vliegveld Lelystad. Dan is het toch prima, dat ik hier het luchtruim controleer?

Helaas blijken die jonge vogels niet tegen mijn gebit te kunnen en van de binnenkant van mijn bek schijnen ze veel stress te krijgen. Als ik ze dan een likje geef en er over heen rol kunnen ze zo als pannenkoek in de pan. Moet ik dat dan ook gaan vertellen?

Gisteren vloog-ie nog.

Ik noem dit gedrag spelbederf.

Van de jonge kwarteltjes Speedy en Concalez blijf ik af. Die zijn eigen. Bovendien hebben ze scherpe bewaking van pa en moe. Geert Wilders kan daar jaloers op zijn, want ze zijn heel betrouwbaar.

Moet ik ook vertellen, dat ik de geit altijd haar hok in jaag?

Moet ze dat geitenpaleis ook maar niet af tuigen. Hier is geen renovatie meer mogelijk, slechts wederopbouw.

Ze zijn hier altijd bezig. Nu weer met de beukenhagen. Is het dan zo gek, dat wij honden ons hier zelf lopen te vermaken?

Kaytie ondermijnt banken met haar zoektocht naar ongedierte. Volgens mij niet erg. Hoef je niet meer op te staan, glij je er zo weer aan één kant vanaf.

Costa gebruikt banken als loerplaats. Ze loert dan op mij. Moet ik dan gaan vertellen, dat ze altijd met de bal op mij inbeukt?

Dat geloer op mij doet ze overal. Ik kom misschien in aanmerking voor plaatsing op de lijst van bedreigde diersoorten. (Subsidiemogelijkheden!)

Sta ik te plassen, begluurt ze me ook. Doe ik er gewoon extra lang over.

Ik moet van haar de bal ook altijd pakken. Dat noemen ze ‘samen optrekken’. Wacht maar. In een familie-opstelling komt zij er zeker niet goed uit.

Sinds ik groot ben wil ze Kaytie verdrijven. Ze vindt me kennelijk de moeite waard om voor me te vechten. Met z’n 3-en buiten is er dus niet meer bij. Zeer stom van haar. Nu kan ze af en toe jaloers door het raam naar ons staan kijken.

Hoe wij huishouden in de voortuin.

Ik heb al tegen Kaytie gezegd, dat zij in de leer moet bij die stierenvechter en goed uitkijken moet gaan leren bij die stokstaartjes. Die dingen hangen hier niet voor niets aan de muur.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 16:01 Reageer op dit bericht

Zondag 18 juni 2017

Excuus van Falco deel 2 / 2

Enfin, ik kan Costa wel aan. Ze durft in ieder geval van mij niets af te pakken.

Als ik haar zat ben, ga ik er gewoon bij liggen. Een knappe, die mij dan overeind krijgt.

Jullie zien: weinig nieuws hier.

Het wordt vandaag heel heet. Gelukkig is er water.

Ik moet de bak wel delen met Costa, dat mag. Ik hoop nog altijd op een romance, ondanks al die ruwe dates.

Ik geef de helft van mijn kinderen wel Ritalin.

Als het nog warmer wordt ga ik lekker tukken onder de airco in huis. De ene keer met Kaytie,

de andere keer met Costa.

Ik zal maar niet vertellen, dat ik dan soms zachte scheetjes laat, die niet zouden misruiken in een varkensstal.

Vanuit hier de groeten, ook van Costa

en van Kaytie

en van de tuin!

Geschreven door Falco de Tamaskan om 16:01 Reageer op dit bericht

Zondag 9 april 2017

Falco de Tuintam deel 1 / 2

Beste allemaal,

Jullie hebben een tijdje niets van me gehoord. Ik zat nogal in de verharing. Je bent dan niet op z’n mooist en jullie oog wil ook wat.

Dit is een pluk van m’n lijf. Even rollen in een dooie muis en je laat een haarstuk achter. Je draait je kont nog niet om of een vogel pikt een snavel vol van je ouwe jas om er een nest van te bouwen. Net drones met een dichtbij-camera. Je ziet ze niet en zo landen ze achter je.

