Falco 1 jaar

Zaterdag 7 januari 2017

Falco en de sneeuw deel 1 / 2

Hoi,

Mijn hondenhart sloeg meteen over, toen ik buiten kwam en die nieuwe witte vloerbedekking er lag.

“Dat is nou sneeuw”, dacht ik: “Dat heeft mama Ylva ons verteld, toen we bij haar lagen te lebberen en zij ons voorlichting gaf.”

Ik weet het nog goed, ik lag in mijn blauwe bandje te genieten van die zoete melk.

De sneeuw zou net zo wit zijn als haar melk, fluisterde ze toen.

En daar lag het dan, de sneeuw, op mijn grasveldje....

Ik moest van de zenuwen direct plassen. Wist ik veel, dat het tapijt op die plaats gelijk vergeelde met in het midden een verbrand gat.

Ik keek mijn pool-ogen uit, toen ik verder liep.

Minder leuk detail was, dat de berg met ponykeutels was bevroren. Ik probeer er altijd stiekem in het voorbijgaan één te stelen, maar nu zat die verrekte keutel, die ik in de smiezen had, vast.

Het grindpad naar de pony’s lag helemaal verstijfd. Normaal rolt er van alles onder mijn poten door. Nu was het hobbelen geblazen.

Daar was mijn vriendin Roos. Even begroeten. “Buurvrouw, heb jij ook sneeuw?”

Ze keek me nogal stom aan. Kon ik weten, dat Shetlanders zich in de sneeuw net zo goed voelen als een wolf of poolhond in het Hoge Noorden.

Ik kon merken, dat tante Costa, als halve Belg, niet zo veel op had met sneeuw. Zij loopt in alle omstandigheden alleen maar met een bal, klem in de bek.

Geen bal soms aan, aan die tante.

Ze verwisselt nog wel eens van kleur, maar dat is dan ook alles. Ze daagt me altijd uit om die bal te pakken. No way dit keer.

Ik ging lekker even in de sneeuw liggen dromen van een grote slee. Ingespannen is het leuk om die te trekken (dat had mam Ylva ook verteld) en als er mensen in zitten kun je er ook zeer aangenaam achter aan rennen.

Daar schijnt Drs. P. een liedje over te hebben gezongen.

Ik besloot, na mijn moment van zelfreflectie (InSync en vol Mindfullness) tante Costa op te jagen, het bospad in, in een wedstrijdje om het hardst, met Drs. P. en die slee nog in mijn achterkop.

Tante Kaytie probeerde ons zeer fanatiek bij te houden, staart omhoog, ze kan best hard, maar ze heeft de onhebbelijkheid meteen te stoppen, als ze een muis ruikt.

Dus maar hard terug. Kijken, of ik assistentie kon verlenen.

Kom ik aan de overkant tante Costa weer tegen. Ze was chagrijnig, omdat ik niet met haar wilde ballen. Zeer vermoeiend, zo’n gedreven vriendin.

Ik weet dan altijd, wat er komen gaat. Mij ophitsen en een fel partijtje bekvechten beginnen, alsof ik van mijn tandsteen af moet. Had ik dus even geen zin in.

Ze bleef maar jennen en probeerde mij in de poten te krijgen.

Nou, dan ga je maar. Gebit tonen heb ik op de puppycursus geleerd en dat staat erg leuk als je het hogerop zoekt.

Tante begon er steeds lelijker uit te zien. Als ze zo doorgaat eindigt ze nog als een oude vrijster in een asielhok.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 7 januari 2017

Falco en de sneeuw deel 2 / 2

Zeg nou zelf, dat is toch geen Doutzen-Kroes-blik. Ik heb haar aangeraden een face-lift te nemen en haar wangen op te vullen met een paar muizen.

Overigens, Ik overweeg met mijn gebit naar een casting-bureau te gaan. Kan ik misschien in een tandpastareclame of in een Hollywood horrorfilm als weerwolf.

Onze gevechten duren nooit zo lang. Loeren op elkaar is veel comfortabeler. Het is altijd weer spannend, wie als eerste wegstuift.

Ik kan ook net doen, alsof ik het druk heb met iets anders. Dat heet negeren of misleiden.. Ik geloof, dat mijn tante hier alle ballen had verzameld.

(En dan nu zijn we al weer toe aan de derde bal...) Ze kan zo bij de Lotto gaan solliciteren.

Ze houdt ook altijd mijn andere tante in de gaten. Die mag ook geen stap verkeerd doen. Ze denkt, dat ze moeder overste is, maar dat klopt niet, want ze wil altijd bovenop.

Ik kan lekker met tante Kaytie graven. Kunnen we aan de muizen-tapas. Het zijn voor haar hele bekvullingen en voor mij hapjes van niks. Maar goed, het is leuk, dat zij het meeste graafwerk doet en ik dan kan liggen wachten tot er een muis ergens anders uit de grond komt of tussen haar poten doorrent, linea recta mijn lege bek in. Sublieme strategie gebleken.

Spannend hoor, die vlugge saté’tjes en ze hebben ook zulke aandoenlijke koppies. Ik ben wel verplicht mee te doen aan de jacht, anders zitten ze straks in huis mijn beloningsbrokken aan te vreten.

Ook moet ik het bos in de gaten houden en mijn geurvlaggen uitzetten (ik heb inmiddels een eigen geurlijn) om de vossen van het kippenhok af te houden. Zo heb ik hier mijn taken. Je moet jezelf ook een beetje onmisbaar maken en daarom blaf ik ook nog af en toe onverlaten uit. Ik word steeds beter in mijn bas. Huilen kan ik ook. dan zoek ik contact met mijn bazin of de maan. Mijn bazin loeit wel eens terug, de maan niet.

Ik moet niet alleen het bos aan de overkant in de gaten blijven houden. Ook de weg. Komt er niks van links, dan komt er wel weer wat van rechts. Zo train ik mijn nekspieren.

Ik lig nog maar aan het begin van mijn hondenbaan. Misschien win ik nog eens de Staatsloterij. Dan koop ik alle grond hier omheen en zestig reeën.

Kan ik de hele dag achter ze aan racen met de wetenschap, dat ze niet echt aan mij kunnen ontsnappen. Vang ik ze vandaag niet, dan spring ik er morgen wel één omver. Je moet kunnen blijven dromen. In de sneeuw

of stil op mijn kussen...

Allemaal een goed jaar. Het zal mij wel lukken!

Poot van Falco

P.S. Ik ga vooruit. Ik kan mijn tante Costa nu, als ik vol in mijn snelheid lig, inhalen. Vind ik erg knap van mezelf. Ik wens iedereen in 2017 ook zo’n voortgang toe.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 24 december 2016

Falco's 'foute' kerstverhaal deel 1 / 2

Hoi,

Nauwelijks tijd gehad om iets van me te laten horen. Er gebeurt hier altijd zoveel.

Mijn vrouwtje had een nieuw tuig voor me gekocht. Had van mij echt niet gehoeven. Ik heb een hekel aan al dat verband om mijn lijf. Ik loop liever in natura rond.

De bazin schijnt het niet prettig te vinden, als ik trek. Maar wat denkt ze nou eigenlijk? Ik ben voor de helft een sledehond en moet gewoon aan mijn conditie werken.

Nieuw tuig dus, met de aansluiting voor de riem van voren! Zie je het voor je? Nou, ik dus liever niet. Trek ik, dan kom ik schuin te liggen en zie ik weer alles, wat ik net daarvoor ook al heb gezien.

Krijg je zo’n onbestendig déjà vu gevoel van.

We lopen dus in het bos met dat foute tuig. Na een kilometer scheef te hebben gelegen, dacht het vrouwtje kennelijk, dat ik voorgoed geremd was. Ze deed de riem weer op mijn rug vast. Klinkt er een schot van rechts.

Jachtseizoen. Die schoten doen me niks, die hoor ik regelmatig.

Komen er toch opeens twee reeën met een rotgang voor mijn snoet langs!

Die jagers hadden gemist. Nu was het mijn beurt. Tenslotte ben ik voor 25% hongerige wolf. Bazin heeft het gered door een boom te omklemmen, maar ik moet van haar laten weten, dat haar linkerarm iets langer is geworden en

dat ze mij erg ongehoorzaam in mijn instincten vindt. Dat zigzaggen met mijn neus op het spoor nadat ze de boom weer had losgelaten, beviel haar ook niet echt. Ruiken mag wel, maar niet met een snelheid van een kart-racer.

