Falco's eerste (puberale) herfst deel 1 / 2

Zondag 20 november 2016

Falco's eerste (puberale) herfst deel 2 / 2

Uit voorzorg, ten behoeve van een hele preek, ben ik alvast maar weer gaan zitten.


Wel lekker, hoor, zo hoog en droog en dan vooral schuin gaan zitten. Hoef ik haar niet aan te kijken.

Ik mag ook niet blaffen naar de pony’s. De bazin snapt maar niet, dat ze dat juist heel leuk vinden.

Wie wil er nou geen aandacht? Ik roep ze toch gewoon bij me? Met die koeien van de buurman gaat

dat ook zo lekker.

Dus wat doe je dan, je gaat maar weer op sjouw. Naar de geit.

Die tut heet Jozefien. Ze staat me altijd aan te staren. Zegt niet eens bèh.

Ze heeft een prachtig chalet en hondenhok, dat ze geheel sjofel heeft geramd. (En ik mag niks)

Slechts mijn hulp wordt gewaardeerd bij het bladeren verplaatsen.

Ik duw de kar, zeg maar,

en tante Costa heeft zo haar eigen instrumentarium.

Die meid is zo snel in alles. Zij is mijn personal trainster. We doen elke dag wedstrijden. Wie er het eerste is.

Dat gaat me steeds beter af.

Ik heb natuurlijk wel een grote handicap. Die staart vangt veel wind.

Ik denk, dat ik binnen afzienbare tijd haar èn de baas ben èn sneller ben. Ik heb m’n poten er aan vol.

We klieren de hele dag door.

Niets fijner dan rotzooien in de bladeren en daar liggen er hier genoeg van.

Ik ben blij, dat ik nog niet in de herfst van mijn bestaan zit. Er valt dan wel veel van je af.

Hopen!

Uiteindelijk kreeg ik vandaag slinks de bal. Madame had iets anders in het snotje.

Ik ben hem helaas weer snel kwijt geraakt. Ik moest waken.

Ik ben zo lief tegen mensen en toch zijn ze bang voor me. Ik heb gewoon mijn uiterlijk niet mee.

Als er weer eens een motorclub op zondag langs raast hier, dan ga ik er maar achter aan.

Grof en stoer. Krijg ik vast ook zo’n leren jack.

Nou, ik moet nu mee de kippen (krijg ik misschien een eitje) en de geit voeren.

Ik zal proberen mijn hormonen onder controle te houden. Mijn vrouwtje proberen te gehoorzamen, niet meer tegen de stoelpoot plassen, de composthoop met rust laten, niet zachtjes in handen happen, die aan mijn kluif willen zitten, geen brood meer van het aanrecht jatten, geen koek meer van de tafel laten verdwijnen, niet mee liften op tante Costa, geen vies water meer drinken vanuit de regenpijp, niet hard meer sleuren aan de lijn, niet vrouwtje meer half verslinden van vreugde, kortom: gaat nooit lukken.

Fijne zondag verder,

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 27 september 2016

Falco en de schoolkinderen

Ben net terug van de Regge.

Mislukt om mij te laten zwemmen. Er waren twee schoolklassen met jonge kinderen aan het voetballen. dat vond ik veel mooier. Ik heb heel lief ongeveer tien kinderen trachten te omhelzen. Gelukkig vonden ze het allemaal leuk.

Ik ben nog wel even het water in geweest.

De voetbal van die kinderen vond ik veel leuker!

Weer gevangen! Met weemoed denk ik er aan terug...

Ik heb me nog wel verdekt opgesteld om wederom te kunnen ontsnappen.

Ik heb nog wel even gespetterd

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 26 september 2016

Falco in de Regge deel 1 / 2

Stinkend jaloers ben ik geweest op mijn broertje Max, die elke dag het wijde water in duikt.

Ik moest het doen met een verdomd klein badje, waar ik mijn kont amper in kon keren. Een goudvis in een kom heeft nog meer ruimte.

Behelpen dus.

Maar vandaag is er een einde gekomen aan mijn droge bestaan.

De schaapsherderin van de Lemelerberg (vitamine R.) gaf een vochttip en die bleek voor mij goed uit te pakken.

Hoppekee de autobench in en hobbelen naar Ommen. Het stikt van hier tot daar van de drempels in de weg, maar een lichte maagkanteling weegt op tegen nieuwe avonturen.
Ik at, na het uitladen, dan wel een lading gras, doch de koeien van buurman boer doen het daar ook goed op. Even oppassen morgen met de grote boodschap. Slierten aan mijn achterste geven geen kalmerend gevoel.

Met mijn staart in de “detective-stand” heb ik eerst de oever grondig bestudeerd.

Daarna het water. Er zat goed stroming in en de bodem was te zien. Eau de parfum van een niet te nadrukkelijke kwaliteit.

Ik ben er eerst maar eens in gaan liggen in mijn (nog) te ruime vel. Die klei aan mijn buik voelde prima.

Echt een Welness-resort. Zonder te grote sloffen en een te ruime witte badjas.

Het leek me een goed idee om te gaan rietzeilen.

Een dobber uitgooien had niet veel zin. Een snoek vangen met mijn staart had gekund, maar dan had ik hem moeten laten hangen. ik leg hem nou eenmaal graag in een krul, als ik het naar m’n zin heb.

Ik besloot helemaal los te gaan en als een gek te gaan rennen, oever op, water in.

Mijn circus-act heb ik ook kunnen uitvoeren. Misschien wat voor het programma “Dance, dance, dance.”

Ik vond het zelf een hele mooie auditie.

Ik heb gekeken, of er geen mensen van de TV aan de kant stonden.

Ik heb nog extra veel golven in de Regge aangebracht. Vrouwtje vond me net een cruise-schip.

Er werd een dikke stok, bij gebrek aan beter, in het water gedonderd en daar moest ik achteraan.

Ik vond het net Nessie.

Ik heb hem wel mooi uit de stroming gered.

Er werd wat anders gezocht en in het water gesmeten.

Heb ik ook gered. Monsterlijk ding overigens.

Ze hadden natuurlijk verwacht, dat ik een tweede keer ging zwemmen om dat maffe geval uit de Regge te vissen. No way. Soms moet je dingen gewoon laten gaan.

Ik heb hem nog mijn volledige zegen gegeven door hem fors aan te blaffen. Toen verdween hij uit mijn leven.

Ben toen maar volledig het riet in gedoken. Ze bleven echter gooien.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 26 september 2016

Falco in de Regge deel 2 / 2

Volgende keer neem ik die boot om die rotzooi op te halen.

Ik heb zelf nog een sok gevonden, er heftig mee gejongleerd en op koud gewassen, totdat die met de stroom werd meegenomen en ik het nakijken had.

Ook die heb ik moeten laten gaan.

Na een uurtje spetteren en spurten heb ik mijn poten en mijn kont nog in de koelvloeistof gezet.

Welness-handdoek over mijn lijf door mijn persoonlijk verzorgster en hup de taxi weer in.

Morgen neemt mijn vrouwtje een bal mee. Dan moet ik in het diepe.

Max, als ik je weer zie, gaan we samen zwemmen. Ik moet alleen nog effe oefenen.

Tot horens!

Poot van Falco.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 3 september 2016

Falco's rasdag deel 1 / 2

Als ik de heenreis er af knip, met al dat optrekken en stoppen en dat gewiebel in mijn maag, heb ik een geweldig toffe dag gehad.

Het begon al met mijn broertje Max. Vroeger heette hij Flash. Wat was die grijs geworden! Volgens mij kan hij zo in het nieuwe programma van Linda de Mol.

Ik herkende hem helemaal niet. De laatste keer, dat ik hem zag, zat hij nog in de luiers. Hij was heel leuk geworden met die barnsteen ogen.

Ik heb onder de tafel met hem kunnen babbelen.

Hij vertelde, dat hij een groot zwemmer is. Jammer, dat de Olympische Spelen net voorbij zijn. Moet-ie vier jaar wachten om mee te doen.

Ik heb hem bemoedigend toe gesproken.

Max kon helaas niet lang blijven en we lagen juist zo lekker. Hij schijnt thuis een hele grote kat te hebben en twee op ratten lijkende hondjes. Die moesten

op tijd buiten plassen. Op een flat kun je moeilijk de deur open zetten. Moet je een diploma schoonspringen voor hebben.

Mijn broer Shadow was er ook. Ook een toffe bink. Die heette vroeger Fang. Verwarrend hoor, die andere namen. Ik heb gelukkig mijn eigen naam gehouden.

Shadow zit echt gebeiteld. Die zit bij een dierenarts.