Ik hou van tuinieren. Ik sta hier midden tussen de planten te verticuteren. Ik houd de aarde luchtig met mijn nagels en pluk groen en bloem om mijn maagflora bio op te vrolijken.

In het bos doe ik dat ook, alleen wat heftiger. Het is daar ook niet goed aangeveegd.

Ik hark daar stevig en grondig na het ledigen van m’n blaas.

Ik tank daartoe water uit mijn eigen vijver.

En kan daardoor de planten beter water geven.

Daar is mijn bazin niet zo blij mee. Ik pies het liefst tegen heggen. Ze klaagt er over, dat vooral de buxushagen bruin worden. Onzin. Er is veel zon geweest. Ook op de hoeken.

(Haar neus is nu ook bruin en dat komt echt niet door mijn bronwater)

Er lopen hier nu eenmaal twee teven rond, die van mij verwachten, dat ik me als man gedraag en daar hoort het uitzetten van mijn vlaggen bij. Als de koning eerdaags jarig is, is iedereen er blij mee.

Ik ben vaak echt nuttig bezig. Sleep dagelijks vrachten hout het terrein op en haksel de lange stukken, indien ik dat nodig vind.

Vooral die kleine stukjes doen het goed in de grasmaaier. Het knalt dan alsof er weer een ree op de Lemelerberg wordt afgeschoten.

Die berg is trouwens mijn achtertuin. Ik mag daar niet los en dat is natuurlijk raar, als een ree wordt neergehaald en ik daar eerst niet achter aan mag. Ik ruik ze altijd overal. Ik ben gek op miljoenenjacht.

Ik loop daar over het reeënpad en dat is op

zich al illegaal.

Maar ja, de kortste weg naar huis, hè? Die reetjes hebben vast ook geen bril op. Zouden ze hier niet lopen.

Op de berg lees ik samen met Costa de krant.

Je moet het nieuws nu eenmaal bijhouden. Wie heeft er gelopen, wie heeft er het lef gehad er iets achter te laten, wie ruikt er erg lekker.

Soms is het zo lekker, dat ik geen afscheid kan nemen. (En die idioot aan de andere kant maar trekken)

Laatst tilde ik m’n poot op en tja, daar lag-ie....

Ik heb wel even gekeken, of er geen boswachter aan kwam.

De kust leek veilig.

Zowel links als rechts.

In observeren ben ik overigens erg goed. Daar neem ik gewoon mijn moment voor. Vooral in de zandverstuiving zit het lekker. Geen gezeur aan je kont van takjes en stijve hei.

Je kunt dan leuke objecten, die je van verre ziet, naderhand van dichtbij gaan bekijken. Gisteren barstte het van de krentenbomen, die in bloei staan.

Waarom ze zo heten, weet ik niet. Ik heb geen krent gezien.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 18:30 Reageer op dit bericht

Zondag 9 april 2017

Falco de Tuintam deel 2 / 2

Thuis kan ik bij dit bankje het halve terrein goed overzien. Als ik bejaard ben, plant ik hier wat geraniums.

Ik houd ook de bijenstand scherp in de gaten. Ik heb vast honing aan mijn kont, want ik zie ze tegenwoordig overal om me heen.

Ik heb er een harde kop in of het hier ooit wel eens bij-vrij wordt. Bovendien is het hier vaak hommeles. Die komen letterlijk uit de grond.

Fantastisch om daar mijn poot op te zetten.

Moet Costa niet in de buurt zijn. Die begint altijd een bal in me te douwen. Alles wat Costa doet is wild en woest.

Ik probeer haar vaak te paaien.

Om één momentje rust te hebben, voordat ze weer losbarst. Ik noem haar Erdo Gans. Altijd provoceren.

In het bos is zij juist rustiger. Ik trek als een bezetene aan de lijn om verderop te kunnen lopen, maar zij wenst buiten de poort opeens het dametje te zijn. Niet achter het wild aan, gezeglijk zijn. Je wordt er soms misselijk van. (Neem ik maar weer een pluk grassprieten) Ik ben van plan mee te doen aan Boer zoekt Vrouw. Ik boer hier goed. Daar kan Yvon Jaspers geen bezwaar tegen maken. Ook kan ik aantonen, dat ik geen gelegenheid heb om buiten de poort mijn geluk te zoeken. Ik word daar altijd aan het lijntje gehouden. Met zo’n knappe kop, die ik heb,

krijg ik vast een bench vol brieven. Een week met drie vrouwen moet toppie zijn. Ik hijg al bij het idee van het keuzemoment!