We waren dus weer snel thuis.

Alles is anders de laatste tijd. Er is van alles binnen de hekken gesjouwd. Ik schijn niets goed meer te kunnen doen, want er is veel op mij gemopperd. Ik hou gewoon niet van verandering. Het was hier net Rob’s grote tuinverbouwing.

Er stond opeens een boom. Die heb ik twee keer omgegooid. Nu is hij zwaar verankerd en toch mag ik er niet tegen aan piesen.

Er was ook opeens een pinguïn. Het vroor niet eens! Ze hebben hem ook maar hoog gezet. Ik wilde hem het hele terrein laten zien. We hadden nog geen ijsschotsen in de vijver, maar gaat het vriezen, dan douw ik hem alsnog een wak in. Als halve poolhond weet ik gewoon, dat die beesten het gauw te warm hebben.

In de bloembak belandden zomaar een eekhoorn en iets wat voor een hert moest doorgaan. Ze hadden een soort acné op hun huid. Het stomme van alles was, dat die rare pukkels nog licht gaven ook. Alsof je met zo’n huidafwijking te koop moet lopen. Ik was maar onopvallend in het bos gebleven.

Toen er ook nog een boom in huis werd neergezet heb ik toch maar even aan tante Costa gevraagd, wat er nou toch allemaal aan de hand was. “Het wordt Kerst”, zei ze. “Dat betekent allemaal lichtjes, groen, rood, wit en de mensen gedragen zich dan anders”.

Nou, tante Costa ook. Die kwam ook al helemaal in hoger sferen!

Buiten zag het er ook zo langzamerhand nogal rood uit.

Ik heb toen besloten me maar helemaal niets aan te trekken van al die veranderingen en tante Costa maar af te tuigen in plaats van de kerstboom.

Toen ik met haar zo aan het bekvechten was overviel me ineens het ultieme kerstgevoel.

Ik besloot een kerststal te gaan bouwen.

Stuk voor stuk heb ik uit de hoge houtwallen stokken gesleept, met veel passie.

Helaas heb ik een stok door het glas van de broeikas heen (en weer) gemaaid. Stond even in de weg. Was gewoon niet hufterproef.

Soms lopen de dingen nou eenmaal wat anders. (En fout)

Van die stal is dus niets terecht gekomen. Elke keer werd ik ook nog door mijn twee tantes gedwarsboomd. Vrouwen mag je wel terecht wijzen, maar niet aan- of opvreten.

Binnen kon ik ook mijn kont niet keren. Die staande ganzenpaté’s waren niet voor mijn consumptie geschikt

en buiten was men ook niet van plan de kippen los te laten voor mijn broodnodige beweging en goede maagvulling.

Misschien moet ik Wakker Dier maar eens gaan bellen, dat die beesten altijd in detentie zitten. ‘s Nachts is een bench best comfortabel, overdag moet je de poten zo ver mogelijk kunnen strekken.

Ik heb dit echt niet gedaan, hoor! (Iemand was me voor)

En, vrouwtje, kijk! Ik mol echt geen herten. Daar heb ik tante Costa voor... (Die meid kan rennen!)

Vanwege mijn wilde gedrag en mijn scherpe wolfsklauwen, waarmee ik in een foute kersttrui ben blijven hangen, met fatale afloop, heeft men vandaag getracht mij de ware kerstgedachte bij te brengen.

Ik moest heel netjes gaan zitten, kreeg een aureool boven mijn kop en een boomkleed om mijn lijf. (Hoe verzint ze het)

Tante Costa heeft me echt uit staan lachen.

Ik moest blijven zitten, héél rustig, tot ik zou begrijpen, waar de Kerst over ging, over het geboren worden van een biologisch vaderloos kindje, dat de wereld moest verbinden, lief zijn voor elkaar, denken aan arme kindertjes, eenzame hondjes, hertjes die gedood worden om in de supermarkt te gaan liggen, eekhoorntjes met pukkeltjes, mislukte kerststalletjes, geen vaste bench- of verblijfplaats, kapotte ruit in de broeikas, gezelligheid thuis, vrede op aarde. Is dat laatste dan alleen met Kerst?

“Je denkt te diep door”, zei Kaytie: “Als het altijd vrede was, zou je ook niet Kerst hoeven te vieren. Dan is het elke dag Kerst.”

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 24 december 2016

Falco's 'foute' kerstverhaal deel 2 / 2

Toen zette tante Costa de aanval in, vrouwtje had alleen mijn boomkleed nog vast en ik ontkwam met dat engelding nog op. Helaas is het mij daarna ontvallen.

Ik zal beloven hem in gedachte af en toe op te hebben.

(En soms te lopen met de stok van Jozef)

(En tante Costa als Maria te behandelen)

(Ik hoop alleen niet op een onbevlekte ontvangenis)

(En tante Kaytie’s gevangen muizen niet in één keer op te eten)

(En de boom de boom te laten)

Een fantastische kerst met alles en iedereen, waar je van houdt!

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 20 november 2016

Falco's eerste (puberale) herfst deel 1 / 2

Tijd niets gehoord, hè? Dat komt, ik heb het druk. Er is hier altijd wel wat te doen.

Neem nou vanmorgen. Wind, bladeren en dan zie ik ineens een verschoven bloempot.

Die heeft dan de keuze, òf weer terug op zijn plek, òf hij gaat met mij mee.

Mijn bazin vond de uitkomst droevig.

Stom, natuurlijk, want ze weet, dat een Tamaskan er niet tegen kan, als hij buiten komt en er is iets veranderd.

Ik moet dan gaan zitten van haar en ze spreekt me dan toe.

Ik doe dan gewoon mijn ogen dicht. Zie ik niets, dat me niet bevalt en zeker niet haar gemene blik.

Ze vindt me een puber. Je moet weten, dat ik gisteren voor het eerst mijn poot heb opgetild! Ik zet het maar even dik, want dit is toch wel een mijlpaal.

Dat vond ze, geloof ik, wel leuk, maar niet, dat ik even later ook mijn poot heb opgetild tegen een stoelpoot, waar haar jas aan hing.

De jas heb ik trouwens helemaal niet geraakt, wel de vloer. Ik kon niet aankomen met de smoes, dat ik het niet op kon houden. Ze weet, dat ik dat een hele dag kan. Als ze mij meeneemt, dan pies ik pas als ik weer terug ben op eigen terrein. Ik zou zeggen: netter kan niet.

Zeg nou zelf, je bent jong en je wilt wat en dan lopen hier ook nog eens twee teven rond. Ze zijn wel niet loops, maar toch: oefening baart kunst.

Helaas heeft tante Costa nog niet gezegd: “Spring maar achter op bij mij”.

Vanochtend heb ik dat toch maar even wèl gedaan. Laat ze namelijk de bal los en kan ik hem pakken.

Tenminste, dat is de bedoeling.

Ze geeft me echter niet veel ruimte en moet ik weer iets anders verzinnen.

Resetten en doordouwen!

Die meid is ook zo snel...

Even slijmen en als dat ook niet lukt, ga ik maar met tante Kaytie op rooftocht.

Eerst bij het kippenhok muizen ruimen. Gevaarlijk karwei tegenwoordig. Je zult maar vogelgriep oplopen.

Vervolgens opgravingen doen bij de houtwallen. Die egels zitten heel diep. Als ik hard bijt hoef ik mijn lippen niet te laten fillen.

Mijn tactiek is: eerst de hele kop er in, Plaats bepalen.

Dan zakken met de hele handel en geduld hebben.

Vandaag leverde het niets op. Mijn tantes begonnen te drammen, dat ik mee moest.

Dat ouwe kreng links had die verrekte rooie bal nog en ik moest het doen met een aangevreten bal, die er uit zag alsof-ie drie dagen in de sneeuw had gelegen.

Daar wil ik dus niet mee gezien worden. (M’n kont tot daar aan toe)

Mijn puberale gedrag uit zich ook in niet luisteren op momenten, dat het mij goed uitkomt.

Ik ben namelijk verzot op keutels van die vier pony-wijven. Daar ligt een hele berg van in de bak.

Nonchalant en zeker niet opvallend neem ik daar wel eens een hap van af. Dat is gewoon meewerken aan het oplossen van het mestprobleem.

Wordt niet gewaardeerd. Vooral niet, als ik de bazin daarna een lekkere lik over haar snoet geef.

