Vult de bak zich namelijk vanzelf. Kwestie van volhouden.

Om m’n eten te laten zakken, moet ik in de kamerkennel. Die wordt al een beetje te krap. Diagonaal kan ik er nog net in liggen, maar dan houdt het ook op.

Ik heb al voorgesteld om even naar Seats en Sofa te gaan. Ze schijnen daar hondenbanken te hebben.

(Mijn bazin zegt nu, dat ik hiervoor géén reclamegeld zal kunnen verwachten).

Na mijn verplichte retraite, word ik opgetrommeld om me vijf minuten te vermaken met tante Costa. Afdeling speuren: tepel zoeken. Afdeling gedrag- en gehoorzaamheid: tepel loslaten. Afdeling pakwerk: in vel bijten en vooral goed vasthouden.

Voor mijn scherpe tandjes zou ik best de wisselbeker al kunnen krijgen.

Voor mijn rust worden de tantes Costa en Kaytie vervolgens buiten gebonjourd en kan ik me in de woonkamer gaan vermaken met levenloze beesten, ballen, kauwbotten en allerhande andere troep, terwijl het vrouwtje de krant leest.

Poogt te lezen. Ik sta ook wel eens in de krant. Vindt ze niet leuk. Geeft kreuk en gaten in de verslagen. Ook hap ik wel in haar kuiten. Vindt ze ook niet leuk. Geeft wondjes en gaten. Ik probeer haar steeds duidelijk te maken, dat het een hype is om met scheuren in spijkerbroeken rond te lopen. Vooral beneden de knieën. Kwestie van met de mode meegaan. Maar ja, ze is oud, hè. Die turn je niet meer om.

Dat zijn hele kleine stukjes gedroogd vlees. Erreg lekker. Anders doe ik natuurlijk al die oefeningen niet. Soms mag ik lekker keten met Kaytie. Rennen we achter elkaar aan, ik mag soms nu samen met haar graven. Tante Costa wil buiten haar bal steeds in mijn oren drukken en tegen mijn kop aan. Zit ik helemaal onder de smeer. Ze wil dat ding met mij delen. Trek ik aan één kant, trekt zij aan de andere kant en dan rol ik alle kanten op, vooral als ik dan los moet laten. Zij is groot en ik ben nog klein en dat is niet eerlijk.

‘s Avonds ga ik ongeveer om half twaalf naar bed.

Gisteren en vandaag zijn hier CV-monteurs aan het werk.
Hadden die dombo’s de thermostaat van de nieuwe ketel te hoog laten staan. Zwom ik m’n tent vannacht uit. Vrouwtje hoorde me snel ademen, ze zwom inmiddels zelf ook al, heeft een bevrijdingsactie op touw gezet. Ik mocht eerst plassen en daarna hoefde ik de kooi niet meer in. Heb ik languit op de vloer mogen slapen. Vanmorgen om kwart voor zeven was het tenen bijten. Met stip op één. Word je snel weer weer wakker van.

Nou, ik kap ermee, als er weer wat bijzonders is, dan hoor je het wel!

Poot van Falco

Voordat ik aan vandaag begin, moet ik je nog wat vertellen over gisteravond. Ik werd voor mijn laatste sanitaire bezigheden in de tuin getjoept en voordat ik een druppel kon laten vallen trok er een speciale, heerlijke geur in mijn neus.

Ik zoeken, zoeken, zoeken, kris kras door de bodemplanten heen en ik had zomaar ineens wat klem in mijn bek. Nooit geweten, dat je zo blij kon zijn met een dooie mus. Nou ja, toen wilde ik eigenlijk niet maar naar binnen.

Hier Falco. Ik heb vannacht aan één stuk door geslapen. Om kwart voor acht werd het vrouwtje wakker. Zij keek in de bench, zag mij plat liggen, stak wit van schrik een hand door de tralies en toen werd ik ook wakker.