Als we na een lange wandeling weer bijna thuis zijn en door de bomen ons huizenpark weer zien,

moeten we netjes aan de kant van de weg gaan zitten.

Costa doet dat natuurlijk wel en ik niet. Ik

ben gewoon een
dwarsligger

Altijd weer blij, dat ik thuis mijn vermoeide lijf weer onder de aarde kan laten gooien door dat eeuwig naar muizen op jacht zijnde wit op zwart geval. Of zwart op wit geval. Ik weet het ook niet meer precies. Ik ben nog moe van het anderhalf uur lijntrekken.

Prettige dag verder,

poot van Falco

en een tulpje uit mijn tuin.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 17:54 Reageer op dit bericht

Dinsdag 21 februari 2017

Falco heeft geen tantes meer

Ik heb een straf weekje achter de rug.

Laat ik beginnen met te zeggen, dat ik geen tante Costa en tante Kaytie meer wil zeggen.

Voortaan a.u.b. zonder tante er voor. Ik leg het even uit.

Het begon een paar weken geleden al. Costa en Kaytie, toen nog tantes, deden veel vaker dan anders een plasje.

En elke dag begon dat lekkerder te ruiken. Zien doen, doet doen, dus ik begon zelf ook steeds tegen meerdere obstakels mijn achterpoot op te tillen.

Heggen, kliko’s, hekken, bloempotten, alles kreeg een spriets. Zelfs binnen in huis gaf ik een keer de tafelpoot water.

Mijn bazin was toen helemaal niet aardig tegen mij. Dom, hoor. Ze had helemaal geen begrip voor mijn ontwikkeling als man, althans niet binnenshuis.

De tantes deden steeds vreemder tegen me, één kreeg een badpak aan (was zeker ook aan het sprietsen)

en de ander begon tegen me aan te flemen.

Zo lief was ze nog nooit tegen me geweest.

Ik verloor er helemaal mijn eetlust door.

Kwam door die indringende geuren, die mijn neus bereikten.

Ik was gewoon mezelf niet meer.

Ik werd verleid dingen te doen, die ik nog nooit had gedaan.

Zo maar ineens wilde ik de dames onder mij hebben.

Dat mocht dus niet.

Vandaar dat badpak van Costa

en die

bench van
Kaytie

Ik vond er geen barst aan.

Moest ook nog mijn tuig de hele dag om. Konden ze me los trekken, werd er gezegd. Alsof ik een tanker op een zandbank was.

Ik heb vijf dagen lang nog nooit zoveel keren in bloembakken en op vensterbanken gestaan. Ik mocht namelijk niet meer gelijk met de twee dames uit.

Ik kreeg het er af en toe heel warm van tussen de opkomende krokussen.

Heb nog geprobeerd door dubbel glas heen te komen.

En door deuren.

Costa probeerde dat aan de ene kant en ik aan de andere. Vandaar die stoel op de plek, waar hij anders nooit staat.

Ik heb af en toe gehuild als een echte wolf, als ik niet samen met een dame mee uit mocht. De buren wonen op vijfhonderd meter en een kilometer afstand, dus die hebben geboft!

‘s Nachts lag ik letterlijk bekaf in mijn bench naast die van Costa. Kon ik haar goed in de gaten houden en hoefde ik niet te huilen. Er kon geen geflipte reu het vaderschap komen aanbieden.

Met al die barrières, die voor mij werden opgeworpen is het begrijpelijk, dat ik over negen weken geen kroost kan gaan verwelkomen.

Jammer, volgende keer beter. Al moet gezegd worden, dat ik eigenlijk te goed ben voor die dames hier.

Wereldwijd staan er vast knappe Tamaskaanse wijfjes op nageslacht van mij te wachten. Mijn staart is toch geweldig!

Vandaag ben ik weer gaan eten, kilo’s lichter, maar die vreet ik er wel weer aan.