Ze heeft ook veel liever, dat ik drink uit mijn waterbak en niet uit de vijver of uit de emmer, die staat onder de regenpijp en waar zo af en toe een muis in wordt verzopen.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 21:53 Reageer op dit bericht

Zondag 20 november 2016

Falco's eerste (puberale) herfst deel 2 / 2

Uit voorzorg, ten behoeve van een hele preek, ben ik alvast maar weer gaan zitten.


Wel lekker, hoor, zo hoog en droog en dan vooral schuin gaan zitten. Hoef ik haar niet aan te kijken.

Ik mag ook niet blaffen naar de pony’s. De bazin snapt maar niet, dat ze dat juist heel leuk vinden.

Wie wil er nou geen aandacht? Ik roep ze toch gewoon bij me? Met die koeien van de buurman gaat

dat ook zo lekker.

Dus wat doe je dan, je gaat maar weer op sjouw. Naar de geit.

Die tut heet Jozefien. Ze staat me altijd aan te staren. Zegt niet eens bèh.

Ze heeft een prachtig chalet en hondenhok, dat ze geheel sjofel heeft geramd. (En ik mag niks)

Slechts mijn hulp wordt gewaardeerd bij het bladeren verplaatsen.

Ik duw de kar, zeg maar,

en tante Costa heeft zo haar eigen instrumentarium.

Die meid is zo snel in alles. Zij is mijn personal trainster. We doen elke dag wedstrijden. Wie er het eerste is.

Dat gaat me steeds beter af.

Ik heb natuurlijk wel een grote handicap. Die staart vangt veel wind.

Ik denk, dat ik binnen afzienbare tijd haar èn de baas ben èn sneller ben. Ik heb m’n poten er aan vol.

We klieren de hele dag door.

Niets fijner dan rotzooien in de bladeren en daar liggen er hier genoeg van.

Ik ben blij, dat ik nog niet in de herfst van mijn bestaan zit. Er valt dan wel veel van je af.

Hopen!

Uiteindelijk kreeg ik vandaag slinks de bal. Madame had iets anders in het snotje.

Ik ben hem helaas weer snel kwijt geraakt. Ik moest waken.

Ik ben zo lief tegen mensen en toch zijn ze bang voor me. Ik heb gewoon mijn uiterlijk niet mee.

Als er weer eens een motorclub op zondag langs raast hier, dan ga ik er maar achter aan.

Grof en stoer. Krijg ik vast ook zo’n leren jack.

Nou, ik moet nu mee de kippen (krijg ik misschien een eitje) en de geit voeren.

Ik zal proberen mijn hormonen onder controle te houden. Mijn vrouwtje proberen te gehoorzamen, niet meer tegen de stoelpoot plassen, de composthoop met rust laten, niet zachtjes in handen happen, die aan mijn kluif willen zitten, geen brood meer van het aanrecht jatten, geen koek meer van de tafel laten verdwijnen, niet mee liften op tante Costa, geen vies water meer drinken vanuit de regenpijp, niet hard meer sleuren aan de lijn, niet vrouwtje meer half verslinden van vreugde, kortom: gaat nooit lukken.

Fijne zondag verder,

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 27 september 2016

Falco en de schoolkinderen

Ben net terug van de Regge.

Mislukt om mij te laten zwemmen. Er waren twee schoolklassen met jonge kinderen aan het voetballen. dat vond ik veel mooier. Ik heb heel lief ongeveer tien kinderen trachten te omhelzen. Gelukkig vonden ze het allemaal leuk.

Ik ben nog wel even het water in geweest.

De voetbal van die kinderen vond ik veel leuker!

Weer gevangen! Met weemoed denk ik er aan terug...

Ik heb me nog wel verdekt opgesteld om wederom te kunnen ontsnappen.

Ik heb nog wel even gespetterd

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 26 september 2016

Falco in de Regge deel 1 / 2

Stinkend jaloers ben ik geweest op mijn broertje Max, die elke dag het wijde water in duikt.

Ik moest het doen met een verdomd klein badje, waar ik mijn kont amper in kon keren. Een goudvis in een kom heeft nog meer ruimte.

Behelpen dus.

Maar vandaag is er een einde gekomen aan mijn droge bestaan.

De schaapsherderin van de Lemelerberg (vitamine R.) gaf een vochttip en die bleek voor mij goed uit te pakken.

Hoppekee de autobench in en hobbelen naar Ommen. Het stikt van hier tot daar van de drempels in de weg, maar een lichte maagkanteling weegt op tegen nieuwe avonturen.
Ik at, na het uitladen, dan wel een lading gras, doch de koeien van buurman boer doen het daar ook goed op. Even oppassen morgen met de grote boodschap. Slierten aan mijn achterste geven geen kalmerend gevoel.

Met mijn staart in de “detective-stand” heb ik eerst de oever grondig bestudeerd.

Daarna het water. Er zat goed stroming in en de bodem was te zien. Eau de parfum van een niet te nadrukkelijke kwaliteit.

Ik ben er eerst maar eens in gaan liggen in mijn (nog) te ruime vel. Die klei aan mijn buik voelde prima.

Echt een Welness-resort. Zonder te grote sloffen en een te ruime witte badjas.

Het leek me een goed idee om te gaan rietzeilen.

Een dobber uitgooien had niet veel zin. Een snoek vangen met mijn staart had gekund, maar dan had ik hem moeten laten hangen. ik leg hem nou eenmaal graag in een krul, als ik het naar m’n zin heb.

Ik besloot helemaal los te gaan en als een gek te gaan rennen, oever op, water in.

Mijn circus-act heb ik ook kunnen uitvoeren. Misschien wat voor het programma “Dance, dance, dance.”

Ik vond het zelf een hele mooie auditie.

Ik heb gekeken, of er geen mensen van de TV aan de kant stonden.

Ik heb nog extra veel golven in de Regge aangebracht. Vrouwtje vond me net een cruise-schip.

Er werd een dikke stok, bij gebrek aan beter, in het water gedonderd en daar moest ik achteraan.

Ik vond het net Nessie.

Ik heb hem wel mooi uit de stroming gered.

Er werd wat anders gezocht en in het water gesmeten.

Heb ik ook gered. Monsterlijk ding overigens.

Ze hadden natuurlijk verwacht, dat ik een tweede keer ging zwemmen om dat maffe geval uit de Regge te vissen. No way. Soms moet je dingen gewoon laten gaan.

Ik heb hem nog mijn volledige zegen gegeven door hem fors aan te blaffen. Toen verdween hij uit mijn leven.

Ben toen maar volledig het riet in gedoken. Ze bleven echter gooien.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 26 september 2016

Falco in de Regge deel 2 / 2

Volgende keer neem ik die boot om die rotzooi op te halen.

Ik heb zelf nog een sok gevonden, er heftig mee gejongleerd en op koud gewassen, totdat die met de stroom werd meegenomen en ik het nakijken had.

Ook die heb ik moeten laten gaan.

Na een uurtje spetteren en spurten heb ik mijn poten en mijn kont nog in de koelvloeistof gezet.

Welness-handdoek over mijn lijf door mijn persoonlijk verzorgster en hup de taxi weer in.

Morgen neemt mijn vrouwtje een bal mee. Dan moet ik in het diepe.

Max, als ik je weer zie, gaan we samen zwemmen. Ik moet alleen nog effe oefenen.

Tot horens!

Poot van Falco.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 3 september 2016

Falco's rasdag deel 1 / 2

Als ik de heenreis er af knip, met al dat optrekken en stoppen en dat gewiebel in mijn maag, heb ik een geweldig toffe dag gehad.

Het begon al met mijn broertje Max. Vroeger heette hij Flash. Wat was die grijs geworden! Volgens mij kan hij zo in het nieuwe programma van Linda de Mol.

Ik herkende hem helemaal niet. De laatste keer, dat ik hem zag, zat hij nog in de luiers. Hij was heel leuk geworden met die barnsteen ogen.

Ik heb onder de tafel met hem kunnen babbelen.

Hij vertelde, dat hij een groot zwemmer is. Jammer, dat de Olympische Spelen net voorbij zijn. Moet-ie vier jaar wachten om mee te doen.

Ik heb hem bemoedigend toe gesproken.

Max kon helaas niet lang blijven en we lagen juist zo lekker. Hij schijnt thuis een hele grote kat te hebben en twee op ratten lijkende hondjes. Die moesten

op tijd buiten plassen. Op een flat kun je moeilijk de deur open zetten. Moet je een diploma schoonspringen voor hebben.