Hij vertelde mij, dat hij als proefkonijn dient. Hij wordt regelmatig ingewikkeld in lange verbanden, moet op zijn rug liggen op behandeltafels en voortdurend zijn gebit laten zien. In ruil daarvoor krijgt hij lekker eten en gratis prikken en pillen. Hij heeft ook een vriendin. Die begint hij al in verdediging te nemen. Stoer, die broer van mij. Die tantes van mij zoeken het even nog maar zelf uit.

Wij broers lijken helemaal niet op elkaar. Je zou denken, dat mama Ylva het met drie verschillende heeft aangelegd. Of ze heeft ontzettend gehusseld met al die genen van poolhonden, wolven en Duitse herders. Mengsmering dus. Een grijze, een bruine en een zwarte, een gewone staart, een gewone krul en dan die rookworst van mij. Shadow lijkt veel op zijn beide zusjes. Die waren er ook. Ze hadden ook van die bruine koppen.

Mijn zusje (je spreekt haar naam uit als “Heja”) is een schatje, zo licht als een veertje. Die wil je zo in verdediging nemen.

Ze was er met haar baas en bazin. We hebben het gehad over de dierentuin in Amersfoort. Daar zijn we allebei geweest. Ze was zich de eerste keer het rambam geschrokken van een grote bruine beer, die op haar af sprong. Heeft ze gelukkig geen trauma van over gehouden. Ze is een lekkere vrije meid. Klein, maar fijn.

Shadow en zij hebben als gekken gedold in die heerlijk naar kattenpis ruikende sloten achter het terrein, waar we zaten. Ik mocht niet. De bazin is bang, dat de inruilwaarde van de auto onder druk komt, als ik daar twee uur in heb liggen stinken. Mocht ik ook niet onder de waterslang en dat vind ik juist vet gek. Gemiste kans.

Mijn andere zusje is een grotere kopie van “Heja”. Ook zo’n aandoenlijk vossenkoppie. Jammer, dat we niet in een roedel leven.

We zijn met z’n allen op de foto gegaan.

We hebben er gelijk maar een zooitje van gemaakt. Max verdween zelfs helemaal achter z’n bazin. Even voor de goede orde: hij kon daar niets aan doen. Opeens waren er die twee benen.

Op deze foto, die door de bazin van Max is gemaakt, zitten we er wat redelijker bij.

(Normaal fotografeert ze mooie bloemen en dat is rechts op de foto wel te zien).

Stefanie, het was geweldig voor ons om je weer te zien. Zoals jij “puppy’s” roept, ken ik er niet één. Je had wel moeite om ons te herkennen na al die maanden en in ‘t echt is het toch weer anders dan op Facebook. Je zoon heb ik een paar keer kunnen bedelven

en aan Wil, je vriend, bewaar ik heel goede herinneringen.

Hij had graag mee gestept op zo’n raar voertuig, maar hij heeft een te klein hondje.

Het is namelijk de bedoeling, dat je als hond voorop loopt en helpt mee te bewegen met je baas, die met één been probeert het gras achter jouw poten weg te maaien.

Hier thuis hebben we gelukkig een zitmaaier, waar ik me niet mee hoef te bemoeien, laat staan voort te trekken.

Max is hier kennelijk al aan ‘t oefenen met z’n baas. Nu die step er nog achter.

Persoonlijk vond ik de sfeer van de dag heel goed en dat kon je ook wel merken. Gebit tonen ging de hele dag door.

Er waren veel honden, de meeste van mijn ras. Bijna allemaal nog grijzer dan broer Max. Voor een jong ras eigenlijk heel apart, dat ze allemaal zo grijs zijn.

Waarom zijn we eigenlijk niet groen. Is het beter hazen vangen.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 3 september 2016

Falco's rasdag deel 2 / 2

Heel opgelucht, dat er nog een zwarte rond liep. Bleek het geen Tamaskan te zijn. Geeft niet. We zijn sociaal.

Mijn tante Kim zou ook zo’n krul in haar staart hebben als ik. Hij zag er echter uit als een Stegeman leverworst.

Kan ik volledig begrijpen. Als ik ook zo als een paard aan de muur geketend zou moeten staan, liet ik hem zeker hangen. Die Shitlanders, die we hier hebben, doen dat ook. Ze zwengelen er alleen mee, als er vliegen zijn.

De organisatie van de Tammy-dag had veel moeite gedaan om het gezellig te maken. Her en der hadden ze mensen en honden gedrapeerd.

(Zeker geassisteerd door de stylist van het Zuiden)

M’n zussie en ik vonden broer Shadow heel leuk, maar helaas kun je dáár niet zo ruim op gaan liggen.

Al werd dat wel geprobeerd.

Na enige uren “rasproeven” moest ik de auto weer in. Door gebrek aan files ben ik vlekkeloos thuis gekomen.

Ik heb direct gekeken, of alles nog op z’n plek stond, inclusief kippen.

M’n loopse tantes hadden weinig oog voor mij. Bij gebrek aan mij waren ze acuut op elkaar verliefd geworden.

Ik trof geen smakelijke beelden binnen aan.

Ik heb daarom, na een heerlijke maaltijd Carnibest, m’n favoriete knuffel uit de bench gesleept, m’n tantes van de bank af gezet en slaap nu nog.

Ik droom nog van die geweldige dag in Kerkwijk.....

Tot de wandeling!

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 18 augustus 2016

Falco's wolventanden: hoezo een Tamaskan?

Er schijnt iets onderzocht te zijn over wolfhondjes, zoals ik. Mijn nog niet erkende ras zou bijna perfect zijn, of zoiets. En nou moet ik je laten weten, dat er wat nadelen aan me kleven, zodat belangstellenden voor Tamaskan’s er ook rekening mee kunnen houden.

Allereerst moet ik je vertellen, dat ik tante Costa gistermiddag een slagaderlijke bloeding heb bezorgd. Ben ik het niet mee eens. Kan ik het helpen, dat ik zulke scherpe slagtanden heb? Ik was leuk aan het spelen, zij begint altijd, ik beet haar gewoon even in een poot, het ging nogal wild, ik bleef waarschijnlijk even hangen, toen zij snel die poot wilde wegtrekken en toen werd het wel erg rood om haar heen. Om een lang verhaal kort te maken: tante Costa loopt nu met twee hechtingen en een stom verbandje om haar tenen op drie poten te hinkepinkelen.

Mijn slagtand had een net even te diep gaatje in haar teen gemaakt en dat kostte 87 euro en 66 cent.
Dat stomme verbandje alleen al kostte 9 euro en 8 cent, exclusief omzetbelasting. Ze vindt het niet eens mooi.

Het vrouwtje heeft vannacht daardoor wel lekker beneden bij ons geslapen. Zij op de bank, wij er naast. Tante Costa mocht niet aan haar poot zitten kluiven en een kap om was zo zielig voor die meid. Vond ik wel tof. Om het uur heb ik een lik over het gezicht van mijn bazin gegeven en met mijn staart gekwispeld om te laten zien, dat ik haar houding zeer waardeerde. Misschien sprak ze vanochtend daarom over een gebroken nacht.

Tante Costa was trouwens de hele avond erg rustig. Wat zo’n roesje al niet doet (en mijn tand).

Het was vandaag lekker weer en ik heb me dan ook goed uitgeleefd.

Allereerst heb ik mijn tanden gezet in een plantenbak.

Hapt zo heerlijk weg in dat harde plastic. (Eventuele bloedsporen werden zo ook verwijderd)

Toen die gefileerde bak van mij werd afgenomen (je mag hier ook niks), heb ik direct een stuk hout gepakt om als tongschraper te gebruiken.

Was ook niet de bedoeling.

Het opeten van een zwembadje leek me daarna een prima idee.

Aan een zwembad zonder water heb je niet veel. Eigen initiatief wordt hier echter niet op prijs gesteld.

Ik zag opeens een voetbal liggen. Ik heb hem dunner gemaakt. In Rio hebben ze hem toch niet nodig.

‘t Was een echt precisiewerkje om hem zo plat te krijgen.

Aan een platte voetbal is niet veel aan, of je moet er met z’n 2-en aan gaan lopen trekken. Maar ja, tante Costa is momenteel voor 25% procent afgekeurd en wat doe je dan, dan pak je gewoon een hortensiastruik en biedt haar die aan.

Dat vond ze wel leuk. De bazin minder. Ik heb nog getracht een andere kant op te kijken, zodat ik niet verdacht zou worden van enig vergrijp. Tevergeefs. Ik kreeg niet eens de kans om hem in een vaas te zetten.