Ik voel me weer scharrelkiplekker!

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 28 januari 2017

Falco 1 jaar

Hoi,

Zo lig je nog met een serieuze blik in de luiers

en zo ben je vrolijk een jaar!

Ik heb een ballon gekregen, daar heb je wat aan. (Waar blijft mijn vleesbot????)

Lig je daarop te wachten in de keuken en al wat er komt, geen vleesbot!

Ook in de sneeuw ligt er niks voor mij verstopt.

Krijg je ook nog een belachelijke strik om.

Vrouwtje, wat dacht je van een taart met in het midden 1 vleesbot????

Ik doe mijn ogen stijf dicht. Zie ik een kluif, die er niet is. Hangt er ook nog een poes met cupcake en 1 jaar om mijn nek!!!!

Ook bij deze deur kan er nog geen botje af.

Ik heb het idee, dat ze verwachten, dat ik de hele dag met honger in de versierselen ga.

Ik wil een vleesbot! Ik zit er voor!

Ik wacht.

Eindelijk, daar is-ie!

Ik moet nu kauwen. Voor je het weet zit mijn verjaardag weer achter mijn kiezen.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 15:43 Reageer op dit bericht

Zaterdag 7 januari 2017

Falco en de sneeuw deel 1 / 2

Hoi,

Mijn hondenhart sloeg meteen over, toen ik buiten kwam en die nieuwe witte vloerbedekking er lag.

“Dat is nou sneeuw”, dacht ik: “Dat heeft mama Ylva ons verteld, toen we bij haar lagen te lebberen en zij ons voorlichting gaf.”

Ik weet het nog goed, ik lag in mijn blauwe bandje te genieten van die zoete melk.

De sneeuw zou net zo wit zijn als haar melk, fluisterde ze toen.

En daar lag het dan, de sneeuw, op mijn grasveldje....

Ik moest van de zenuwen direct plassen. Wist ik veel, dat het tapijt op die plaats gelijk vergeelde met in het midden een verbrand gat.

Ik keek mijn pool-ogen uit, toen ik verder liep.

Minder leuk detail was, dat de berg met ponykeutels was bevroren. Ik probeer er altijd stiekem in het voorbijgaan één te stelen, maar nu zat die verrekte keutel, die ik in de smiezen had, vast.

Het grindpad naar de pony’s lag helemaal verstijfd. Normaal rolt er van alles onder mijn poten door. Nu was het hobbelen geblazen.

Daar was mijn vriendin Roos. Even begroeten. “Buurvrouw, heb jij ook sneeuw?”

Ze keek me nogal stom aan. Kon ik weten, dat Shetlanders zich in de sneeuw net zo goed voelen als een wolf of poolhond in het Hoge Noorden.

Ik kon merken, dat tante Costa, als halve Belg, niet zo veel op had met sneeuw. Zij loopt in alle omstandigheden alleen maar met een bal, klem in de bek.

Geen bal soms aan, aan die tante.

Ze verwisselt nog wel eens van kleur, maar dat is dan ook alles. Ze daagt me altijd uit om die bal te pakken. No way dit keer.

Ik ging lekker even in de sneeuw liggen dromen van een grote slee. Ingespannen is het leuk om die te trekken (dat had mam Ylva ook verteld) en als er mensen in zitten kun je er ook zeer aangenaam achter aan rennen.

Daar schijnt Drs. P. een liedje over te hebben gezongen.

Ik besloot, na mijn moment van zelfreflectie (InSync en vol Mindfullness) tante Costa op te jagen, het bospad in, in een wedstrijdje om het hardst, met Drs. P. en die slee nog in mijn achterkop.

Tante Kaytie probeerde ons zeer fanatiek bij te houden, staart omhoog, ze kan best hard, maar ze heeft de onhebbelijkheid meteen te stoppen, als ze een muis ruikt.

Dus maar hard terug. Kijken, of ik assistentie kon verlenen.

Kom ik aan de overkant tante Costa weer tegen. Ze was chagrijnig, omdat ik niet met haar wilde ballen. Zeer vermoeiend, zo’n gedreven vriendin.