Mijn broer Shadow was er ook. Ook een toffe bink. Die heette vroeger Fang. Verwarrend hoor, die andere namen. Ik heb gelukkig mijn eigen naam gehouden.

Shadow zit echt gebeiteld. Die zit bij een dierenarts.

Hij vertelde mij, dat hij als proefkonijn dient. Hij wordt regelmatig ingewikkeld in lange verbanden, moet op zijn rug liggen op behandeltafels en voortdurend zijn gebit laten zien. In ruil daarvoor krijgt hij lekker eten en gratis prikken en pillen. Hij heeft ook een vriendin. Die begint hij al in verdediging te nemen. Stoer, die broer van mij. Die tantes van mij zoeken het even nog maar zelf uit.

Wij broers lijken helemaal niet op elkaar. Je zou denken, dat mama Ylva het met drie verschillende heeft aangelegd. Of ze heeft ontzettend gehusseld met al die genen van poolhonden, wolven en Duitse herders. Mengsmering dus. Een grijze, een bruine en een zwarte, een gewone staart, een gewone krul en dan die rookworst van mij. Shadow lijkt veel op zijn beide zusjes. Die waren er ook. Ze hadden ook van die bruine koppen.

Mijn zusje (je spreekt haar naam uit als “Heja”) is een schatje, zo licht als een veertje. Die wil je zo in verdediging nemen.

Ze was er met haar baas en bazin. We hebben het gehad over de dierentuin in Amersfoort. Daar zijn we allebei geweest. Ze was zich de eerste keer het rambam geschrokken van een grote bruine beer, die op haar af sprong. Heeft ze gelukkig geen trauma van over gehouden. Ze is een lekkere vrije meid. Klein, maar fijn.

Shadow en zij hebben als gekken gedold in die heerlijk naar kattenpis ruikende sloten achter het terrein, waar we zaten. Ik mocht niet. De bazin is bang, dat de inruilwaarde van de auto onder druk komt, als ik daar twee uur in heb liggen stinken. Mocht ik ook niet onder de waterslang en dat vind ik juist vet gek. Gemiste kans.

Mijn andere zusje is een grotere kopie van “Heja”. Ook zo’n aandoenlijk vossenkoppie. Jammer, dat we niet in een roedel leven.

We zijn met z’n allen op de foto gegaan.

We hebben er gelijk maar een zooitje van gemaakt. Max verdween zelfs helemaal achter z’n bazin. Even voor de goede orde: hij kon daar niets aan doen. Opeens waren er die twee benen.

Op deze foto, die door de bazin van Max is gemaakt, zitten we er wat redelijker bij.

(Normaal fotografeert ze mooie bloemen en dat is rechts op de foto wel te zien).

Stefanie, het was geweldig voor ons om je weer te zien. Zoals jij “puppy’s” roept, ken ik er niet één. Je had wel moeite om ons te herkennen na al die maanden en in ‘t echt is het toch weer anders dan op Facebook. Je zoon heb ik een paar keer kunnen bedelven

en aan Wil, je vriend, bewaar ik heel goede herinneringen.

Hij had graag mee gestept op zo’n raar voertuig, maar hij heeft een te klein hondje.

Het is namelijk de bedoeling, dat je als hond voorop loopt en helpt mee te bewegen met je baas, die met één been probeert het gras achter jouw poten weg te maaien.

Hier thuis hebben we gelukkig een zitmaaier, waar ik me niet mee hoef te bemoeien, laat staan voort te trekken.

Max is hier kennelijk al aan ‘t oefenen met z’n baas. Nu die step er nog achter.

Persoonlijk vond ik de sfeer van de dag heel goed en dat kon je ook wel merken. Gebit tonen ging de hele dag door.

Er waren veel honden, de meeste van mijn ras. Bijna allemaal nog grijzer dan broer Max. Voor een jong ras eigenlijk heel apart, dat ze allemaal zo grijs zijn.

Waarom zijn we eigenlijk niet groen. Is het beter hazen vangen.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 3 september 2016

Falco's rasdag deel 2 / 2

Heel opgelucht, dat er nog een zwarte rond liep. Bleek het geen Tamaskan te zijn. Geeft niet. We zijn sociaal.

Mijn tante Kim zou ook zo’n krul in haar staart hebben als ik. Hij zag er echter uit als een Stegeman leverworst.

Kan ik volledig begrijpen. Als ik ook zo als een paard aan de muur geketend zou moeten staan, liet ik hem zeker hangen. Die Shitlanders, die we hier hebben, doen dat ook. Ze zwengelen er alleen mee, als er vliegen zijn.

De organisatie van de Tammy-dag had veel moeite gedaan om het gezellig te maken. Her en der hadden ze mensen en honden gedrapeerd.

(Zeker geassisteerd door de stylist van het Zuiden)

M’n zussie en ik vonden broer Shadow heel leuk, maar helaas kun je dáár niet zo ruim op gaan liggen.

Al werd dat wel geprobeerd.

Na enige uren “rasproeven” moest ik de auto weer in. Door gebrek aan files ben ik vlekkeloos thuis gekomen.

Ik heb direct gekeken, of alles nog op z’n plek stond, inclusief kippen.

M’n loopse tantes hadden weinig oog voor mij. Bij gebrek aan mij waren ze acuut op elkaar verliefd geworden.

Ik trof geen smakelijke beelden binnen aan.

Ik heb daarom, na een heerlijke maaltijd Carnibest, m’n favoriete knuffel uit de bench gesleept, m’n tantes van de bank af gezet en slaap nu nog.

Ik droom nog van die geweldige dag in Kerkwijk.....

Tot de wandeling!

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 18 augustus 2016

Falco's wolventanden: hoezo een Tamaskan?

Er schijnt iets onderzocht te zijn over wolfhondjes, zoals ik. Mijn nog niet erkende ras zou bijna perfect zijn, of zoiets. En nou moet ik je laten weten, dat er wat nadelen aan me kleven, zodat belangstellenden voor Tamaskan’s er ook rekening mee kunnen houden.

Allereerst moet ik je vertellen, dat ik tante Costa gistermiddag een slagaderlijke bloeding heb bezorgd. Ben ik het niet mee eens. Kan ik het helpen, dat ik zulke scherpe slagtanden heb? Ik was leuk aan het spelen, zij begint altijd, ik beet haar gewoon even in een poot, het ging nogal wild, ik bleef waarschijnlijk even hangen, toen zij snel die poot wilde wegtrekken en toen werd het wel erg rood om haar heen. Om een lang verhaal kort te maken: tante Costa loopt nu met twee hechtingen en een stom verbandje om haar tenen op drie poten te hinkepinkelen.

Mijn slagtand had een net even te diep gaatje in haar teen gemaakt en dat kostte 87 euro en 66 cent.
Dat stomme verbandje alleen al kostte 9 euro en 8 cent, exclusief omzetbelasting. Ze vindt het niet eens mooi.

Het vrouwtje heeft vannacht daardoor wel lekker beneden bij ons geslapen. Zij op de bank, wij er naast. Tante Costa mocht niet aan haar poot zitten kluiven en een kap om was zo zielig voor die meid. Vond ik wel tof. Om het uur heb ik een lik over het gezicht van mijn bazin gegeven en met mijn staart gekwispeld om te laten zien, dat ik haar houding zeer waardeerde. Misschien sprak ze vanochtend daarom over een gebroken nacht.

Tante Costa was trouwens de hele avond erg rustig. Wat zo’n roesje al niet doet (en mijn tand).

Het was vandaag lekker weer en ik heb me dan ook goed uitgeleefd.

Allereerst heb ik mijn tanden gezet in een plantenbak.

Hapt zo heerlijk weg in dat harde plastic. (Eventuele bloedsporen werden zo ook verwijderd)

Toen die gefileerde bak van mij werd afgenomen (je mag hier ook niks), heb ik direct een stuk hout gepakt om als tongschraper te gebruiken.

Was ook niet de bedoeling.

Het opeten van een zwembadje leek me daarna een prima idee.

Aan een zwembad zonder water heb je niet veel. Eigen initiatief wordt hier echter niet op prijs gesteld.

Ik zag opeens een voetbal liggen. Ik heb hem dunner gemaakt. In Rio hebben ze hem toch niet nodig.