Kom, dacht ik, dan graaf ik maar gewoon een boompje uit en vergrijp me, om mijn frustratie weg te werken, aan een wortel. Hoef ik hem geen tweede keer meer op te graven.

Het tuinieren zette ik vervolgens voort op het grasveld.

Over de wortelkanaalbehandeling was ik zeer tevreden.

Om mijn bek te schonen, heb ik flink staan kliederen onder de pomp.

Ik ben nu eenmaal gek op water.

Toen werd het tijd om koffie te drinken in het prieel. Zat iedereen heel lekker te lurken, kom ik aanstuiven met mijn nieuwe parfum op. Die had ik aangeschaft op de composthoop, waar de inhoud van een kliko, die veertien dagen geleden niet was geleegd, in was gegooid door een dom iemand.

Voortreffelijk, die geur. Een mengsel van vogel-, kippenpoep, groenten, fruit, dooie vogels (ik heb ze allemaal nog gekend) en muizenrestanten (die muizen waren heel erg kort kennissen van tante Kaytie geweest). Normaal begeef ik me echt niet in de compostbak. Het is mij geleerd van de ponykeutels af te blijven en ik mag er ook niet inrollen. Heb ik dus ook niet gedaan, maar ze moeten me niet gaan tarten met heerlijk stinkende noviteiten.

Moest ik dus in de groene zeep. Vond ik niet eens zo erg, want ik hou van douchen.

Weet je, wat nou zo leuk was? Ik stonk nòg.

Ik heb aangeboden om de vijver in te springen.

Al dat kroos zou een goede stankafdichting hebben kunnen geven.

De bazin heeft me nog net aan mijn Unox rookworst kunnen grijpen.

Ik lig nu dus hevig te ruften naast het bureau. Het schijnt prettig te zijn, dat er geen visite komt. Zelfs vachtreinigers van het Kruidvat hebben niet het gewenste resultaat gehad.

Ik moet dus nu de mensen waarschuwen, dat een Tamaskan:

a. scherpe tanden heeft;

b. vernielingen aanricht;

c. bomen uitgraaft;

d. weilanden omploegt;

e. kan stinken als een bunzing.

Laat iedereen er maar zijn voordeel mee doen. Elk nadeel heb z’n voordeel, niet waar?

Poot van Falco

Als bewijs van het wolvenkwaad moet ik van mijn bazin dit toevoegen. (Tip: liggend is-ie beter te lezen)

P.S. Ik sta met mijn tantes nog steeds op goede voet, al is dat van de kant van die hoge tante nu iets minder.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 13 augustus 2016

Falco in Laag Zuthem deel 1 / 2

Hoi allemaal,

Vanmiddag werd ik weer uit mijn comfort zone weggerukt. Voortzetting van het grote socialisatie programma. Ik moest de autobench weer in en hobbel de bobbel over drempels en obstakels naar een zomerfair in Laag Zuthem. Eigenlijk had ik daar helemaal geen tijd voor.

Ik had zo mijn eigen programma. De broedse kippen moesten nog uit hun hok geblaft worden, de pony’s moesten nog worden opgejut, de postbode moest nog worden opgewacht, de pruimen nog van de grond geraapt en ik moest tante Kaytie nog helpen met gaten graven en boomwortels doorbijten om bij de muizen te komen. Verantwoordelijk werk, al zeg ik het zelf. Geen teamwerk helaas. Tante Costa vliegt bij het kippenhok altijd boven op me, de postbode wil me de post niet geven en tante Kaytie gunt me geen muis. Ze vonden mijn ontvoering daarom waarschijnlijk fantastisch.

Het vergoedde veel, dat ik bij het landgoed Den Alerdinck, waar de fair was, tot mijn verbazing zeer hartelijk werd binnengehaald.

De jonkheer gaf me nog net geen kus. Ik vond z’n witte kousen wel een beetje bij mijn witte sokken passen.

Een jonkvrouw stond te popelen om mij bij haar opgefokte rok te krijgen

Ik had echter meer belangstelling voor een gezette dame, die wat uit stond te delen. Ik moest mijn beurt afwachten. Ik had gehoopt op een stuk gerookte zalm of paling. Kreeg ik een papiertje, waar op stond, dat je de neus moest volgen om het leven door te gaan.
“Mens”, dacht ik: “Ik doe niet anders.” Al is dat op zo’n beurs niet erg prettig met al die zeepluchten en aloë vera geuren.

Meteen na de ingang zag ik allerlei zeer vreemde dingen. Bij ons thuis zitten de hanen in de kippenren en de kikkers in de vijver. De kikker hier was waarschijnlijk wit van schrik en die hanen zaten te mokken.

Ik heb nog gewacht tot ze allemaal bij zouden komen. Niet gelukt.

Ik kon niet langer wachten. Er klonk opeens herrie.

Bleken er zwarte armen en benen bezig te zijn op het middenterrein.

Toen ik eens goed keek, zag ik heel bolle wangen, die grote stukken zilverkleurige buffelhuid naar binnen werkten. Vreemd, dacht ik, die staven, die ik af en toe krijg, die houden zich nogal stil.

Als ik nog langer was blijven zitten had ik last gekregen van mijn blaasinstrument.

Die stro aan mijn gat was balen. Ik lag even voor paal, maar wilde gauw verder vanwege indringende geuren.

Ik moest er niet aan denken geschminkt op een paard te gaan rijden. Mijn make-up is van nature perfect in orde.

Trof ik me daar een grote pony aan, die niet bij ons thuis in de wei loopt.

Dat was die Shire van dat bord van net.

Hij was met z’n make-up bezig, toen ik er aan kwam en had net zijn kousen aangetrokken.

Toen zag hij me en begon gelijk te steigeren.

Ik dus ook. Mocht ik toch van mijn bazin niet blaffen, terwijl hij wel mocht hinniken.

Verderop stonden een paar Alpaca’s tegen me te niezen. Ik heb me waardig omgedraaid.

Ik heb net gedaan, alsof ik die pony onder het zadel niet zag. Stel je voor, dat ik daar voor de foto op had gemoeten.

Weet je wat het einde voor me is? Kinderen. Ze waren er in allerlei maten. Ik heb veel likjes kunnen uitdelen aan hele kleintjes en grotere omgegooid.

Bij het springkussen wilden ze, dat ik meedeed.

Omdat mijn nagels verrekte scherp zijn mocht dat weer niet. Ik heb toen maar op hun schoentjes gepast.

Met succes. Met Sinterklaas kunnen ze zo onder de schoorsteen.

Ik kreeg een stukje runderlong aangeboden. Ik heb mijn bazin geadviseerd ze niet te kopen. Ik geef de voorkeur aan het hele rund.

Er waren dieren, die niet bewogen, zoals die rare geit

en dat hert, dat maar niet weg wilde rennen.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 13 augustus 2016

Falco in Laag Zuthem deel 2 / 2

Gelukkig voor mij viel er af en toe wat te spelen, want dat vele af moeten liggen is niet mijn ding.

Helaas moet je de regels in acht nemen. Ik ben nu eenmaal niet Yuri van Gelder, dus bleef ik keurig aan de lijn, al zat-ie me nogal eens in de weg.

Een kort geding is ook niet alles.

Dit zwarte geval was een Duitse herder van 15 weken.

Ik heb mijn Unox Rookworst gelijk in een krul gedaan. Omstanders mochten eens denken, dat ik er ook één ben...

Om de Duitser tegemoet te komen: Jetzt, geht’s los!

Ik heb nog even een trio’tje gedaan. Daarna werd het serieus.

De jongens van de zilveren buffelhuiden vroegen of ik even op hun spullen wilde passen.

En bij de EHBO konden ze ook wel hulp gebruiken.

Ik ben ook nog die Pipowagen ingegaan via die rare ijzeren trapjes. Daar had ik geen moeite mee. De dames stonden versteld van mijn dikke vacht en bleven maar aaien.

Helaas waren hier de rendieren al uit en moest ik het doen met de vellen.

Bij de uitgang werd ik hartelijk bedankt voor mijn komst door een jonge jonkvrouw.

Ze vond het heel jammer, dat ik weer wegging.

Ze heeft gelijk bordjes geplaatst, hoorde ik, voor mijn geweldige eigenschappen.

Niet met alle teksten kon ik het eens zijn. Ze hebben het me uitgelegd. Ik ben een 100% natuurlijke, authentieke, eerlijke fair trade Tamaskan, die mijn bazin geluk brengt, ook in de badkamer.

Bovendien heb ik comfortabel bij de objecten gelegen, licht in mijn compacte vacht en was mijn riem handmade. De locatie vond ik wat vreemd. Het is trouwens niet mijn schuld, dat die mensen onthoofd zijn.