Ik heb in de juiste volgorde mijn behoeften gedaan op mijn voorkeursplekken in de tuin en daarna ben ik, als een raket, in één rechte lijn terug naar de deur geschoten, omdat daar achter mijn bak met eten al klaar stond.

Ik wil niet klagen, hoor, maar ik wil graag meer, meer, meer!

Na mijn ontbijt moest ik weer in bed, want mijn bazin moest zich poedelen en zich in bijt- en krabvaste kleding wurmen. Ik kreeg een oor van een koe om mezelf te animeren. Goed bedoeld, maar er zit weinig vlees aan.

Na de koffie werd ik met tante Kaytie in de boomgaard gedropt. We hebben toch een portie gekeet! Eerst heb ik op mijn playmate liggen loeren.

Daarna zijn we helemaal los gegaan.

Hier Falco.  Die Snuggle Puppy met hartritme en warmte heb ik de eerste nacht al direct aan de kant gegooid. Toen ik hem vannacht om 12.00 uur dan ook weer aantrof in mijn slaapkamerkennel ben ik op hem gedoken en heb ik hem getracht te vermoorden. Is niet gelukt. Het hart bleef slaan. Mijn broertjes en zusjes lagen naast me in een zwarte lap. Ik heb ze getracht tot leven te wekken. Is ook niet gelukt. Ben toen maar in slaap gekacheld, want het licht ging uit. Tenslotte sliep mijn familie ook al. Om 3.15 uur kreeg ik aandrang en ben ik begonnen met zacht piepen. Niet te hard, want ze hoort het toch wel, die bazin van mij. Ik heb even een plas gedaan en ben onmiddellijk weer ingedut. Is ook wel te begrijpen. Zo’n eerste dag in den vreemde is wel vermoeiend. Ik heb van alles gezien, geroken en besnuffeld. Die kippen en vogels zijn heel leuk, als ze me zien. Zit tenminste beweging in. Nadeel is, dat ik ze niet in mijn bek kan nemen en effe goed kan schudden. Met die pony’s lukt dat niet. Gaan niet op zij. Mij rest dan niet anders dan neuzen. Ze vinden me wel tof. Tante Costa wil ook graag  met me neuzen, maar weet niet erg goed, hoe ze haar tepels en achterste moet beschermen. Tante Kaytie vindt me Erik Engerd. Ik kan lekker achter haar aan rennen. Ze houdt haar staart dan in. Wil geen treintje spelen. Jammer, komt wel.

Daar heb ik dus allemaal over gedroomd vannacht. Gevolg was, dat ik pas wakker werd, toen de bazin me om kwart voor 8 wekte. Ik ben toen weer keurig in het gras gegaan om eerst te plassen en daarna te poepen. Die volgorde hou ik streng aan. Geeft houvast.  Mijn bazin zegt, dat ik niet aan de rasstandaard voldoe. Ik ben nu al zindelijk, heb nog niks in huis gedaan en ik blaf. Ook grom ik naar mijn tantes, als ze te dicht bij me in de buurt komen en ik op wat lekkers kauw. Vrouwtje mag alles van me afpakken. Die vult alles toch weer aan.

Er is hier in de buurt een camping “De hongerige Wolf”. Daar wil ze mij naar toe sturen. Ik vind namelijk, dat ik niet genoeg krijg. Ik loop soms wel vijf en twintig keer terug naar mijn bak om te kijken, of hij zich vanzelf vult en er nog wat in zit.

Ik heb vanochtend al twee keer buiten de buurt verkend. Leuk, dat grind en die stokjes. Helaas mag ik niet aan de planten rukken. Ik hoor dan “nee” en dan stop ik maar. Ik doe wel mijn best om dat mens bij te houden. Je moet toch laten zien, dat je ergens bij hoort.

Ik zit nu te joelen in mijn kennel. Ik ben wel een Tamaskan. Ik huil met mijn kop gestrekt omhoog. Goed, hè.

Doe mijn familie en vooral mijn moeder de groeten. Ik weet al niet meer, hoe ze heten, want ik heb nu mijn voorwaarts geheugen hard nodig.

Poot van Falco