‘t Was een echt precisiewerkje om hem zo plat te krijgen.

Aan een platte voetbal is niet veel aan, of je moet er met z’n 2-en aan gaan lopen trekken. Maar ja, tante Costa is momenteel voor 25% procent afgekeurd en wat doe je dan, dan pak je gewoon een hortensiastruik en biedt haar die aan.

Dat vond ze wel leuk. De bazin minder. Ik heb nog getracht een andere kant op te kijken, zodat ik niet verdacht zou worden van enig vergrijp. Tevergeefs. Ik kreeg niet eens de kans om hem in een vaas te zetten.

Kom, dacht ik, dan graaf ik maar gewoon een boompje uit en vergrijp me, om mijn frustratie weg te werken, aan een wortel. Hoef ik hem geen tweede keer meer op te graven.

Het tuinieren zette ik vervolgens voort op het grasveld.

Over de wortelkanaalbehandeling was ik zeer tevreden.

Om mijn bek te schonen, heb ik flink staan kliederen onder de pomp.

Ik ben nu eenmaal gek op water.

Toen werd het tijd om koffie te drinken in het prieel. Zat iedereen heel lekker te lurken, kom ik aanstuiven met mijn nieuwe parfum op. Die had ik aangeschaft op de composthoop, waar de inhoud van een kliko, die veertien dagen geleden niet was geleegd, in was gegooid door een dom iemand.

Voortreffelijk, die geur. Een mengsel van vogel-, kippenpoep, groenten, fruit, dooie vogels (ik heb ze allemaal nog gekend) en muizenrestanten (die muizen waren heel erg kort kennissen van tante Kaytie geweest). Normaal begeef ik me echt niet in de compostbak. Het is mij geleerd van de ponykeutels af te blijven en ik mag er ook niet inrollen. Heb ik dus ook niet gedaan, maar ze moeten me niet gaan tarten met heerlijk stinkende noviteiten.

Moest ik dus in de groene zeep. Vond ik niet eens zo erg, want ik hou van douchen.

Weet je, wat nou zo leuk was? Ik stonk nòg.

Ik heb aangeboden om de vijver in te springen.

Al dat kroos zou een goede stankafdichting hebben kunnen geven.

De bazin heeft me nog net aan mijn Unox rookworst kunnen grijpen.

Ik lig nu dus hevig te ruften naast het bureau. Het schijnt prettig te zijn, dat er geen visite komt. Zelfs vachtreinigers van het Kruidvat hebben niet het gewenste resultaat gehad.

Ik moet dus nu de mensen waarschuwen, dat een Tamaskan:

a. scherpe tanden heeft;

b. vernielingen aanricht;

c. bomen uitgraaft;

d. weilanden omploegt;

e. kan stinken als een bunzing.

Laat iedereen er maar zijn voordeel mee doen. Elk nadeel heb z’n voordeel, niet waar?

Poot van Falco

Als bewijs van het wolvenkwaad moet ik van mijn bazin dit toevoegen. (Tip: liggend is-ie beter te lezen)

P.S. Ik sta met mijn tantes nog steeds op goede voet, al is dat van de kant van die hoge tante nu iets minder.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 13 augustus 2016

Falco in Laag Zuthem deel 1 / 2

Hoi allemaal,

Vanmiddag werd ik weer uit mijn comfort zone weggerukt. Voortzetting van het grote socialisatie programma. Ik moest de autobench weer in en hobbel de bobbel over drempels en obstakels naar een zomerfair in Laag Zuthem. Eigenlijk had ik daar helemaal geen tijd voor.

Ik had zo mijn eigen programma. De broedse kippen moesten nog uit hun hok geblaft worden, de pony’s moesten nog worden opgejut, de postbode moest nog worden opgewacht, de pruimen nog van de grond geraapt en ik moest tante Kaytie nog helpen met gaten graven en boomwortels doorbijten om bij de muizen te komen. Verantwoordelijk werk, al zeg ik het zelf. Geen teamwerk helaas. Tante Costa vliegt bij het kippenhok altijd boven op me, de postbode wil me de post niet geven en tante Kaytie gunt me geen muis. Ze vonden mijn ontvoering daarom waarschijnlijk fantastisch.

Het vergoedde veel, dat ik bij het landgoed Den Alerdinck, waar de fair was, tot mijn verbazing zeer hartelijk werd binnengehaald.

De jonkheer gaf me nog net geen kus. Ik vond z’n witte kousen wel een beetje bij mijn witte sokken passen.

Een jonkvrouw stond te popelen om mij bij haar opgefokte rok te krijgen

Ik had echter meer belangstelling voor een gezette dame, die wat uit stond te delen. Ik moest mijn beurt afwachten. Ik had gehoopt op een stuk gerookte zalm of paling. Kreeg ik een papiertje, waar op stond, dat je de neus moest volgen om het leven door te gaan.
“Mens”, dacht ik: “Ik doe niet anders.” Al is dat op zo’n beurs niet erg prettig met al die zeepluchten en aloë vera geuren.

Meteen na de ingang zag ik allerlei zeer vreemde dingen. Bij ons thuis zitten de hanen in de kippenren en de kikkers in de vijver. De kikker hier was waarschijnlijk wit van schrik en die hanen zaten te mokken.

Ik heb nog gewacht tot ze allemaal bij zouden komen. Niet gelukt.

Ik kon niet langer wachten. Er klonk opeens herrie.

Bleken er zwarte armen en benen bezig te zijn op het middenterrein.

Toen ik eens goed keek, zag ik heel bolle wangen, die grote stukken zilverkleurige buffelhuid naar binnen werkten. Vreemd, dacht ik, die staven, die ik af en toe krijg, die houden zich nogal stil.

Als ik nog langer was blijven zitten had ik last gekregen van mijn blaasinstrument.

Die stro aan mijn gat was balen. Ik lag even voor paal, maar wilde gauw verder vanwege indringende geuren.

Ik moest er niet aan denken geschminkt op een paard te gaan rijden. Mijn make-up is van nature perfect in orde.

Trof ik me daar een grote pony aan, die niet bij ons thuis in de wei loopt.

Dat was die Shire van dat bord van net.

Hij was met z’n make-up bezig, toen ik er aan kwam en had net zijn kousen aangetrokken.

Toen zag hij me en begon gelijk te steigeren.

Ik dus ook. Mocht ik toch van mijn bazin niet blaffen, terwijl hij wel mocht hinniken.

Verderop stonden een paar Alpaca’s tegen me te niezen. Ik heb me waardig omgedraaid.

Ik heb net gedaan, alsof ik die pony onder het zadel niet zag. Stel je voor, dat ik daar voor de foto op had gemoeten.

Weet je wat het einde voor me is? Kinderen. Ze waren er in allerlei maten. Ik heb veel likjes kunnen uitdelen aan hele kleintjes en grotere omgegooid.

Bij het springkussen wilden ze, dat ik meedeed.

Omdat mijn nagels verrekte scherp zijn mocht dat weer niet. Ik heb toen maar op hun schoentjes gepast.

Met succes. Met Sinterklaas kunnen ze zo onder de schoorsteen.

Ik kreeg een stukje runderlong aangeboden. Ik heb mijn bazin geadviseerd ze niet te kopen. Ik geef de voorkeur aan het hele rund.

Er waren dieren, die niet bewogen, zoals die rare geit

en dat hert, dat maar niet weg wilde rennen.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 13 augustus 2016

Falco in Laag Zuthem deel 2 / 2

Gelukkig voor mij viel er af en toe wat te spelen, want dat vele af moeten liggen is niet mijn ding.

Helaas moet je de regels in acht nemen. Ik ben nu eenmaal niet Yuri van Gelder, dus bleef ik keurig aan de lijn, al zat-ie me nogal eens in de weg.

Een kort geding is ook niet alles.

Dit zwarte geval was een Duitse herder van 15 weken.

Ik heb mijn Unox Rookworst gelijk in een krul gedaan. Omstanders mochten eens denken, dat ik er ook één ben...

Om de Duitser tegemoet te komen: Jetzt, geht’s los!

Ik heb nog even een trio’tje gedaan. Daarna werd het serieus.

De jongens van de zilveren buffelhuiden vroegen of ik even op hun spullen wilde passen.

En bij de EHBO konden ze ook wel hulp gebruiken.

Ik ben ook nog die Pipowagen ingegaan via die rare ijzeren trapjes. Daar had ik geen moeite mee. De dames stonden versteld van mijn dikke vacht en bleven maar aaien.