Al hobbelend en bobbelend heb ik de rit naar huis weer uitgezeten.

Je ziet het, never a dull moment!

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 26 juni 2016

Falco's eigenaardigheden

Het is al vijf maanden geleden, dat ik werd geboren en nog niets kon zien.

Het was toen heerlijk lebberen bij mama Ylva. Gelukkig was het geen jenever, ik was namelijk van de blauwe knoop. Die zat om mijn nek.

Ik denk, dat het expres zo is, dat mijn ogen 10 dagen dicht zaten. Dat geniet je meer van wat je proeft.

Ik krijg nu af en toe een klein beetje biologische geitenmelk. Jammer dat de geit er niet aan vast zit, net zo als mijn mama, want ik schijn te knoeien als een gek.

Toen ik zo klein was, zag ik er uit als een chagrijnig varken. Als je ogen ook open gaan, word je er soms niet vrolijk van.

Het zien bevalt me nu beter.Ik probeerde toen al een wit voetje te halen.

Dat probeer ik nu nog. Helaas worden mijn sokken steeds grauwer en dan werken ze niet meer zo goed.

Ik mag hier ook geen bleekmiddel gebruiken, want ze poepen hier op een soort beerput, die daarvan in de war kan raken.

Gaat de WC borrelen, overlopen en stinken. Ik vind dat helemaal niet erg. Ik hou van zware luchten.

Gelukkig kan ik die witte geitenmelk wel drinken, ik plas namelijk in de planten. Die groeien er goed van. Alleen als ik bij warm weer in het gras water, wordt het daar geel. Zijn ze hier niet blij mee. Het gekke is, dat die gele plekken uiteindelijk hartstikke mooi donkergroen worden. Daarvoor moesten die ogen van me open, denk ik. Het zou zonde zijn, als je geen resultaat kan zien. Ik heb een tijdlang de rubberen buitenmat getracht donkergroen te krijgen.

Vrouwtje vond dat niet zo’n goed idee. Daarom is die mat nog zwart. Ik laat hem nu maar voor wat hij is: gewoon lelijk.

Ik was met 4 weken nog niet erg opgeknapt. Witte sik, beetje zielig uiterlijk. En dan van die rare haaievinnen links en rechts aan mijn kop.

Toch niet te geloven, dat uit die miezerige driehoekjes zulke enorme lappen kunnen groeien.

Dat witte sikkie ben ik trouwens nog niet kwijt. Misschien kan ik weer een keer mee naar de kapsalon en een kleurspoeling krijgen. Die grote oren laat ik gewoon zitten. Ik heb zo goede ontvangst. Beter dan die satelietschotel, die achter de heg zit. Daar is steeds wat mee.

Komt er een boer langs met een giertank en dan is het beeld weg. Behalve als ik Oost-Indisch doof ben, blijft bij mij gewoon alles binnen komen.

Met mijn reuk en oren kan ik heel veel. Als het vrouwtje de koelkast opent en heel voorzichtig een ei pakt, denkt ze, dat ik dat niet hoor.....! Bijzonder dom gedacht.

Ik zet mijn poten dan op het aanrecht, wat ik natuurlijk weer niet mag, op weg naar het meest verrukkelijke wat er is, met of zonder dop maakt me niet uit. Slik hem toch heel door. Dan te bedenken, dat zo’n ei uit de kont van één van die mormels komt, die hier lopen te tokken in het kippenhok. Het ei hoeft er van mij echt niet eerst van achteren uit te komen, ik lust hem ook als hij er nog in zit. Is dus ook verboden.

Ik moet mij dus beperken tot vrije vogels. Afgelopen zondag heb ik er twee bij hun eerste vlieglessen gegrepen, zo uit de lucht. Vrouwtje boos. Het waren jonge merels. Pa en moe merel probeerden nog indruk te maken met hun hevige gekwetter. Het is mij echter niet mogelijk gebleken mijn instincten uit te schakelen. Mijn bazin begon daarna zo hard te kwetteren, dat ik haar mijn buit maar heb gegeven. Heel dom van haar. Ze dacht ze nog tot leven te kunnen wekken. Niet gelukt. Nou moet ik van haar zeggen, dat het me spijt. Doe ik niet. Had ze maar geen wolf moeten kopen. Ik krijg best wel goed te eten, maar ik houd af en toe van een warme hap. Dat heet natuurlijke variatie.

In plaats van in mijn maag, was dit het eindstation van de vrije vogel. Leuk plaatje, maar ik had het liever anders gezien (en geproefd).

Zijn ouders hadden nog een kind over. Laat die nou de volgende ochtend net vliegles krijgen tijdens mijn ochtendwandeling. Hij vloog gewoon te laag en zo mijn bek in. Vrouwtje was hels! Hij had gewoon een andere vliegroute moeten kiezen, dan was er niets aan de hand geweest.

Een verkeersregelaar is misschien hier wel op zijn plaats.

Ik ben mesjogge van water. Gisteren heb ik een grote drinkbak, die buiten was neergezet, tot twee keer toe vijftig meter verplaatst. Ik heb mijn kop er helemaal in gestoken. Als iemand hier de planten buiten water geeft met de slang, duik ik er letterlijk op. Mag ook al weer niet. Het gaat mij om de straal. Ik kan ook niet helpen, dat die grote voorpoten van mij af en toe op de plettour zijn. Die geraniums doen me echt helemaal niets. Er is hier op het erf ook een pomp met zwengel. Daar komt een plomp water uit, waar je je hele kop in kan duwen en die je bek lekker vult. Tante Costa is zo’n miepie. Die drinkt liever uit een bak. Bang voor kleffe kopharen.

Ik ben de afgelopen dagen al twee keer in de visvijver gesprongen. Eén keer per ongeluk, één keer expres. Zat m’n hele kop onder de kroos.

Je raadt het al: mocht ook weer niet. Schrikken de vissen.

Er zitten een paar grote zeelten tussen. Passen vast wel in mijn schijf van vijf. Als ze eenmaal in mijn maag zitten, hoeven ze ook niet meer te schrikken.

Vandaag zag ik voor het eerst een egel. Van zo’n beest krijg je acupunctuur in je bek. Je schijnt hem te moeten opgooien en dan weer te moeten vangen. Kun je hem in zijn zachte buik pakken. Tante Costa had er echt zin in. Met heel veel moeite was ze te stoppen. Je ziet het: we mogen hier niet veel. Wat heb je nou aan een instinct, dat je moet negeren.

Ik heb een hele grote hekel aan de poepschep. Heb ik net met veel moeite mijn eigen cupcakes gebakken en er als garnering nog een druppel anaalvocht op gedaan, komt er weer iemand aan met een verdwijnstok. Daar kan ik niet tegen. Ik probeer dat ding al grauwend te vermorzelen.

Mag ook niet. Ze gooien hem nu al op de hoge heg ver uit mijn bereik. Wacht maar tot ik groter ben. Laat ik hem zelf verdwijnen.

Er zijn hier heel veel bomen. Ikzelf loop op eigen poten. Zij moeten zichzelf ook maar staande houden. Stond er één aan een paal vastgebonden. Het was echt tijd, dat die op eigen benen kwam te staan.

Tante Costa wou zich er nog mee bemoeien, maar met een bal in je bek mag je niet praten.

Het was gewoon mijn buit. Nu goed opletten of bij noodweer de boom rechtop blijft staan. Anders moet-ie weer terug.

Als ik buiten niet op topsnelheid met mijn tantes kan spelen, dan probeer ik dat binnen. Komt de boel wat scheef te staan. Als ik dat spelen zat ben, tante houdt nooit op, dan ga ik het liefst in de stoel liggen.

Vindt ze niet goed. Je ziet: ik ook niet.

Ik win altijd. Een goeie, die mij van mijn plek af krijgt. Voor een dame sta ik echt (nog) niet op.

Er is een mooie rode kamer in huis, maar wij zitten altijd in de oranje kamer. Het is daar niet koninklijk, eigenlijk een beetje honds. Wel gezellig. Ik vind het ook zo heerlijk om op de bank te slapen of met mijn kop op het kussen.

Zo groot had hij van mij nou ook niet gehoeven.

Met tante Costa kan ik heerlijk liggen klieren op de grond. Wij zijn ware grondwerkers. Samen trekken aan een stoflap, elkaars gebit scherp houden, oorinspectie, wij doen dat allemaal op de kamerbodem.

Totdat we bekaf zijn.

En net als tante Kaytie gaan slapen.