Ik weet dan altijd, wat er komen gaat. Mij ophitsen en een fel partijtje bekvechten beginnen, alsof ik van mijn tandsteen af moet. Had ik dus even geen zin in.

Ze bleef maar jennen en probeerde mij in de poten te krijgen.

Nou, dan ga je maar. Gebit tonen heb ik op de puppycursus geleerd en dat staat erg leuk als je het hogerop zoekt.

Tante begon er steeds lelijker uit te zien. Als ze zo doorgaat eindigt ze nog als een oude vrijster in een asielhok.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 7 januari 2017

Falco en de sneeuw deel 2 / 2

Zeg nou zelf, dat is toch geen Doutzen-Kroes-blik. Ik heb haar aangeraden een face-lift te nemen en haar wangen op te vullen met een paar muizen.

Overigens, Ik overweeg met mijn gebit naar een casting-bureau te gaan. Kan ik misschien in een tandpastareclame of in een Hollywood horrorfilm als weerwolf.

Onze gevechten duren nooit zo lang. Loeren op elkaar is veel comfortabeler. Het is altijd weer spannend, wie als eerste wegstuift.

Ik kan ook net doen, alsof ik het druk heb met iets anders. Dat heet negeren of misleiden.. Ik geloof, dat mijn tante hier alle ballen had verzameld.

(En dan nu zijn we al weer toe aan de derde bal...) Ze kan zo bij de Lotto gaan solliciteren.

Ze houdt ook altijd mijn andere tante in de gaten. Die mag ook geen stap verkeerd doen. Ze denkt, dat ze moeder overste is, maar dat klopt niet, want ze wil altijd bovenop.

Ik kan lekker met tante Kaytie graven. Kunnen we aan de muizen-tapas. Het zijn voor haar hele bekvullingen en voor mij hapjes van niks. Maar goed, het is leuk, dat zij het meeste graafwerk doet en ik dan kan liggen wachten tot er een muis ergens anders uit de grond komt of tussen haar poten doorrent, linea recta mijn lege bek in. Sublieme strategie gebleken.

Spannend hoor, die vlugge saté’tjes en ze hebben ook zulke aandoenlijke koppies. Ik ben wel verplicht mee te doen aan de jacht, anders zitten ze straks in huis mijn beloningsbrokken aan te vreten.

Ook moet ik het bos in de gaten houden en mijn geurvlaggen uitzetten (ik heb inmiddels een eigen geurlijn) om de vossen van het kippenhok af te houden. Zo heb ik hier mijn taken. Je moet jezelf ook een beetje onmisbaar maken en daarom blaf ik ook nog af en toe onverlaten uit. Ik word steeds beter in mijn bas. Huilen kan ik ook. dan zoek ik contact met mijn bazin of de maan. Mijn bazin loeit wel eens terug, de maan niet.

Ik moet niet alleen het bos aan de overkant in de gaten blijven houden. Ook de weg. Komt er niks van links, dan komt er wel weer wat van rechts. Zo train ik mijn nekspieren.

Ik lig nog maar aan het begin van mijn hondenbaan. Misschien win ik nog eens de Staatsloterij. Dan koop ik alle grond hier omheen en zestig reeën.

Kan ik de hele dag achter ze aan racen met de wetenschap, dat ze niet echt aan mij kunnen ontsnappen. Vang ik ze vandaag niet, dan spring ik er morgen wel één omver. Je moet kunnen blijven dromen. In de sneeuw

of stil op mijn kussen...

Allemaal een goed jaar. Het zal mij wel lukken!

Poot van Falco

P.S. Ik ga vooruit. Ik kan mijn tante Costa nu, als ik vol in mijn snelheid lig, inhalen. Vind ik erg knap van mezelf. Ik wens iedereen in 2017 ook zo’n voortgang toe.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Archief

Falco's boomzaagdag

Falco en het vreemde weer

Excuus van Falco deel 1 / 2

Excuus van Falco deel 2 / 2

Falco de Tuintam deel 1 / 2

Falco de Tuintam deel 2 / 2

Falco heeft geen tantes meer

Falco 1 jaar

Falco en de sneeuw deel 1 / 2

Falco en de sneeuw deel 2 / 2

Meer van Falco