Helaas waren hier de rendieren al uit en moest ik het doen met de vellen.

Bij de uitgang werd ik hartelijk bedankt voor mijn komst door een jonge jonkvrouw.

Ze vond het heel jammer, dat ik weer wegging.

Ze heeft gelijk bordjes geplaatst, hoorde ik, voor mijn geweldige eigenschappen.

Niet met alle teksten kon ik het eens zijn. Ze hebben het me uitgelegd. Ik ben een 100% natuurlijke, authentieke, eerlijke fair trade Tamaskan, die mijn bazin geluk brengt, ook in de badkamer.

Bovendien heb ik comfortabel bij de objecten gelegen, licht in mijn compacte vacht en was mijn riem handmade. De locatie vond ik wat vreemd. Het is trouwens niet mijn schuld, dat die mensen onthoofd zijn.

Al hobbelend en bobbelend heb ik de rit naar huis weer uitgezeten.

Je ziet het, never a dull moment!

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 26 juni 2016

Falco's eigenaardigheden

Het is al vijf maanden geleden, dat ik werd geboren en nog niets kon zien.

Het was toen heerlijk lebberen bij mama Ylva. Gelukkig was het geen jenever, ik was namelijk van de blauwe knoop. Die zat om mijn nek.

Ik denk, dat het expres zo is, dat mijn ogen 10 dagen dicht zaten. Dat geniet je meer van wat je proeft.

Ik krijg nu af en toe een klein beetje biologische geitenmelk. Jammer dat de geit er niet aan vast zit, net zo als mijn mama, want ik schijn te knoeien als een gek.

Toen ik zo klein was, zag ik er uit als een chagrijnig varken. Als je ogen ook open gaan, word je er soms niet vrolijk van.

Het zien bevalt me nu beter.Ik probeerde toen al een wit voetje te halen.

Dat probeer ik nu nog. Helaas worden mijn sokken steeds grauwer en dan werken ze niet meer zo goed.

Ik mag hier ook geen bleekmiddel gebruiken, want ze poepen hier op een soort beerput, die daarvan in de war kan raken.

Gaat de WC borrelen, overlopen en stinken. Ik vind dat helemaal niet erg. Ik hou van zware luchten.

Gelukkig kan ik die witte geitenmelk wel drinken, ik plas namelijk in de planten. Die groeien er goed van. Alleen als ik bij warm weer in het gras water, wordt het daar geel. Zijn ze hier niet blij mee. Het gekke is, dat die gele plekken uiteindelijk hartstikke mooi donkergroen worden. Daarvoor moesten die ogen van me open, denk ik. Het zou zonde zijn, als je geen resultaat kan zien. Ik heb een tijdlang de rubberen buitenmat getracht donkergroen te krijgen.

Vrouwtje vond dat niet zo’n goed idee. Daarom is die mat nog zwart. Ik laat hem nu maar voor wat hij is: gewoon lelijk.

Ik was met 4 weken nog niet erg opgeknapt. Witte sik, beetje zielig uiterlijk. En dan van die rare haaievinnen links en rechts aan mijn kop.

Toch niet te geloven, dat uit die miezerige driehoekjes zulke enorme lappen kunnen groeien.

Dat witte sikkie ben ik trouwens nog niet kwijt. Misschien kan ik weer een keer mee naar de kapsalon en een kleurspoeling krijgen. Die grote oren laat ik gewoon zitten. Ik heb zo goede ontvangst. Beter dan die satelietschotel, die achter de heg zit. Daar is steeds wat mee.

Komt er een boer langs met een giertank en dan is het beeld weg. Behalve als ik Oost-Indisch doof ben, blijft bij mij gewoon alles binnen komen.

Met mijn reuk en oren kan ik heel veel. Als het vrouwtje de koelkast opent en heel voorzichtig een ei pakt, denkt ze, dat ik dat niet hoor.....! Bijzonder dom gedacht.

Ik zet mijn poten dan op het aanrecht, wat ik natuurlijk weer niet mag, op weg naar het meest verrukkelijke wat er is, met of zonder dop maakt me niet uit. Slik hem toch heel door. Dan te bedenken, dat zo’n ei uit de kont van één van die mormels komt, die hier lopen te tokken in het kippenhok. Het ei hoeft er van mij echt niet eerst van achteren uit te komen, ik lust hem ook als hij er nog in zit. Is dus ook verboden.

Ik moet mij dus beperken tot vrije vogels. Afgelopen zondag heb ik er twee bij hun eerste vlieglessen gegrepen, zo uit de lucht. Vrouwtje boos. Het waren jonge merels. Pa en moe merel probeerden nog indruk te maken met hun hevige gekwetter. Het is mij echter niet mogelijk gebleken mijn instincten uit te schakelen. Mijn bazin begon daarna zo hard te kwetteren, dat ik haar mijn buit maar heb gegeven. Heel dom van haar. Ze dacht ze nog tot leven te kunnen wekken. Niet gelukt. Nou moet ik van haar zeggen, dat het me spijt. Doe ik niet. Had ze maar geen wolf moeten kopen. Ik krijg best wel goed te eten, maar ik houd af en toe van een warme hap. Dat heet natuurlijke variatie.

In plaats van in mijn maag, was dit het eindstation van de vrije vogel. Leuk plaatje, maar ik had het liever anders gezien (en geproefd).

Zijn ouders hadden nog een kind over. Laat die nou de volgende ochtend net vliegles krijgen tijdens mijn ochtendwandeling. Hij vloog gewoon te laag en zo mijn bek in. Vrouwtje was hels! Hij had gewoon een andere vliegroute moeten kiezen, dan was er niets aan de hand geweest.

Een verkeersregelaar is misschien hier wel op zijn plaats.

Ik ben mesjogge van water. Gisteren heb ik een grote drinkbak, die buiten was neergezet, tot twee keer toe vijftig meter verplaatst. Ik heb mijn kop er helemaal in gestoken. Als iemand hier de planten buiten water geeft met de slang, duik ik er letterlijk op. Mag ook al weer niet. Het gaat mij om de straal. Ik kan ook niet helpen, dat die grote voorpoten van mij af en toe op de plettour zijn. Die geraniums doen me echt helemaal niets. Er is hier op het erf ook een pomp met zwengel. Daar komt een plomp water uit, waar je je hele kop in kan duwen en die je bek lekker vult. Tante Costa is zo’n miepie. Die drinkt liever uit een bak. Bang voor kleffe kopharen.

Ik ben de afgelopen dagen al twee keer in de visvijver gesprongen. Eén keer per ongeluk, één keer expres. Zat m’n hele kop onder de kroos.

Je raadt het al: mocht ook weer niet. Schrikken de vissen.

Er zitten een paar grote zeelten tussen. Passen vast wel in mijn schijf van vijf. Als ze eenmaal in mijn maag zitten, hoeven ze ook niet meer te schrikken.

Vandaag zag ik voor het eerst een egel. Van zo’n beest krijg je acupunctuur in je bek. Je schijnt hem te moeten opgooien en dan weer te moeten vangen. Kun je hem in zijn zachte buik pakken. Tante Costa had er echt zin in. Met heel veel moeite was ze te stoppen. Je ziet het: we mogen hier niet veel. Wat heb je nou aan een instinct, dat je moet negeren.

Ik heb een hele grote hekel aan de poepschep. Heb ik net met veel moeite mijn eigen cupcakes gebakken en er als garnering nog een druppel anaalvocht op gedaan, komt er weer iemand aan met een verdwijnstok. Daar kan ik niet tegen. Ik probeer dat ding al grauwend te vermorzelen.

Mag ook niet. Ze gooien hem nu al op de hoge heg ver uit mijn bereik. Wacht maar tot ik groter ben. Laat ik hem zelf verdwijnen.

Er zijn hier heel veel bomen. Ikzelf loop op eigen poten. Zij moeten zichzelf ook maar staande houden. Stond er één aan een paal vastgebonden. Het was echt tijd, dat die op eigen benen kwam te staan.

Tante Costa wou zich er nog mee bemoeien, maar met een bal in je bek mag je niet praten.

Het was gewoon mijn buit. Nu goed opletten of bij noodweer de boom rechtop blijft staan. Anders moet-ie weer terug.