Ik zie er echt afgelebberd en verfomfaaid uit.

Straks haal ik er wel een kam doorheen en steek ik mijn kop in het water.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 1 juni 2016

Falco in de dierentuin deel 1 / 2

Vandaag ben ik naar de dierentuin geweest. Sociaal mag ik niet achterop raken. Ik moet regelmatig een update doen. Je kunt, als hond, niet lui op je anaalklieren gaan zitten wachten tot er iemand langs komt. Je moet bouwen aan je toekomst.

Die toekomst lag dus even hier, in Amersfoort. Wist ik veel, wat me te wachten stond. Wel wat ik achter de rug had. Anderhalf uur in een apenkooi in een busje. Mijn nieuwe reisverblijf. Schijnt veiliger te zijn. Met een paar kussens in mijn rug was het overigens best te doen.

Ik kwam de dierentuin binnen en ze stonden kennelijk allemaal al in de rij om me te zien.

Of ze daar, net als mijn bazin, een kaartje voor hadden moeten kopen, dat weet ik niet. Ze stonden ook niet in parkeervakken, want ik zag geen strepen op de vloer. Ze hadden hoorns als nietjeswippers. Ik heb ze daarom maar niet aangeblaft. Je moet er even niet aan denken, dat ze met die dingen de moeren uit de omheining gaan krikken en vervolgens beginnen met het slopen van mijn melkgebit. Ik wissel liever op wat langere termijn.

Flink doorstappen dus, niet teveel achterom kijken naar die rare beesten en achter de massa aan.

Kom je vanzelf, waar je wezen moet.

Ik moest wel even wennen aan al die vreemde geuren, rauwe kreten en schelle geluiden.

Ik heb ze stuk voor stuk grondig op me laten inwerken

Ik had daar zo mijn eigen gedachten over. (Waarheen, waarvoor)

De herrie begon al met die domme ganzen. Die kregen net te eten.

Wat een schreeuwlelijkerds. Ik dacht instinctief: even afstand houden.

Gek, hè, je nek wordt dan vanzelf langer. Ogenschijnlijk ging ik op twee meter afstand rustig liggen, maar ik hield mijn motor draaiende. Dat had ik van Max Verstappen gezien.

Toen ik bekomen was, heb ik, als pootreiking, in al mijn goedheid, getracht een gans te besnuffelen. Op tijd greep een vriendelijk parkmens in. Wist ik veel, dat mijn hele neus er af had kunnen gaan.

Dat was op zich niet eens zo erg geweest. Ik had vijf minuten lang mijn neus wel kunnen missen. Ligt daar namelijk een heel dik beest te stinken, niet tekort.

Miss Piggy, maar dan wel met het verkeerde parfum achter haar lellen. Gelukkig ligt ze niet bij ons in de tuin te ruften.

Geef mij maar kinderen. Daar ben ik verzot op, vooral die kleine meisjes met een bewegende staart aan hun hoofd. Ik heb er bij twee lekker in gehapt en dat vonden ze helemaal niet erg. Ik heb er ook nog één tussen twee keien in gegooid. Die vond dat ook niet erg. Ze gaf erg mee, toen ik tegen haar aan sprong.

Ook kleine jongetjes zijn leuk. Al snap ik niet, waarom ze op achtereinden van neushoorns staan te meppen.

Een bepaald soort groet, denk ik.

Van leeuwen ben ik niet bang. Deze voelde een beetje koud aan en had een berijdster. Ze vond me erg lief. Ik haar ook. We hebben even met z’n 3-en staan knuffelen.

Ik moest echter weer verder om mijn basiskennis vergroot te krijgen.

Onderweg moest ik gauw een meisje een lik geven. Lekker hoor, ze had net een ijsje gegeten.

De smaaktest met een ezel viel heel anders uit. Had zeker planten naar binnen gewerkt. Eerlijk gezegd ben ik gekker op bosbessen.

Lief was-ie wel. Na drie keer neuslikken, had ik mijn bekomst ervan.

Ik heb toch liever mijn bazin.

Ik was alweer uit mijn tuig gegroeid en heb voor het eerst een nieuwe om gehad. Weer met dat vervelende “Security”er op. Ik had liever “Brandweer” gehad, dat was het legitiem geweest om overal te plassen met mijn eigen bescheiden brandspuit.

Security-honden plassen en poepen niet elders. Daarom heb ik van 10 uur ‘s morgens tot 18.00 uur ‘s avonds alles opgehouden. Dat zit gewoon in me.

Nu was ik het aan mijn stand verplicht om als een security op een partij botten te letten, die kunstzinnig naast een gevaarlijke krokodil lagen.

Er wordt zoveel gejat tegenwoordig. Zelfs tante Kaytie heeft er een pootje van, als ik even opkijk van mijn hertensnack.

Na een poosje kwam ik er achter, dat die botten vast zaten in de vloer. Erg min. Ik had er toch wel ééntje mogen hebben na al mijn gewaak.

Na dit erg vaststaande feit stond ik ook nog voor
paal.

Bleek de weg naar loslopende apen afgesneden te zijn door glas. Op de paal kon ik daar niets van lezen.

Ik had zo graag een aapje gehad om mee te kunnen gaan apenkooien.

Ik zag er nog eentje in een bootje zitten, maar ik heb mijn reddend zwemmen nog niet onder de schoft.

Ik hoop wel, dat hij op tijd gered is. Kan-ie volgende keer mee terug in de auto. Kan hij me lekker vlooien als personal assistant.

Flamingo’s zien er prachtig uit, maar die hoef ik niet.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Woensdag 1 juni 2016

Falco in de dierentuin deel 2 / 2

Als Tamaskan heb ik liever een verse eend tussen mijn poten met een kaalpluk-actie.

Mocht niet. Ik heb de parkwachter nog met al mijn charmes bewerkt.

Hij trapte er niet in. Hoe hard kan iemand zijn.

Zijn handen waren wel zacht, maar maakten de gemiste eend niet goed. De kippen thuis moet ik ook al met rust laten. Een hele hondse opgaaf. Moet eigenlijk eens naar de Bond voor Honden met Gemiste Kansen. (In oprichting)

Ik werd er een beetje depressief van, zag een vuilnisbak. Ik vroeg me af, wat ik nou eigenlijk meer was dan een vuilnisbak met al die gemengde voorouders. Ik ben er maar even naast gaan staan.

Ik geloof, dat ik niet zo grijs ben. Ik heb wel een klep, maar niet zo’n grote.

Na een moment van zelfreflectie kreeg ik mijn eigenwaarde weer terug door al die mensen, die mij mooi vonden, lief, groot, keurig geknookt. Dan ben je toch iemand. Ze loofden zelfs mijn gedrag.

Zelfs die neushoorn heb ik met rust kunnen laten. Die hoorn van hem zou goed hebben kunnen uitwerken op mijn toekomstige vaderschap. Ik probeer het zonder.

Het was warm, 25 graden, drukkend. Toen mijn bazin en haar vriendin bij een tafeltje neerploften, ben ik na een Chaudfontaine ook plat gegaan.

Geveld door bronwater.

Terwijl ik lag te dromen over die langnek, die zo stom aan een boom stond te vreten, die zo kaal was als die niet door mij geplukte eend

en over die kale, halve bobtail, die ik voorzichtig heb benaderd met mijn staart tegen mijn mannelijke delen, omdat ik daar absoluut geen geurtest meer wil,

werd ik geteisterd door kraaien, die hun gestolen waar boven mij zaten te versnipperen.
Van mij mochten ze op mars gaan.

Over opvoeding gesproken. We waren nog niet opgestaan, of die monsters stortten zich op onze resten.

Ik heb ze nauwlettend in de gaten gehouden.

Waag het niet om onder mijn snuit wat weg te halen.

Liever bekijk ik geiten.

De borstpartij lijkt me erg lekker. (Aardiggeitje...)

Na al dat geaai, gesnuffel, ge-stink, vond ik het lekker om weer naar huis te gaan. Ik heb nog moeten wachten, totdat de dames getoiletteerd hadden.

Nauwlettend heb ik de omgeving gecontroleerd op verdachte dingen.

Dat is mij wel toevertrouwd. Ik kan zo in de Gouden Gids.

We moesten bij de uitgang nog een souvenirwinkel in. Zag ik ineens een grote beer.

Ik had mijn poepzak nog niet gebruikt. Ik besloot hem daarin mee te nemen.
No way! Paste niet in mijn kamerkennel, zei men. Ik had zo graag een broodje met hem gesmeerd.

De rit terug met filerijden, daarvan heb ik niet veel meegemaakt. Ik lag volledig onder narcose. Vier maanden geleden bestond ik niet eens en dan word je dit gepresenteerd.

Thuis heb ik onmiddellijk mijn eigen meiden aangeblaft.

Ze kwamen onmiddellijk.

Na een liefdevolle begroeting met mijn eigen dierentuin heb ik mijn blaas, met de voorraad van twee kamelenbulten, tussen de hortensia’s geleegd. Mijn bazin wilde na enige minuten de straal doorknippen. Niet nodig, ik ga tot het uiterste.

Ik weet niet, wat me allemaal nog meer te wachten staat. Voorlopig blijf ik thuis. Geen uitnodigingen, a.u.b.! Ik heb al genoeg bewezen, dat ik deug.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 14 mei 2016

Falco's journaal: Summerfair deel 1 / 2

Aan een oproep van de Tamaskan Club om een foto te maken, die iets met de zomer te maken heeft, geef ik graag gehoor. Ik heb nog nooit een zomer meegemaakt, laat staan dat ik daar een foto van heb.

Heel frustrerend dus, dat de Club dit van mij vraagt.

Ik heb echter een slim vrouwtje. Ze zei vanochtend vroeg: “Kom op, Falco, de auto in en racen naar de Summerfair, nu de zon nog schijnt.

Je snapt meteen, waarom ik er eigenlijk niet zo veel zin in had. De zon was al weg en welke gevaren hingen er allemaal boven mijn kop?

Daar kwam ik al heel snel achter. Voor de ingang trof ik een vrouwelijke vogelverschrikker.

Die knielde gelijk voor mij neer. Ze kreeg een knuffel van me, maar toen ze een bakkie voor me hield, waar ik wat in moest doen, ben ik maar weg gegaan.

Mijn bazin heeft mij geleerd alleen wat op het grasveld en tussen perkplanten te doen. Daar wijk ik dus niet van af.

Na de ingang zag ik een vreemd mens met een veer zitten. Die wou een karikatuur van mij schetsen, een raar soort hond van mij maken. Mooi niet. Ik ben een nobele Tamaskan. Ik laat mijn zelfbeeld niet verpesten.

Hij wou graag met mij op de foto. Kwam wel goed uit. Kon ik effe oefenen op “Zit!” Ik moet a.s. donderdag examen doen.

Opeens zag ik alweer een vogelverschrikster: met rood haar!

Toen ze speciaal voor mij op de grond ging zitten, heb ik haar compleet aangerand. Voor de goede orde: die gaten zaten al in haar spijkerbroek.

Er dreigde al gauw een nieuw gevaar: een onbeweeglijk mens. Ik ben van de Security, dus heb ik hem liggen bewaken. Je weet maar nooit of er een handgranaat in zijn broek zit. Hij hield zijn hand zo gek stil op een vreemde plek.
Na vijf minuten liggen schatte ik het gevaar nog maar minimaal in. Kwam goed uit, want ik zag opeens allemaal collega’s.

Een slonzig uitziende Heidewachtel had interesse in mijn achterste. Hij wou ruiken, waar ik vandaan kwam en wat ik was. Nou, dat kon ik gelijk wel aan zijn onderkant zien.

Tante Costa heeft mij goed voorgelicht. Na enkele keren de riemen in elkaar gedraaid te hebben, moesten wij door op onze zomertocht.

Toen opeens: een naaktpoedel van 17 jaar. Zijn gehoor was niet zo best. Hij liep ook nog slechts op drie cylinders. Artrose in een voorpoot. Zat vast in de dagopvang.

Heeft gelukkig niet gevraagd of ik elke week op de Bingo kom.

Wat jonger liep er ook nog rond.

De Jack Russell vond mij erg groot.

Ik wilde graag spelen, hij niet. Hij had een rare baas. Niet alleen door die rare hoed. Hij wilde mij hebben. Ik hem niet. Dat kind vond ik wèl leuk. Het was heel beschaafd, deed op tijd een stapje opzij.

Opeens kwam ik oog in oog te staan met een puppy van 11 weken.

Hij dook onder mij. Zijn kennelijk invalide familie zat in een vreemde Tuk-Tuk angstig toe te kijken. Wist die veel, dat ik juist voor de veiligheid ben en geen tor, spin of nepkaas kwaad doe.

Het was heel raar op die fair. Zie ik eerst een bewegingsloze man, kom ik daarna een strak in het lichaam zittende soortgenoot tegen. Kon niet eens ruiken aan zijn achterste. Daar zat-ie steeds op.

Hij verroerde echt geen haartje. Volgens zijn baas waren tot nu toe alle honden bang voor hem geweest of gingen ze tegen hem blaffen. Belachelijk. Zoiets moet je gewoon goed inspecteren en om geen enkel risico te nemen er een poosje naast gaan liggen. Zie je vanzelf wel wat er gebeurt. Ik denk, dat die tekenaar met die veer wel een karikatuur van hem had kunnen maken.

Na ook de vloer te hebben geïnspecteerd heb ik die hele tent maar weer vrij gegeven. Gevaar geweken. Kon iedereen er weer in.

Het was trouwens opvallend, hoeveel mensen dachten, dat ik een HIO was (Hulphond In Opleiding). Ik straal zelfverzekerdheid uit, ben begaan met mens, hond en kind en neem alles goed in mij op. Ik vind het helemaal geen probleem om te gaan zitten of liggen. Laat mij maar mijn gang gaan. Hij komt zo die gaat. Wat vandaag niet lukt, komt morgen wel. Geduld is een schone zaak. Om met Douwe Bob te spreken: Slow Down, Brother!

Voor spreukenborden ga ik dus graag liggen. Alleen is deze me te zoet.

Die spinnen, torren en nepkazen liggen me beter. Bewogen ook al niet.

Er waren heel veel manden. Ik had toen al zo’n verrekte slaap, dat ik had gewild, dat ze wat groter waren.

Om weer wakker te worden had ik behoefte aan een kop koffie met veel melk. Laat er nou een tentje in de buurt zijn, waar een echtpaar achter de gemalen bonen zat. Ik heb direct een aanval op het koekje gedaan, dat op het schoteltje lag. Helaas miste ik. Die verrekte riem ook. Omdat die man zo zuur keek, had ik direct mijn bedenking tegen de kwaliteit van de melk. Het is overal opletten geblazen.

Ik had het wel gehad met het zicht op al die benen. Ik ben nu eenmaal geen kuitenbijter.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 14 mei 2016

Falco's journaal: Summerfair deel 2 / 2

Ik heb op mijn gemak nog wat planten gereserveerd voor na de IJsheiligen.

En vervolgens geparkeerd bij een bord voor uitsluitend Bewust Makke Wolven.

Ik was na een uur total-loss. Je moet echter wat over hebben voor een zomerse foto, al is dat niet echt gelukt.

Thuis ben ik onmiddellijk plat gegaan. Favoriete knuffel tussen mijn achterpoten. Kan niemand aan mijn achterste ruiken. Ik heb daar vandaag al genoeg natte neuzen gehad.

Ik hoop niet, dat de zomer nu al voorbij is. Als het meezit hoop ik er nog vijftien mee te maken. Maar ik ga zeker niet nog vijftien keer naar zo’n fair. Ik heb het wel gezien!

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 8 mei 2016

Falco's journaal 8 mei 2016 deel 1 / 2

Je hebt een tijdje niets van mij gehoord. Ik heb het gewoon te druk hier op de Berghoeve met slapen, eten, spelen en oefeningen doen. Mijn bazin wenst namelijk, dat ik slaag voor mijn eerste examen op 19 mei. Stelt niks voor, hoor. Ik moet zitten op bevel en dat is een makkie. Kijk maar!

(Krijg ik altijd een koekie voor, ik weet niet of ik het zonder wel zo geweldig zou vinden)

Ik kan ook af gaan, als het moet. En blijven.

(Kost me wel moeite. Ik heb nog wel eens last van ADHD in m’n romp)

Dat volgen aan de lijn is een onzalig gebeuren. Ik loop altijd los en nooit weg. Waarom moet ik dan aan het lijntje worden gehouden? Aandacht voor de bazin heb ik genoeg. (Als ik te eten krijg, moet plassen, etc.)

Ben ik ver weg en ze roept, dan kom ik! Ik kan heel hard draven. Ik stort mij vóór haar op mijn kont, kop omhoog en dan krijg ik natuurlijk weer een snoepie!

Ik vermoed, dat ik wel slaag. Zo niet, dan moet ik de trainer eens diep in de ogen kijken. (Of ik werp me heel verdrietig op mijn rug: met Tammy-style valt veel eer te behalen)

Ik ben erg leergierig en wens veel socialisatie. Ik ben al bijna overal geweest. Alleen nog niet in de bus (nou ja, die komt hier niet eens) en in de dierentuin.