Als ik buiten niet op topsnelheid met mijn tantes kan spelen, dan probeer ik dat binnen. Komt de boel wat scheef te staan. Als ik dat spelen zat ben, tante houdt nooit op, dan ga ik het liefst in de stoel liggen.

Vindt ze niet goed. Je ziet: ik ook niet.

Ik win altijd. Een goeie, die mij van mijn plek af krijgt. Voor een dame sta ik echt (nog) niet op.

Er is een mooie rode kamer in huis, maar wij zitten altijd in de oranje kamer. Het is daar niet koninklijk, eigenlijk een beetje honds. Wel gezellig. Ik vind het ook zo heerlijk om op de bank te slapen of met mijn kop op het kussen.

Zo groot had hij van mij nou ook niet gehoeven.

Met tante Costa kan ik heerlijk liggen klieren op de grond. Wij zijn ware grondwerkers. Samen trekken aan een stoflap, elkaars gebit scherp houden, oorinspectie, wij doen dat allemaal op de kamerbodem.

Totdat we bekaf zijn.

En net als tante Kaytie gaan slapen.

Ik zie er echt afgelebberd en verfomfaaid uit.

Straks haal ik er wel een kam doorheen en steek ik mijn kop in het water.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 1 juni 2016

Falco in de dierentuin deel 1 / 2

Vandaag ben ik naar de dierentuin geweest. Sociaal mag ik niet achterop raken. Ik moet regelmatig een update doen. Je kunt, als hond, niet lui op je anaalklieren gaan zitten wachten tot er iemand langs komt. Je moet bouwen aan je toekomst.

Die toekomst lag dus even hier, in Amersfoort. Wist ik veel, wat me te wachten stond. Wel wat ik achter de rug had. Anderhalf uur in een apenkooi in een busje. Mijn nieuwe reisverblijf. Schijnt veiliger te zijn. Met een paar kussens in mijn rug was het overigens best te doen.

Ik kwam de dierentuin binnen en ze stonden kennelijk allemaal al in de rij om me te zien.

Of ze daar, net als mijn bazin, een kaartje voor hadden moeten kopen, dat weet ik niet. Ze stonden ook niet in parkeervakken, want ik zag geen strepen op de vloer. Ze hadden hoorns als nietjeswippers. Ik heb ze daarom maar niet aangeblaft. Je moet er even niet aan denken, dat ze met die dingen de moeren uit de omheining gaan krikken en vervolgens beginnen met het slopen van mijn melkgebit. Ik wissel liever op wat langere termijn.

Flink doorstappen dus, niet teveel achterom kijken naar die rare beesten en achter de massa aan.

Kom je vanzelf, waar je wezen moet.

Ik moest wel even wennen aan al die vreemde geuren, rauwe kreten en schelle geluiden.

Ik heb ze stuk voor stuk grondig op me laten inwerken

Ik had daar zo mijn eigen gedachten over. (Waarheen, waarvoor)

De herrie begon al met die domme ganzen. Die kregen net te eten.

Wat een schreeuwlelijkerds. Ik dacht instinctief: even afstand houden.

Gek, hè, je nek wordt dan vanzelf langer. Ogenschijnlijk ging ik op twee meter afstand rustig liggen, maar ik hield mijn motor draaiende. Dat had ik van Max Verstappen gezien.

Toen ik bekomen was, heb ik, als pootreiking, in al mijn goedheid, getracht een gans te besnuffelen. Op tijd greep een vriendelijk parkmens in. Wist ik veel, dat mijn hele neus er af had kunnen gaan.

Dat was op zich niet eens zo erg geweest. Ik had vijf minuten lang mijn neus wel kunnen missen. Ligt daar namelijk een heel dik beest te stinken, niet tekort.

Miss Piggy, maar dan wel met het verkeerde parfum achter haar lellen. Gelukkig ligt ze niet bij ons in de tuin te ruften.

Geef mij maar kinderen. Daar ben ik verzot op, vooral die kleine meisjes met een bewegende staart aan hun hoofd. Ik heb er bij twee lekker in gehapt en dat vonden ze helemaal niet erg. Ik heb er ook nog één tussen twee keien in gegooid. Die vond dat ook niet erg. Ze gaf erg mee, toen ik tegen haar aan sprong.

Ook kleine jongetjes zijn leuk. Al snap ik niet, waarom ze op achtereinden van neushoorns staan te meppen.

Een bepaald soort groet, denk ik.

Van leeuwen ben ik niet bang. Deze voelde een beetje koud aan en had een berijdster. Ze vond me erg lief. Ik haar ook. We hebben even met z’n 3-en staan knuffelen.

Ik moest echter weer verder om mijn basiskennis vergroot te krijgen.

Onderweg moest ik gauw een meisje een lik geven. Lekker hoor, ze had net een ijsje gegeten.

De smaaktest met een ezel viel heel anders uit. Had zeker planten naar binnen gewerkt. Eerlijk gezegd ben ik gekker op bosbessen.

Lief was-ie wel. Na drie keer neuslikken, had ik mijn bekomst ervan.

Ik heb toch liever mijn bazin.

Ik was alweer uit mijn tuig gegroeid en heb voor het eerst een nieuwe om gehad. Weer met dat vervelende “Security”er op. Ik had liever “Brandweer” gehad, dat was het legitiem geweest om overal te plassen met mijn eigen bescheiden brandspuit.

Security-honden plassen en poepen niet elders. Daarom heb ik van 10 uur ‘s morgens tot 18.00 uur ‘s avonds alles opgehouden. Dat zit gewoon in me.

Nu was ik het aan mijn stand verplicht om als een security op een partij botten te letten, die kunstzinnig naast een gevaarlijke krokodil lagen.

Er wordt zoveel gejat tegenwoordig. Zelfs tante Kaytie heeft er een pootje van, als ik even opkijk van mijn hertensnack.

Na een poosje kwam ik er achter, dat die botten vast zaten in de vloer. Erg min. Ik had er toch wel ééntje mogen hebben na al mijn gewaak.

Na dit erg vaststaande feit stond ik ook nog voor
paal.

Bleek de weg naar loslopende apen afgesneden te zijn door glas. Op de paal kon ik daar niets van lezen.

Ik had zo graag een aapje gehad om mee te kunnen gaan apenkooien.

Ik zag er nog eentje in een bootje zitten, maar ik heb mijn reddend zwemmen nog niet onder de schoft.

Ik hoop wel, dat hij op tijd gered is. Kan-ie volgende keer mee terug in de auto. Kan hij me lekker vlooien als personal assistant.

Flamingo’s zien er prachtig uit, maar die hoef ik niet.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Woensdag 1 juni 2016

Falco in de dierentuin deel 2 / 2

Als Tamaskan heb ik liever een verse eend tussen mijn poten met een kaalpluk-actie.

Mocht niet. Ik heb de parkwachter nog met al mijn charmes bewerkt.

Hij trapte er niet in. Hoe hard kan iemand zijn.

Zijn handen waren wel zacht, maar maakten de gemiste eend niet goed. De kippen thuis moet ik ook al met rust laten. Een hele hondse opgaaf. Moet eigenlijk eens naar de Bond voor Honden met Gemiste Kansen. (In oprichting)

Ik werd er een beetje depressief van, zag een vuilnisbak. Ik vroeg me af, wat ik nou eigenlijk meer was dan een vuilnisbak met al die gemengde voorouders. Ik ben er maar even naast gaan staan.

Ik geloof, dat ik niet zo grijs ben. Ik heb wel een klep, maar niet zo’n grote.

Na een moment van zelfreflectie kreeg ik mijn eigenwaarde weer terug door al die mensen, die mij mooi vonden, lief, groot, keurig geknookt. Dan ben je toch iemand. Ze loofden zelfs mijn gedrag.

Zelfs die neushoorn heb ik met rust kunnen laten. Die hoorn van hem zou goed hebben kunnen uitwerken op mijn toekomstige vaderschap. Ik probeer het zonder.

Het was warm, 25 graden, drukkend. Toen mijn bazin en haar vriendin bij een tafeltje neerploften, ben ik na een Chaudfontaine ook plat gegaan.

Geveld door bronwater.

Terwijl ik lag te dromen over die langnek, die zo stom aan een boom stond te vreten, die zo kaal was als die niet door mij geplukte eend

en over die kale, halve bobtail, die ik voorzichtig heb benaderd met mijn staart tegen mijn mannelijke delen, omdat ik daar absoluut geen geurtest meer wil,

werd ik geteisterd door kraaien, die hun gestolen waar boven mij zaten te versnipperen.
Van mij mochten ze op mars gaan.