Naar de dierentuin mag ik pas, als ik wat groter ben en langer aan één stuk kan lopen. Gaat 1 juni gebeuren. Het vrouwtje kan mij namelijk niet meer tillen, zegt ze. Dat niet lang kunnen lopen is natuurlijk onzin. Als ze een stappenteller aan mijn poten zou hangen, komt ze er wel achter, wat ik hier op het terrein al niet aan kilometers op een dag maak. Ik ben de hele dag bezig om die twee tantes niet te dik te laten worden. Helaas ren ik ze er nog niet uit. Dat gaat nog niet met van die plompe poten. Ik hou mijn ogen gericht op de toekomst. Het zal toch prachtig zijn, als zij een keer hijgend langzaam het puntje van mijn staart zien verdwijnen.

Vandaag is het warm geweest. Er is een rond ding op het gras in de boomgaard gezet met een slang er in.

Sta je ook wel even te kijken...

De bedoeling is me niet helemaal duidelijk. Er drijven ballen in. Kaytie heeft er meer verstand van en is onmiddellijk begonnen met hengelen.

Ze wacht op het wassende water. Blijven haar poten droog. Het is namelijk nogal een dametje, bang voor kouwe tenen. Valt haar zwarte nagellak er af.

Ik besluit dan ook maar te gaan vissen.

Leuk. ballen eruit zien te halen en ze er vervolgens weer in zien te krijgen. Snuit tot de ogen in het water.

Ballen af en toe laten drogen op het bleekveld.

Tante Kaytie is nogal hebberig. Wil alles zelf houden. Ligt ze er als een overwinnaar bij. Zou je haar niet?

Af en toe beloer ik m’n prooi. Tante Kaytie moet wel van mìjn ballen af blijven. Uitkijken! Ik zet hem zo in z’n 5!

Het wordt steeds heter. Ik sjouw me het heen en weer en besluit dan maar in z’n geheel de plomp in te duiken.

Lekker plensen, joh, kan een gewone vijver niet tegenop. Ik bezit opeens de kunst om watergolf te maken.

Tante Kaytie vindt het maar niks, die tut!

Ik probeer haar erin te krijgen. Tevergeefs! Wenst geen watergolf. Houdt het haar liever glad.

Nou, dan is het voortaan gewoon mijn privé-sportfondsenbad.

Om te drogen heb ik een rondje op mijn terrein gemaakt.

Eerst even lekker naar de WC geweest.

Een dikke ponykeutel naar binnen gewerkt (die was in de grond gestopt door de tuinman). Daarmee vul ik mijn voorraad weer aan.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 8 mei 2016

Falco's journaal 8 mei 2016 deel 2 / 2

Het pad, dat net schoon gespoten is, naar het kantoor, geïnspecteerd.

Een miserabele stok geapporteerd. Niet de moeite waard. Normaal heb ik ze dikker.

Weer die vervelende oefening van op m’n achterste verblijven gedaan.

Getankt bij de vijver. Voor mij super. Op kraanwater loop ik niet goed.

Genoten van de bloesem in mei. Ik ben een Tamaskan, sta dicht bij de natuur.

Mijn geheugen opgefrist bij de Gingko Biloba.

De vissen een prettige avond gewenst.

Nu ben ik het even zat.

Zullen de moeders vandaag een leuke moederdag hebben gehad? Ik weet niet, of ik ooit vaderdag wil vieren. Als de kinderen net zo worden als tante Costa, dan heb ik nooit rust. Met tante Kaytie wordt het ook niks. Die is veel te klein. Ik zal moeten gaan daten en dat zie ik na zo’n dag als vandaag echt niet zitten en ik zit ook niet te wachten op een gereedschapset of stuk zeep.

Poot van Falco!

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 17 april 2016

Falco's elfde week deel 1 / 2

Wolfje, hier!

Gaat het een beetje met je?

Het was me hier het weekje wel. Ik heb, om te beginnen, een aanvaring met mijn vrouwtje gehad. Ik was dinsdagavond heerlijk aan het spelen en bijten in allerhande troep en aan het apporteren met weggegooide ballen, toen ik opeens bedacht, dat het vrouwtje ook wel te apporteren was.

Ik ging als een dolle in haar bijten en sjorren, hoorde wel “nee!” en “foei!”, maar het hapte allemaal zo heerlijk weg, dat ik besloot om door te gaan. Ik werd toen tegen de grond aan gewerkt en toen hebben we een potje judo gedaan. Ze heeft kennelijk geen zwarte band, want de houdgreep deed me niks. Ik besloot ervoor te gaan, ik heb mijn tanden niet voor niks. Toen werd ik in mijn nekvel omhoog gehouden, pootjes van de vloer, ik ging door, ze kneep en toen zei ik: “Piep!” en kreeg ik mijn landingsrechten terug. (En m’n verstand) Ik heb met mezelf overlegd om het voorlopig niet weer te doen en m’n tanden en kiezen in mijn beide tantes te zetten en in alles, wat me verder daartoe voorgeschoteld wordt.

Ik kan het ook niet helpen, dat mijn gebit een figuurzaag is en de velletjes zo dun zijn, dat de bazin met een soort hakenkruis op haar onderarm loopt. Maxima heeft zoiets op haar jas en daar maakt iedereen zich ook al zo druk om.

Ik slaap inmiddels ‘s nachts in een riante optrek, helft van een dubbel, naast mijn tante Costa. Dat is soms een vervelend mens. Lig ik ‘s morgens nog lekker te slapen, begint ze haar ligzak aan te vreten of luidruchtig op botten te kauwen. Blijf jij dan maar eens in slaap.

Dan moet ik wel blerren (112 bellen) om van dat mens verlost te worden en van alles, dat er bij mij vanonder uit moet.

Het bed van m’n tante is voor een derde via haar bek verwijderd en wordt nu gebruikt als judomat.

Hier heb ik haar gevloerd!

Helaas, ze neemt dan revanche!

Ik breng, sinds vandaag, 11.6 kilo in de weegschaal en dat begint ze te merken!

Donderdagavond ben ik voor de vierde keer naar de puppy-cursus gegaan. We moesten daar al voor het eerst het examen-parcours afleggen. Dat gaat zo: “Zit” naast de linkervoet van de baas, volgen tot de volgende “zit”, volgen tot de keertwending, volgen tot “af” en dan moet de baas zonder jou doorlopen. Dat kon dus niemand, maar ik lekker wel. Weten zij veel, dat liggen mijn favoriete standje is. Trouwens, ik wacht wel. Zij loopt toch niet zonder mij weg. Als ze roept, is dat vroeg genoeg en een brokkie krijg ik toch wel. We hebben nog wat geklooid door een ring, gevolgd rond paaltjes, moesten komen op bevel en o, ja, dat was wel interessant: oefening verstopt vrouwtje zoeken. Ze mocht maar 1 keer roepen. Wat denken ze nou wel, dat ik niks vind, als ik met zo’n strot geroepen wordt!?

Gistermiddag moest ik weer op pad. Het blijft eindeloos socialiseren. Steeds weer moet ik laten zien, dat ik a) mensen leuk vind, b) kinderen gelukkig maak, c) kotsvast ben in de auto en d) idiote dingen niet uit de weg ga.

Zeg nou zelf, is het normaal, dat ik op deze aardbodem een alien aantref?

Een pratende papegaai voor mijn snufferd krijg, die me dan ook nog eens nablaft en die belachelijke vleugels uitslaat?

Een vogeltje in een kooitje moet bekijken, die steeds “tweetie”roept?

Een kerstman voor mijn kiezen krijg, terwijl de zon schijnt?

Een mallotige eend moet begroeten, waar een vogelverschrikker achter staat?

Dat was allemaal in een zogenaamde kringloopwinkel en dat kun je aan mijn gedrag zien. Ik pas me aan.

Ik liep daar alsmaar in kringetjes.

Ik heb alle rotzooi bekeken en afgekeurd.

Wat moet ik met een schilderij in mijn bench, een aftandse stoel, die niet lekker zit

en een rooie poef???? Ik werd er niet vrolijk van.

Als Tamaskan heb ik voorts mijn verantwoording getoond en vol enthousiasme (hoe bracht ik het nog op) een paar aardwezens (zo ga je wel denken) begroet.

Gelukkig mocht ik daarna mijn favoriete standje ten uitvoer brengen op de tafel.

Eindelijk rust, al was het naast een kabouter. (Ik heb lekkerder duimen geproefd)

Nog even naar de Welkoop geweest. Schappen afgestruind, dat ben ik inmiddels zo gewend.

Foodwatch, Keuringsdienst van Waren, Kassa: ze hebben me allemaal al benaderd.

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 17 april 2016

Falco's elfde week deel 2 / 2

En toen voor de tweede keer naar Oma Koosje, een plantje brengen, daar weer op de tafel en toen, de middag zat, uitgestrekt half op het tapijt gelegen.

Ik ben zo makkelijk als een pet van een kwartje. (Net als het tapijt vervagen ook mijn kleuren. Ik ga steeds meer op mijn zusjes lijken. “Badman, word ik al bruin?” “ Als zilver, meneertje...”

Gisteravond regende het lekker en vanmorgen kreeg ik een bui hagel op m’n kop. Heerlijk, die plassen overal. Ik neem ze allemaal drie keer. Op topsnelheid.

Als mijn bazin me dan af moet drogen, kan ik toch lekker in haar happen. Heb ik nog wat na die minderwaardige nekgreep aan het begin van de week.

Witte voetjes hoef ik echt niet te halen, die heb ik al.

Nou, dit was mijn hondse week. Komende week zal ik wel een spuit in mijn donder krijgen en verder zien we wel.

Poot van Falco

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 7 april 2016

Falco's Gehaktdag deel 1 / 2

Rustige dagen ken ik niet. ‘s Morgens moet ik er vroeg uit. Dan doe ik eerst een hele grote plas. Moet me daarvoor haasten om niet op de rubberen buitenmat al met de broodnodige lozing te beginnen. Daar rust een verbod op. Ik heb een strenge bazin, die dan ook nog wil, dat ik direct daarna een grote boodschap doe op mijn eco-veldje. Dat wil ik niet. Zou jij dat doen, als je weet, dat je bak met voer achter de voordeur klaar staat? Ik ga dan demonstratief bij de voordeur zitten.

Probeer de deur dan open te kijken. Helaas heb nog geen buitengewone gave op dit gebied kunnen ontwikkelen.
En wat doe je dan? Toch maar even snel gaan poepen. Met die speciale poepgave van me gaat de deur dan opeens wel open! Hou je toch niet voor mogelijk.

Mijn bak Carnibest vlees (kom op met die reclamecenten, ik ben inmiddels een Bekende Hond) vreet ik in een paar seconden leeg. Ik lik hem nog wel vijf minuten uit, want je weet maar nooit: wat met die poepgave lukt, lukt misschien ook met een vreetgave.

Vult de bak zich namelijk vanzelf. Kwestie van volhouden.

Om m’n eten te laten zakken, moet ik in de kamerkennel. Die wordt al een beetje te krap. Diagonaal kan ik er nog net in liggen, maar dan houdt het ook op.

Ik heb al voorgesteld om even naar Seats en Sofa te gaan. Ze schijnen daar hondenbanken te hebben.

(Mijn bazin zegt nu, dat ik hiervoor géén reclamegeld zal kunnen verwachten).

Na mijn verplichte retraite, word ik opgetrommeld om me vijf minuten te vermaken met tante Costa. Afdeling speuren: tepel zoeken. Afdeling gedrag- en gehoorzaamheid: tepel loslaten. Afdeling pakwerk: in vel bijten en vooral goed vasthouden.

Voor mijn scherpe tandjes zou ik best de wisselbeker al kunnen krijgen.

Voor mijn rust worden de tantes Costa en Kaytie vervolgens buiten gebonjourd en kan ik me in de woonkamer gaan vermaken met levenloze beesten, ballen, kauwbotten en allerhande andere troep, terwijl het vrouwtje de krant leest.

Poogt te lezen. Ik sta ook wel eens in de krant. Vindt ze niet leuk. Geeft kreuk en gaten in de verslagen. Ook hap ik wel in haar kuiten. Vindt ze ook niet leuk. Geeft wondjes en gaten. Ik probeer haar steeds duidelijk te maken, dat het een hype is om met scheuren in spijkerbroeken rond te lopen. Vooral beneden de knieën. Kwestie van met de mode meegaan. Maar ja, ze is oud, hè. Die turn je niet meer om.

Als ze de krant uit heeft, mag ik een rondje terreinen. Eerst weer plassen, dan de boomgaard door.

Ik moet dan drie treden omhoog. Ze zeggen, dat het slecht voor me is. Maal ik niet om. Ik doe het rustig. Jong en rustig geleerd is oud en veilig gedaan...

Goed, hè. Zeg nou zelf, je moet je omhoog zien te werken.

Onderweg wied ik onkruid. Volgens de bazin ben ik verwoestend bezig. Ze begrijpt soms niet, dat ik eerst de wortels uit moet graven voordat ik kan gaan wieden.(Rukken)

Er is veel te zien hier: twee vijvers, een volière, een paardenstal, een mestvaalt (jummie, jummie), een geitenhok, een kippenhok.

Soms heb ik even een verwerkingsstop.

Gisteren zag ik een raar beest vliegen. Hap en er lag een hommel op de grond, in coma. Vrouwtje heeft euthanasie op hem toegepast met een sneaker. Ze was bezorgd, of ik niet in mijn bek was gestoken. Kom nou, dat laat ik toch niet toe! Kwestie van je snelheid aanpassen.

Er staan hier ook allerlei vreemde, starre wezens. Zoals die twee, die de hele dag met hun kop in het zand staan.

Ik heb even gekeken, of hun koppen niet twee meter verderop uit de grond weer boven komen. Nee, dus.

Aan deze knol moet je gewoon voorbij gaan. Komt niet naar je toe, snuift niet, zit geen draf meer in.

Er zijn hier een heleboel vogels, die je lekker achterna kunt zitten. Vooral dikke houtduiven. Zit veel vlees op.

Helaas vloog er één onder de heg door. Het is hier wel doorwerken.

Het beste vermaak ik me op de wallen. (Ja, ja, ik ben een reu)

Die zijn gemaakt van allemaal takken, nemen het uitzicht weg op Buurman Boer. In die takken zitten allerlei beesten. Egels, woelmuizen, veldmuizen, huismuizen.

Van tante Kaytie heb ik al les gehad, hoe ik ze te pakken moet krijgen. Goed je neus gebruiken, daarna je poten en dan je bek. Heb je geen muizenval voor nodig.

Zelf heb ik er nog niet één gevangen. Kwestie van geduld. Komt nog wel. Ik ben een Tamaskan.

Hier sta ik op de wallen.

Ik heb ook nog een heel eigen bospad.

Op het bospad werd ik gisteren bijna besprongen door een lelijke kat van Buurman Boer. Hij stond grauwend en met grote nagels voor me te blazen, wilde me een mep verkopen. Vrouwtje trok me aan m’n staart terug. Dat was heel jammer.

Ik had graag even met hem gefreewheeld. Vanmorgen kwam ik hem weer tegen. Dat stomme beest gaat wel voor mijn tantes hard op de loop, maar hij ziet mij nog niet voor vol aan. Nou hoop ik maar, dat ik gauw groot word.

Laat ik hem het hele bospad zien. Zo vriendelijk ben ik wel. Ik zei toch al, dat ik een Tamaskan ben.

Als ik mijn rondje heb gemaakt, moet ik naar kantoor.

Vandaag was het gehaktdag.

Mijn bazin heeft een aparte opvoedkundige gewoonte. Ze heeft haar pup’s altijd de papierbak laten legen. Dat doe je misschien, hooguit, drie keer, zei ze en dan ben je genezen.

Het begon rustig met een doos.

Daarna werd het feest.

Ik hoef geen drie keer. Ik heb het na één keer al gezien...

Wordt het werken en dan krijg ik ook zo’n blauwe envelop.

Ze doet alles maar in de versnipperaar of in d’r hakselmachine, laat mij maar met rust.

Die gele gieter is wél leuk. Sleep ik het liefst met het water er nog in het hele kantoor door. Geeft herrie, dat wil je gewoon niet horen. Vrouwtje ook niet. Vooral niet, als ze telefoon heeft.

Pakt ze hem af. Moet ik het doen met die paashaas. Heb ik ook al enige keren vermoord. Gaat ook vervelen. Bijt veel liever in m’n tantes. Vooral die ene kleine geeft veel tegengas. Vind ik erg leuk.

Dat versnipperen, daar word je ook nog eens heel moe van.

Doe ik een tukkie onder het bureau. Kan zij lekker aan het werk en geld verdienen.

Badman, ben ik al bruin?

Geschreven door Falco de Tamaskan om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Falco