Over opvoeding gesproken. We waren nog niet opgestaan, of die monsters stortten zich op onze resten.

Ik heb ze nauwlettend in de gaten gehouden.

Waag het niet om onder mijn snuit wat weg te halen.

Liever bekijk ik geiten.

De borstpartij lijkt me erg lekker. (Aardiggeitje...)

Na al dat geaai, gesnuffel, ge-stink, vond ik het lekker om weer naar huis te gaan. Ik heb nog moeten wachten, totdat de dames getoiletteerd hadden.

Nauwlettend heb ik de omgeving gecontroleerd op verdachte dingen.

Dat is mij wel toevertrouwd. Ik kan zo in de Gouden Gids.

We moesten bij de uitgang nog een souvenirwinkel in. Zag ik ineens een grote beer.

Ik had mijn poepzak nog niet gebruikt. Ik besloot hem daarin mee te nemen.
No way! Paste niet in mijn kamerkennel, zei men. Ik had zo graag een broodje met hem gesmeerd.

De rit terug met filerijden, daarvan heb ik niet veel meegemaakt. Ik lag volledig onder narcose. Vier maanden geleden bestond ik niet eens en dan word je dit gepresenteerd.

Thuis heb ik onmiddellijk mijn eigen meiden aangeblaft.

Ze kwamen onmiddellijk.

Na een liefdevolle begroeting met mijn eigen dierentuin heb ik mijn blaas, met de voorraad van twee kamelenbulten, tussen de hortensia’s geleegd. Mijn bazin wilde na enige minuten de straal doorknippen. Niet nodig, ik ga tot het uiterste.

Ik weet niet, wat me allemaal nog meer te wachten staat. Voorlopig blijf ik thuis. Geen uitnodigingen, a.u.b.! Ik heb al genoeg bewezen, dat ik deug.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 14 mei 2016

Falco's journaal: Summerfair deel 1 / 2

Aan een oproep van de Tamaskan Club om een foto te maken, die iets met de zomer te maken heeft, geef ik graag gehoor. Ik heb nog nooit een zomer meegemaakt, laat staan dat ik daar een foto van heb.

Heel frustrerend dus, dat de Club dit van mij vraagt.

Ik heb echter een slim vrouwtje. Ze zei vanochtend vroeg: “Kom op, Falco, de auto in en racen naar de Summerfair, nu de zon nog schijnt.

Je snapt meteen, waarom ik er eigenlijk niet zo veel zin in had. De zon was al weg en welke gevaren hingen er allemaal boven mijn kop?

Daar kwam ik al heel snel achter. Voor de ingang trof ik een vrouwelijke vogelverschrikker.

Die knielde gelijk voor mij neer. Ze kreeg een knuffel van me, maar toen ze een bakkie voor me hield, waar ik wat in moest doen, ben ik maar weg gegaan.

Mijn bazin heeft mij geleerd alleen wat op het grasveld en tussen perkplanten te doen. Daar wijk ik dus niet van af.

Na de ingang zag ik een vreemd mens met een veer zitten. Die wou een karikatuur van mij schetsen, een raar soort hond van mij maken. Mooi niet. Ik ben een nobele Tamaskan. Ik laat mijn zelfbeeld niet verpesten.

Hij wou graag met mij op de foto. Kwam wel goed uit. Kon ik effe oefenen op “Zit!” Ik moet a.s. donderdag examen doen.

Opeens zag ik alweer een vogelverschrikster: met rood haar!

Toen ze speciaal voor mij op de grond ging zitten, heb ik haar compleet aangerand. Voor de goede orde: die gaten zaten al in haar spijkerbroek.

Er dreigde al gauw een nieuw gevaar: een onbeweeglijk mens. Ik ben van de Security, dus heb ik hem liggen bewaken. Je weet maar nooit of er een handgranaat in zijn broek zit. Hij hield zijn hand zo gek stil op een vreemde plek.
Na vijf minuten liggen schatte ik het gevaar nog maar minimaal in. Kwam goed uit, want ik zag opeens allemaal collega’s.

Een slonzig uitziende Heidewachtel had interesse in mijn achterste. Hij wou ruiken, waar ik vandaan kwam en wat ik was. Nou, dat kon ik gelijk wel aan zijn onderkant zien.

Tante Costa heeft mij goed voorgelicht. Na enkele keren de riemen in elkaar gedraaid te hebben, moesten wij door op onze zomertocht.

Toen opeens: een naaktpoedel van 17 jaar. Zijn gehoor was niet zo best. Hij liep ook nog slechts op drie cylinders. Artrose in een voorpoot. Zat vast in de dagopvang.

Heeft gelukkig niet gevraagd of ik elke week op de Bingo kom.

Wat jonger liep er ook nog rond.

De Jack Russell vond mij erg groot.

Ik wilde graag spelen, hij niet. Hij had een rare baas. Niet alleen door die rare hoed. Hij wilde mij hebben. Ik hem niet. Dat kind vond ik wèl leuk. Het was heel beschaafd, deed op tijd een stapje opzij.

Opeens kwam ik oog in oog te staan met een puppy van 11 weken.

Hij dook onder mij. Zijn kennelijk invalide familie zat in een vreemde Tuk-Tuk angstig toe te kijken. Wist die veel, dat ik juist voor de veiligheid ben en geen tor, spin of nepkaas kwaad doe.

Het was heel raar op die fair. Zie ik eerst een bewegingsloze man, kom ik daarna een strak in het lichaam zittende soortgenoot tegen. Kon niet eens ruiken aan zijn achterste. Daar zat-ie steeds op.

Hij verroerde echt geen haartje. Volgens zijn baas waren tot nu toe alle honden bang voor hem geweest of gingen ze tegen hem blaffen. Belachelijk. Zoiets moet je gewoon goed inspecteren en om geen enkel risico te nemen er een poosje naast gaan liggen. Zie je vanzelf wel wat er gebeurt. Ik denk, dat die tekenaar met die veer wel een karikatuur van hem had kunnen maken.

Na ook de vloer te hebben geïnspecteerd heb ik die hele tent maar weer vrij gegeven. Gevaar geweken. Kon iedereen er weer in.

Het was trouwens opvallend, hoeveel mensen dachten, dat ik een HIO was (Hulphond In Opleiding). Ik straal zelfverzekerdheid uit, ben begaan met mens, hond en kind en neem alles goed in mij op. Ik vind het helemaal geen probleem om te gaan zitten of liggen. Laat mij maar mijn gang gaan. Hij komt zo die gaat. Wat vandaag niet lukt, komt morgen wel. Geduld is een schone zaak. Om met Douwe Bob te spreken: Slow Down, Brother!

Voor spreukenborden ga ik dus graag liggen. Alleen is deze me te zoet.

Die spinnen, torren en nepkazen liggen me beter. Bewogen ook al niet.

Er waren heel veel manden. Ik had toen al zo’n verrekte slaap, dat ik had gewild, dat ze wat groter waren.

Om weer wakker te worden had ik behoefte aan een kop koffie met veel melk. Laat er nou een tentje in de buurt zijn, waar een echtpaar achter de gemalen bonen zat. Ik heb direct een aanval op het koekje gedaan, dat op het schoteltje lag. Helaas miste ik. Die verrekte riem ook. Omdat die man zo zuur keek, had ik direct mijn bedenking tegen de kwaliteit van de melk. Het is overal opletten geblazen.

Ik had het wel gehad met het zicht op al die benen. Ik ben nu eenmaal geen kuitenbijter.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 14 mei 2016

Falco's journaal: Summerfair deel 2 / 2

Ik heb op mijn gemak nog wat planten gereserveerd voor na de IJsheiligen.

En vervolgens geparkeerd bij een bord voor uitsluitend Bewust Makke Wolven.

Ik was na een uur total-loss. Je moet echter wat over hebben voor een zomerse foto, al is dat niet echt gelukt.

Thuis ben ik onmiddellijk plat gegaan. Favoriete knuffel tussen mijn achterpoten. Kan niemand aan mijn achterste ruiken. Ik heb daar vandaag al genoeg natte neuzen gehad.

Ik hoop niet, dat de zomer nu al voorbij is. Als het meezit hoop ik er nog vijftien mee te maken. Maar ik ga zeker niet nog vijftien keer naar zo’n fair. Ik heb het wel gezien!

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Falco